“Να ζω σ’ έναν τόπο που με σέβεται” (Blog Action Day, B΄)

Έτσι τελείωνε ένα σχόλιο της Ρίτσας Μασούρα στο ιστολόγιό της, για το σημείωμα «Έλεος!”, που είχε γράψει με αφορμή το κάψιμο της Πάρνηθας.
Το παρακάτω κείμενο είναι, σχεδόν αυτούσιο, το τελευταίο δικό μου σχόλιο σε εκείνο το σύντομο, απεγνωσμένο σημείωμα. Το αναρτώ εδώ ως μία απόπειρα συνεισφοράς στον προβληματισμό για το περιβάλλον. Παρ’ ότι αρκετά τμήματά του φαίνονται να μην έχουν παρά μόνον μικρή, ή και καμμία, σχέση με το περιβαλλοντικό ζήτημα, προτίμησα να μην τα αφαιρέσω, διότι πιστεύω ότι αναδεικνύουν κάποιες βαθύτερες πτυχές του, μία γενικότερη νοοτροπία, η οποία υπαγορεύει τη στάση μας όχι μόνο απέναντι στο περιβάλλον, αλλά και στην κοινωνική ζωή μας.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ πάνω σ’ αυτόν τον ευλογημένο πλανήτη τόπος που να μη σέβεται τους ανθρώπους, μα και όλα τα υπόλοιπα ζωντανά πλάσματα!
Και δεν υπάρχει πουθενά –φευ!– πάνω στη Γη υψηλά ιστάμενο πρόσωπο που να σέβεται αυτόν τον ευλογημένο πλανήτη και τα τίμια πλάσματα που ζουν επάνω του!
Διότι όλοι αυτοί οι υψηλά ιστάμενοι είναι άρρωστοι μέχρι το τελευταίο μόριο της ύπαρξής τους, παντελώς ανίκανοι να σεβαστούν τον ίδιο τον εαυτό τους, και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να μεταδίδουν τις ανίατες αρρώστιες τους σε όλους τους υπόλοιπους, σε όλη τη φύση, σε κάθε σχισμή της Γης!
Και διότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν κάνουμε, έως τώρα, άλλο απ’ το να πασχίζουμε πώς θα τους μοιάσουμε, κλείνοντας επίμονα τ’ αυτιά μας στη φωνή της απλούστατης λογικής και της αλάνθαστης ευαισθησίας!

«Δεν είναι μόνο τα σπουργίτια φως μου
τ’ αδέσποτα παιδιά των φαναριών
είναι το κρύο στην καρδιά του κόσμου
είναι ο χειμώνας που φωλιάζει εντός μου».

Έτσι μας λέει η Χάρις Αλεξίου στο «Παιχνίδι της Αγάπης».
Και είναι αυτό ακριβώς: «είναι ο χειμώνας που φωλιάζει εντός μου» (σε προσωπικό επίπεδο), είναι το κρύο στην καρδιά του κόσμου, στο κοινωνικό επίπεδο. Είναι, δηλαδή, η απονεύρωση και απονέκρωση της κοινωνίας, είναι η ιδιωτεία τής κακώς εννοούμενης ατομικότητας στην οποία μας έχουν παγιδεύσει. Σε αυτά πρέπει να αντισταθούμε, αυτά πρέπει να αποτινάξουμε, το ταχύτερο δυνατόν, από πάνω μας.

Ιδού, τώρα, μερικά παραδείγματα του πώς επενεργεί αυτή η επιβεβλημένη κοινωνική απονέκρωση και προσωπική ιδιωτεία, ή, ακριβέστερα, του τι θα μπορούσε να γινόταν εάν η σύσταση της κοινωνίας ήταν ελαφρώς διαφορετική:

α) Μια κοινωνία ζωντανή και όχι απονεκρωμένη, με άλλα λόγια, μια κοινωνία αποτελούμενη από πραγματικά νοήμονες, ευαίσθητους κι ενεργούς πολίτες και όχι από ηλίθια, αναίσθητα και περίτρομα πιόνια, δεν θα αποποιείτο των ευθυνών της αναθέτοντας και περιμένοντάς τα όλα από τον (αναξιόπιστο, κατά γενική παραδοχή) κρατικό μηχανισμό, αλλά θα είχε οργανωθεί εκ των προτέρων και θα κινητοποιείτο καταλλήλως την ώρα του κινδύνου των πυρκαγιών, αντί να μένει βουλιαγμένη στους καναπέδες, ακόμα και την ώρα της καταστροφής, για να παρακολουθεί τις φλόγες να κατατρώνε τα πάντα και τους γελοίους πολιτικάντηδες να ξεστομίζουν ανέξοδες μπούρδες.
Μια τέτοια κοινωνία, βέβαια, θα είχε προ πολλού εγκαταλείψει τα μικροαστικά-μικροατομικιστικά όνειρα, όπως αυτό του εξοχικού δεσμωτηρίου, βρίσκοντας άλλους, πιο πρόσφορους, τρόπους για να ικανοποιήσει την ανάγκη των μελών της για εξοχή. Έτσι, δεν θα υπήρχε και η διαρκώς εντεινόμενη πίεση για οικοπεδοποίηση, τσιμεντοποίηση και ασφαλτοποίηση, η οποία εξυπηρετεί εδώ και δεκαετίες τα συμφέροντα των μικρών και μεγάλων εργολάβων, των πολιτικών υπαλλήλων τους, αλλά και θέτει σε λειτουργία τους εμπρηστικούς μηχανισμούς.
Αυτό, θα ήταν τρόπον τινά μία θυσία, θυσία όμως που θα μας είχε γλυτώσει από τα κατά πολύ χειρότερα χθεσινά, σημερινά κι αυριανά δεινά. – Στην πραγματικότητα, όμως, ούτε θυσία δεν θα ήταν, διότι θυσιάζουμε και χάνουμε κάτι μόνον όταν το έχουμε, και στη συγκεκριμένη περίπτωση κανένας ιδιώτης δεν επρόκειτο να χάσει κάτι (δηλαδή, το εξοχικό, αφού δεν το είχε), ενώ, απεναντίας, η κοινωνία ολόκληρη δεν θα έχανε κάτι που είχε! Και όχι μόνον αυτό: η κοινωνία (δηλαδή, όλοι οι άνθρωποι που την συναποτελούν) θα αποκόμιζε ένα σωρό πρόσθετα οφέλη, αφού με τη στάση της αυτή, πρώτον, θα είχε ανακαλύψει νέους, καλύτερους και υγιέστερους τρόπους αναψυχής και ανθρώπινης συνεύρεσης και, δεύτερον, θα είχε υποδείξει με πολλή σαφήνεια στους άρρωστους επικεφαλής της την άγουσα προς τη χωματερή, εφόσον αυτοί θα επέμεναν να της εξάγουν (όρα ελεύθερο εμπόριο κι ανταγωνισμός) τη σαπίλα τους! Μαζί μ’ αυτούς τους τελευταίους, δε, θα υποχρεώνονταν να στραφούν σε χρήσιμα επαγγέλματα οι θιασώτες της «οικονομικής ανάπτυξης», οι ορθότερον λεγόμενοι κήρυκες της συμφοράς ή, επί το αρχαιοπρεπέστερον, κασσάνδρες του «οικονομικού μαρασμού».
Πολλά ακόμη οφέλη, προερχόμενα από μια τέτοια στάση της κοινωνίας, θα μπορούσαν να αναφερθούν.
Όμως το μονιμότερο και μεγαλύτερο θα ήταν ένα άλλο, για το οποίο θα κάνουμε λόγο πιο κάτω.

β) Μια κοινωνία ζωντανή και όχι απονεκρωμένη, με άλλα λόγια, μια κοινωνία αποτελούμενη από πραγματικά νοήμονες, ευαίσθητους κι ενεργούς πολίτες και όχι από ηλίθια, αναίσθητα και περίτρομα πιόνια, δεν θα έτρεφε στους κόρφους της τον υπόκοσμο σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Δεν θα ανεχόταν, για παράδειγμα, ούτε δευτερόλεπτο τη ντροπή και ναρκοθέτηση της ίδια της της ύπαρξης που συντελείται εντελώς ανεμπόδιστα στη Σοφοκλέους και Μενάνδρου, όπως και σε εκατοντάδες άλλα μέρη. Δεν θα ετοίμαζε για αυριανό πρωθυπουργό της κάποιον ο οποίος ονειρεύεται να βάλουμε όλοι στα μπαλκόνια μας από μια γλάστρα με ινδική κάνναβη, αλλά θα τον είχε στείλει με συνοπτικότατες διαδικασίες στα αζήτητα της Ιστορίας.
Τα μέλη μιας τέτοιας κοινωνίας θα είχαν εξαφανίσει εν μιά νυκτί όλες τις εστίες διακίνησης ναρκωτικών, δρώντας αποφασιστικά και συντονισμένα, αντί να νομιμοποιούν την εμπορία τους πληρώνοντας τους αστυνομικούς και λοιπούς κρατικούς μηχανισμούς για να την συντηρούν και επαυξάνουν, και αντί να αναλώνονται σε δαιδαλώδεις ανόητες συζητήσεις.
Τα μέλη μιας τέτοιας κοινωνίας ούτε που θα το διανοούνταν να δώσουν δεκάρα τσακιστή στους ναρκομανείς για ν’ αγοράσουν τη δόση τους και, φυσικά, δεν θα έλεγαν ότι τους δίνουν επειδή τους λυπούνται ή –άκουσον! άκουσον!– για να μην τους διαρρήξουν το σπίτι μια μοιραία εσπέρα.
Θα ήταν κι αυτά θυσίες; Πολύ πιθανόν, εάν τα δούμε υπό το πρίσμα του αναγκαίου ξεβολέματός μας και του βασανισμού των αδικομαραμένων παιδιών που έχουν οδηγηθεί σ’ αυτές τις μαύρες ατραπούς. Όμως οι θυσίες αυτές θα ήσαν προσωρινές, και οι εξ αυτών ζημιές πλήρως επανορθώσιμες, ακόμη και όσον αφορά την ταλαιπωρία που θα υφίσταντο αυτά τα παιδιά.
Και η κοινωνία θα απαλλασσόταν ως διά μαγείας από το καρκίνωμα των ναρκωτικών, των εμπόρων και καλλιεργητών τους, των πάσης φύσεως και «επαγγέλματος» νονών, η εγκληματικότητα θα μειωνόταν δραστικότατα, οι άνθρωποι θα ξαναποκτούσαν μεγάλο μέρος της ανθρωπιάς τους. – Και οι κασσάνδρες του «οικονομικού μαρασμού» θα ξανάπιαναν τους γνωστούς οδυρμούς και κοπετούς τους (χα! χα!).
Πολλά ακόμη οφέλη, προερχόμενα από μια τέτοια στάση της κοινωνίας, θα μπορούσαν να αναφερθούν.
Όμως το μονιμότερο και μεγαλύτερο θα ήταν ένα άλλο, για το οποίο θα κάνουμε λόγο πιο κάτω.

γ) Μια κοινωνία ζωντανή και όχι απονεκρωμένη, με άλλα λόγια, μια κοινωνία αποτελούμενη από πραγματικά νοήμονες, ευαίσθητους κι ενεργούς πολίτες και όχι από ηλίθια, αναίσθητα και περίτρομα πιόνια, δεν θα άφηνε κανένα περιθώριο ούτε για την τερατώδη καλλιέργεια της βίας που συντελείται στην εποχή μας με όλα τα μέσα, ούτε για την εκδήλωσή της, αλλά θα είχε βρει τους πανεύκολους εκείνους τρόπους για να την καταστέλλει όλο και περισσότερο.
Μια τέτοια κοινωνία θα είχε αφαιρέσει από την Εταιρεία των Δολοφόνων οποιαδήποτε δυνατότητα να σπέρνει τον όλεθρο και το θάνατο σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, ωσάν η Γη να είναι το ατομικό της μπουντουάρ. Και θα το είχε επιτύχει αυτό δίχως να άνοιγε ούτε ρουθούνι, χάρη και μόνο στην απλούστατη άρνηση των μελών της να πουλάνε, προκειμένου να βγάζουν το ψωμί τους, την εργατική δύναμη και το μυαλό τους στους παραγωγούς των όπλων και του θανάτου. Τα μέλη μιας τέτοιας κοινωνίας, εννοείται, ούτε που θα τολμούσαν ποτέ να δικαιολογήσουν την απασχόλησή τους σε αυτά τα «επαγγέλματα» λέγοντας «εγώ κάνω τη δουλειά μου», καθόσον θα χαρακτηρίζονταν από τη σοφή υπευθυνότητα που διακρίνει τους αληθινούς ανθρώπους.
Μια τέτοια κοινωνία θα είχε αποσυνθέσει όλους εκείνους τους μηχανισμούς που υποκινούν τους «αντιεξουσιαστές», τους χουλιγκάνους και τους λοιπούς «αγανακτισμένους» στις «αυθόρμητες» πράξεις τους. Δεν θα επέτρεπε να κατασκευάζονται τα διάφορα παιγνίδια που εθίζουν τα αθώα παιδάκια στην ολοένα και περισσότερη βία, ούτε θα είχε αναγάγει σε αξία πρώτου μεγέθους το να είναι κανείς κτήνος εκ πεποιθήσεως, αλλά θα είχε νομοθετήσει το ποινικώς κολάσιμο του δόλιου ιδιοτελούς ανταγωνισμού σε όλες τις μορφές του.
Μια τέτοια κοινωνία θα εμφυσούσε στα μέλη της αρχές και ιδανικά στηριζόμενα στη γνήσια παιδεία που δημιουργεί ανθρώπους, αντί να τα εκπαιδεύει στη βαρβαρότητα της κτηνωδίας.
Θα χρειάζονταν γι’ αυτά θυσίες; Ασφαλέστατα, δεδομένου ότι οι μηχανισμοί των αφεντάδων της κοινωνίας, οι οποίοι εξαρτούν την επιβίωσή τους από τη διατήρηση κι επαύξηση της βίας, έχουν ήδη ζωή δεκάδων αιώνων και έχουν γίνει (για την ακρίβεια, φαίνονται ότι έχουν γίνει) πανίσχυροι, και δεδομένου, επίσης, ότι ολόκληρη η οργάνωση της κοινωνίας μας έχει ως σκελετό της τα συστήματα παραγωγής βίας και θανάτου. Όμως οι ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΚΕΣ θυσίες στις οποίες υποβάλλονται η κοινωνία και τα μέλη της με την ισχύουσα κατάσταση είναι ασυγκρίτως πιο βασανιστικές, επαχθείς και, το κυριότερο, ολοκληρωτικές, παρ’ ότι γίνονται με δόσεις και το χάπι χρυσώνεται κάθε τόσο.
Και τα οφέλη; Από πού ν’ αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς… Ας πούμε μονάχα πως η ζωή θα ξανατραβούσε την ανηφόρα – και ότι οι κασσάνδρες του «οικονομικού μαρασμού» θα ξανάπιαναν τους γνωστούς οδυρμούς και κοπετούς τους (χα! χα!).
Όμως το μονιμότερο και μεγαλύτερο όφελος θα ήταν ένα άλλο, για το οποίο θα κάνουμε λόγο πιο κάτω.

Μια τέτοια κοινωνία θα είχε αντιληφθεί προ πολλού πως ο κύριος Κλάουζεβιτς, όταν δήλωνε ότι ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, μας έλεγε μια μικρή αλήθεια κρύβοντάς μας μ’ αυτήν μία μεγάλη (διότι αυτό συνέφερε τον ίδιο και τ’ αφεντικά του). Θα είχε, δηλαδή, αντιληφθεί πως η πολιτική εν καιρώ ειρήνης είναι ακριβώς η συνέχιση του πολέμου με μυριάδες άλλα (πολιτικά) μέσα – ή, πιο σωστά, ότι ο πόλεμος διεξάγεται αδιάκοπα, είτε συγκεκαλυμμένα κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα (αυτό της λεγόμενης ειρήνης), είτε απροκάλυπτα, με τους στρατούς και τα όπλα.
Κατέχοντας αυτή την απλούστατη επίγνωση, τα μέλη της κοινωνίας δεν θα ξυπνούσαν κάθε πρωί ωσάν να είχαν μόλις προσγειωθεί από τον Άρη, με τη μόνιμη απορία πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει ετούτο το φρικτό, εκείνο το ανήκουστο, δεν θα καταλαμβάνονταν αιωνίως και τουμπανίως εξ απροόπτου, αλλά θα είχαν βρει τα –εμφανέστατα– αίτια των συμφορών τους, θα είχαν ανασκουμπωθεί και θα τα είχαν εξαλείψει: θα είχαν συστρατευθεί χωρίς δεύτερη σκέψη, θα είχαν κηρύξει τον πόλεμο στον πόλεμο κάθε είδους – και, ως διά μαγείας, θα είχαν εγκαθιδρύσει πάνω στη Γη την ειρήνη, σώζοντας έτσι εαυτούς και αλλήλους, ζώντες τε και μέλλοντες να ζήσουν.

Όμως το μονιμότερο και μεγαλύτερο όφελος από έναν τέτοιο προσανατολισμό της κοινωνίας θα ήταν –θα είναι, εν καιρώ τω δέοντι– ετούτο:
Οι άνθρωποι θα καταλάβαιναν τι πραγματικά εστί νοημοσύνη και τι παραφροσύνη, τι εστί αλήθεια και τι ψεύδος, τι εστί ωριμότητα και τι νηπιότητα, τι εστί εξυπνάδα και τι βλακεία, τι εστί ευαισθησία και τι αναισθησία, τι εστί υπευθυνότητα και τι ανευθυνότητα, τι εστί κίνδυνος και τι αποφυγή του, τι εστί απώλεια και τι κέρδος, τι εστί πρόοδος και τι οπισθοδρόμηση, τι εστί δημιουργία και τι καταστροφή, τι εστί ζωή και τι καθημερινός θάνατος.
Έτσι, θα άρχιζαν να ανακτούν την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται τις λέξεις όχι με το μασκαρεμένο σημερινό τους νόημα, αλλά με το αληθινό, και να επικοινωνούν βάσει αυτού, οπότε η μεταξύ τους ασυνεννοησία και η χαοτική σύγχυση θα περιορίζονταν δραστικά. Και καθώς θα διαπίστωναν έκθαμβοι τις τεράστιες θετικές συνέπειες αυτού του γεγονότος στη ζωή τους, θα του έδιναν αβίαστα την αναγκαία προσοχή και θα το καλλιεργούσαν.
Τα μέλη μιας τέτοιας κοινωνίας θα είχαν το μυαλό τους ελεύθερο, δηλαδή απαλλαγμένο από το αλυσόδεμα των αμέτρητων ψεμάτων τα οποία οι ίδιοι οι άνθρωποι κατασκευάζουν ως κρίκους –κίρκους!– της προσωπικής τους αλυσίδας ο καθένας, στην αγωνιώδη όσο και βλακώδη προσπάθειά τους να κουκουλώνουν τα προηγούμενα ψέματά τους· κι έχοντας το μυαλό τους ελεύθερο, θα επιδίδονταν ανεμπόδιστα σε έργα όντως δημιουργικά κι ευχάριστα. Τα μέλη μιας τέτοιας κοινωνίας θα παραδέχονταν τα σφάλματά τους με τη μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, αντί να νοιώθουν βαρύτατα προσβεβλημένα όποτε κάποιος τούς τα υποδεικνύει και να σπεύδουν έμφοβα να διαπράξουν καινούργια και χειρότερα για να τα «διορθώσουν». Τα μέλη μιας τέτοιας κοινωνίας δεν θα σπαταλούσαν τη ζωή τους, λες και αυτή είναι το πιο ευτελές πράγμα που μπορεί να υπάρχει, σε υποκριτικές συζητήσεις και μάταιες επιδιώξεις, αλλά θα διέθεταν τον χρόνο τους για να την προαγάγουν και για να γίνονται αμοιβαίως ευτυχέστερα.
Με το σταδιακό ξεπέρασμα του μασκαρέματος του νοήματος των λέξεων, όλα θα έμπαιναν ως διά μαγείας στη θέση τους και θα συναρθρώνονταν αρμονικά, όλοι θα ήξεραν πού πατούν και πού πηγαίνουν, με αποτέλεσμα να ξημέρωνε πολύ σύντομα η Μεγάλη Ημέρα του οριστικού και αναίμακτου ενταφιασμού όλων των μίσθαρνων ψευδολόγων, όλων των λυσσασμένων κηρύκων του φανατισμού και του μίσους, όλων των παραφρόνων και ανίατα αιμοδιψών εξουσιαστών και ολετήρων – η Μεγάλη Ημέρα του οριστικού θριάμβου του ανθρώπου.
Και οι θιασώτες της «αναπόφευκτης μεταλλαγής της “ζωντανής” γλώσσας», του «πλουραλισμού στην έκφραση», οι ορθότερον λεγόμενοι κήρυκες της γλωσσικής απονέκρωσης και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού ή, επί το νεοελληνικότερον, οι περιοδεύοντες πωλητές του ψεύδους και της εξαπάτησης θα ξανάπιαναν, εν χορώ και για τελευταία φορά, τους γνωστούς οδυρμούς και κοπετούς τους (χα! χα!).

Αλλά τι είναι αυτό που κατέστησε δυνατή, επί τόσους και τόσους αιώνες, την επικράτηση των εχθρών της ανθρωπότητος, του πλανήτη και της ζωής;

«Είναι το κρύο στην καρδιά του κόσμου

είναι ο χειμώνας που φωλιάζει εντός μου».

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, στην πρωτομαγιάτικη εκπομπή του στη ΝΕΤ, το συμπύκνωσε με τον καλύτερο τρόπο:
«Ρε παιδιά, αγαπάμε τη ζωή μας, αλλά τη ζωή δεν την αγαπάμε!»

Τόσο απλό, το λαβυρινθώδες!
Μια στροφούλα 180 μοιρών.

Ήταν κάποτε μια φλέβα (Blog Action Day, A΄)

Ήταν κάποτε μια φλέβα, που της Γης η μήτρα η πανγενέτειρα κυοφορούσε. Μεγάλωνε, δυνάμωνε, από τον λώρο του παντός καθώς τρεφόταν, και για το δρόμο τον μακρύ ετοιμαζόταν· στο φως να βγάλει τη θωριά της, να ποτιστεί η φαμελιά της: πράσινα δέντρα άκακα, έντομα και πουλάκια, σπαρτά που στάχυα δίνουνε, ανθρώποι και ζωάκια.

Δεν την επίεζε κανείς, μόνη της το ζητούσε. Γιατ’ ήξερε πως δίνοντας ό,τι είχε κι ό,τι ήταν, στο πανηγύρι της Ζωής κι αυτή θ’ αθανατούσε.
Θα πίνανε τ’ αδέλφια της να γίνουν ν’ αυγατέψουν, και με του κόσμου τα καλά την πλάση να φιλέψουν. Απ’ τα στοιχεία τούτα εδώ και η ίδια θα νεμόταν –ακούραστα, αβίαστα, ολοένα περισσότερα της Αφθονίας δώρα απλόχερα– κι έτσι της φλέβας η αιώνια ακμή θα εξασφαλιζόταν.
Κατείχε βλέπεις μέσα της τη Γνώση και το Θαύμα, που ολούθε υπάρχουν κι ενεργούν δίχως κανένα τραύμα.

Τον δρόμο για να βγει στο φως, τον ήξερε επίσης. Κι όταν ωραία έγινε, είπε να τον διανύσει. Εύκολο πράγμα ήταν γι’ αυτήν, εξίσου με όλα
τ’ άλλα. Της τα ‘χε μάθει τέλεια της Μάνας της το γάλα.

Έξω μαζεύονταν διαρκώς χίλιων λογιών υπάρξεις, που με διαίσθηση άσφαλτη το μήνυμα είχαν πάρει. Γι’ αυτές θε’ ν’ άνοιγε η πηγή,
εδώ θα έστηνε η Ζωή το νέο της καμάρι.

Ξεκίνησε λοιπόν νωρίς, προτού οι λάμψεις της Αυγής τον κόσμο
να ροδίσουν, ώστε τα μάτια της σιγά-σιγά στο φως να συνηθίσουν.

«ΠΟΥ ΠΑΣ;» ξάφνου την εβομβάρδισε μια αγριοφωνάρα. «Δίχως προφύλαξη καμμιά θα βγεις βρε αγαθιάρα; Ευθύς θα σε σπαράξουνε θεριά και σκουληκάρες, και πριν προλάβεις ωχ να πεις, το ξόδι σου θα ψέλνουνε οι ρασοκορακάρες».

«Κανένας δε μου μίλησε ποτέ για τέτοιο πράγμα», ψέλλισε τότ’ εκείνη, που κιόλας απ’ τον τρόμο της κίτρινη είχε γίνει.

«Πιάσε το χέρι μου σφιχτά, να σε οδηγώ με ασφάλεια, γιατί όπου να ‘ναι αρχίζουνε να πέφτουν τα μυδράλια!»

«Για να το λέτε εσείς αυτό, θα το έχετε περάσει, ενώ εγώ η άβγαλτη δεν το ‘χω δοκιμάσει».

«ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ!» μούγκρισε τότενες ένας ειδήμων άλλος, «είναι ρουφήχτρες και γκρεμνά, ο κίνδυνος μεγάλος! Έλα από ‘δώ, που ξέρω εγώ πώς πρέπει να σε βγάλω!»

Το χέρι της το δεύτερο άρπαξε σαν τανάλια, να τηνε σώσει απ’ τα γκρεμνά και τα καυτά μυδράλια.
Ο τρίτος ο ασαφέστερος, που ουδέτερος φαινόταν, στον τόπο την καθήλωνε, τους άλλους καταριόταν.
Κι άλλοι πολλοί φιλεύσπλαχνοι ειδήμονες προσήλθαν, για το δικό της το καλό όλοι τους προσφερθήκαν. Ένας την τράβαγε από εδώ, άλλος απ’ την άλλη, και με τα λόγια τα πολλά της πήραν το κεφάλι.
Πονώντας έμενε εκειδά, με αγωνία πασχίζοντας απόφαση να βγάλει. Ήταν όμως αδύνατον κάπου να καταλήξει, και στάσιμη εμούχλιαζε μες στη μεγάλη πλήξη.
Κι ο χρόνος κύλαγε γοργά δίχως να λογαριάζει, γιατί ο δικός του ο σκοπός δεν ξέρει από μαράζι.
Γερνούσε η φλέβα της Ζωής προτού ζωή να ζήσει. Κι έξω, εκείνοι που την πρόσμεναν δίψαγαν και βογγούσαν, κι οι ώρες τους λιγόστευαν πριν καν ο ήλιος σβήσει.
Κάποια στιγμή, σαν έκλαμψη, της ήρθε να ρωτήσει τον πρώτο που προσφέρθηκε το δρόμο να της δείξει:

«Και δε μου λες, καλέ μου εσύ, ποιος είναι ο τόπος ο σωστός που ξέρεις να με βγάλεις;»

Εκειός της αποκρίθηκε, με σιγουριά μεγάλη: «Είναι οι ντουσιέρες των παιδιών που παίζουν με τις μπάλες, μα κι ολωνών των τουριστών οι ιδρωμένες σπάλες».

«Εσένα ποια είναι η μεριά που μου ‘χεις φυλαγμένη;» ρώτησε αυτή τον δεύτερο όλως απορημένη.

«Μα βέβαια τα πλυντήρια τόσων αυτοκινήτων. Και αν περισσέψει τίποτα, σου ‘χω κι αφοδευτήρια στιλβόντων ακινήτων».
«Δεν είναι οι τόποι αυτοί σωστοί!» πετάχτηκ’ ένας άλλος. «Πράσινα γήπεδα του γκολφ έχω εγώ για σένα, με τ’ απαλά γρασίδια τους όλα μεταλλαγμένα».
«Πράσινα άλογα του γκολφ και μάταιες ασχολίες – κοίτα να γίνεις χρήσιμη, άσε τις μαλακίες», τότε την ενουθέτησε έτερος τις ειδήμων. «Πρέπει να δώσεις το νερό στης γης τους δουλευτάδες, που σπέρνουν και καλλιεργούν φυτά των βιοκαυσίμων».

Καθένας κάτι αλλιώτικο είχε να της προσφέρει, κι όλοι μαζί τσακώνονταν ποιος θα την καταφέρει. Μονάχα αυτός ο ουδέτερος καθόλου δεν βιαζόταν να πει για πού στα χέρια του η φλέβα προοριζόταν, παρά έστεκε αμίλητος με ύφος αυθεντίας, λες κι όλα αυτά που άκουγε δεν είχαν σημασία.

«Εσείς, καλέ μου κύριε, δε μου είπατε ακόμα ποια είν’ η δική σας η μεριά, ποιο το δικό σας στρώμα», του μίλησε η φλέβα μας την ώρα που πνιγόταν, μήπως σ’ αυτόν σωτήρια σανίδα ευρισκόταν.

Κι αυτός, μ’ ένα χαμόγελο όλο εμπιστοσύνη, που θα ‘κανε να σάστιζε και η κυρά Φροσύνη:

«Οι διαστημικές αποστολές, είναι ορέ ζαγάρι, που για νερό γυρεύουνε στο έδαφος του Άρη».

Πράγμα παράξενο πολύ, και όμως έγιν’ έτσι: μέσα στη σαστισμάρα της, η φλέβα εσυλλογίστη. Και της εφάνη ότι όλοι τους οι επίδοξοι σωτήρες από το αυτό κολέγιο είχαν αποφοιτήσει…
Μ’ ετούτη εδώ τη σκέψη της, παρέδωσε η καημένη, οπότε τους ικέτευσε, πλήρως απελπισμένη:

«Μα τι να κάνω, πέστε μου, ποιο δρόμο να τραβήξω;»

«Ελεύθερα αποφάσισε», ευθύς εκείνοι απάντησαν με μια φωνή ένα στόμα. «Τώρα πια σου τα είπαμε, τα έχεις μάθει όλα. Ποιο το καλό, ποιο το κακό, ποιο τ’ όφελος και η φόλα».

Τότε αυτή κατάλαβε τη μηχανή του δόλου όπου την μπλέξαν οι μορφές του αντεστραμμένου ειδώλου. Ήταν κι ετούτη άλλη μια φάρσα των Φαρισαίων, που υπάρχουν αίμα πίνοντας εύπιστων ανιδέων.
Τον εδικό της προορισμό αμέσως εθυμήθη, και μ’ ένα τίναγμα άγριο ξέφυγε απ’ τη λήθη.
Μεμιάς όλους τους μούντζωσε, γυρνώντας τους την πλάτη – τα πέντε της τα δάχτυλα τους κάνανε αλάτι.

Κανένας δεν της μίλησε ποτέ για τέτοιο πράγμα. Ετούτο ήταν το μόνο της και το μεγάλο σφάλμα: το ότι δεν εγνώριζε τίποτε για εκείνα τα οποία λόγο ύπαρξης δεν έχουνε κανένα. Μα ήταν ακατόρθωτο γι’ αυτά να είχε μάθει, καθόσον όλα βρίσκονται στου μηδενός τα βάθη. Αυτή μονάχα εγνώριζε την αληθή σοφία, που αναβλύζει αστείρευτη απ’ την αγνή ουσία.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΦΛΕΒΑ, ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ.

Στον Αλ Γκορ το Νόμπελ Ειρήνης! Πόσα θέτε, ρε παιδιά, να μας αποτρελάνετε;

Στον Αλ Γκορ, λοιπόν (και στη Διακυβερνητική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Αλλαγές), απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης για το 2007. Προφανώς, οι «σοφοί» της νορβηγικής Ακαδημίας θα είχαν υπ’ όψιν τους την οργουελική αποστροφή «Ο πόλεμος είναι ειρήνη» – με την έννοια, φυσικά, ότι ο πόλεμος για τις μάζες είναι ειρήνη για τις ελίτ. Διότι, όπως γνωρίζει ακόμα και η γάτα μου, η επικράτηση της ειρήνης σε αυτόν τον πλανήτη είναι το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τον Αλ Γκορ. Εάν ο κύριος αυτός αγωνιζόταν για την ειρήνη, η νορβηγική Ακαδημία θα του επιδαψίλευε το βραβείο της ανοιχτής παλάμης.

Όχι πως δεν παροξύνεται, βέβαια, το παγκόσμιο περιβαλλοντικό πρόβλημα εξαιτίας των πολεμικών δραστηριοτήτων. Όμως ο κύριος Αλ Γκορ περιφρονεί επιδεικτικά αυτήν την κεφαλαιώδη διάσταση του ζητήματος και, με τη ρητορική του, αποστρέφει απ’ αυτήν την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης.
Μήπως και η εκστρατεία του για τη «διάσωση του πλανήτη» θα έχει αποτελέσματα παρόμοια με εκείνα από τις υπηρεσίες που έχει προσφέρει στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης; Έχετε δει ποτέ κανένα λύκο να σώνει τα πρόβατα που φυλάει;

Με την απάντηση αυτών των «άβολων» ερωτήσεων σκοπεύω να ασχοληθώ από τη Δευτέρα, σε διαδοχικά σημειώματα που θα αναρτήσω για το περιβάλλον, με αφορμή το Blog Action Day.
Εδώ, θα περιοριστώ σε μία «ανθολόγηση» των καλύτερων ιστοσημειωμάτων που μπόρεσα να βρω για τη βράβευση του Αλ Γκορ (παραλείποντας τα μονότονα λιβανίσματα):

Πρώτος, νομίζω, πρέπει να αναφερθεί ο newmanifesto, διότι, εκτός από το σημείωμά του με τον πολύ εύστοχο τίτλο «Το Ιράκ του Θερμοκηπίου», είχε από τον περασμένο Μάρτιο γράψει ένα άλλο, με τίτλο «Πολλές ενοχλητικές αλήθειες», στο οποίο παραθέτει και εξαιρετικούς συνδέσμους για το «περιβαλλοντικό» παρελθόν του Αλ Γκορ. Τον Ιούνιο, πάλι, είχε γράψει το «Θα τρελαθούμε εντελώς», για τη διανομή της «Ενοχλητικής αλήθειας» στα ελληνικά σχολεία.
Στα θαυμάσια κείμενα της Παρτιζάνας «Ντροπή», και του Chumba «Το Νόμπελ Ειρήνης και η πλήξη», υπάρχουν και ενδιαφέροντα σχόλια.
Επίσης, ο Νίκος Αλέπης έγραψε το «Η κουταμάρα στην εξουσία» και ο τσοκτσοκ το «Νόμπελ Ειρήνης στον Αλ Γκορ … Ωραίαααα».
Πολύ αξιόλογα είναι και τα παλαιότερα κείμενα του Φυσιοδίφη «Ήταν στραβό το κλίμα… το ‘φαγε κι ο Γκόρ-δαρος!», ιδίως για τους ωραίους στίχους που περιέχει, και του Allu Fun Marx «Ενοχλεί η αλήθεια ή η υποκρισία;», το οποίο συνοδεύεται και από ενδιαφέρουσα συζήτηση.

ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ: Μου είχε διαφύγει ο Elliot Afanas, του οποίου το «Μεγάλε ανθρωπιστή» είναι πολύ καλό. Το ίδιο και η ange-ta, η οποία στο «Νόμπελ Ειρήνης 2007» κάνει λόγο για την «ξεφτίλα της ξεφτίλας». Οπωσδήποτε, μου έχουν διαφύγει και άλλα…
Ο Allu Fun Marx έγραψε νέο, και καλό, ιστοσημείωμα, με τίτλο «Νόμπελ Ειρήνης: Βραβείο ή Απορρυπαντικό;». Επίσης, ο newmanifesto ανήρτησε το «Nobel sucks».

Προβληματισμός για το Blog Action Day

Με χαρά μου βλέπω ότι η κινητοποίηση υπό τον τίτλο «Blog Action Day» γίνεται αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού από ορισμένους Έλληνες ιστολόγους. Το γεγονός αυτό με παρακίνησε να καταθέσω εδώ τη δική μου άποψη επί του θέματος, μια και έχω ήδη αναρτήσει το μπάνερ της εν λόγω πρωτοβουλίας και προτίθεμαι να δημοσιεύσω ένα, τουλάχιστον, σημείωμα για το περιβάλλον στις 15 Οκτωβρίου (εκτός απροόπτου, φυσικά).
Πρέπει να ομολογήσω εξ αρχής ότι δεν το είχα βασανίσει ιδιαίτερα στο μυαλό μου, όταν αποφάσισα να συμμετάσχω στην κινητοποίηση. Εκείνοι που με έκαναν να το σκεφτώ περισσότερο, και τους ευχαριστώ για αυτό, ήταν ο Μανώλης Ανδριοτάκης και ο aristofanis (;) από το «Καρότο και Μαστίγιο».

Διάβασα με πολλή προσοχή τις επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν σε αυτά τα δύο ιστολόγια και τις βρήκα πράγματι αξιόλογες, αν και ορισμένες από αυτές που εξέφρασε ο Μ. Ανδριωτάκης διακρίνονται από κάμποση αυθαιρεσία (έγραψα ήδη σχετικό σχόλιο στο ιστολόγιό του). Τώρα θα σταθώ στα κυριότερα σημεία του συγκεκριμένου προβληματισμού: στο «κατευθυνόμενο» της κινητοποίησης, στον «διαφημιστικό» χαρακτήρα της και στο κατά πόσον μπορεί να προκύψει από αυτήν κάτι θετικό.
Ως προς το «κατευθυνόμενο», νομίζω πως η πρωτοβουλία αυτή είναι σαφώς λιγότερο κατευθυνόμενη από πολλές παρόμοιες άλλες, π.χ., από το Live Earth. Αψευδή μαρτυρία περί αυτού αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το γεγονός ότι το Blog Action Day δεν προβάλλεται από τους ιστοχώρους επιφανών διαμορφωτών της κοινής γνώμης, π.χ. από το ιστολόγιο του Μίμη Ανδρουλάκη, όπως συνέβαινε με το Live Earth.
Όσον αφορά τον «διαφημιστικό» χαρακτήρα της κινητοποίησης, μπορώ να δεχθώ ότι σκοπός των εμπνευστών της ήταν αποκλειστικά η δική τους διαφήμιση, η οποία είναι απαράδεκτο να γίνεται με το πρόσχημα ενός τόσο ζωτικής σημασίας ζητήματος, δηλαδή του περιβαλλοντικού. Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, δίνεται για πρώτη φορά το έναυσμα ώστε να καθίσουν άνθρωποι από όλο τον κόσμο να οργανώσουν ορισμένες σκέψεις τους γι’ αυτό το τεράστιο πρόβλημα και να τις θέσουν υπ’ όψιν αρκετών άλλων. Επιπλέον, είναι στο δικό μας χέρι να προσδώσουμε τελείως δευτερεύουσα σημασία στο «διαφημιστικό» σκέλος της πρωτοβουλίας, αναδεικνύοντας με τα κείμενα και τις ιδέες μας την ουσία του περιβαλλοντικού προβλήματος και βάζοντας τα θεμέλια για μελλοντικές παρόμοιες κινητοποιήσεις που δεν θα έχουν καμμία σχέση με διαφημιστικούς σκοπούς.
Μπορεί να προκύψει κάτι θετικό από αυτή την πρωτοβουλία; Ασφαλώς και μπορεί, εφόσον εκείνοι που θα γράψουν στις 15 του μήνα αφήσουν τη φαντασία τους ελεύθερη να κατεβάσει ιδέες και προτάσεις. Και εδώ έγκειται η μεγάλη ειδοποιός διαφορά του Blog Action Day από το Live Earth, τις άλλες «ημέρες περιβάλλοντος» και τις συναφείς εκδηλώσεις που έχουν γίνει ρουτίνα σε όλο τον κόσμο: η τωρινή κινητοποίηση δίνει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να διατυπωθούν απόψεις, να προταθούν ιδέες χωρίς να υπόκεινται σε κανένα εξουσιαστικό ή άλλο φίλτρο. Και τα αποτελέσματά της μπορούν να είναι τόσο πιο θετικά, όσο πιο σοβαρά και τολμηρά σταθούν οι γράφοντες απέναντι στο θέμα που θα πραγματευτούν. Συνεπώς, το Blog Action Day δεν αποκλείεται να γίνει η αφετηρία για πραγματικά ουσιαστικές «ζυμώσεις», οι οποίες μπορεί να καταλήξουν μέχρι και σε θαυμαστές δραστηριότητες, όπως, π.χ., στην «αποκαθήλωση» της Monsanto.

Για να επιτευχθεί, όμως, ακόμη και το ελάχιστο από ετούτα εδώ, είναι απαραίτητο να μελετηθούν προσεκτικά τα κείμενα που θα γραφτούν και να εγκαινιαστεί ένας συστηματικός διάλογος βάσει αυτών. Διαφορετικά, εάν δηλαδή το Blog Action Day μείνει στις μνήμες μας ως μία ακόμη ατελέσφορη ημέρα περιβάλλοντος, τότε το μόνο που θα έχει αφήσει θα είναι μία ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση αδιεξόδου και απογοήτευσης.
Υπάρχει και ένας δεύτερος κίνδυνος από αυτή την πρωτοβουλία: να «υποκλέψουν» στοιχεία, ιδέες, οι μεγαλόσχημοι που καπηλεύονται την υπόθεση «περιβάλλον», εκείνοι που επιδίδονται στη δόλια πλειοδοσία με αποκλειστικό σκοπό να καπελώνουν και να πνίγουν, τελικά, οτιδήποτε υγιές αναφαίνεται στον ορίζοντα. Ας τους αφήσουμε να υποκλέψουν! Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν μια ζωή. Μέχρι εκεί τους κόβει! Αρκεί να έχουμε εμείς επίγνωση αυτού του γεγονότος και την αταλάντευτη πίστη ότι η ζωή δεν μπορεί παρά να νικήσει.

Φάτε μάτια λίστες, και Μολώχ περίδρομο…

«Η Λίστα». Έτσι τιτλοφορείται ένα «έργο τέχνης» που εκτίθεται στην έκθεση Destroy Athens. Πρόκειται για έναν κατάλογο με τα ονόματα των 8.855 ανθρώπων οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους, από το 1993 μέχρι τις μέρες μας, προσπαθώντας να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη από χώρες του Τρίτου Κόσμου. Δημοσιεύτηκε τον προηγούμενο Μάρτιο από το «Ευρωπαϊκό δίκτυο για την καταπολέμηση του εθνικισμού, του ρατσισμού και του φασισμού».
Για τον κατάλογο αυτόν, η Μπιενάλε της Αθήνας και η εφημερίδα «Τα Νέα» οργάνωσαν στις 25 του περασμένου μήνα εκδήλωση στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, παρουσία εκπροσώπων της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. και της Διεθνούς Αμνηστίας. Επίσης, η ίδια καλή εφημερίδα αναδημοσίευσε ολόκληρο τον κατάλογο στο φύλλο της 28ης Σεπτεμβρίου.

Έσπασα το κεφάλι μου να αντιληφθώ τι σχέση έχει αυτό το «έργο τέχνης» με το Σκεπτικό του Destroy Athens (είτε το πρώτο, είτε το δεύτερο), αλλά δεν κατάφερα σχεδόν τίποτα. Ο μοναδικός συσχετισμός που υπάρχει, ίσως, είναι με μία φρασούλα από το δεύτερο Σκεπτικό: «Τι κι αν όλα δεν πάνε καλά;» Αυτό, μπορεί και να το σκεφτεί, επάνω στην απόγνωσή του, ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ξεφύγει από την κόλαση όπου ζει: «Τι κι αν, αντί για την άλλη χώρα, πάω στον άλλο κόσμο;»

«Τι κι αν μεγαλώνει διαρκώς αυτή η λίστα;» λένε κατ’ ιδίαν οι φαεινοί εγκέφαλοι που την επέβαλαν ως έκθεμα για την Μπιενάλε και οργάνωσαν την εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ. «Τόσο το καλύτερο για μας. Θα μπορούμε έτσι να την καπηλευόμαστε ακόμα περισσότερο, να κάνουμε ακόμα πιο αποτελεσματική την προπαγάνδα μας για τη δήθεν υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων». Και, αμ’ έπος αμ’ έργον, έχυσαν τα απαραίτητα κροκοδείλια δάκρυα από τα «Νέα» την ημέρα που δημοσίευσαν τη λίστα. Ενώ, φυσικά, είχαν πάρει «γραμμή» οι κεκράκτες του Συνασπισμού να αναγγείλουν το κοσμοϊστορικό γεγονός.
Γιατί τα λέω αυτά; Διότι, εάν ήσαν πράγματι αγαθές οι προθέσεις των εν λόγω κυρίων, θα είχαν φροντίσει να παρουσιαζόταν στην έκθεση και μία δεύτερη λίστα, στην οποία θα αναγράφονταν όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττονται καθημερινά από τους κύκλους τους και γίνονται αιτία να ξεριζώνονται εκατομμύρια αθώες υπάρξεις. Ναι, αυτά τα εγκλήματα που κρύβονται πίσω από τα προπετάσματα καπνού υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Ανθρώπινα δικαιώματα». Όταν όμως είσαι υποχθόνιο κάθαρμα, ο μόνος τρόπος για να κάνεις τη δουλειά σου είναι η πουστιά, το θορυβώδες και πυκνό προπέτασμα. Επομένως, ούτε λόγος να γίνεται γι’ αυτήν τη δεύτερη λίστα.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να μπω εγώ στον κόπο σας, ω υπεύθυνοι ηγήτορες της οικουμένης, ω ευαισθητοποιημένοι ενεργοί πολίτες που δράτε υπό τη σκέπη του «Ευρωπαϊκού δικτύου» και των συναφών ευαγών ιδρυμάτων, και να ετοιμάσω ένα μικρό δείγμα αυτής της λίστας, με «ονόματα» από το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Είναι τα «ονόματα» για τα οποία είχα ξαναδημοσιεύσει κάτι, πριν από τεσσεράμισι χρόνια, στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και στο Stop the war. Σας τα χαρίζω, ω μισερά και τρισάθλια ανθρωπάρια με τις πούστικες ψυχοπονιάρικες μεθοδολογίες, ώστε να ενδυναμώσετε με αυτά τις καμπάνιες σας και να πάρετε ακόμα πιο δραστικά μέτρα «κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, του φασισμού, του εθνικισμού, του αντισημιτισμού, της ομοφοβίας», και όποιου άλλου -ισμού ή -φοβίας μπορεί να κατεβάσουν τα διεστραμμένα σας κεφάλια· κι ακόμη, ώστε να συνεχίσετε ανεμπόδιστα την κοροϊδία με τα ενεργειοβόρα πανηγύρια τύπου Live Earth, τις προκλητικές διασκέψεις επί διασκέψεων για το περιβάλλον.
Για κοπιάστε, λοιπόν, από εδώ!

Αγαπητή κυρία Ρεπούση (1)

Γεμάτος έκπληξη και οδύνη που με ηδονή έμοιαζε διεστραμμένη, πληροφορήθηκα την είδηση για την απόσυρση του Πονήματός σας. Αμέσως κατακυριεύτηκα από την επιτακτική ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας, προκειμένου να βρεθώ κι εγώ νοερά κοντά σας ετούτες τις ώρες του αβάστακτου πόνου. Βλέπετε, η απόσταση που μας χωρίζει δεν μου επιτρέπει να ενώσω άμεσα τον σπαραγμό μου με τον δικόν σας, όπως ασφαλώς θα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πολλοί άλλοι τεθλιμμένοι συγγενείς.
Αποφάσισα, λοιπόν, να σας εκφράσω τη συμπαράστασή μου μ’ ετούτο το εξαϋλωμένο μέσον, βέβαιος ων ότι έτσι θα τηρηθεί και ο μεταμοντέρνος κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο η οποιαδήποτε γνήσια και υγιής επαφή πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία. Σκεπτόμενος με την ίδια politically correct λογική, έκρινα ότι δεν θα χαρακτηρίζατε απρεπή και αναίσχυντη την εκ μέρους μου χρήση ψευδωνύμου, δεδομένου μάλιστα ότι, χάρη στο κοινωφελέστατο μέχρι τούδε Έργο σας, εσείς η ίδια συγκαταλέγεσθε στους παγκόσμιους πρωταθλητές της απρέπειας και αναισχυντίας.
Ίσως από αυτήν ακριβώς την ιδιότητά σας προήλθε και το αξιοθαύμαστο σθένος που για μίαν ακόμη φορά επιδείξατε, σχολιάζοντας αυθημερόν και με άκρα γελοιότητα την απόφαση του υπουργού Παιδείας· ίσως, πάλι, να οφείλεται απλώς σε παλαιόθεν κεκτημένη ταχύτητα, ή, τέλος, στο γεγονός ότι έχετε πρωτεύσει και εις το άθλημα του ομιλείν ωσάν να έχετε μόλις αφιχθεί στη Γη από άλλον πλανήτη.

Τόσο πολύ συγκλονίστηκα από την τρομερή είδηση, που, πιστέψτε με, μπήκα μονομιάς στην τραγική σας θέση. Κι ένοιωσα να γυρεύει η γης να με καταπιεί, μου ήρθε για πρώτη φορά στη ζωή μου μια σχεδόν ανεξέλεγκτη παρόρμηση να αυτοκτονήσω για ν’ αποφύγω τα χειρότερα: τη λυσσασμένη οργή των μεγάλων αφεντικών που χρηματοδοτούσαν και καθοδηγούσαν τον εσμό της ομήγυρής σας. Και, εννοείται, θεώρησα ως πρώτιστη υποχρέωσή μου το να παραιτηθώ από τη θέση που κατέχω στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Διότι, κυρία Ρεπούση, πώς θα μπορείτε από αύριο να αντικρύζετε τους φοιτητές σας; Τι θα τους λέτε; Πώς θα αντέχετε τη διαρκή χλεύη και περιφρόνηση με την οποία θα σας λούζουν;

Εκτός και αν βρείτε την εντιμότητα να αναγνωρίσετε το αβυσσαλέο σας ολίσθημα. Εκτός, δηλαδή, και αν τιμήσετε όπως τους πρέπει όλους εκείνους που μέχρι σήμερα βεβηλώνατε: εκείνους που έφθασαν στο, σχεδόν αδιανόητο για εμάς, σημείο να δώσουν την ίδια τους τη ζωή για να απολαμβάνουμε σήμερα, εσείς κι εγώ, μια στοιχειώδη ελευθερία.
Ποτέ δεν είναι αργά… Αρκεί να είναι αληθινά…

ΥΓ. Αδημονώ να παραλάβω την ευχαριστήρια κάρτα που στέλνουν όλοι οι καθώς πρέπει τελετάρχες σε όσους έχουν παρευρεθεί στην κηδεία. Μπορεί να αποσταλεί και ως σχόλιο στο ιστολόγιό μου: http://esteajioi.wordpress.com/

Παρελθόν, το κουρελούργημα της Σοροσυμμορίας

«Παρελθόν αποτελεί το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄δημοτικού. Επίσημα ανακοινώθηκε πριν λίγα λεπτά ότι το βιβλίο αποσύρεται και τη θέση του παίρνει προς το παρόν το παλιό».

Παραθέτω την είδηση αυτούσια όπως την ανήρτησε το Greek Alert, στο οποίο αξίζουν πολλοί έπαινοι για τη συμβολή του στη σημαντική αυτή νίκη.
Ωστόσο, το πιο μεγάλο «Εύγε!» θα πρέπει να αποδοθεί στο Αντίβαρο, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία του αγώνα που έδωσαν τόσοι και τόσοι άλλοι συμπατριώτες μας.

ΚΑΙ ΚΛΑΑΑΜΑ Η ΚΥΡΙΑ!
«Υπό το βάρος των πιέσεων που ασκούνται κυρίως από εθνικιστικούς κύκλους και από το θρησκευτικό φονταμενταλισμό, η σημερινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει ένα παιδαγωγικό ζήτημα με τη γνωστή τακτική της κομματικής ιδιοτέλειας».
Τάδε ανακοίνωσε ο ΣΥΝ(α)φασι(α)σμός.
Ναι, η κυβέρνηση ήθελε να προσελκύσει ψηφοφόρους, την επομένη των εκλογών!
«Παιδαγωγικό», το ζήτημα, όχι εθνικό! Political correctness über alles!
Εάν υπάρχει στην Ελλάδα θρησκευτικός φονταμενταλισμός, κύριοι του ΣΥΝ, αυτό είναι κατόρθωμα δικό σας και των αλλαχού συμμάχων σας. Απαλλάξτε για λίγο καιρό τον Έλληνα από τους εσκεμμένους παραλογισμούς σας, ώστε να μπορέσει να κρίνει με καθαρό μυαλό, και θα δείτε πού θα πάνε αμέσως οι ακρότητες και οι ρασοφόροι κήρυκες του φανατισμού. Τότε θα καταφανεί, επίσης, πόσο γελοίοι είναι οι ισχυρισμοί σας περί εθνικιστικών, ρατσιστικών κ.λπ. διαθέσεων του Έλληνα.

Αλλά η ενασχόλησή μας με αυτό το κουρελούργημα νομίζω πως δεν πρέπει να σταματήσει επειδή αποσύρεται. Αυτό το «παιδαγωγικό» βιβλίο ίσως αποτελεί τον κολοφώνα της έντεχνης υποβολής πλανερών και αρρωστημένων διαθέσεων στον απροστάτευτο ψυχισμό των παιδιών, και το στοιχείο αυτό νομίζω πως δεν έχει αναδειχθεί μέχρι τώρα. Θα χρειαστεί, λοιπόν, να του διαθέσουμε αρκετόν ακόμη χρόνο, για να μην μπορούν στο μέλλον αυτοί που «ήρθαν ντυμένοι φίλοι» να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους όπλα.

Ψηφίστε, ω αυτόχειρες!

Ψηφίστε, για να έχετε την ψευδαίσθηση ότι επηρεάζετε
τη διαμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων.

Ψηφίστε, για να εδραιώσετε μέσα σας τη φρούδα ελπίδα ότι
από αύριο κάτι αλλάζει προς το καλύτερο.

Ψηφίστε, για να ενδυναμώσετε ακόμα περισσότερο τους
στεγανούς μηχανισμούς κονιορτοποίησης της κοινωνίας μας.

Ψηφίστε, για να δώσετε νέα έγκριση στους εθνικούς μειοδότες
και στους υπονομευτές της εθνικής μας ταυτότητας.

Ψηφίστε, για να φεύγουν ως διά μαγείας από τις τσέπες σας
οι καρποί του τίμιου ιδρώτα σας και να καταλήγουν στις μαφίες
της διαπλοκής, των ακαμάτηδων, του ποδοσφαίρου και της πάσης φύσεως εξαχρείωσης.

Ψηφίστε, για να κρατήσετε ανοιχτή την πόρτα του προσωπικού σας ρουσφετολόγου που ό,τι σας προσφέρει το παίρνει κρυφά πίσω
στο εκατονταπλάσιο.

Ψηφίστε, για να μπορείτε στο μέλλον να αγοράζετε ακόμα περισσότερη «εμφιαλωμένη φύση» και να είστε από τους πρώτους που θ’ αρπάξουν τις πιο μοντέρνες, κατασκευασμένες ή μη, ασθένειες.

Ψηφίστε, για να διεκδικήσετε μια θέση στους νέους καταλόγους των καμένων, των ξεσπιτωμένων και των ρημαγμένων, που θα καταρτιστούν μόλις οι συναρμόδιοι υπουργοί υπογράψουν την επόμενη απόφαση για την έναρξη της κυνηγετικής (διάβαζε, εμπρηστικής) περιόδου.

ΤΙ ΚΑΘΕΣΤΕ, ΛΟΙΠΟΝ; ΨΗΦΙΣΤΕ!

Μονάχα, μην απορείτε και μην καταριέστε τη μοίρα σας όταν θα έχετε χάσει ολότελα τον προσανατολισμό σας, όταν θα σας βρίσκουν οι καινούργιες συμφορές.
Απλώς, τότε θα εισπράττετε το αντάλλαγμα της σημερινής σας πράξεως.

Ψηφίζω ΑΠΟΧΗ, νυν και Αιέν

– Επειδή η ψήφος αφ’ ενός μεν αποτελεί επιταγή χωρίς αντίκρυσμα, αφ’ ετέρου δε έχει καταστεί το κυριότερο μέσον για την ισόβια εξάρτηση και υποδούλωση του πολίτη στην εξουσία φαύλων προσώπων και μηχανισμών, γεγονός το οποίο ισοδυναμεί με την έσχατη ταπείνωση, με την καταρράκωση κάθε έννοιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας, με την αποστέρηση του στοιχειώδους δικαιώματος του καθενός για ανεμπόδιστη προσωπική ανάπτυξη·

– Επειδή ουδέποτε ο ψηφοφόρος προσέρχεται στην κάλπη ενημερωμένος πραγματικά για τις αληθινές θέσεις και προγράμματα των υποψηφίων συνδυασμών, ενώ, συνήθως, υποχρεώνεται να επιλέξει ευρισκόμενος υπό την πίεση εκβιαστικών διλημμάτων, λιγότερο ή περισσότερο απατηλών·

– Επειδή το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει όλους τους λειτουργούς της λεγόμενης δημοκρατικής πολιτείας είναι η προφύλαξη των ψηφοφόρων από τα αναρίθμητα ψεύδη που λέγονται και γράφονται, προφύλαξη η οποία θα ήταν δυνατή μόνον με τη νομοθετημένη ποινική διώξη της διασποράς ανεπιβεβαίωτων ή ψευδών ειδήσεων και με την ύπαρξη ανεξάρτητου και αδιάφθορου οργάνου το οποίο θα ήλεγχε αυτεπαγγέλτως, για την αλήθειά του, οτιδήποτε σχετικό με τον δημόσιο βίο λέγεται και γράφεται·

– Επειδή οι πράγματι ασκούντες την εξουσία πολιτικοί σχηματισμοί και φορείς ουδόλως είναι γνωστοί στους ψηφοφόρους και ουδόλως ταυτίζονται με εκείνους που επιλέγει ο λαός διά της ψήφου του·

– Επειδή η έννοια της πολιτικής ευθύνης δεν είναι τίποτε άλλο από μία, εκ των προτέρων εκδοθείσα και διαρκούς ισχύος, αθωωτική απόφαση για τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διαπράττονται στην ανθρωπότητα, δεδομένου ότι τα εγκλήματα αυτά απολαμβάνουν του ατιμωρήτου χάρη στην κατοχυρωμένη βουλευτική ασυλία·

– Επειδή το πολιτικό σύστημα που εδράζεται σε αυτήν την εκλογική διαδικασία συνιστά το τέλειο προκάλυμμα για να διεξάγεται κάθε ώρα και κάθε στιγμή ένας ακήρυκτος όσο και καταστρεπτικότατος πόλεμος, στον οποίο ουδείς γνωρίζει τον εχθρό και τον σύμμαχό του, τα μέσα άμυνας και επίθεσης, και στου οποίου τη διεξαγωγή ουδείς υγιής άνθρωπος συναινεί·

– Επειδή, κατόπιν όλων αυτών, η δημοκρατία έχει καταλήξει να είναι ένας όρος κενός περιεχομένου, ένα εκκολαπτήριο ανικάνων δολίων παρασίτων, νοσηρών θεσμών, αφανών εξουσιαστικών μηχανισμών και διαρκώς μεγαλύτερων κοινωνικών δεινών·

– Επειδή αυτή η «δημοκρατία» έχει ως μοναδικό της αποτέλεσμα την ανευθυνότητα, την αποχαύνωση, την ιδιωτεία και τον μαρασμό του πολίτη, καθώς επίσης τη διάλυση του κοινωνικού ιστού·

– Επειδή δεν αναγνωρίζω νομιμότητα στα κρατικά όργανα που συντίθενται βάσει αυτής της εκλογικής διαδικασίας·

– Επειδή μου αξίζει να ζω σε μια πολιτεία η οποία αγαπά και σέβεται τα μέλη της, η οποία τους εξασφαλίζει τις κατάλληλες συνθήκες για τη γνήσια και χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις πρόοδό τους, για την προσωπική και συλλογική τους ευτυχία·

– Επειδή προτίθεμαι να αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις για να οικοδομήσω υγιείς μορφές κοινωνικής συμβίωσης και οργάνωσης, για να βάλω στη θέση της σημερινής κοινωνίας των θεατρίνων, των σκιών και των τεράτων την κοινωνία των ελεύθερων, άξιων και οικειοθελώς υπεύθυνων ανθρώπων.

ΑΠΕΧΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΑΣ ΑΠΑΤΗ, ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΙΕΝ

Όποιοι συμφωνούν με την παραπάνω διακήρυξη, παρακαλούνται:
1. Να την αναρτήσουν και στο δικό τους ιστολόγιο, και επίσης να την εκτυπώσουν, έτσι ώστε να τη μοιράσουν σε άλλα άτομα του κύκλου τους που δεν κάνουν χρήση του Διαδικτύου.
2. Να την προσυπογράψουν, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας κατάλογος, ο οποίος θα δημοσιοποιηθεί εν καιρώ και θα ενημερώνεται διαρκώς με τα νέα ονόματα που θα προστίθενται. Για τον σκοπό αυτό, στείλτε μου με e-mail το ονοματεπώνυμο και το τηλέφωνό σας (αυτό θα χρησιμοποιηθεί μόνο για επιβεβαίωση και δεν θα δημοσιευτεί), καθώς επίσης τον δήμο στον οποίο ανήκετε.

Οποιαδήποτε πρόταση για συμπλήρωση της διακήρυξης αυτής με πρόσθετα «άρθρα» που να διαπνέονται από αυτό το πνεύμα είναι, φυσικά, ευπρόσδεκτη.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! (;)

Η επιστολή διαμαρτυρίας μου προς τον πρωθυπουργό, για το αίσχος του Destroy Athens, απεστάλη στις 5 Σεπτεμβρίου.
Δεν περίμενα, φυσικά, να λάβω απάντηση. Ούτε όμως περίμενα ότι χθες θα μου ερχόταν, δίκην μεταλλαγμένης απαντήσεως, το προκλητικό και απαράδεκτο newsletter με το οποίο ο κύριος Καραμανλής επιδίδεται εις την άγραν ψήφων. Δείτε τα.

Είχα την εντύπωση ότι η γραμματεία του πρωθυπουργού θα έκανε τη στοιχειώδη εκκαθάριση στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που καταφθάνουν στο γραφείο του. Πού να βρει, όμως, το χρόνο για τέτοιες δουλειές, αφού…
… “Πάμε την Ελλάδα μπροστά, αποφασιστικά και υπεύθυνα”.

Υπεύθυνα, απέναντι σε ποιους, κύριε Καραμανλή;

Μπροστά! Μπροστά! Μπροστά! Γκρεμνά! Γκρεμνά! Γκρεμνά!
Μήπως θυμάσθε την ταινία “Το τρένο της μεγάλης φυγής”;