Η επιστολή διαμαρτυρίας μου προς τον πρωθυπουργό, για το αίσχος του Destroy Athens, απεστάλη στις 5 Σεπτεμβρίου.
Δεν περίμενα, φυσικά, να λάβω απάντηση. Ούτε όμως περίμενα ότι χθες θα μου ερχόταν, δίκην μεταλλαγμένης απαντήσεως, το προκλητικό και απαράδεκτο newsletter με το οποίο ο κύριος Καραμανλής επιδίδεται εις την άγραν ψήφων. Δείτε τα.
Είχα την εντύπωση ότι η γραμματεία του πρωθυπουργού θα έκανε τη στοιχειώδη εκκαθάριση στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που καταφθάνουν στο γραφείο του. Πού να βρει, όμως, το χρόνο για τέτοιες δουλειές, αφού…
… “Πάμε την Ελλάδα μπροστά, αποφασιστικά και υπεύθυνα”.
Υπεύθυνα, απέναντι σε ποιους, κύριε Καραμανλή;
Μπροστά! Μπροστά! Μπροστά! Γκρεμνά! Γκρεμνά! Γκρεμνά!
Μήπως θυμάσθε την ταινία “Το τρένο της μεγάλης φυγής”;
Σεπτεμβρίου 28, 2007 σε 10:03 μμ
Εχω στείλει κάποια εμαίλς στον Καραμανλή. Ποτέ δεν απάντησε κανείς.
Αναρωτιέμαι, τι θα κόστιζε να έβαζαν μιά γραμματέα να γράψει δέκα βλακείες πχ το λάβαμε υπ’όψιν κλπ
Σεβασμός στον πολίτη…
Σεπτεμβρίου 29, 2007 σε 4:35 μμ
@ellinida:
Ούτε από τον υπουργό Πολιτισμού ούτε από τον δήμαρχο Αθηναίων, στους οποίους είχα στείλει ιμέιλ με σχεδόν πανομοιότυπο περιεχόμενο, πήρα καμμία απάντηση.
Το ίδιο είχε συμβεί και παλαιότερα με τον Βουλγαράκη, τότε που ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης και του είχα γράψει για τη δόλια απόσπαση χρημάτων από τους αφελείς μέσω του Διαδικτύου. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Βουλγαράκης παρουσιαζόταν ότι διέθετε πολύ χρόνο για τη διαδικτυακή του επικοινωνία με τους πολίτες!
Φαίνεται πως η “δυνατότητα επικοινωνίας” που προσφέρεται μέσω των ιστοχώρων τους έχει σκοπό, στην πραγματικότητα, να καλλιεργείται στους ιθαγενείς (αυτούς που ονομάζουν πολίτες) η ψευδαίσθηση πως οι διαχειριστές της εξουσίας είναι προσιτοί και ανοιχτοί στα μηνύματα της κοινωνίας.
Το φαινόμενο αυτό, όμως, είναι πολύ γενικότερο, διότι παρατηρείται κατά κόρον και στις περιπτώσεις όπου δίδονται κάποιες δήθεν απαντήσεις σε δημόσιες διαμαρτυρίες, ή στο πλαίσιο των διαφόρων διαλόγων που διεξάγονται δημόσια. Εδώ, το κρίσιμο, ενοχλητικό –και ιδιαίτερα ανησυχητικό, κατά τη γνώμη μου– στοιχείο είναι το γεγονός ότι οι απαντώντες χρησιμοποιούν τη μέθοδο “άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”. Δηλαδή, δεν απαντούν στα συγκεκριμένα σημεία επί των οποίων τους εγκαλούν οι συνομιλητές τους, αλλά τα παρακάμπτουν και προσπαθούν να στηρίξουν τη θέση τους με άσχετα (και συνήθως νεφελώδη) επιχειρήματα, λες και δεν απευθύνονται στους συνομιλητές τους αλλά σε κάποιους άλλους αναγνώστες ή ακροατές (μεταξύ μας, πολύ φοβάμαι ότι πράγματι έτσι συμβαίνει). Εάν προσέξουμε λίγο τον δημόσιο λόγο που αρθρώνουν οι εκπρόσωποι ή οι διαμεσολαβητές της εξουσίας οι οποίοι μετέρχονται αυτήν τη μέθοδο, θα διαπιστώσουμε ότι αδιαφορούν για την ουσία των όσων λένε οι συνομιλητές τους κι ότι δρουν με αποκλειστικό γνώμονα την εκπλήρωση κάποιας αποστολής που έχουν αναλάβει. Και όλοι αυτοί οι κύριοι ισχυρίζονται πως λειτουργούν τελείως δημοκρατικά και νόμιμα, αξιώνουν να ονομάζονται αντικειμενικοί, έγκυροι κ.λπ. κ.λπ. – Αυτό ακριβώς ήταν το στοιχείο που με είχε εξοργίσει στην κυρία Ρεπούση και με έκανε να της στείλω αυτό το «αγενέστατο» μήνυμα.
Συνεπώς, και αν η θεώρησή μου είναι σωστή, ετούτο το φαινόμενο υποδηλώνει αφ’ ενός ότι δεν διεξάγονται διάλογοι επί της ουσίας των κρίσιμων ζητημάτων και, αφ’ ετέρου, ότι στην κοινωνία μας υπάρχουν κάποια ανομολόγητα στεγανά που την έχουν διασπάσει σε ξένα, μεταξύ τους, υποσύνολα. Νομίζω, λοιπόν, ότι πρέπει να του δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εξαλειφθεί.