Εγώ, ο εξόριστος ποιητής
που στον αιώνα του σκότους βλέπει,
την υγεία της καταιγίδας
από τ’ ανοιχτά στήθη μου αδειάζοντας…

Το θέλω από το έρεβος βγαλμένο στο φως

Σε θέλω στο πλευρό μου διαρκώς ανυψούμενη, συγχρόνως δε προσγειούμενη και βυθιζόμενη.
Σε θέλω στο πλευρό μου αποδεχόμενη διαρκώς βαρύτερες πλην όμως ελαφρύτερες ευθύνες.
Σε θέλω στο πλευρό μου διαρκώς απελευθερούμενη χάρη στις δεσμεύσεις που οικειοθελώς
θα αναλαμβάνεις.
☼
Σε θέλω στο πλευρό μου διαρκώς ακροβατούσα
πότε από ’κεί πότε από ’δώ, ούσα συγχρόνως σταθερά στο κέντρο – λάθος! όχι στο κέντρο, αλλά απέχουσα μία ιδέα από το κέντρο προς το ανατολικώς ευρισκόμενο σωστό σημείο, έτσι ώστε να αποφεύγεται ο φαύλος και άγονος κύκλος και, αντί γι’ αυτόν,
να γεννιούνται αενάως οι έλικες
της παντοειδούς δημιουργίας.
☼
ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ σε θέλω στο πλευρό μου.
☼
Σε θέλω στο πλευρό μου μόνον εφόσον μου ορκιστείς ότι θα ακολουθείς απαρεγκλίτως αυτήν
τη φαινομενικώς αδιάβατη, δυσάρεστη, ψυχοφθόρο, επικίνδυνη και αδιέξοδη ατραπό, η οποία
στην πραγματικότητα είναι η πιο καθαρή, ευχάριστη, ψυχαγωγική, ασφαλής και δημιουργική λεωφόρος.
☼
Σε θέλω στο πλευρό μου μόνον εφόσον μου ορκιστείς ότι θα κάνεις αυτό το απλούστερο των πάντων,
το οποίο μπορούν να κάνουν όλοι ανεξαιρέτως
οι άνθρωποι.
☼
Σε θέλω στο πλευρό μου διαρκώς τελειούμενη.
Σε θέλω στο πλευρό μου διαρκώς θεούμενη και αποθεούμενη.
☼ ☼ ☼
Άστραψε, φως!

Ανθεκτικές ιώσεις…

Άλλη μια αναδημοσίευση! Αυτήν τη φορά, πρόκειται για ένα αριστουργηματικό κείμενο του πνευματώδους και χαρισματικού Μπαμπάκη, το οποίο αναρτήθηκε στο πολυσυλλεκτικό Φιλοξενείο, που αποτελεί έμπνευση του Οίστρου.
Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν από τρία χρόνια, παραμένει όμως και σήμερα ολόφρεσκο κι επίκαιρο – σήμερα, που η στρατιά των ψευταράδων, των παραπλανητών και προπαγανδιστών τραγουδά με σπαρακτικά στεντόρεια φωνή το κύκνειο άσμα της.
Απολαύστε το!

Όπως πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει, στις αρχές του 21ου αιώνα το φαινόμενο του θερμοκηπίου συνέχιζε να εκδηλώνεται ανεξέλεγκτα. Περίπου στα μέσα της πρώτης δεκαετίας, συγκεκριμένα τους λίγους πρώτους μήνες του έτους 2007, η σχεδόν αφύσικη καλοκαιρία είχε προξενήσει αρκετά προβλήματα στους ανθρώπους. Οι χειμωνιάτικες καλλιέργειες δεν πήγαιναν καλά, οι πόλεις είχαν γεμίσει μύγες και κουνούπια, το κόστος της θέρμανσης είχε μειωθεί. Υπήρχαν μάλιστα σοβαροί φόβοι για επερχόμενη περίοδο ξηρασίας, καθώς δεν χιόνιζε πουθενά. Το πιο εξωφρενικό όμως ήταν οι ιώσεις, καθώς η ζέστη είχε κάνει τους ιούς πολύ ανθεκτικούς και ο πληθυσμός ταλαιπωρείτο. Σε δελτία ειδήσεων ή εφημερίδες της εποχής ή ακόμα και σε cache ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, τα θέματα που αφορούν τις ιώσεις και την ανθεκτικότητά τους ήταν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα. Αντιβιοτικά και αντιπυρετικά αποδεικνύονταν ανεπαρκή και οι ειδήσεις ήταν γεμάτες αρρώστους που παραπονιόντουσαν για πόνους σε όλο τους το σώμα.

Σε μια τέτοια εποχή ξέσπασε ο ιός των χρωμάτων.

Δεν είναι βέβαιο από πού προήλθε ο ιός αυτός. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η πιο πιθανή εξήγηση είναι κάποιο πείραμα κρατικών ή παρακρατικών υπηρεσιών για βιολογικό πόλεμο, που εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι περίμεναν. Το βέβαιο είναι ότι λίγο καιρό μετά από μια ανεπιτυχή επίθεση με ρουκέτα σε πρεσβεία των ΗΠΑ, σε μια δημόσια πολιτική ομιλία, ο πολιτικός άρχισε να βγάζει από το στόμα του χρωματιστές φούσκες, καθώς μιλούσε. Οι παρόντες ανησύχησαν και ξεκίνησε μια ακατάσχετη βαβούρα, καθώς σχολιάζανε το γεγονός. Όσοι εκφράζανε ειλικρινή ανησυχία έβλεπαν να βγαίνουν από το στόμα τους κορδέλες σε πένθιμα χρώματα και κυβιστικά μοτίβα , ενώ όσοι εντελώς ανόητα διατύπωναν βιαστικές θεωρίες για το τι είναι αυτά τα μπαλόνια, ξεκίνησαν και αυτοί να βγάζουν πολύχρωμες φούσκες.

Το ζήτημα ήταν ότι αυτός ο ιός δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον. Ήταν απίστευτα μεταδοτικός, αλλά πέρασαν μέρες για να καταλάβουν τι αντιμετώπιζαν. Τα συμπτώματά του ήταν πολύ περιορισμένα: δεν έφερνε πυρετό ούτε διάρροιες. Το μόνο σύμπτωμα ήταν ότι μόλις μιλούσε ένας ασθενής γέμιζε τον χώρο γύρω του με χρωματιστές αναπαραστάσεις του νοήματος των λέξεών του, συνήθως σε αφηρημένα σχήματα που κάλυπταν όλη την παλέτα του ουράνιου τόξου. Έδειχναν όμως το αληθινό νόημα πίσω από τα λεγόμενά του. Και αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, έφερε πολλούς σε δύσκολη θέση.

Γιατί ναι μεν οι ερωτευμένοι γέμιζαν τον τόπο λαμπερά φύλλα χρυσού, που έπαιρναν το σχήμα περιστεριών και πετούσαν, αλλά αν η έκφραση της αγάπης και οι όρκοι πίστης ήταν ψεύτικοι, εμφανίζονταν πολύχρωμες μαϊμούδες που γελούσαν. Όταν κάποιος έλεγε ένα τυποποιημένο «αγάπη μου» σε μια κοσμική συνάντηση, εμφανιζόταν μια πελώρια χρωματιστή φούσκα που έσκαγε γεμίζοντας τον τόπο ιριδίζουσες σαπουνάδες. Αν ένας πωλητής ήξερε τι έλεγε στον πελάτη, όλα καλά, αν όμως προσπαθούσε να τον ξεγελάσει, εμφανίζονταν φύκια που έδειχναν σαν μεταξωτές κορδέλες (διαπιστώθηκε ότι οι τράπεζες είχαν πολύ σημαντικά προβλήματα με αυτή την κατάσταση). Και στα διάφορα μεγαλεπήβολα meeting των εταιρειών, όλο και περισσότεροι αεριτζήδες έφευγαν με το κεφάλι κατεβασμένο καθώς στην πρώτη δύσκολη ερώτηση, αντί να παραδεχτούν την άγνοιά τους, μιλούσαν και έβλεπαν γύρω τους αποκρουστικούς διαφανείς όγκους, άσχημους και με ανόητα εξαρτήματα κολλημένα απάνω τους, προφανώς χωρίς καμία χρησιμότητα. Οι πολιτικοί, για να αμυνθούν, δέχονταν πλέον να εμφανιστούν μόνο στο ραδιόφωνο, αλλά και αυτό δεν αρκούσε γιατί το ραδιόφωνο θεωρήθηκε κόλπο – και από εκείνη την μακρινή περίοδο μας έμεινε η παροιμία «αυτός μπορεί να μιλήσει μόνο στο ραδιόφωνο».

Το σύνολο του τύπου πέρασε μια περίοδο πανικού, αφού όπως είπαμε ο ιός ήταν τρομερά μεταδοτικός και, λόγω καιρού, ιδιαίτερα ανθεκτικός. Σύντομα εξελίχθηκε σε πανδημία ανά τον πλανήτη και υπήρχε πολύς κόσμος που έδειξε να εκμεταλλεύεται τις νέες δυνατότητες: ποιητές έγιναν διάσημοι για την ομορφιά των χρωμάτων που τους ακολουθούσαν, και άνθρωποι άγνωστοι στο ευρύ κοινό βρέθηκαν στο κέντρο ενός θετικού κυκλώνα επικαιρότητας απλώς και μόνο επειδή πρόσεχαν τι έλεγαν. Λίγους μήνες μετά, ξεπήδησαν νέες μορφές τέχνης όταν μια ομάδα μεταναστών στο Παρίσι πειραματίστηκε και βρήκε πώς να ελέγχει τα μοτίβα και την ποικιλία των χρωμάτων – αν και στάθηκε αδύνατο να παρακάμψουν την ανάγκη ειλικρίνειας που ο ιός επέβαλλε. Κάποιοι Ιάπωνες βρήκαν τρόπο να συνδυάσουν το οριγκάμι με την ίωση των χρωμάτων. Κατόπιν διαπιστώθηκε ότι κάποιοι βουδιστές μοναχοί πλημμύριζαν τον χώρο γύρω τους με χρώματα χωρίς να μιλάνε, απλώς διαλογιζόμενοι, αλλά δεν τους ένοιαζε. Η ανθρωπότητα αφομοίωνε τον ιό.

Μετά από λίγους ακόμα μήνες είχε καταστεί πια αδύνατον για οποιονδήποτε να διατυπώσει σκέψεις που δεν πίστευε και δεν εννοούσε. Η διεθνής κοινή γνώμη, που στην αρχή είχε πανικοβληθεί, μεταστράφηκε υπέρ του ιού. Επιστήμονες που ερευνούσαν την θεραπεία αρνήθηκαν να συνεχίσουν και έφυγαν από τα εργαστήρια για να συμμετάσχουν σε ομάδες που χρωμάτιζαν πεταλούδες και παραδείσια πτηνά. Δημοσιογράφοι μιλούσαν για ό,τι τους ενδιέφερε αληθινά και έβρισκαν ανταπόκριση. Πολιτικοί αναγκάζονταν να εμπιστευτούν στον κόσμο τις επιπτώσεις που θα έφερνε μια λαϊκίστικη απόφαση, οπότε οι πολίτες τους βοηθούσαν να πάρουν την καλύτερη απόφαση. Ακόμα και στον επαγγελματικό χώρο, ξεχώρισαν οι άνθρωποι που πρόσφεραν λίγα αλλά ουσιαστικά από αυτούς που έδιναν πολλά και κούφια. Οι άνθρωποι της εποχής αναγκάστηκαν να αγκαλιάσουν μια στάση ειλικρίνειας προς όλους και προς όλα.

Και είχαν ξεκινήσει όλα από έναν ιό που δυνάμωσε από την ασυνήθιστη ένταση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Το τέλος της ιστορίας δεν το ξέρουμε, συνεχίζουμε να το ζούμε. Ευγνωμονούμε όλοι τους μακρινούς προγόνους μας, που βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια άγνωστη ίωση και διάλεξαν να την αντιμετωπίσουν ως αφορμή για να αλλάξει ο κόσμος. Αλλά τους καταλαβαίνουμε όλο και λιγότερο: γιατί χρειάστηκε να αρρωστήσουν ώστε να αποφασίσουν τα προφανή; Δεν θα έχουμε ποτέ μια σίγουρη απάντηση. Θα έχουμε μόνο τον ανοιχτό δρόμο προς τα μπρος.

Στου μονολέπτου ενός το κλάσμα

Φεύγω αγάπη μου ταξίδι μακρινό
θα λείψω λίγες μέρες
θάλασσες κάμπους θα διαβώ
λόφους βουνά και ξέρες

Φεύγω αγάπη μου απ’ τη χάση
ότι η Ζωή το επιτάσσει
το ξεροκλάδι μου να ρίξω
και πίσω πάλι να γυρίσω

Κι αν ανοιχτεί καμμιά πηγή
νερό καθάριο να του δίνει
πού ξέρεις ίσως η Ζωή
από εκειδά να ξαναγίνει

Μη φοβηθείς μη λυπηθείς
μη μαραθείς μέσα στο κλάμα
γιατί άκουσέ με είναι αυτό
ένα πολύ μεγάλο θαύμα
που έγιν’ έτσι ξαφνικά
στου μονολέπτου ενός το κλάσμα

Δέντρα πουλάκια ζωντανά
όλα από εκεί θα ξεπηδήσουν
για να λικνίζουν το μωρό
που οι άγγελοι θα προβοδίσουν

Και είν’ ετούτο το παιδί
τόσο δικό σου όσο κι εμένα
γιατί αν δεν ήσουνα εσύ
θα είχα πάει στα πεθαμένα

Και η Δέσποινα που είπε ΝΑΙ
θα το τολμήσω κι ό,τι γίνει
είναι από μέρος που έκανε
επαναστάσεις Ρωμιοσύνης
Κι έπειτα, δεν έφτασε μονάχη της εδώ
την έστειλε –ποιος άλλος;– ο Ελύτης
αυτό το αλάνθαστο παιδί και δεύτερος πατέρας
απ’ τις ελιές της Λέσβου μας και τη μεγάλη Κρήτη

Μη φοβηθείς μη λυπηθείς
μη μαραθείς μέσα στο κλάμα
γιατί άκουσέ με είναι αυτό
ένα πολύ μεγάλο θαύμα
που έγιν’ έτσι ξαφνικά
στου μονολέπτου ενός το κλάσμα

Το σ’ αγαπώ δε θα σ’ το πω

Tο σ’ αγαπώ δε θα σ’ το πω
όχι από εμέ μην περιμένεις
Δε θα το ακούσεις ξέχνα το
όσο βαριά κι αν ανασαίνεις

Tο σ’ αγαπώ δε θα σ’ το πω
γιατί μου το ’παν τόσες άλλες
και μου γεμίσαν το νεφρό
με καρκινόσχημες φουσκάλες

Tο σ’ αγαπώ δε θα σ’ το πω
γιατί δε θέλω να σε κλείσω
σ’ ένα μεγάλο ολόχρυσο
κλουβί νεκρό του παραδείσου

Δεν το μπορώ δεν το μπορώ
το σ’ αγαπώ να σου το πω
γιατί στις λέξεις είν’ θαρρώ
το τρομερό το μυστικό

Tο μόνο ναι που εγώ μπορώ
είναι να ’ρθώ να γονατίσω
και με λυγμό σαν το μωρό
το Είναι σου να προσκυνήσω

Tο μόνο ναι που εγώ μπορώ
είναι σ’ Εσένα να πιστεύω
να σε νομίζω για Γιατρό
παντοτινά να Σε ικετεύω

Tο μόνο ναι που εγώ μπορώ
αυτό που θέλω ναι να κάνω
είναι να πιω λίγο νερό
και στη φωλιά σου να πεθάνω

Tο σ’ αγαπώ δε θα σ’ το πω
όχι από εμέ καταλαβαίνεις
Δε θα το ακούσεις ξέχνα το
όσο πολύ κι αν το προσμένεις

Tο μόνο ναι που εγώ μπορώ
είναι αιώνια να νηστεύω
να σε φιλώ για τον Χριστό
παντοτινά να Σε λατρεύω

Εσέ που μοναχά μιλείς την καλοσύνη της ημέρας
δίνοντας την εκδίκηση στα όνειρά μας τα θαμμένα
και που αψηφάς το ΤΙΜΗΜΑ γιατ’ είναι ΟΛΑ τιμημένα

Τι είναι το “Άξιον Εστί” που τραγουδάμε;

Επίγραμμα

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Οδ. Ελύτης, «Προσανατολισμοί»

Είναι η αθάνατη –καθόσον αληθής– ζωντανή ύπαρξη που προήλθε από την εισδοχή του ομότιτλου ποιητικού σπέρματος του Οδυσσέα Ελύτη στη μουσικοσυνθετική σάλπιγγα του Μίκη Θεοδωράκη, όπου αυτό ενώθηκε με ένα από τα εκεί ευρισκόμενα ωάρια.

Τι είναι αυτή μου η σύλληψη;

Είναι ένα από τα πολλά πνευματικά παιδιά που εγέννησεν ο θηλυκός μου νους, προϊόντα της αρσενικής εισβολής την οποία προ μηνός έκανε στα βάθη της συνείδησής μου η αγνότητα, δηλαδή μια υπαρκτή γυναίκα, την οποία, ευτυχώς, δεν είχα προλάβει να τρομάξω τόσο ώστε να κλειστεί τελείως στη μοναξιά της κι έτσι να μην μπορέσει να με γονιμοποιήσει με χίλιους μύριους τρόπους. Μια υπαρκτή γυναίκα, μια ενσαρκωμένη Κλυμένη που όμως επιμένει ν’ αντιπαλεύει τον εαυτό της, και την οποία εγώ, κατά πάσαν βεβαιότητα, δεν πρόκειται ποτέ να γονιμοποιήσω με τον συνηθισμένο τρόπο που οι κατώτεροι εμείς, οι άντρες, έχουμε για να γονιμοποιούμε τη γυναικεία μεγαλοσύνη.

Τι είναι αυτή η αθάνατη σύλληψη του Οδυσσέα Ελύτη;

Είναι ένα, μεταξύ των δεκάδων, τέκνο που ήρθε στο φως της ημέρας χάρη στη γονιμοποίηση που υπέστη, είμαι βέβαιος γι’ αυτό, ένα ωάριο της συνείδησης του Ελύτη από το σπέρμα, πάλι, της αγνότητας: κάποιας άλλης υπαρκτής γυναίκας. Και ο Ελύτης την εγνώριζε τούτη την αλήθεια, είμαι επίσης βέβαιος, γι’ αυτό και σε όλο του το έργο ευγνωμονούσε τη γυναίκα· όπως εγνώριζε επίσης την ανωτερότητά της, γι’ αυτό και την ύμνησε έτσι όπως της αξίζει. Μόνο που κι εκείνος δεν ευτύχησε να γονιμοποιήσει με τον αντρικό τρόπο την αγνότητα – «των γυναικών που αγάπησα χωρίς ελπίδα: Ηχώ: Μα-ρί-νααα! Ε-λέ-νηηη!». Και το ’χε αυτό ισόβιο καημό: «Κείνο το εν είδει ρόδου δώρο που δεν έκανα». Ας είναι. Θα το πράξουν κάποιοι άλλοι, λατρεύοντας τη γυναίκα και πλαγιάζοντάς την πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα γεννηθούν αμέτρητοι Έλληνες, αμέτρητοι άνθρωποι, και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

Τι είναι τα τρία αυτά, τι είναι τα πάντα αυτά;

Είναι η πλησμονή των, εμβίων και αβίων, υλικών και αΰλων, όντων η οποία προέρχεται από την αέναο γονιμοποιό δράση της ανδρόγυνης συμπαντικής Αγνότητας, της Υπεροντότητας εκείνης που μονάχα αυτή μπορεί, παρά τη μοναχικότητά της, να δίνει υπόσταση και ζωή σε οτιδήποτε υπάρχει μέσα σε όλο το σύμπαν – από την αέναο γονιμοποιό δράση της ελυτικής «μακρινής Μητέρας Ρόδο μου Αμάραντο», της αληθούς εκείνης θεότητας που μας καλωσορίζει ως η πρώτη λέξη ολόκληρου του ποιητικού έργου του Οδυσσέα μας: του Έρωτα.

Σε Ευχαριστώ, ω υπαρκτή Γυναίκα!

Σε Ευχαριστώ, ω Έρωτα!

Σε Ευχαριστώ και σε Δοξάζω!

Απολαύστε και ένα ωραιότατο σχετικό βίντεο, το οποίο μας χάρισε η μεγαλόδωρη Άνασσα που ακούει στο όνομα Αερικό.

Έχασα το φως μου

Έχασα το φως μου, Θε μου πώς θα δω;
Βλέπω να με παίρνει ο εξαποδώ
Έσβησε ο βιός μου, Θε μου πώς να ζω;
Σάμπως θα σαλτάρω απ’ τον φωταγωγό
Άστραψε, φως!
◦ ◦ ◦
Άγνωστες Παρθένους απ’ το πουθενά
πώς θα ξαναεύρω μες στα σκοτεινά;
Όμορφα κορίτσια και παντοτινά
πώς θα απαντήσω στ’ άγια δειλινά;
Άστραψε, φως!
◦ ◦ ◦
Ποιος είν’ αδελφός μου ποιος με συμπονά;
Σκίζεται η καρδιά μου μες στη συμφορά
Πες μου αν υπάρχει πες μου μια φορά
αν ποτέ μού λάχει πού θα βρω χαρά
◦ ◦ ◦
Δύστυχα πρεζόνια απ’ τα Ζωνιανά
βρόμισαν τα αιώνια όρη του Ιωνά
Ήρθαν τα τελώνια απ’ το πουθενά
τρέχουνε τα χρόνια, Ζωή με προσπερνάς
◦ ◦ ◦
Έξυπνα τιμόνια και γυαλιστερά
μού ’δωσαν μπαλόνια μου ’κοψαν φτερά
Άψυχα λαμπιόνια και φανταχτερά
μού ’φεραν στα μάτια μού ’κλεψαν χαρά
◦ ◦ ◦
Άγονα σουφρόνια και σιχαμερά
Είπανε τα ψώνια: Νά την η χαρά!
Πάλλευκα σεντόνια ζώντα και αγνά
πήγαν καταχώνια – ίντα θα χαρώ ξανά;
◦ ◦ ◦
Άγνωστες Παρθένους απ’ το πουθενά
πώς θα ξαναεύρω μες στα σκοτεινά;
Όμορφα κορίτσια και παντοτινά
πώς θα απαντήσω στ’ άγια δειλινά;
Άστραψε, φως!
◦ ◦ ◦
Έχασα το φως μου, Θε μου πώς θα δω;
Βλέπω να με παίρνει ο εξαποδώ
Έσβησε ο βιός μου, Θε μου πώς να ζω;
Σάμπως θα σαλτάρω απ’ τον φωταγωγό
Άστραψε, φως!

Μα τι λέει εδώ;
Η πιο σκοτεινή ώρα είναι λίγο πριν ξημερώσει.
Θα ήταν ορθότατο, εάν έλεγε κι ότι πρέπει εγώ ν’ αφήσω να ξημερώσει.

Ευτυχώς που υπάρχει και το Στέητ Ντηπάρτμεντ

Ευτυχώς που υπάρχει και το Στέητ Ντηπάρτμεντ…

… και χαρίζει σ’ εμάς τους αχρείους τους Έλληνες λίγες στάλες εθνικής αυτογνωσίας:
«Η Συναγωγή χρονολογείται από τον Μεσαίωνα και είναι ένα από τα τελευταία εβραϊκά μνημεία στο νησί. Μία επίθεση κατά της Συναγωγής Ετς Χαΐμ είναι επίθεση κατά της ιστορίας και της κληρονομιάς της Ελλάδας».
Η κληρονομιά της Ελλάδας είναι η… εβραϊκή!!!

Και στα βαθιά μεσάνυχτα, στους ορυζώνες του ύπνου
άπνοια που μας τυραννά και κακό κουνούπι της Σελήνης!

… κι έτσι μαθαίνουμε τι πρόκειται να μας ξημερώσει:
«Αυτή η επίθεση ασφαλώς είχε σκοπό να εκφοβίσει και τρομοκρατήσει την εβραϊκή κοινότητα της Ελλάδας και είναι μόλις η τελευταία …»
Ήγουν, «Μην ανησυχείτε, θα ακολουθήσουν κι άλλες».

Άνεμοι γέροντες γενειοφόροι
των παλαιών μας θαλασσών φρουροί και κλειδοκράτορες
εσείς που κατέχετε το μυστικό
σύρετέ μας στα μάτια ένα δελφίνι
Στα μάτια ένα δελφίνι σύρετέ μας
να ’ναι ταχύ, κι ελληνικό, και να ’ναι η ώρα έντεκα!

… και μας πληροφορεί ποιοι είναι οι υπαίτιοι:
«… εκ των πολλών περιστατικών αντισημιτικού βανδαλισμού σε ολόκληρη την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των ολίγων παρελθόντων ετών».
Όπερ σημαίνει: «Εμείς δεν φέρουμε καμμία ευθύνη· Εντελώς τυχαία [όπως παντού και πάντα, άλλωστε...] είναι Αμερικανοί και Βρετανοί πολίτες οι τέσσερεις από τους πέντε διωκόμενους, εντελώς τυχαία είχαν και οι πέντε επαγγελματική σχέση με τις αμερικανονατοϊκές βάσεις στα Χανιά. Άρα οι εμπρηστές είναι η ελληνική πολιτεία και κοινωνία».

Τους ξέφυγε και μία αλήθεια: Εμείς και μόνο εμείς είμαστε
υπεύθυνοι για το ότι αυτοί αλωνίζουν μες στο σπίτι μας!

Άνεμοι γέροντες γενειοφόροι
των παλαιών μας θαλασσών φρουροί και κλειδοκράτορες
εσείς που κατέχετε το μυστικό
στην καρδιά την Τρίαινα χτυπήσετέ μας
και σταυρώσετέ μας την με το δελφίνι
Το σημείο που είμαστε αλήθεια οι ίδιοι
με την πρώτη νεότητα ν’ ανεβούμε
στο γλαυκό τ’ ουρανού – κι εκεί να εξουσιάσουμε!

ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ; ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΠΕΡ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΔΟΧΗΣ

Και να! Μια ημικατεστραμμένη Θήρα που ως Νίσυρος επανακτίστηκε με γεράνια τεράστια και νερά κυλιόμενα
παλαιάς Ιλιάδας κελαρύσματα.
Όπου σημαίνει του βαρβάρου δεύτερη άνοιξη, νόμος δεν γράφει.
Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

Αφορμή για να ετοιμάσω και δημοσιεύσω τώρα ετούτο το άρθρο στάθηκε μία έκπληξη που μου προέκυψε το περασμένο απόγευμα, στα στατιστικά του ιστολογίου μου. Ήταν ένας σύνδεσμος-παραπομπή του google translate. Έκανα κλικ και άνοιξα τη σελίδα όπου αυτός παρέπεμπε, κι εκεί, μην πιστεύοντας στα μάτια μου, είδα ότι το «Έστε Άξιοι» είχε μεταφραστεί στα αγγλικά. Αυτό εδώ το μέχρι προχθές υποτυπώδες ιστολόγιο, που δεν το ξέρει ούτε ο θυρωρός της ιστοπολυκατοικίας μου, να έχει μεταφραστεί!

Αμέσως σκέφτηκα ότι αυτή ήταν δουλειά του ΜΙΚΡΟΥ «Μεγάλου Αδελφού».
Αλλά γιατί να το έκανε, άραγε; Μήπως επειδή τα όσα γράφω στο διαδίκτυο άρχισαν να προκαλούν αφόρητους πόνους στα εν Ελλάδι αδελφάκια του; Θα το απαντήσουμε στη συνέχεια.
Δείτε πρώτα τις εικόνες τού μεταφρασμένου «Έστε Άξιοι».

Μπορείτε να δείτε ότι δεν υπάρχει το ελυτικό μότο που εκ των υστέρων έβαλα στην αρχή του προηγούμενου άρθρου μου, «Ποια είναι η πατρίδα σας;».
Όπως θα καταφανεί από τα όσα θα ακολουθήσουν, ο ΜΙΚΡΟΣ «Μεγάλος Αδελφός» μετέφρασε στα αγγλικά το ιστολόγιό μου προκειμένου να δουν κάποιοι, αρκετά συγκεκριμένοι, εκτός Ελλάδος βάρβαροι τι θέσεις παίρνω για τα ζητήματα που τους ενδιαφέρουν. Αυτό αποδεικνύεται και από τη διαδικτυακή διεύθυνση (πρώτη εικόνα), όπου μετά τα στοιχεία του ιστολόγιού μου υπάρχει προσδιορισμός των προς μετάφραση κειμένων (είναι το «search» και το κωδικοποιημένο μακρινάρι που ακολουθεί). Μάλιστα, δεν θέλησαν να μεταφραστούν όλα τα κείμενά μου, ούτε καν ολόκληρη η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη, πράγμα που φαίνεται στην παρακάτω εικόνα. Ορίστε και ο σύνδεσμος της μετάφρασης.

Λοιπόν, τι τους πόνεσε τόσο; Αυτό το προηγούμενο άρθρο μου; Μπα, δεν πολυιδρώνουν τ’ αυτιά τους με τέτοιες μικροαβαρίες. Όσο και αν εκείνο το άρθρο τσακίζει μερικά κοκκαλάκια, κατά πάσαν βεβαιότητα αυτό που έτσουξε περισσότερο ήταν τα δύο διαδοχικά σχόλια που έγραψα στον J.McManus, στα οποία τασσόμουν υπέρ της εκδοχής να ήταν οι εμπρησμοί της εβραϊκής συναγωγής στα Χανιά προβοκάτσιες. Σε αυτά τα σχόλια, επισήμαινα την αγαστή συνεργασία των εν Ελλάδι Εβραίων με το τρισάθλιο «Παρατηρητήριο», την εκ μέρους τους ενοχοποίηση όλων των Ελλήνων και την ιταμή απαίτηση των Εβραίων να πάει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δικαιοσύνης να προσκυνήσει τα «μαυσωλεία» τους. Επίσης, έκανα λόγο για συγκαλυμμένη προαναγγελία νέων και σοβαρότερων τέτοιων γεγονότων και καλούσα τις ελληνικές εισαγγελικές αρχές να ξεκινήσουν διερεύνηση της υπόθεσης υπό το πρίσμα αυτών των επισημάνσεών μου.

Αψευδή επιβεβαίωση ότι ήταν αυτά τα δύο σχόλια που κινητοποίησαν τον ΜΙΚΡΟ «Μεγάλο Αδελφό», αποτελούν τα εξής δύο γεγονότα:
1. Ο σύνδεσμος-παραπομπή για τη μετάφραση του «Έστε Άξιοι» εμφανίστηκε στα στατιστικά μου αρκετή ώρα αφότου εγώ είχα αναρτήσει τα δύο σχόλιά μου στον J.McManus. Και ουδέποτε άλλοτε, στα δύομισι χρόνια που υπάρχει το «Έστε Άξιοι», δεν έχει εμφανιστεί στα στατιστικά μου τέτοιος σύνδεσμος.
2. Πριν περάσουν πολλές ώρες μετά την ανάρτηση και του δεύτερου σχολίου μου εκεί, και πριν γραφτεί κανένα άλλο σχόλιο, πάλι εκεί, έσπευσε να μου απαντήσει ο «επίσημος» ιστολόγος των εν Ελλάδι Εβραίων, ο Abravanel. Να σημειωθεί ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που ο ανωτέρω κύριος μου κάνει την τιμή να απευθυνθεί σ’ εμένα. Στην απάντησή του αυτή, ο κύριος Abravanel επιμένει να επιρρίπτει την ευθύνη για τους εμπρησμούς σε όλους τους Έλληνες (πονηρά σκεπτόμενος, βέβαια, δεν γράφει «Έλληνες» αλλά «Χριστιανούς»), ενώ έχει γίνει από ημερών γνωστό ότι οι τέσσερεις από τους πέντε διωκόμενους για τους εμπρησμούς είναι αλλοδαποί. Και πριν το κάνει αυτό, μας παραπέμπει σε μία προ δωδεκαμήνου ανάρτησή του, με την οποία δεν κατορθώνει τίποτε άλλο απ’ το να μας διαφωτίσει ότι το σχέδιο για ενοχοποίηση και στοχοποίηση όλων των Ελλήνων χρονολογείται από πολύ παλιά.

Αλλά γιατί λέω «και στοχοποίηση»; Διότι τα όσα αναγράφονται στο ιστολόγιο του Abravanel μαρτυρούν ότι το υποχθόνιο σχέδιό τους περιλαμβάνει ΚΑΙ αυτό το σκέλος, αλλά και, πολύ πιθανόν, ακόμα περισσότερα. Θα σας παραθέσω εδώ το πιο τρανταχτό σχόλιο-αποδεικτικό στοιχείο, το οποίο ήταν τόσο κραυγαλέο, ώστε έκανε κάποιο άλλο μέλος της υποχθόνιας ποντικοφαμελιάς τους (το οποίο συστήνεται με το ενδεικτικότατο ψευδώνυμο Νοσφεράτος) να σπεύσει, μετά από μία ολόκληρη μέρα(!), να «ξεκαρφώσει» τον συντάκτη του πολεμικού αυτού σχολίου. Κι ας μην αμφιβάλει κανείς για το αν η καθυστερημένη αυτή παρέμβαση ήταν προσπάθεια για «ξεκάρφωμα»: εάν δεν ήταν, ο διαχειριστής του ιστολογίου θα είχε εξαλείψει πάραυτα το πολεμικό σχόλιο, δεδομένου ότι η δημοσίευση τέτοιων ακρότατων απόψεων επισύρει την εναντίον του δικαστική δίωξη· δεν το έχει εξαλείψει, όμως, ακόμα και μέχρι τώρα, διότι προφανώς το μήνυμα αυτό χρειάζεται να υπάρχει προς ενημέρωσιν των αναγνωστών του.

Ιδού, λοιπόν, τι ονειρεύονται (στην καλύτερη περίπτωση) οι καλοί μας «συμπατριώτες»:

«BOMBER HARRIS, DO IT AGAIN!
Η Ελλάδα πρέπει να ισοπεδωθεί. Ούτε μια χριστιανή, από αυτές που δεν αντιδρούν στον δολοφονικό αντισημιτισμό, δεν πρέπει να μείνει ζωντανή.
Βουλγαρία μέχρι και την Πελοπόννησο, Τουρκία μέχρι και την Αίγινα!»

Η εκδοχή της προβοκάτσιας ενισχύεται ακόμα περισσότερο από τα όσα έγραψε ο ίδιος ο διευθυντής της συναγωγής, Νίκος Σταυρουλάκης:

«Fortunately, all of the books there – perhaps 1000 or so on Judaism, Islam and Christian theology had already been moved to safe keeping and so have been saved…
(Ευτυχώς, όλα τα βιβλία εκεί [στη βιβλιοθήκη] –ίσως 1000 ή περίπου τόσα– εβραϊκής, ισλαμικής και χριστιανικής θεολογίας είχαν ήδη μετακινηθεί [μετά τον πρώτο εμπρησμό] σε ασφαλή χώρο φύλαξης και έτσι έχουν διασωθεί…)»

Όπερ σημαίνει πως οι Εβραίοι εγνώριζαν ότι θα ακολουθούσε και δεύτερος εμπρησμός.

Ο κύριος Σταυρουλάκης μας πληροφορεί ακόμα ότι στη συναγωγή, εκτός από ηλεκτρονικούς υπολογιστές, υπήρχαν και κάμερες:

«[...] but two computers, scanner, cameras etc. – all gone!
(αλλά δύο υπολογιστές, σκάνερ, κάμερες κ.λπ. – όλα πάνε!)»

Τι δουλειά έχουν οι υπολογιστές κι οι κάμερες μέσα σε ένα χώρο λατρείας και προσευχής;

ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΓΕΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
Από τη «γκουγκλομετάφραση» του «Έστε Άξιοι».
– «Για καμαρώστε ένα γνήσιο Μακεδόνα»:
– For kamaroste a genuine Macedonians.
– «Κοιτάξτε πώς ο κύριος Χάρης αυτοδιαψεύδεται πανηγυρικά»:
– Look at how Mr. Harris aftodiapsefdetai proclaimed.
– «Ας επανέλθουμε όμως, κύριε Χάρη, στα της κυρίας
– Δραγώνα»:
– As return, however, Mr. Harry, in the main Dragona.
Αυτοί που ζήτησαν τη μετάφραση θα καταλάβουν οπωσδήποτε τις θέσεις μου!
Κι επίσης οπωσδήποτε θα βρουν εκατομμύρια μεμπτά σημεία μου να διατυμπανίσουν!

Κι ένα μικρό «ιστορικό»

Όλα οφείλονται στη μνημειώδη επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τη Θάλεια Δραγώνα.
Θέλοντας να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις που προκάλεσε η επιστολή, επισκέφθηκα τη σχετική ανάρτηση της Καλύβας ψηλά στο βουνό. Εκεί, ένιωσα την ανάγκη να προβάλω κάποιον αντίλογο σε ορισμένες απόψεις που θεώρησα απαράδεκτες. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθώ αντιμέτωπος με τις πιο θλιβερές υπεκφυγές και μεθόδους διαστρέβλωσης, να επισύρω την μήνιν ορισμένων εκ των θαμώνων της Καλύβας, να λουστώ με δεκάδες χυδαίες βρισιές και, ακόμη, να εισπράξω δύο συγκαλυμμένες απειλές (15 Ιανουαρίου, στις 4:09 μ.μ. και 6:11 μ.μ.).
Εν μέσω αυτής της καταστάσεως, πρόσεξα περισσότερο τον τίτλο της αναρτήσεως: «Η αλληλογραφία Μίκη Θεοδωράκη και Θάλειας Δραγώνα περί έθνους, πατρίδας, ταυτότητας και άλλων δαιμονίων». Ενοχλημένος, έγραψα ένα σχόλιο επ’ αυτού, και πήρα για απάντηση μία εξυπνακίστικη δικαιολογία.
Κι ύστερα ήρθε η ανάρτηση της Καλύβας για τον δεύτερο εμπρησμό της εβραϊκής συναγωγής στα Χανιά. Ο τίτλος της: «Ο αντισημιτισμός αποθρασσύνεται». Μου φάνηκε κραυγαλέος. Υπερέβαινε κατά πολύ σε αιχμηρότητα ακόμη και τον τίτλο που είχε επιλέξει για τη δική του ανάρτηση ο ίδιος ο Abravanel: «Νέος εμπρησμός στη Συναγωγή Χανίων».
Τότε ήταν που μου πέρασε για πρώτη φορά από το μυαλό το «αδιανόητο» ενδεχόμενο να ήταν ο εμπρησμός μία προβοκατόρικη ενέργεια. Κι έκανα την απερισκεψία να το αναφέρω στην Καλύβα (στη συζήτηση για την επιστολή του Μίκη, για να το συνδέσω και με τον τίτλο εκείνης της ανάρτησης). Αμέσως μετά από αυτή μου την «ιεροσυλία», μου εκτοξεύτηκε νέο υβρεολόγιο και μου ζητήθηκε να αποκαλύψω το πραγματικό μου όνομα!
Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήραν την τροπή που σας εξέθεσα προηγουμένως.

ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΑΔΕΛΦΙΑ, ΚΑΙ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ!
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΟΥΤΕ ΩΦΕΛΕΙ, Η ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ
ΒΙΑΙΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ!

ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΚΑΤΑΤΡΟΠΩΣΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΜΑΣ!

ΑΣ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ!

ΥΓ. Προς τους τυχόν επίδοξους δολοφόνους μου:
Όπως θα έχετε ήδη αντιληφθεί, εάν συμβεί οτιδήποτε είτε σε εμένα, είτε σε οποιοδήποτε αγαπημένο μου πρόσωπο, είτε στα υπάρχοντά μου εκείνα που μπορούν να αποτελέσουν στόχο επίθεσης, οι πρώτοι ύποπτοι που θα κληθούν από τον ανακριτή θα είναι μέσα από τους κύκλους σας.
Σας πληροφορώ δε επιπροσθέτως ότι, πέραν των στοιχείων που έχω ήδη καταστήσει δημοσίως γνωστά μέσω του διαδικτύου, έχω παραδώσει σε δύο (2) δικηγόρους μία σωρεία άλλων αποδεικτικών στοιχείων, τα οποία κρίνω ότι δεν πρέπει να δημοσιοποιηθούν τώρα.

Ποια είν’ η πατρίδα σας; – Μα, η πατρίδα των κατ’ επάγγελμα απάτριδων!

Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί

Αυτό είναι το επόμενο ερώτημα που αμέσως έρχεται στο νου, όταν διαβάσει κανείς το υπό τον τίτλο «Τι είν’ η πατρίδα τους;» άρθρο του Γιάννη Η. Χάρη, το οποίο δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 9 Ιανουαρίου.

Για να σας διευκολύνω στην αναζήτηση μιας καλύτερης απαντήσεως από αυτήν που ήδη πρότεινα εγώ, σας λέω εξ αρχής πως η πατρίδα τους είναι η νεφελώδης εκείνη από την οποία εκπορεύεται η πολεμική επίθεση που –όπως η λανθάνουσα και τ’ αληθή λέγουσα  γλώττα του κυρίου Χάρη μας πληροφορεί– έχει εξαπολυθεί εναντίον της Ελλάδας σε όλα τα μέτωπα: στο μέτωπο της παιδείας και αποδόμησης της εθνικής μας κληρονομιάς και συνειδήσεως, στο μέτωπο της εν γένει παραπληροφόρησης, στο μέτωπο του αισθήματος ανασφάλειάς μας, στο μέτωπο της εθνικής αποσύνθεσης του πληθυσμού της χώρας μας, στο μέτωπο της καταδυνάστευσης του πολιτικού μας βίου, στο μέτωπο του στραγγαλισμού των ελευθεριών μας, στο μέτωπο της κοινωνικής μας αποσάθρωσης, στο μέτωπο της εξουδετέρωσής μας με τις ασταμάτητες ριπές άχρηστων σκουπιδιών, στο μέτωπο της εξόντωσης των νιάτων μας με τα ναρκωτικά και, για να σταματήσω εδώ, στο σχετικώς νεώτερο μέτωπο της απροκάλυπτης χρήσης πυροβόλων όπλων.

Όπως ασφαλώς θα έχετε καταλάβει, η συγκεκριμένη μάχη αφορά το στρατηγικό ύψωμα που λέγεται Θάλεια Δραγώνα, αφορμής δοθείσης από το βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Και σ’ αυτήν τη θετή μητέρα όλων των μαχών δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα ο κύριος Χάρης με το υπό συζήτησιν άρθρο του.

Από τον τίτλο, κιόλας, και την πρώτη του παράγραφο, ο κύριος Χάρης, αφού παρεμβάλει –γιατί, άραγε;…– ως προοίμιο ένα θέσφατο του Γιόζεφ Γκέμπελς, μας καθιστά γνωστό ότι στους κόλπους του ελληνικού λαού επικρατεί πλήρης διχασμός, φέρνοντάς μας στον νου ανομολόγητες μεν, σαφέστατες δε επιδιώξεις.
Εν συνεχεία, ο κύριος Χάρης επιδίδεται μετ’ αξιοσημειώτου ζήλου και ικανότητος στην εκμετάλλευση ενός αληθούς γεγονότος, προκειμένου αφ’ ενός να κερδίσει τις κρίσιμες αρχικές εντυπώσεις του αναγνώστη, αφ’ ετέρου να λοιδορήσει δημόσιες προσωπικότητες και, κυρίως, αυτήν του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος έχει καθίσει στο λαιμό όλων των «συμπατριωτών» τού κυρίου Χάρη, αλλά και για να δακτυλοδεικτήσει τρεις γνωστότατους συναδέλφους του.
Μόλις τελειώνει αυτή την απαραίτητη πλην όμως κακοστημένη εισαγωγή, ο κύριος Χάρης υφίσταται μία οβιδιακή μεταμόρφωση, και παρευθύς μας ξεπετάγεται ένας δάσκαλος της γκεμπελικής τέχνης (εξ ου και το προοίμιο). Αρχίζει, λοιπόν, να μας παραδίδει μαθήματα αυτού του χρυσοπληρωμένου επαγγέλματος, γεγονός που αναγκάζει κι εμάς εδώ να τον παρακολουθήσουμε.

Γιόζεφ Γκέμπελς: «“Το ψέμα πρέπει να διαρκέσει μόνο όσο διάστημα το Κράτος προστατεύει το λαό από τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές συνέπειες του ψέματος. Άρα έχει ζωτική σημασία για το Κράτος να καταπνίξει με όλες του τις δυνάμεις τη διαφωνία [πώς συνάγεται αυτό από την προηγούμενη πρόταση, μόνον ο Γκέμπελς και ο κύριος Χάρης το γνωρίζουν], γιατί η αλήθεια είναι θανάσιμος εχθρός του ψέματος, και κατ’ επέκταση η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του Κράτους”».
Κοιτάξτε πώς ο κύριος Χάρης αυτοδιαψεύδεται πανηγυρικά: Αν δεν κάνω λάθος, η κυρία Δραγώνα είναι αυτή την περίοδο μία λειτουργός του κράτους. Αφού το κράτος στηρίζεται πάνω στο ψέμα και «η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του», τότε το κράτος, που προφανώς έχει υιοθετήσει τις απόψεις του βιβλίου της κυρίας Δραγώνα (και γι’ αυτό την αντάμειψε με τη δεύτερη θέση που της έδωσε), ψεύδεται τώρα διά των λόγων της κυρίας Δραγώνα· όπως επίσης ψεύδονται και όλοι όσοι την υποστηρίζουν, έστω και αν λένε αλήθεια ότι τα παραθέματα που κυκλοφόρησαν ως περιεχόμενα στο βιβλίο της κυρίας Δραγώνα είναι πλαστά (όπως πράγματι είναι): διότι προβάλλουν αρχικώς αυτήν τη μοναδική αλήθεια της πλευράς τους, ακριβώς για να συγκαλύπτουν μ’ αυτήν τα βουνά των προπαγανδιστικών ψευδών με τα οποία μας κάνουν εν συνεχεία πλύση εγκεφάλου.

Αφού λοιπόν, κύριε Χάρη, το κράτος ψεύδεται (και) στη συγκεκριμένη περίπτωση, μία στοιχειώδης εντιμότητα θα σας επέβαλλε να χρεώσετε και σ’ αυτό, τουλάχιστον ισοβαρώς, και όλες τις υπόλοιπες γκεμπελικές μεθόδους που παραθέτετε στο άρθρο σας εν είδει μαθήματος για νεώτερους επίδοξους γκεμπελίσκους, και να είσαστε πιο κόσμιος απέναντι στους κατά πολύ εντιμότερους από εσάς δημοσιογράφους, τους οποίους μάλιστα στοχοποιείτε με τρόπο κατ’ εξοχήν γκεμπελικό.
Μια στοιχειώδης εντιμότητα (ή δημοκρατικότητα, εάν ο όρος αυτός δεν σας φέρνει αποπληξία…) θα σας επέβαλλε να παρουσιάσετε και τα ουσιαστικά σημεία της επιστολής που έστειλε ο Μίκης Θεοδωράκης στην ίδια την κυρία Δραγώνα και να μας εξηγούσατε πού διαπράττει ο Μίκης «απάτη, συκοφαντία» στο νέο αυτό «μανιφέστο» του (δεν μιλάω και για άρθρωση ουσιαστικού αντιλόγου εκ μέρους σας στα όσα γράφει ο Μίκης, διότι καταλαβαίνω πως αυτό υπερβαίνει τις δυνάμεις σας). Αντ’ αυτού, εσείς επανήλθατε σήμερα με δεύτερο ελεεινό άρθρο, όπου βάζετε ένα χεράκι στη λυσσαλέα όσο και μάταιη εκστρατεία για να βγει ο Μίκης ακροδεξιός. Σε αυτό το καινούργιο σας επίτευγμα δείχνετε και πόσο γενναιόψυχος είσθε, αφού παραθέτετε μερικά εισαγωγικά σημεία της επιστολής του Μίκη προς την κυρία Δραγώνα και κανένα ουσιαστικό, μόνο και μόνο για να καταλήξετε στο θιγμένο σας πρόσωπο και να συκοφαντήσετε τον Μίκη ως χυδαιολόγο. – Και, πριν σπεύσετε να συκοφαντήσετε κι εμένα, σας πληροφορώ πως έχω επισημάνει πολύ πριν από εσάς την απουσία συγγνώμης εκ μέρους του Μίκη για την αναπαραγωγή των ανυπόστατων αποσπασμάτων της κυρίας Δραγώνα.
Μια στοιχειώδης εντιμότητα, τέλος, κύριε Χάρη, θα σας επέβαλλε να είχατε το ιστολόγιό σας ανοικτό για σχολιασμούς των άρθρων σας, πολλώ μάλλον επειδή εσείς δεν έχετε καμμία σχέση με την προπαγάνδα.

Ιδού και ο «Μέγας Δάσκαλος». Ευγενική προσφορά τού «Έστε Άξιοι» για τις νύχτες που θέλετε να βλέπετε Εφιάλτες.

Αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο ακόμη στον Γκέμπελς, μια και ο κύριος Χάρης μας προσέφερε αυτήν την εποικοδομητική ευκαιρία.
Μία, λοιπόν, από τις αρχές του «πρώτου τη τάξει Αρίου», την οποία ο κύριος Χάρης φαινομενικώς αποκηρύσσει, μας διαφωτίζει:
«“Η πειστικότητα και μόνο καθορίζει αν το προϊόν της προπαγάνδας θα είναι αληθές ή ψευδές”».
Πόσο τυφλωμένοι πρέπει να είναι από την απατηλή λάμψη τού Γκέμπελς όλοι αυτοί οι καλοπληρωμένοι κοντυλοφόροι που αντιγράφουν τις συνταγές του, για να μην μπορούν να διακρίνουν τις τερατώδεις λογικές ανακολουθίες, τις εξόφθαλμες αυθαίρετες αντιστροφές που ενυπάρχουν στα «θέσφατά» του, και να φτάνουν μάλιστα μέχρι του σημείου να τα επικαλούνται δημοσίως! Αφού το προϊόν τής κατά Γκέμπελς προπαγάνδας είναι εξ ορισμού ψευδές, το δίλημμα «αληθές ή ψευδές προϊόν της προπαγάνδας» είναι τελείως άτοπο. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε ικανό να το καθιστά αληθές.
Η λογική και σωστή διατύπωση θα ήταν εντελώς διαφορετική, και θα είχε πλέον ένα τελείως άλλο νόημα: «Η αληθοφάνεια ή μη της προπαγάνδας καθορίζει αν το προϊόν της θα είναι πειστικό ή όχι».

Ας επανέλθουμε όμως, κύριε Χάρη, στα της κυρίας Δραγώνα, στον επικατάρατο «εθνοκεντρισμό» και στις «επιστημονικές» υποθέσεις που εσείς αναφέρετε.
Μας λέτε πως «η πρώτη υπόθεση υποστηρίζει ότι η εικόνα των εθνικών “άλλων”, έτσι όπως εμφανίζεται στα σχολικά εγχειρίδια και στο λόγο των εκπαιδευτικών, αντικατοπτρίζει την εικόνα του εθνικού “εαυτού”». Κατ’ αρχάς, επιτρέψτε μου, σας παρακαλώ, να παρατηρήσω ότι η υπόθεση δεν υποστηρίζει, αλλά μονάχα υποθέτει και χρήζει υποστηρίξεως· εάν υποστηρίζει, τότε δεν είναι υπόθεση, αλλά τεκμηριωμένη θέση. Ας το παρακάμψουμε, όμως, για να προχωρήσουμε το συλλογισμό μας. Αυτό που μας λέτε εδώ είναι εκείνο που η κυρία Δραγώνα εκφράζει με τον όρο «ετεροπροσδιορισμός» – και για το οποίο ο Μίκης Θεοδωράκης της έδωσε αποστομωτική απάντηση με την επιστολή του. Μόνο που η κυρία Δραγώνα, τουλάχιστον στο εδάφιό της που επικαλούμαι τώρα, λέει ότι αυτά που ετεροπροσδιορίζονται είναι τα έθνη, όπερ σημαίνει ότι ορθώς εμφανίζεται στα σχολικά εγχειρίδια η εικόνα των εθνικών «άλλων» με τον τρόπο που εμφανίζεται, με άλλα λόγια, ότι ορθώς έχει το εκπαιδευτικό σύστημα εθνοκεντρικό χαρακτήρα.
Η εικόνα, λοιπόν, «των εθνικών “άλλων”, έτσι όπως εμφανίζεται στα σχολικά εγχειρίδια και στο λόγο των εκπαιδευτικών, αντικατοπτρίζει την εικόνα του εθνικού “εαυτού”». Και, ω του θαύματος!, στην αμέσως επόμενη περίοδο μας το ταυτίζετε αυτό («Με άλλα λόγια,») με κάτι το οποίο είναι πολύ διαφορετικό, αν όχι το ακριβώς αντίθετο: «Η περιγραφή και αξιολόγηση της εθνικής ταυτότητας έχει αποφασιστική σημασία για την περιγραφή και αξιολόγηση των εθνικών “άλλων”».

«Η δεύτερη βασική υπόθεση εργασίας», μας λέτε εν συνεχεία, «είναι ότι ο εθνικός “εαυτός” αναπαριστάται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα σαν να βρίσκεται σε κατάσταση ανασφάλειας και αδυναμίας. Η εθνική ταυτότητα θεωρείται ότι έχει ανάγκη από υπεράσπιση, ότι κινδυνεύει να αλλοιωθεί».
Σοβαρά, κύριε Χάρη, δεν βρίσκεται σήμερα ο εθνικός «εαυτός» σε κατάσταση ανασφάλειας και αδυναμίας; Μήπως, για μία ακόμη φορά, ταυτίζετε κι εξομοιώνετε πράγματα εντελώς διαφορετικά, π.χ., την επισφαλή και ασθενική πραγματικότητα που υπάρχει σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια με την ασφαλή και ισχυρή θέση του προσωπικού σας γραφείου;

Πάμε παρακάτω (υπομονή, κοντεύουμε): «Έτσι, το βιβλίο προτείνει διάλογο για το σχολείο στη σημερινή, ευρωπαϊκή πλέον εποχή· για την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την ευρωπαϊκή ταυτότητα παράλληλα με την εθνική…».
Για ποια ευρωπαϊκή ταυτότητα (εάν δεχθούμε πως υπάρχει τέτοια) μέσα στην Ελλάδα μάς μιλάτε, κύριε Χάρη; Γι’ αυτήν που συντίθεται από τους ολοένα και περισσότερους Αλβανούς, Ασιάτες, Αφρικανούς, ακόμη και Νοτιοαμερικανούς; Η ευρωπαϊκή ταυτότητα στην Ελλάδα έχει πάψει να υπάρχει ήδη από τον 20ό αιώνα. Εάν θέλετε να μιλάτε γι’ αυτήν, τότε θα πρέπει πρώτα να συμμετάσχετε σε μία προσπάθεια ώστε να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των αλλοδαπών στην πατρίδα μας (η οποία εξακολουθώ να λέω πως είναι και πατρίδα σας). Και αν γίνει κάτι τέτοιο, τότε πολύ αμφιβάλλω για το κατά πόσον θα έχει απομείνει πια το μικρό εκείνο έδαφος το οποίο είναι απαραίτητο για την οποιαδήποτε θεμελίωση των «υποθέσεων» και προτάσεων της κυρίας Δραγώνα.

Πριν τελειώσω, κύριε Χάρη, θα σας παρακαλέσω να μου επιτρέψετε να παραποιήσω ελαφρώς ένα δικό σας χωρίο. Εζήλωσα την τέχνη σας, βλέπετε, με τα τόσα που διάβασα και θάμαξα.

Μέσα από αυτή την επισκόπηση του άρθρου γίνεται τώρα φανερό ποιοι είδαν στο βιβλίο το πιστό είδωλο του εαυτού τους και των ιδεών τους. Και αυτό ακριβώς το αποκρουστικό είδωλο θέλησαν κατά κάποιον τρόπο να το αντιστρέψουν, να το αντιγυρίσουν στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Μετά από όλα αυτά, κύριε Χάρη, έχετε την εντύπωση ότι η προπαγάνδα σας μπορεί ποτέ να είναι πειστική; Είμαι βέβαιος, άλλωστε, ότι ουδέποτε την είχατε. Ορθώς σας αποκάλεσε ο Μίκης Θεοδωράκης δυστυχή.

Για καμαρώστε ένα γνήσιο ΜΑΚΕΔΟΝΑ που θέλει δημοψήφισμα!!!

Ανατολικό Καλιμαντάν (Ινδονησία)

Μου ήρθε σήμερα ένα σχόλιο από κάποιον με το ψευδώνυμο ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ, το οποίο, μετά από τα αρχικά “μπράβο” και “συνέχισε”, έγραφε: “ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ γιατι θα παρουμε αναποδες στροφες”.

Το ψευδώνυμο αυτό με έβαλε σε υποψίες, διότι είχα δει έναν άλλο σχολιαστή στην Ολυμπία, στο Αντίβαρο και σε κάποιο φόρουμ, που υπέγραφε ως ΜΑΚΕΔΝΟΣ, και του οποίου οι άκρως εθνικιστικές θέσεις μού είχαν κάνει εντύπωση.
Έγραψα, λοιπόν, μία απάντηση στον ΜΑΚΕΔΟΝΑ μου, όπου, μεταξύ των άλλων, του ζητούσα να μου εξηγήσει γιατί είχε επιλέξει αυτό το ψευδώνυμο. Μέχρι στιγμής, δεν το έχει κάνει.

Αργότερα έβαλα στο ψαχτήρι τη διεύθυνση e-mail που συνόδευε το ψευδώνυμό του, και ανακάλυψα ότι αυτός ο «ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ» είναι… Ινδονήσιος!
Πιθανότατα, μάλιστα, όπως μου υποδήλωσαν τα αποτελέσματα της αναζήτησης, μας έχει έρθει εξ Ιταλίας, πράγμα που σημαίνει ότι το εν λόγω παλληκάρι μπορεί να έχει αναπτύξει αγαστές σχέσεις με διάφορα Αλβανά ή και Σκοπιανά.

Αυτά τα ολίγα, για ενημέρωση και εγρήγορση.