Προηγούμενο άρθρο

Εγώ, ο εξόριστος ποιητής
που στον αιώνα του σκότους βλέπει,
την υγεία της καταιγίδας
από τ’ ανοιχτά στήθη μου αδειάζοντας…

Του Έρωτός μου η πνοή

Το αιώνιο θετικό «Όχι» της Φιλιώς Χαϊδεμένου

«Θυμάμαι τον πρώτο άντρα που σκοτώθηκε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο – τον έλεγαν Διάκο».

Στις 28 Οκτωβρίου του 1899 γεννιόταν στα Βουρλά της Σμύρνης η Φιλιώ Χαϊδεμένου, η γυναίκα που έμελλε να γίνει η κιβωτός της μνήμης του μικρασιατικού Ελληνισμού. Το πώς και γιατί συνέβη αυτό, το αποκάλυψε μιλώντας, πριν από δύο χρόνια, σε ένα αφιέρωμα του ραδιοσταθμού Σκάι για την Καταστροφή:

«Φεύγοντας, όταν μπήκα στο πλοίο καταρρακωμένη, γύρισα και είδα την πατρίδα μου να καίγεται. [...] Και, έκανα εκείνη τη στιγμή έναν όρκο: “Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Θα μπορέσω να κάνω κάτι, για να το μάθει η υφήλιος, αυτή την καταστροφή που έγινε, και με χιλιάδες χρόνια να φαίνεται και ν’ ακούγεται τι έγινε και τι είδα”.»

Και, πράγματι, το έκανε: με το Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού που ίδρυσε, με το βιβλίο της Τρεις αιώνες, μια ζωή, με την ανεξάντλητη προθυμία της να διηγείται το δράμα, το μεγαλείο αλλά και τις μελανές στιγμές του Ελληνισμού που η ίδια βίωσε, άφησε στους αιώνες μιαν ανεξίτηλη παρακαταθήκη μνήμης και σοφίας για όλους τους ανθρώπους.

Η παράβαση του όρκου, όταν αυτός αφορά κάτι σπουδαίο
και αγαθό, επισύρει τον θάνατο·
η τήρησή του εξασφαλίζει τη μακροημέρευση.

Για την ίδια, το έργο αυτό υπήρξε ο σκοπός της ζωής της, ο αποχρών λόγος για να διατηρείται ζωντανή: ήταν ακριβώς αυτή η αδήριτη ανάγκη να ολοκληρώσει το σπουδαίο και αγαθό έργο της, η αιτία που έφτασε τα 108 χρόνια. Κι αφού είδε τον πρωθυπουργό να εγκαινιάζει το Μουσείο, στις 2 Απριλίου 2007, ένιωσε ότι πλέον τα είχε καταφέρει στην εντέλεια, και μετά από δύο μήνες πέταξε στους ουρανούς.

Τολμώ να πω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα που μας άφησε: το πραγματικό μυστικό της ζωής, όπως πολύ εύστοχα το χαρακτήρισε η Κ. Κατσαβού, η οποία της είχε πάρει μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της. Είναι το μυστικό από το οποίο, φευ!, ο παρανοϊκός τρόπος της σύγχρονης ζωής και η τυφλή μηχανοκρατούμενη ιατρική μάς απομακρύνουν ολοένα και περισσότερο…

Η Φιλιώ Χαϊδεμένου έδωσε όλον αυτόν τον τιτάνιο αγώνα για τη διατήρηση της μνήμης διότι εγνώριζε ότι χωρίς αυτήν, η ζωή είναι αδύνατη. Το πρώτιστο μέλημά της ήταν η ίδια η ζωή. Το μαρτυρούν, άλλωστε, τα λόγια της:

«Εκείνο που δεν ξεχνώ ποτέ, ήταν όταν είδα, τρέχοντας, το θάνατο με τη ζωή να παλεύει. Τι ήταν αυτό; Ήταν μια νέα γυναίκα, μια μάνα ξαπλωμένη, με αίματα… έτσι… στεγνά ξερά επάνω της, και ένα μωρό, στη θηλή του στήθους της, να τη δαγκώνει και να τινάζει χέρια και πόδια και να ζητάει τη ζωή από την πεθαμένη.»

Ας αφουγκραστούμε ετούτη την αμόλυντη γυναικεία σοφία, για να χαλιναγωγήσουμε, επιτέλους, την αφηνιασμένη ανδρική μωρία που μας πηγαίνει ολόισια κατά τον γκρεμό…

Τις θερμές μου ευχαριστίες στον Άρη Τσιμογιάννη για αυτό το εξαιρετικό βίντεο.

Η φωτεινότητα του Ελύτη και οι “Πεφωτισμένοι” του CERN (με αφορμή το προηγούμενο άρθρο)

«Εντολή σου, είπε, αυτός ο κόσμος
και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου είναι
Διάβασε και προσπάθησε
και πολέμησε» είπε
«Ο καθείς και τα όπλα του» είπε

«Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. [...]
Η μοίρα μας παρ’ όλ’ αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.»

Τι απύθμενο χάος ανάμεσα στην ελυτική, την αληθινή φωτεινότητα και σ’ εκείνην που χαρακτηρίζει το υποχθόνιο τάγμα (order – ορδή) των «Πεφωτισμένων» του CERN και του Σίβα!
Τι είδους μοίρα μας περιμένει ενόσω αυτή (δεν) βρίσκεται στα χέρια μας;;;

ΔΙΟΤΙ:
«Χρειάζεται να βρισκόμαστε στη σωστή απόσταση από τον ηθικόν ήλιο, όπως ο πλανήτης μας από τον φυσικόν ήλιο, για να γίνεται η ζωή επιτρεπτή.»

Ναι, το καταφέραμε κι αυτό: να εξαρτάται πλέον η διατήρηση της ζωής σ’ ετούτο τον ανεπανάληπτο πλανήτη όχι μόνον από τη –σωστή και δεδομένη– απόσταση ως προς τον φυσικόν ήλιο, αλλά, και κυρίως, από την ολοένα χειρότερη απόστασή μας ως προς τον ηθικόν ήλιο.
Μια δράκα ανθρώπων (;;;;) με παντελώς εσφαλμένη απόσταση ως προς τον ηθικόν ήλιο επιδιώκουν να μετακομίσουν (διάβαζε, να μεταφανίσουν) τη ζωή από το λίκνο της σε μέρη όπου αυτή ΔΕΝ γίνεται επιτρεπτή. Έχοντας κατορθώσει να μας ποδηγετούν μέχρις αηδίας, μας παρουσιάζουν τη μετάπτωση στην ανυπαρξία ως πρόοδο. – Κι εμείς, αντί να επαναστατήσουμε ενάντια σε αυτήν την πρωτοφανή δικτατορία και να τους στείλουμε στον αγύριστο, τους προσκυνάμε αποχαυνωμένοι.

ΚΑΘΟΣΟΝ:
«Μας έφταιγε άλλοτε η αμάθεια. Σήμερα μας φταίει η μεγάλη γνώση.»

Η μεγάλη γνώση του τίποτα, του εκμηδενίζειν τα πάντα, η οποία έχει προέλθει από το εφτασφράγιστο πάντρεμα της πιο αδίστακτης «επιστημοσύνης» με τις πιο θανατόφιλες κι ερεβομανείς θρησκοληψίες.

Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡ’ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ: ΑΠΟ ΜΑΣ Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ!

Ο λόγος του Οδυσσέα Ελύτη κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας

Οδυσσέας Ελύτης
Στις 18 Οκτωβρίου 1979 ανακοινώθηκε η βράβευση του Οδυσσέα Ελύτη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο λόγος που εκφώνησε ο ποιητής κατά την τελετή απονομής του βραβείου είναι, πιστεύω, ακόμη πιο επίκαιρος στις μέρες μας και αξίζει να ξαναδιαβαστεί πολλές φορές.
Οδυσσέας Ελύτης

Μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο
Των φονιάδων το αίμα με φως ξεπληρώνω

«Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά-σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ.
Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα.

Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ’ αντικείμενα σ’ όλες τους τις λεπτομέρειες, αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία.
Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκαν την ύλη οι γλύπτες της Κυκλαδικής περιόδου, που έφτασαν ίσια-ίσια να ξεπεράσουν την ύλη, το δείχνει καθαρά. Όπως επίσης, ο τρόπος που οι εικονογράφοι του Βυζαντίου επέτυχαν από το καθαρό χρώμα να υποβάλλουν το “θείο”.
Μια τέτοια, διεισδυτική και συνάμα μεταμορφωτική, επέμβαση μέσα στην πραγματικότητα επεχείρησε, πιστεύω, ανέκαθεν και κάθε υψηλή ποίηση. Όχι ν’ αρκεστεί στο “νυν έχον”, αλλά να επεκταθεί στο “δυνατόν γενέσθαι”.

Κάτι που, είναι η αλήθεια, δεν εκτιμήθηκε πάντοτε. Ίσως γιατί οι ομαδικές νευρώσεις δεν το επέτρεψαν. Ίσως γιατί ο ωφελιμισμός δεν άφησε τα μάτια των ανθρώπων ανοιχτά όσο χρειάζεται. Η ομορφιά και το φως συνέβη να εκληφθούν άκαιρα ή ανώδυνα. Και όμως. Η διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς στο σχήμα του Αγγέλου είναι, πιστεύω πολύ πιο επώδυνη από την άλλη που εκμαιεύει όλων των λογιών τους Δαιμόνους.

Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε ομορφιά. Την ομορφιά που είναι μια οδός –η μόνη ίσως οδός– προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει. Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ’ αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και που αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτογράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια.

Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο ν’ αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαν, ήρθαν σε σύγκρουση, ακμάσανε, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η ποίηση, που εγείρεται στο σημείον όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ’ αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των θαλασσών.

Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια. Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μέσ’ από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ’ αυτή τη γη.

Από τον Ηράκλειτο έως τον Πλάτωνα και από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού διακρίνουμε αυτό το “δέσιμο”, που φτάνει κάτω από διάφορες μορφές ώς τις ημέρες μας και που μας λέει περίπου το ίδιο: ότι εντός του κόσμου τούτου εμπεριέχεται και με τα στοιχεία του κόσμου τούτου ανασυντίθεται ο άλλος κόσμος, ο “πέραν” η δεύτερη πραγματικότητα η υπερτοποθετημένη επάνω σ’ αυτήν όπου παρά φύσιν ζούμε. Είναι μια πραγματικότητα που τη δικαιούμαστε και που από δική μας ανικανότητα δεν αξιωνόμαστε.

Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε εποχές υγιείς το κάλλος ταυτίσθηκε με το αγαθόν και το αγαθόν με τον Ήλιο. Κατά το μέτρο που η συνείδηση καθαίρεται και πληρούται με φως, τα μελανά σημεία υποχωρούν και σβήνουν αφήνοντας κενά που –όπως ακριβώς στους φυσικούς νόμους– τα αντίθετά τους έρχονται να πληρώσουν τη θέση τους.

Κι αυτό, με τέτοιον τρόπο που τελικά το δημιουργημένο αποτέλεσμα να στηρίζεται και στις δύο πλευρές, θέλω να πω στο “εδώ” και στο “επέκεινα”. Ο Ηράκλειτος δεν είχε ήδη μιλήσει για μιαν “εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην”; Εάν είναι ο Απόλλων ή η Αφροδίτη, ο Χριστός ή η Παναγία, που ενσαρκώνουν και προσωποποιούν την ανάγκη να δούμε υλοποιημένο εκείνο που σε ορισμένες στιγμές διαισθανόμαστε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν. Η ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή.

Πώς να μην αναφερθώ εδώ πέρα στον Φρειδερίκο Χαίλντερλιν, τον μεγάλο ποιητή που με το ίδιο πνεύμα εστράφηκε προς τους Θεούς του Ολύμπου και προς τον Ιησού; ιΗ ισταθερότητα ιπου εέδωσε
σ’ ένα είδος οράματος είναι ανεκτίμητη. Και η έκταση που μας αποκάλυψε, μεγάλη. Θα έλεγα τρομακτική. Αυτή άλλωστε είναι που τον έκανε, όταν μόλις ακόμη άρχιζε το κακό που σήμερα μας πλήττει, ν’ ανακράξει: Wozu Dichter in dürftiger Zeit!
Οι καιροί, φευ, εστάθηκαν ανέκαθεν για τον άνθρωπο dürftiger. Αλλά και η ποίηση ανέκαθεν λειτουργούσε. Δύο φαινόμενα προορισμένα να συνοδεύουν την επίγεια μοίρα μας και που το ένα τους αντισταθμίζει το άλλο. Πώς αλλιώς. Αφού και η νύχτα και τ’ άστρα εάν μας γίνονται αντιληπτά είναι χάρη στον ήλιο.

Με τη διαφορά ότι ο ήλιος, κατά τη ρήση του αρχαίου σοφού, εάν υπερβεί τα μέτρα καταντά “ύβρις”. Χρειάζεται να βρισκόμαστε στη σωστή απόσταση από τον ηθικόν ήλιο, όπως ο πλανήτης μας από τον φυσικόν ήλιο, για να γίνεται η ζωή επιτρεπτή. Μας έφταιγε άλλοτε η αμάθεια. Σήμερα μας φταίει η μεγάλη γνώση. Δεν έρχομαι μ’ αυτά που λέω να προστεθώ στην μακρά σειρά των επικριτών του τεχνικού μας πολιτισμού. Μια σοφία παλαιή όσο και η χώρα που μ’ εξέθρεψε, μ’ εδίδαξε να δέχομαι την εξέλιξη, να χωνεύω την πρόοδο μαζί με όλα της τα παρεπόμενα, όσο δυσάρεστα και αν μπορεί να είναι αυτά.

Τότε όμως η ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.

Είναι, το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.
Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. – χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.

Η σφαίρα που σχηματίζει η νέα ελληνική ποίηση έχει, θα μπορούσε να πει κανείς, όπως κάθε σφαίρα δύο πόλους: τον βόρειο και τον νότιο. Στον ένα τοποθετείται ο Διονύσιος Σολωμός που από την άποψη της εκφραστικής επέτυχε –προτού υπάρξει ο Mallarmé στα ευρωπαϊκά γράμματα– να χαράξει με άκρα συνέπεια και αυστηρότητα την αντίληψη της καθαρής ποίησης με όλα της τα παρεπόμενα: να υποτάξει το αίσθημα στη διάνοια, να εξευγενίσει την έκφραση και να δραστηριοποιήσει όλες τις δυνατότητες του γλωσσικού οργάνου προς την κατεύθυνση του θαύματος. Στον άλλο πόλο, τοποθετείται ο Κ.Π. Καβάφης, αυτός που παράλληλα με τον T.S. Eliot έφτασε στην άκρα λιτότητα, στη μεγαλύτερη δυνατή εκφραστική ακρίβεια, εξουδετερώνοντας τον πληθωρισμό στη διατύπωση των προσωπικών του βιωμάτων.

Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους κινήθηκαν οι μεγάλοι μας άλλοι ποιητές, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο προς το έν ή το άλλο από τα δύο άκρα. Αυτή είναι μια πρόχειρη και όσο γίνεται πιο σχηματική χαρτογράφηση του νεοελληνικού ποιητικού λόγου. Το πρόβλημα για μας που ακολουθήσαμε ήταν να επωμιστούμε τα υψηλά διδάγματα που μας κληροδότησαν και, ο καθένας με τον τρόπο του, να τ’ αρμόσουμε πάνω στη σύγχρονη ευαισθησία. Πέραν από τα όρια της τεχνικής, οφείλαμε να φτάσουμε σε μια σύνθεση που από το ένα μέρος ν’ αναχωνεύει τα στοιχεία της ελληνικής παράδοσης και από το άλλο να εκφράζει τα κοινωνικά και ψυχολογικά αιτήματα της εποχής μας. Με άλλα λόγια, να φτάσουμε να προβάλλουμε τον τύπο του “Ευρωπαίου-Έλληνα”. Δεν μιλώ για επιτυχίες, μιλώ για προσπάθειες. Οι κατευθύνσεις είναι που έχουν σημασία για τον μελετητή της λογοτεχνίας.

Πώς όμως ν’ αναπτυχθούν οι κατευθύνσεις αυτές ελεύθερα, όταν οι συνθήκες της ζωής είναι στις ημέρες μας εξοντωτικές για τον δημιουργό; Και πώς να διαμορφωθεί η πνευματική κοινότητα όταν οι φραγμοί των γλωσσών ορθώνονται αξεπέραστοι; Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το 20 ή έστω το 30% που απομένει ύστερα από την μεταγλώτισση. Ειδικά εμείς όλοι, όσοι κρατάμε από μια συγκεκριμένη παράδοση και αποβλέπουμε στα θαύματα του λόγου, στον σπινθήρα που τινάζουν εκάστοτε δύο λέξεις κατάλληλα τοποθετημένες, παραμένουμε βουβοί, αμετάδοτοι. Πάσχουμε από την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Και ο αντίκτυπος απ’ αυτή την έλλειψη –αν ανεβούμε την κλίμακα– σημειώνεται ακόμη και στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της κοινής μας πατρίδας, της Ευρώπης.

Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ’ ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Όταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας, ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή.

Για τον ποιητή –μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι αληθές– η μόνη κοινή γλώσσα που αισθάνεται να του απομένει είναι οι αισθήσεις. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο τρόπος που αγγίζονται δύο σώματα δεν άλλαξε. Μήτε οδήγησε σε καμιά σύγκρουση όπως οι εικοσάδες των ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τις κοινωνίες μας και μας άφησαν με αδειανά χέρια.

Συνεικόνα του Οδυσσέα Ελύτη

Όμως όταν μιλώ για αισθήσεις δεν εννοώ το προσιτό, πρώτο ή δεύτερο, επίπεδό τους. Εννοώ το απώτατο. Εννοώ τις “αναλογίες των αισθήσεων” στο πνεύμα. Όλες οι τέχνες μιλούν με ανάλογα. Μια οσμή μπορεί να είναι ο βούρκος ή η αγνότητα. Η ευθεία γραμμή ή η καμπύλη, ο οξύς ή ο βαθύς ήχος, αποτελούν μεταφράσεις κάποιας οπτικής ή ακουστικής επαφής. Όλοι μας γράφουμε καλά ή κακά ποιήματα κατά το μέτρο που ζούμε και διανοούμαστε με την καλή ή την κακή σημασία του όρου. Μια εικόνα πελάγους από τον Όμηρο φτάνει άθικτη ώς τις ημέρες μας. Ο Rimbaud την αναφέρει σαν mer mêlée au soleil και την ταυτίζει με την αιωνιότητα. Ένα κορίτσι που κρατάει ένα κλώνο μυρτιάς από τον Αρχίλοχο επιβιοί σ’ έναν πίνακα του Matisse και μας καθιστά πιο απτή την αίσθηση, τη μεσογειακή, της καθαρότητας.

Εδώ αξίζει να σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και μία παρθένος της βυζαντινής εικονογραφίας, δεν διαφέρει πολύ. Παρά ένα κάτι ελάχιστο, συχνά, το εγκόσμιο φως γίνεται υπερκόσμιο και τανάπαλιν. Μια αίσθηση που μας δόθηκε από τους αρχαίους και μια άλλη από τους μεσαιωνικούς έρχονται να γεννήσουν μια τρίτη που τους μοιάζει όπως το παιδί στους γεννήτορές του.

Μπορεί η ποίηση ν’ ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόμο; Οι αισθήσεις μέσ’ απ’ τον αδιάκοπο καθαρμό τους να φτάσουν στην αγιότητα; Τότε η αναλογία τους θα επαναστραφεί επάνω στον υλικό κόσμο και θα τον επηρεάσει.

Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους dürftiger, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ’ όλ’ αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.»

Για να μην προσγειωθείτε ανώμαλα από τα ύψη του ποιητή στη χαμερπή μας καθημερινότητα, σας έχω και ένα ονειρώδες βίντεο, δανεισμένο από την ανάσα που ακούει στο όνομα Αερικό. Απολαύστε το!

Αγαπητή κυρία Ρεπούση (2)

«Και είπα: με μόνο το Άσπιλο του νου μου θα χτυπήσω!» …

«Και είπα: με μόνο το Άσπιλο του νου μου θα χτυπήσω!» …

«Και είπα: με μόνο το Άσπιλο του νου μου θα χτυπήσω!» …

Γεμάτος δέος και συγκίνηση διαπιστώνω ότι, με την παρέλευση έτους από τον αδόκητο θάνατο του μονάκριβού σας τέκνου, επανήλθατε στις επάλξεις του σαπρόφιλου έργου σας. Κατανοώ, βέβαια, ότι δεν θα μπορούσατε να πράξετε και διαφορετικά, καθόσον είναι μεγάλα τα ποσά που έχουν διατεθεί για την εξαπόλυση της αποδομητικής σας ομοβροντίας και σας επιβάλλουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις – όπως, π.χ., το να διαδώσετε την τουρκική προπαγάνδα για τον εμπρησμό της Σμύρνης.
Έτι δε περισσότερον με συνεκίνησε ο σπαρακτικός τρόπος με τον οποίο περιφέρετε το τυμπανιαίο άταφο σαπρογέννημά σας. Σχεδόν απαράλλακτος με εκείνον των μαυροφορεμένων Κυπρίων γυναικών που αναζητούν, και θα αναζητούν εις τον αιώνα τον άπαντα, τους «χαμένους» προσφιλείς τους – πλην όμως, με μία μικρή διαφορά: αυτές ωθούνται από τον μεγάλο κι αγιάτρευτο πόνο λόγω της ΑΔΙΚΗΣ συμφοράς που τις βρήκε, ενώ εσείς από σκέτη ποταπότητα, δεδομένου ότι είσθε μία, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, χαμένη, τιποτένια υποκρίτρια: πώς τολμάτε, κυρία Ρεπούση, να ομιλείτε για εθνοκάθαρση εις βάρος των Τουρκοκυπρίων, όταν στο κουρελούργημά σας δεν έχετε γράψει ούτε λέξη για την αναμφισβήτητη γενοκτονία του μικρασιατικού Ελληνισμού, καθώς επίσης για τον ανηλεή διωγμό του 1955 στην Κωνσταντινούπολη;
Το θράσος σας δεν έχει προηγούμενο. Μέμφεσθε το ότι στην Κύπρο «τα παιδιά πρέπει να θυμούνται την τουρκική εισβολή [...] για να μην αναγνωρίζουν τα τετελεσμένα»! Ώστε πρέπει να αναγνωριστούν τα «τετελεσμένα»;;!! Έτσι εννοείτε τον «αναστοχαστικό δυναμισμό» της Ιστορίας, τον «σύνθετο, κριτικό της λόγο»;
Εμφανίζεστε πολέμιος της «κυρίαρχης εθνικής μνήμης». Επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι αντιφάσκετε (όπως κάνει ο οιοσδήποτε ψεύτης, άλλωστε). Διότι, όταν προτρέπετε να αναγνωριστούν τα «τετελεσμένα», εισηγείσθε πολύ απλά την υποταγή σε μιαν άλλη κυρίαρχη εθνική μνήμη, σε αυτήν ακριβώς η οποία έγινε πρόξενος των «τετελεσμένων». Νισάφι πια, που λένε και τα καρντάσια σας!

Αλλά γιατί, τέλος πάντων, πνέετε -φαινομενικώς- τέτοιο μένος εναντίον της «κυρίαρχης μνήμης»; Δεν μπορεί να αγνοείτε εσείς, μία φτασμένη «οργανική διανοούμενη», πως η ίδια η ύπαρξη του κάθε ζωντανού οργανισμού, είτε αυτός είναι άτομο είτε κοινότητα είτε έθνος, στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στη μνήμη· μνήμη βιωματική, κυτταρική, φέρουσα τις απαραίτητες πληροφορίες οι οποίες προσδίδουν στον κάθε οργανισμό την ικανότητα να υπάρχει και ν’ αναπαράγεται. Ναι, είναι μεροληπτική αυτή η μνήμη, και έτσι εκδηλώνεται παντού στη φύση, δημιουργώντας αυτόν τον αέναο πλούτο της ζωής. Εάν επρυτάνευε η «αμεροληψία», τα πάντα επάνω στη Γη θα ήσαν ένας άμορφος πολτός.
Πώς μπορεί, άλλωστε, να μην είναι μεροληπτική η εθνική μνήμη των Ελλήνων; Μήπως μας έχει δώσει ο εξ ανατολών γείτων έμπρακτες και επαρκείς αποδείξεις ότι εγκαταλείπει τις αρπακτικές εις βάρος μας ορέξεις του, ότι επιθυμεί όντως την ειρηνική και εποικοδομητική γειτνίαση; Κάθε άλλο – κι ευτυχώς για εσάς, διότι εάν είχε συμβεί αυτό, θα πεινούσατε, μαζί με όλους τους άλλους επαγγελματίες αποδομητές της ελληνικής εθνικής συνείδησης.
Εάν θέλατε να είσθε συνεπής με τους «αμερόληπτους» ισχυρισμούς σας, κυρία Ρεπούση, θα έπρεπε κατ’ αρχάς να αποδομούσατε τον ίδιο σας τον εαυτό. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα! Κι ας μας αφήνατε εμάς να βράζουμε στην αλήθεια της μεροληπτικότητάς μας. Διότι, έτσι κι εκλείψουν οι ψευταράδες και οι μασκαράδες όπως ελόγου σας, να δείτε για πότε θα εξαφανιστούν μεταξύ των ανθρώπων τα μίση και τα πάθη μαζί με τις εξουσίες που τα εκτρέφουν, για πότε θα υπερβαθεί η πρωτόγονη μεροληπτικότητα και θα εξαπλωθεί η αμερόληπτη ολομερής μνήμη, η ΑΚΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του μεγάλου Ελύτη: αυτή η μνήμη, αυτή η συνείδηση είναι το ίδιον του αληθινού ανθρώπου, και όχι τα δικά σας υποκριτικά φληναφήματα, που τον γυρίζουν πιο πίσω κι από το στάδιο του άγριου θηρίου, στην κατάσταση της άβουλης αμοιβάδας.

… «Στο πείσμα των σεισμών στο πείσμα των λιμών
Στο πείσμα των εχτρών στο πείσμα των δικών
Μου, ανάντισα κρατήθηκα ψυχώθηκα κραταιώθηκα
Μία και δύο και τρεις φορές
Θεμέλιωσα τα σπίτια μου στη μνήμη μόνος»

βροντοφωνάζει ο Ελύτης.

Χάρη σε αυτήν ακριβώς τη μνήμη, ο Ελληνισμός ζει και βασιλεύει επί χιλιάδες χρόνια, μάλιστα δε ένα γνήσιο κύτταρό του, η Φιλιώ Χαϊδεμένου, έφθασε αισίως τα 108. Εσείς, με τη δική σας «μνήμη», πόσα χρόνια ευελπιστείτε να ζήσετε;

Καληνύχτα σας, και καλούς σαπροεφιάλτες, σ’ εσάς και την ομήγυρίν σας.

Ζήτω η Δημοκρατία των Λακότα!

Αναδημοσιεύω εδώ ένα πραγματικό διαμάντι που το ανακάλυψα χάρη στο εξαίρετο Γκαζάκι, το οποίο και με παρέπεμψε στην πηγή του κειμένου. Είναι μια δουλειά της Λοκαντιέρας και κοσμείται με φωτογραφίες του Ν. Βεντούρα. Οι τονισμοί ορισμένων σημείων του κειμένου είναι δικοί μου.
Russell Means

Η Γενοκτονία συνεχίζεται και όλοι σιωπούν

Ο Russell Means, μέλος του έθνους των Ογκλάλα Σιού, γεννήθηκε στον καταυλισμό του Πάιν Ριτζ το 1939. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και ακτιβιστής του αμερικάνικου ινδιάνικου κινήματος (American Indian Movement, ΑΙΜ). Ήταν και είναι παρών σε όλες τις ινδιάνικες κινητοποιήσεις από τη δεκαετία του ‘60. Υπήρξε ο πρώτος διευθυντής του ΑΙΜ, μέλος του Φιλελεύθερου αμερικανικού κόμματος (Libertarian Party), υποψήφιος κυβερνήτης του Νέου Μεξικού και υποψήφιος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ στο πλευρό του Λάρι Φλιντ, εκδότη του περιοδικού Χάσλερ. Πλήρωσε τη δράση του με συκοφαντίες, δίκες, φυλακίσεις αλλά και την αναγνώριση των προοδευτικών δυνάμεων στις ΗΠΑ. Στον κινηματογράφο δραστηριοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1990. Έπαιξε τον τελευταίο πρόγονο στον «Τελευταίο των Μοϊκανών», το σαμάνο στο Natural Born Killers, έκανε τη φωνή του πατέρα της Ποκαχόντας στην ταινία της Ντίσνεϊ.
Στις ΗΠΑ ήταν γνωστός, όμως, δεκαετίες νωρίτερα, ως ένας από τους μεγάλους ανυπότακτους, ένας επαναστάτης ανατροπέας, αγωνιστής για τα δικαιώματα των Ινδιάνων. Επιθυμεί να τον αποκαλούν «ινδιάνο», καθώς «ντόπιος» (native) είναι όποιος γεννήθηκε στην Αμερική και η λέξη αυτή δεν έχει το πολιτιστικό και ιστορικό φορτίο της λέξης «ινδιάνος». Είναι έγγαμος και παππούς 21 εγγονών. Ο Russell Means, ο ινδιάνος προεστός των Λακότα Σιού, που φέτος αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς την υπογραφή των Λακότα από τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ, μας μίλησε χωρίς φόβο, αλλά με το πάθος, την οργή και το πείσμα ενός πολεμιστή που αρνείται να χάσει τον πόλεμο. Αποσπάσματα από τη συνέντευξη φιλοξενήθηκαν στο περιοδικό SMS της Sportday. Ολόκληρο το κείμενο θα δημοσιευτεί στο επόμενο “ΑΡΔΗΝ”.
Το ράντσο του βρίσκεται στο τέλος ενός χωματόδρομου χωρίς επίσημο όνομα. Ο ίδιος τον ονοματίζει «Τρελλό Αλογο», από τον μεγάλο Ογκλάλα Σιού Αρχηγό που πολέμησε τις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα. Μας υποδέχεται ινδιάνικα: «Καλώς ορίσατε, συγγενείς μου!». Έτσι χαιρετούν οι Σιού το άλλο πλάσμα του Μεγάλου Πνεύματος. Είχε περάσει το πρωινό του προσπαθώντας να αντιμετωπίσει μια κρίση: μόλις είχε παραιτηθεί το 80% της ινδιάνικης αστυνομικής δύναμης του καταυλισμού. Ο λόγος ήταν πως, συνέλαβαν έναν λευκό ναρκέμπορο. Απαγορεύεται η ινδιάνικη αστυνομία να συλλάβει μη ινδιάνο κάτοικο του καταυλισμού. Οπότε, ζητήθηκε από τους αστυνομικούς που παρανόμησαν να εγκαταλείψουν το σώμα. Τους ακολούθησαν, διαμαρτυρόμενοι, πολλοί συνάδελφοί τους. Διηγείται τον ρατσιστικό παραλογισμό και σκέφτομαι πως ερχόμαστε να δούμε έναν πολιτικοποιημένο σταρ του Χόλιγουντ, ένα διάσημο -ίσως σήμερα τον πιο διάσημο- ινδιάνο, έναν ακτιβιστή που το πορτραίτο του από τον Γουόρχωλ έχει ταυτιστεί με την Ινδιάνικη Υπερηφάνεια και συναντάμε έναν άνδρα που προσπαθεί να κρατήσει ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπρέπεια του λαού του παλεύοντας με την απελπισία της καθημερινότητας. Η συνέντευξη ξεκινάει με μιαν αυθόρμητη ερώτηση. Και ύστερα, αφήνεται στο ποτάμι που λέγεται Russell Means.
Russell Means

«Έχω γεννηθεί εδώ, σε αυτό τον καταυλισμό. Αποφάσισα να μείνω εδώ γιατί εδώ είναι ο τόπος μου. Η γλώσσα μας, ο τρόπος ζωής μας, ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, η μουσική, οι χοροί μας… Αν και είναι το πιο αποικιοκρατούμενο μέρος στο δυτικό ημισφαίριο, δεν παύει να είναι ο λαός μου και η γη μου. Είμαι μέρος τους και δεν μπορώ να τ’ αφήσω. Τίποτε δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Ό,τι έχει αλλάξει, έχει αλλάξει μόνο προς το χειρότερο, ειδικά από όταν έφυγαν οι παλιότεροι, εκείνοι που δεν είχαν υποχρεωθεί να πάνε με το ζόρι στα σχολεία του λευκού ανθρώπου και είχαν μεγαλώσει παραδοσιακά, με τη διδασκαλία της ελευθερίας του νου και της καθαρότητας της καρδιάς. Όταν έφυγαν αυτοί από τούτον τον κόσμο για τον άλλο, τότε άρχισαν τα προβλήματα. Αυτοί ήταν και οι δάσκαλοί μου. Αυτοί μας έλεγαν να θυμόμαστε πάντα πως κάποτε ήμασταν ελεύθεροι. Όσο θυμόμαστε την ελευθερία θα υπάρχουν Λακότα. Αν την ξεχάσουμε, δε θα υπάρχουν πια. Η αποικιοκρατία έγινε πραγματικότητα όταν αυτοί χάθηκαν και εμείς υποχρεωθήκαμε να φοιτήσουμε σε αυτές τις στρατοκρατικού τύπου φυλακές που τις είπαν “ινδιάνικα σχολεία”.

»Μας υποχρέωσαν να κόψουμε τα μαλλιά μας, να ξυρίσουμε τα κεφάλια μας, να φοράμε στολές, με όπλο τους τη σωματική τιμωρία και τη φυλάκιση. Δεν ήταν εκπαίδευση αλλά γενοκτονία. Ο λαός μου χάνεται, η γλώσσα μας χάνεται, τα τραγούδια μας χάνονται, ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο χάνεται. Και όλα αυτά δε συμβαίνουν τυχαία, είναι σχεδιασμένα, μελετημένα. Γι’ αυτό μας υποχρεώνουν να πάμε στα δικά τους σχολεία, μας απαγορεύουν να διδάξουμε στο σχολείο τη γλώσσα μας. Έτσι φτάσαμε σήμερα οι μόνοι καλοί γνώστες της γλώσσας των Λακότα Σιού να είναι άνω των 65 ετών. Λένε ότι έχουμε αυτοδιοίκηση, αυτοδιάθεση, αλλά το μόνο το οποίο μας επιτρέπουν είναι τη δική τους πολιτική. Μας τιμωρούν, μας εκδικούνται. Μη ξεχνάτε ότι το έθνος μου ήταν το πρώτο που νίκησε τις ΗΠΑ στο πεδίο της μάχης. Αυτό πληρώνουμε ακόμη και σήμερα. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να αποσυρθούμε μονομερώς από όλες τις συμφωνίες με τους λευκούς και να ξαναγίνουμε η Δημοκρατία των Λακότα.

»Είμαστε ενωμένοι, γιατί είμαστε αντιμέτωποι με το τελευταίο στάδιο μιας γενοκτονίας. Ο Αδόλφος Χίτλερ έγραψε ότι “οι ΗΠΑ βρήκαν το σωστό τρόπο να αντιμετωπίσουν τις ανεπιθύμητες φυλές”. Γι’ αυτό και έφτιαξε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με βάση την ινδιάνικη εμπειρία και έκλεισε εκεί τους εβραίους του, τους ομοφυλόφιλούς του. Εμείς ήμασταν η έμπνευση και πίσω από το Απαρτχάιντ. Το Απαρτχάιντ πέρασε στην Νότιο Αφρική τριάντα χρόνια μετά την ψήφιση του αμερικάνικου νόμου περί “Αναδιοργάνωσης των Ινδιάνων” (Indian Reorganisation act), δηλαδή ενός γενοκτόνου Απαρτχάιντ. Ξέρεις ότι το 70% των αμερικάνων ινδιάνων είναι πρόσφυγες και έχει υποχρεωθεί να ζει σε καταυλισμούς σε περιοχές ξένες, μακρυά από την πατρίδα του; Είμαστε πρόσφυγες. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε.

»Την αγαπάω την οργή μου, γιατί ξεκινάει από το ότι γνωρίζω πως είμαι ο πρόγονος εκείνων που είν’ αγέννητοι ακόμη. Αν είμαι ελεύθερος δε θα είμαι πια οργισμένος. Δεν ξεχνώ ότι κάποτε ήμασταν ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι η απόλυτη έκφραση σεβασμού. Θέλουμε την ελευθερία μας. “Αν ξεχάσετε ποτέ ότι κάποτε ήσασταν ελεύθεροι άνθρωποι, θα πάψετε να είστε Λακότα, θα πάψετε να υπάρχετε”. Αυτό έχω στο νου μου. Αυτό γεννάει την οργή μου. Σκέψου. Οι ινδιάνοι των πεδιάδων πολέμησαν και νίκησαν το λευκό, και τώρα ανεμίζουμε στη γη μας την αμερικάνικη σημαία. Το μόνο που επιτρέπεται στους άνδρες μας είναι να πάνε στρατό, να πάνε να σκοτώσουν σκουρόχρωμους ανθρώπους, με δέρμα σαν το δικό μας. Και μετά τους θάβουν με την αμερικάνικη σημαία. Είναι αυτοτιμωρία, είναι ντροπή. Τίποτε δεν βελτιώθηκε (σ.σ. στους όρους ζωής). Γιατί να βελτιωθεί; Μη ξεχνάς ότι οι αποικιοκρατικές μέθοδοι των ΗΠΑ γεννιούνται και αναθρέφονται στους ινδιάνικους καταυλισμούς. Μετά γίνονται εξαγωγή στον υπόλοιπο κόσμο ή, τώρα πια, και στον λαό των ΗΠΑ.

»Γιατί νομίζεις είναι έτσι αυτή η χώρα; Διότι όλοι έρχονται εδώ από απληστία. Εξαιρούνται οι απόγονοι των σκλάβων. Όμως, όλοι οι άλλοι, οι άγγλοι, οι κινέζοι, ακόμη και οι νέοι αφρικανοί, όλοι οι άποικοι, όποιο κι αν είναι το χρώμα του δέρματός τους, ακόμη κι οι έλληνες, έρχονται εδώ από απληστία. Πιστεύω πως για την απληστία και όσα συνεπάγεται, ευθύνεται η πατριαρχική κοινωνία. Η πατριαρχική κοινωνία είναι μια κοινωνία στηριγμένη στο φόβο. Δες τι κάνουν οι άνδρες: Στην κορυφή, ψηλά, είναι η κυρίαρχη ελίτ, αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο. Βλέπεις να έχει γυναίκες εκεί; όχι. Η Κοντολίζα Ράις δεν είναι γυναίκα, είναι ομοιότυπο άνδρα: μόνο τέτοιες γυναίκες, που έχουν γίνει άνδρες, φτάνουν στην εξουσία. Και τι κάνει με τον κόσμο η κυρίαρχη πατριαρχική ελίτ; Πόλεμο. Δες πώς συμπεριφέρονται οι άνδρες στη φυλακή. Γίνονται κτήνη – και εδώ που τα λέμε, αυτό είναι προσβλητικό για τα κτήνη, τα κτήνη γνωρίζουν τη θέση τους και ακολουθούν τις οδηγίες που τους έδωσε το Μεγάλο Πνεύμα στην Αρχή του Χρόνου, στην αρχή της δημιουργίας. Δεν παρεκκλίνουν από αυτές τις οδηγίες. Αλλά το μέλος της πατριαρχικής κοινωνίας, αυτοαποκαλείται “πολιτισμένος” και ο μόνος τρόπος με τον οποίο λύνει τις διαφορές του είναι το κλομπ. Να βασανίσεις, να ακρωτηριάσεις, και να σκοτώσεις αυτόν που τολμά να διαφωνήσει μαζί σου; Αυτό δεν είναι πολιτισμός, αλλά κτηνωδία. Έτσι βλέπω την Αμερική.

»Όλοι όσοι γεννηθήκαμε σε αυτόν εδώ τον τόπο έχοντας άλλο χρώμα, έπρεπε να μάθουμε το λευκό. Ξέρουμε τη μουσική του, την ιστορία του, όλα όσα θέλει κι επιθυμεί, ξέρουμε τις φοβίες του, τους κανόνες του, ξέρουμε πως, από την ημέρα που δημιουργήθηκε αυτή η χώρα του εδώ, οι ΗΠΑ, είναι διαρκώς σε πόλεμο. Δεν υπήρξε έτος της ύπαρξής της, που να μη βρίσκονταν σε πόλεμο. Και αυτό αποτελεί προσβολή στην ανθρωπότητα και προσβολή σε κάθε κάτοικο αυτής της χώρας, που τον κρατούν στην άγνοια, να μη μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του. Αλλά, δες πού είναι η ειρωνεία. Όλες τις πολιτικές που εφάρμοσαν και τελειοποίησαν εδώ σε μας και ύστερα τις εξήγαγαν στον κόσμο πίσω από την πλάτη του αμερικάνικου λαού, τώρα τις φέρνουν εδώ. Ο αμερικανικός λαός είναι οι ινδιάνοι του 21ου αιώνα. Ξέρεις, εγώ μεγάλωσα σε μια Αμερική ελευθεριακή κατά κάποιον τρόπο. Ήταν ένας κόσμος που ήλπιζε ακόμη, τότε. Γεννιόνταν απελευθερωτικά κινήματα, ανδρώνονταν το κίνημα των μαύρων, της νεολαίας στα κολλέγια και τα πανεπιστήμια, το γυναικείο κίνημα, το ινδιάνικο κίνημα, όλα τα απελευθερωτικά κινήματα του ‘60 και του ‘70. Τι συνέβη κατόπιν; Μας έπεισε η κυβέρνηση, όλους μας, να αρκεστούμε σε “πολιτικά δικαιώματα”. Και τι είναι ακριβώς αυτά τα πολιτικά δικαιώματα; Μα, η Παράκληση προς το Κυρίαρχο Αρσενικό: “Σε παρακαλώ άσε με να γίνω σαν κι εσένα! Θέλω κι εγώ να χρησιμοποιήσω γκλομπς!”. Και έτσι, η Αμερική έγινε ένα αστυνομικό κράτος. Δεν μπορούσαν πια να ελέγξουν τις γυναίκες, όπως έκαναν τόσες χιλιάδες χρόνια, δεν μπορούσαν να ελέγξουν τους μαύρους, τους νέους, και γι’ αυτό έγιναν ένα κράτος Νόμων. Και όσο περισσότερους νόμους φτιάχνεις, τόσο περισσότερους παρανόμους δημιουργείς.

»Έχουμε ο καθένας άλλη πολιτιστική θέαση του κόσμου, και παράλληλα έχουμε σεβασμό στον τρόπο των άλλων. Αυτό δε θέλουμε να το χάσουμε. Ο τρόπος σου είναι δικός σου. Δεν μας ενδιαφέρει η ενότητα, η προτεραιότητά μας είναι ο σεβασμός. Με αηδιάζει η λέξη “ενότητα” όπως χρησιμοποιείται στην αγγλική γλώσσα. Δες τις “Ενωμένες” Πολιτείες της Αμερικής – δεν είναι ενωμένες. Δες τα “Ενωμένα” Έθνη, καθόλου ενωμένα δεν είναι. Δεν μου αρέσει η “ενότητα” αυτή. Οι χρυσαετοί δεν θέλουν να γίνουν φαλακροί αετοί, τα γαϊδούρια δε θέλουν να γίνουν άλογα, μήτε τα άλογα θέλουν να γίνουν γαϊδούρια. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης. Δεν θέλουμε να γίνουμε λευκοί, αλλά δε θέλουμε να γίνουμε ούτε Κομάντσι, Σεμινόλες, Νάβαχο… Είμαστε οι Λακότα. Πέρα από αυτό όμως, είναι αναγκαία η κοινή μας άμυνα και την επιδιώκουμε. Πρέπει να διδαχθούμε από άλλους σαν κι εμάς. Από τους παλαιστίνιους, τους Μαορί. Οι παλαιστίνιοι, το λέω πάντα, είναι πρότυπο για μας. Μας διδάσκουν πώς μπορείς να διατηρήσεις την αξιοπρέπειά σου κάτω από τις συνθήκες που βρισκόμαστε. Ελέγχουν την παιδεία των παιδιών τους. Γι’ αυτό και επιβιώνουν αυτής της φρικιαστικής γενοκτονίας που οι ισραηλινοί έχουν εξαπολύσει εναντίον τους. Λοιπόν, εμείς είμαστε οι παλαιστίνιοι της Αμερικής και οι παλαιστίνιοι είναι οι ινδιάνοι της Μέσης Ανατολής. Εμείς όμως κάναμε το μεγάλο λάθος, το τεράστιο λάθος να επιτρέψουμε στους λευκούς να “μορφώσουν” τα παιδιά μας. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Γι’ αυτό είδατε αυτό το τεράστιο προκάτ τίπι όπως ερχόσασταν, γιατί πρέπει να φτιάξουμε σχολείο, να πάρουμε τα παιδιά μας πίσω, να οργανώσουμε κατά το πρότυπο των Μαορί τις σπουδές τους.

»Περιμένω ότι ο Ομπάμα θα είναι αυτό ακριβώς που είναι: ο νέγρος υπηρέτης (the house nigger), που θα υπακούει τον αφέντη του. Και επειδή θα μπει στο Λευκό Οίκο δε σημαίνει ότι δε θα είναι ο μαύρος του σπιτιού. Δεν με εκπλήττει ο Ομπάμα ούτε περιμένω τίποτε γιατί είδα την πορεία του. Αν τη μελετήσετε κι εσείς, θα δείτε ότι πάντα τον ετοίμαζαν γι’ αυτό ακριβώς. Τον προόριζαν γι’ αυτή τη θέση, από το Χάρβαρντ ακόμη τον είχαν επιλέξει. Και δε θα τους διαψεύσει. Το μόνο καλό με την πατριαρχία είναι ότι, κάθε πατριαρχική αυτοκρατορία νικήθηκε από τα μέσα. Μόνο που, παλιά, η διαδικασία αυτή έπαιρνε αιώνες. Όμως, η Αμερική είναι τόσο άπληστη, τόσο λαίμαργη και βουλιμική μες στην απληστία της, που οι ταχύτητες των ιστορικών εξελίξεων θα είναι ανάλογες με την ταχύτητα του ξεζουμίσματος. Θεωρώ ότι η Δημοκρατία των Λακότα, που σήμερα ζητεί την ελευθερία της από την Αμερική, είναι απλώς η πρώτη. Δεν μπορούν να συνεχίσουν να φτιάχνουν για πάντα ινδιάνικους καταυλισμούς σε όλο τον κόσμο – γιατί το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Κοσσυφοπέδιο είναι ακριβώς αυτό.»

Πρωτομηνιά, κι ωραία μέρα…

ελευθερία

Πόσοι άνθρωποι, όμως, έχουν την ελευθερία, ή την ικανότητα, να βιώσουν την ωραία μέρα και -γιατί όχι;- να την κάνουν ακόμα ωραιότερη;

ικανότητα

Εδώ εγώ σταματώ και σας παραπέμπω εκθύμως στην ange-ta, για τα θαυμάσια σημειώματά της με θέμα το CERN:
Τα αστέρια είναι για να λάμπουν
Τα αστέρια είναι για να λάμπουν: Ένα σχόλιο
το Cern, χωρίς λόγια
cern ακόμα μια φορά
Μη βαρεθείτε να δείτε και τους σχολιασμούς που γίνονται, αξίζουν τον κόπο.
Κι ακόμη, το έξοχο βίντεο στο τελευταίο σημείωμα, το οποίο μπήκα στον πειρασμό να “υποκλέψω” εδώ.

Χαίρε, ω χαίρε, Μαστουριά!

«Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. [...]
Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.»
Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί,,,Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί

Καθώς ανηφόριζα, τις προάλλες, την πλατεία Εξαθλίων (ή Εξαρχείων, κατ’ ευφημισμόν…) για να πάω στο αυτοκίνητό μου που το είχα αφήσει στην οδό Καλλιδρομίου, πλησίασα μια ομάδα τεσσάρων ατόμων, τα οποία είχαν στήσει «πηγαδάκι» στη στενή λωρίδα απ’ όπου περνούν οι διερχόμενοι. Ήταν τρείς άντρες και μία γυναίκα. Σχεδόν αμέσως κατάλαβα ότι ανήκαν στο «Παγκόσμιο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Διακίνησης Ναρκωτικών», αυτό που, μόνο στην Ελλάδα, στέλνει κάθε χρόνο στον τάφο (με το αζημίωτο, φυσικά) εκατοντάδες ανθούς της πατρίδας μας και μετατρέπει σε ζωντανούς νεκρούς χιλιάδες άλλους.
Έπρεπε αναγκαστικά να περάσω ανάμεσά τους, αφού είχαν κλείσει τον στενό διάδρομο. Την ώρα που τους έφτανα, λοιπόν, ο ένας άντρας, ο οποίος από το παρουσιαστικό του έδειχνε πως ήταν ο ιεραρχικώς κατώτερος της ομάδας, είπε κάτι με εκείνο τον φρικτό, σερνάμενο τρόπο ομιλίας τους, κάτι που τα αυτιά μου δεν μπόρεσαν να ξεχωρίσουν. Τότε ο ένας από τους άλλους δύο άντρες, ο οποίος ήταν με την πλάτη του στραμμένη προς εμένα και δεν με είχε δει, του απάντησε, ξεκάθαρα και επί λέξει: «Φώναξέ με, να φάει μια σφαίρα στο κεφάλι»!

Αυτά συμβαίνουν διαρκώς, επί 365 μέρες το χρόνο, στην πλατεία Εξαθλίων, στην οδό Τοσίτσα πίσω από το Πολυτεχνείο (ως το μοναδικό και θλιβερό απομεινάρι, άραγε, των όσων έγιναν εκεί το Νοέμβρη του 1973;), στη Σοφοκλέους και Μενάνδρου, και σε αναρίθμητα άλλα σημεία της χώρας μας. Ο λευκός θάνατος κυκλοφορεί απροκάλυπτα, ανεμπόδιστα, και οι πάντες γνωρίζουν τα στέκια διακίνησής του, εκτός από τις κρατικές υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για τη δίωξή του – αυτές οι οποίες, με το υστέρημα ημών των φορολογουμένων πολιτών (καθόσον οι ναρκοέμποροι είναι, φυσικά, αφορολόγητοι), διαθέτουν τα πιο τέλεια συστήματα οργάνωσης, παρακολούθησης και καταστολής του ναρκοεμπορίου. Και όποτε μπαίνουν στον κόπο –για να διασώζουν τα προσχήματα– να συλλάβουν κανένα «μεγάλο ψάρι» απ’ το σινάφι των ναρκοεμπόρων, ακολουθεί δικαστική απόφαση για τη φυλάκισή του (αντί για τη θανάτωσή του…) και, μετά από λίγο καιρό, νέα δικαστική απόφαση για την απελευθέρωσή του. Τόσο απλά, τόσο αισχρά!
Αλλά, γιατί να παραπονιόμαστε; Μήπως δεν είναι οι αστυνομικές, οι δικαστικές (α, ναι!, καταδικάστηκε –με αναστολή, εννοείται– κι ο Κεφαλογιάννης· έσταξε η ουρά του γαϊδάρου!), και όλες οι άλλες κρατικές αρχές, κατασκευασμένες καθ’ εικόνα και ομοίωσιν του δικού μας αποναρκωμένου κοινωνικού σώματος; Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτές, όταν εμείς επιτρέπουμε αδιαμαρτύρητα την ύπαρξη όλων ετούτων των καρκινωμάτων, όταν απεκδυόμαστε πάσης δικής μας ευθύνης;

Σε μια κοινωνία με στοιχειωδώς υγιή ανακλαστικά, όμως, όταν οι φύλακες (και οι λοιποί άρχοντες) αποδεικνύονται ανάξιοι, τότε ανασκουμπώνονται και μπαίνουν στη θέση τους οι «φυλασσόμενοι», όσο επικίνδυνο και αν είναι αυτό – διότι ο κίνδυνος από τη διατήρηση της υπάρχουσας νοσηρής καταστάσεως είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερος.

Θα μου πείτε –και ευλόγως–, ότι εμείς έχουμε ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις: έχουμε να πηγαίνουμε καθημερινά στις (άχρηστες και βλαβερές, ως επί το πλείστον…) δουλειές μας για να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην και, κυρίως, τα περιττά σκουπίδια με τα οποία γεμίζουμε (ή, πιο σωστά, μεγαλώνουμε) τα κενά των υπάρξεών μας , έχουμε να φροντίζουμε τις οικογένειές μας (αφήνοντάς τις μονίμως αφρόντιστες έναντι των μεγάλων κινδύνων…), να αναλωνόμαστε σε ατελείωτες συζητήσεις που, όπως έχει γράψει κάπου ο Γκαίτε, είναι κάτι ελάχιστα περισσότερο από το τίποτε, να ενημερωνόμαστε για όλες τις μπαρούφες που ξεστομίζουν οι τιποτένιοι αστέρες του γυαλιού, να κάνουμε shopping therapy, να καλλωπιζόμαστε, να βγάζουμε το σκυλάκι μας για πιπί του, να ξεκουραζόμαστε μια στάλα, να κάνουμε ταξίδια, να πηγαίνουμε στην εκκλησία (ή στην τράπεζα, ή στο κόμμα, ή στο γήπεδο, ή στα ξενυχτάδικα, το ίδιο είναι…), να…, να…, να… Πού να βρεθεί χρόνος και διάθεση για να στρατευθούμε στον καθαρισμό της κόπρου του Αυγείου (μάλιστα τη στιγμή που, μεταξύ μας, την τροφοδοτούμε οι ίδιοι); Ε, κι αν τελικά μας καταπνίξει κι εμάς, τι να γίνει; Ούτε οι πρώτοι θα είμαστε, ούτε οι τελευταίοι!
Κι εγώ θα σας πω ότι όλες αυτές οι «υποχρεώσεις» μας, οι οποίες μας εμποδίζουν να βουτήξουμε στα βαθιά, δεν είναι παρά διαφορετικές μορφές πρέζας. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όλοι μας έχουμε γίνει με αυτά (μας έχουν κάνει, για την ακρίβεια…) πολλαπλώς τοξινωμένοι, βαρύτατα μαστουρωμένοι, και πολύ λίγο διαφέρουμε από τις εξαθλιωμένες σκιές που σέρνονται κατά σμήνη είτε πίσω απ’ το Πολυτεχνείο, είτε όπου αλλού (διότι, αν διαφέραμε αληθινά, δεν θα ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση και θα ενεργούσαμε δραστικά). Έχουμε αποναρκωθεί τελείως – έχουμε χάσει, ουσιαστικά, την ανθρώπινή μας υπόσταση.

Η Χάρις Αλεξίου το έχει επισημάνει κι αυτό θαυμάσια:

Νάνι νάνι νάνι νάνι να
κοιμηθείτε όλοι φρόνιμα
νάνι νάνι νάνι νάνι να
φυλαχτείτε από τ’ ανθρώπινα.

Εγώ, για να το αποδώσω με στίχους, θα τολμήσω να κακοποιήσω τον Ύμνο στην Ελευθερία (τι; μονάχα ο Νίκος Δήμου έχει το δικαίωμα να αποπατεί επάνω στον εθνικό μας ποιητή;):

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των «Ελλήνων» τα μιαρά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Μαστουριά!

Γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Μα, επειδή πιστεύω βαθύτατα –και θα το πιστεύω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου– ότι είναι στο χέρι μας να σταματήσουμε αυτή την υπερταχεία του μαζικού ενταφιασμού. Επειδή αταλάντευτα εξακολουθώ να ελπίζω, παρ’ όλα αυτά, στους συνανθρώπους μου και πουθενά αλλού.

Και ο Ελύτης, διά της Μαρίας Νεφέλη, λέει:

Δυστυχείς εμπροσθοφύλακες και ανάστροφοι
οδηγοί των βαρέων αρμάτων τ’ ουρανού
ώς και τα σύννεφα είναι ναρκοθετημένα
το νου σας: από μας η άνοιξη εξαρτάται.

Να ξαναδώσουμε στα πόδια μας το χώμα.
Το πράσινο στο πράσινο τον άνθρωπο του Νεάντερταλ
στον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Δεν ωφελούν πια οι μυώνες
θέλει αγάπη θηριώδη
θέλει πήδημα τίγρισσας μες στις ιδέες.

11/9/2001: Η ελεγχόμενη κατεδάφιση του πλανήτη – πράξη πρώτη του τελικού Μεγάλου Δράματος

Πέρασαν κιόλας επτά χρόνια (το καλό που σας θέλω: όπου ακούτε «επτά», να τρέχετε μακριά…) από τότε που συνέβη το ανατριχιαστικό έγκλημα με τους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Ως αποτέλεσμα εκείνου του γεγονότος, από τότε μέχρι και σήμερα (και για πόσο ακόμα;…), ο πλανήτης μας μεταβάλλεται ολοένα και ταχύτερα στην Κόλαση του Δάντη, με το αίμα να χύνεται ποταμηδόν.
Στο διάστημα αυτό, αλλά και από πιο πριν, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πάρα πολλά στοιχεία που μαρτυρούν πως η τραγωδία στην καρδιά του Μανχάταν δεν ήταν μια τρομοκρατική επίθεση, αλλά μία ασύλληπτης σατανικότητας προβοκάτσια, εξυφασμένη από τους αμερικανοσιωνιστές, η οποία σκοπό είχε, υποτίθεται, την εδραίωση της παγκόσμιας κυριαρχίας της Αμερικής κατά τον 21ο αιώνα. Ας δούμε ορισμένα από τα κυριότερα αυτά στοιχεία.

Τρία χρόνια πριν το συμβάν του Σεπτεμβρίου 2001, η Πέγκι Νούναν, η οποία είχε διατελέσει λογογράφος και ιδιαιτέρα βοηθός του Ρόναλντ Ρίγκαν, είχε δημοσιεύσει ένα «προφητικό» κείμενο στο περιοδικό Forbes ASAP. Σε αυτό, αφού μιλάει πρώτα για τα πάμπολλα «αγαθά» που απολαμβάνουν οι σύγχρονοι άνθρωποι (ουσιαστικά, αναφέρεται κυρίως στους συμπατριώτες της), γράφει: «Μήπως έχει δοθεί σ’ εμάς, τους ανθρώπους του κόσμου [sic], ένα τελευταίο μεγάλο δώρο πριν αλλάξουν τα πάντα;» Πιο κάτω, αφού παρεμβάλλει μπόλικη «σάλτσα», λέει: «Εάν σκεφτείτε τους τόπους και τις χώρες των τρομοκρατών … ποιον μισούν περισσότερο; Τον Μεγάλο Σατανά, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποιο είναι το πιο πολύτιμο μέρος σε αυτές; Μερικοί θα έλεγαν η Ουάσιγκτον. Εγώ θα έλεγα πως η μεγάλη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η μεγάλη πόλη του κόσμου, η πυκνοδομημένη νησίδα των δέκα μιλίων που λέγεται Μανχάταν, όπου βρίσκεται η οικονομική και επικοινωνιακή δύναμη του έθνους [...]». Και τελειώνει ως εξής: «Προσεύχεσθε. Αδιάκοπα. Βρείτε τον χρόνο». Είναι προφανές ότι η Πέγκι Νούναν εγνώριζε· με άλλα λόγια, το αποτρόπαιο έγκλημα είχε σχεδιαστεί τουλάχιστον τρία χρόνια πριν.

Και ολίγη σημειολογία
as;sf;ajsfd;jas;
Δίδυμοι Πύργοι, “δίδυμοι άσσοι” (11/9/2001)
as;sf;ajsfd;jas;
9 – 1 – 1 = 7
as;sf;ajsfd;jas;
1+1+9+2+0+0+1=14=2×7

Και η ονομασία αυτού; «Νέο Περλ Χάρμπορ». «Η διαδικασία μετατροπής, ακόμα και εάν προκαλέσει επαναστατική αλλαγή, πιθανόν να είναι μακροχρόνια, εάν δεν συμβεί κάποιο καταστρεπτικό και καταλυτικό γεγονός – όπως ένα νέο Περλ Χάρμπορ» (Πρόγραμμα για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα, Σεπτέμβριος 2000). Το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Τζωρτζ Μπους έγραψε στο ημερολόγιό του: «Το Περλ Χάρμπορ του 21ου αιώνα έλαβε χώρα σήμερα».
Και ο Πολ Γούλφοβιτς, αργότερα, δήλωσε: «Ακόμη και εάν δεν είχε συμβεί, θα έπρεπε να το εφεύρουμε».

Αδιάσειστες αποδείξεις για το ότι η κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων ήταν μία ελεγχόμενη κατεδάφιση περιέχονται στη συνέντευξη του Αμερικανού καθηγητή Τζέιμς Φέτζερ, η οποία δημοσιεύτηκε στο «Ε» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 8/10/2006. Αντιγράφω ένα πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Δυο εβδομάδες πριν την 11/09, τα κτήρια έκλεισαν, οι υπάλληλοι πήγαν σπίτι τους, οι κάμερες ασφαλείας έσβησαν και οι μηχανικοί μπήκαν μέσα. Ήταν η ώρα που τοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά. [...] Η υπεύθυνη εταιρία για την ασφάλεια του World Trade Center ήταν η Securecom. Ένας από τους διευθυντές ήταν ο Μάρβιν Μπους, αδελφός του προέδρου Μπους, και ένας άλλος ξάδελφός του».

Το BBC μεταδίδει ότι το κτήριο 7 κατέρρευσε, ενώ αυτό στέκει ολόρθο πίσω από τη δημοσιογράφο. Μέχρι και το BBC ήταν στο κόλπο!

Επτά ώρες μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων (το καλό που σας θέλω: όπου ακούτε «επτά», να τρέχετε μακριά…), κατέρρευσε και το κτήριο 7 (που λεγόταν και κτήριο Salomon…), χωρίς να έχει χτυπηθεί από αεροπλάνο.
Ο Λάρι Σίλβερσταϊν, που το νοίκιαζε, το είχε ασφαλίσει έναντι τρομοκρατικής επίθεσης, έξι εβδομάδες πριν, για 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Και ποια ήταν τα αποτελέσματα της αμερικανικής αντίδρασης, του περιβόητου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»; Μήπως έχουν εξαρθρωθεί οι Ταλιμπάν; Μήπως συνελήφθη ο Μπιν Λάντεν; (Σιγά, μη συλλάβουν το πρωτοπαλλήκαρο του Μπους! Άλλωστε, το μόνο που έκανε ο Μπιν Λάντεν ήταν να στείλει μερικούς αφιονισμένους μουσουλμάνους να πάνε να σκοτωθούν, προκειμένου να μας δείχνουν απ’ τις τηλεοράσεις οι Αμερικανοί την πρόσκρουση των αεροπλάνων στους πύργους και να αποκρύψουν έτσι την κατεδάφισή τους με τα εκρηκτικά.) Μήπως γαλήνεψε το Αφγανιστάν; Μήπως ωφελήθηκε ο λαός του Ιράκ; Μήπως ζουν καλύτερα οι Αμερικανοί και οι λοιποί Δυτικοί; Μήπως έγινε ο κόσμος ασφαλέστερος;
Έχουμε και λέμε: Τρεις χιλιάδες άνθρωποι νεκροί (σχεδόν όλοι, Αμερικανοί πολίτες…) την 11η Σεπτεμβρίου, μόνο και μόνο για το θέα θήναι (καθόσον το θέα θήναι αποτελεί ίσως το κυριότερο μέσο για την επιτυχία όλων των σατανικών σχεδίων). Εκατομμύρια θανατωμένοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Χιλιάδες άλλοι νεκροί σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της ηρωίνης, αφού η παραγωγή οπίου στο Αφγανιστάν όχι μόνο δεν σταμάτησε ή περιορίστηκε, αλλά αυξήθηκε (οι περιοχές όπου καλλιεργείται το όπιο χαίρουν άκρας ηρεμίας, και η χώρα αυτή καλύπτει σήμερα το 95% της παγκόσμιας κατανάλωσης οπιοειδών· σας υπενθυμίζω τον άλλο «πόλεμο» στον οποίο έχουν αποδυθεί εδώ και δεκαετίες οι Αμερικανοί, εκείνον «κατά των ναρκωτικών»). Τόσα και τόσα άλλα αξιέπαινα επιτεύγματα, τα οποία είναι πασίγνωστα και δεν χρειάζεται να επαναλάβω, και, τέλος, εγκαθίδρυση του μίσους και του φόβου στις ψυχές όλων, σχεδόν, των ανθρώπων και δημιουργία των αναγκαίων γεωπολιτικών, οικονομικών κ.λπ. προϋποθέσεων για νέες αναφλέξεις κι αιματοχυσίες, επαύξηση του χάους – επέλευση του Αρμαγεδδώνος.

Τι ετοιμάζουν οι σατανικοί εγκέφαλοι που οδηγούν την οικουμένη στην άβυσσο, προκειμένου να ξεκινήσει η δεύτερη πράξη του τελικού Μεγάλου Δράματος; Μήπως τη μετατροπή του Ιράν σε «πυρηνική χωματερή»; Μήπως την ανάφλεξη στη Λατινική Αμερική; Ποιος να ξέρει… Πάντως, η προχθεσινή συμπλήρωση της επταετίας (το καλό που σας θέλω: όπου ακούτε «επτά», να τρέχετε μακριά…) από εκείνο το «εναρκτήριο λάκτισμα» συνέπεσε, όλως τυχαίως, με την έναρξη του φρικώδους πειράματος CERN…

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω: Γιατί παραμένουμε έτσι απελπιστικά αδρανείς; Γιατί δεν έχουμε ριχτεί με πάθος στην αναζήτηση άλλων, ανθρώπινων τρόπων συνύπαρξης και κοινωνικής οργάνωσης, οι οποίοι να αποκλείουν τους φονιάδες και τους δολοπλόκους; Γιατί τόσοι και τόσοι άνθρωποι στον πλανήτη δεν ενδιαφέρονται να μάθουν τι πραγματικά συνέβη την 11η Σεπτεμβρίου, και ικανοποιούνται με τα παραμύθια περί τρομοκρατικής επίθεσης;
Έχω την απαίσια εντύπωση ότι, στην προσπάθειά μας να εξασφαλίσουμε την ευημερία μας, ολισθαίνουμε ασυλλόγιστα σε μια ολοένα και μεγαλύτερη μικρότητα, εξομοιώνοντας την αξιοπρέπειά μας με την ουτιδανότητα. Αλλά, μας οδηγεί στην αληθινή ευημερία αυτή η τακτική, ή στο κατώφλι του ολοκληρωτικού εκμηδενισμού;