Λένε πως ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε
εκεί ψηλά στ’ Ανώγεια
την έβδομη μέρα του έβδομου μήνα
-ανήμερα της Αγίας Κυριακής-
του έτους 1936…
Και λένε, ακόμα, ότι απόθανε
πριν από τριάντα χρόνια.
Αστεία πράματα!
Ο Νικόλας ο Ξυλούρης γεννήθηκε
-γεια σου ρε Προπαππούλη μου, Μικρασιάτη!-
την ίδια μέρα που γεννήθηκε η Ελλάδα
και θα πεθάνει κάποτε,
την ίδια πάλι μέρα
που και η Ελλάδα θ’ αποθάνει
- δηλαδή, ποτέ.
“Στου βούρκου μέσα τα νερά
πιάνω όσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά”.
Άσ’ τους να σ’ το ζητάνε, ρε Νικόλα!
Μέχρι εκεί τους κόβει, μέχρι εκεί φτάνει η καρδιά τους!
Κράτα όμως Εσύ, κράτα γερά, Αρχάγγελέ μας,
να παίρνουμε δύναμη κι εμείς!
Δίκην υστερογράφου:
Η αφιέρωση ετούτη στον Αρχάγγελο Νικόλα είναι πολύ βιαστική κι ελλιπής, διότι όλος ο χρόνος μου τις δύο-τρεις τελευταίες μέρες αφιερωνόταν στην ανεύρεση άλλου -τέταρτου!- σπιτιού για να νοικιάσω στην Ιεράπετρα. Ευτυχώς, (και) αυτή η παλαβή ταλαιπωρία μου βρήκε χθες το αισιότατον τέλος της, και τώρα είμαι υπό μετακόμιση.
Αύριο θα σας ενημερώσω λεπτομερώς για τη δίμηνη αυτή περιπέτειά μου, διότι πιστεύω ότι έχει γενικότερο ενδιαφέρον, και για μεθαύριο σας έχω μαγευτικά βίντεο από τον καταπληκτικό τόπο της νέας οικίας μου. Όσο για τους Δαιμονισμένους των καιρών μας, για τους οποίους είχα πει ότι θα χαράμιζα την καινούργια ανάρτησή μου, ας περιμένουν λίγες μέρες, δε χάθηκε ο κόσμος – κι άλλωστε, ούτε θα τα καταφέρουν ποτέ οι ίδιοι να τον αφανίσουν, παρεκτός απ’ τον εαυτό τους!
