Αγαπητή κυρία Ρεπούση (1)

Γεμάτος έκπληξη και οδύνη που με ηδονή έμοιαζε διεστραμμένη, πληροφορήθηκα την είδηση για την απόσυρση του Πονήματός σας. Αμέσως κατακυριεύτηκα από την επιτακτική ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας, προκειμένου να βρεθώ κι εγώ νοερά κοντά σας ετούτες τις ώρες του αβάστακτου πόνου. Βλέπετε, η απόσταση που μας χωρίζει δεν μου επιτρέπει να ενώσω άμεσα τον σπαραγμό μου με τον δικόν σας, όπως ασφαλώς θα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πολλοί άλλοι τεθλιμμένοι συγγενείς.
Αποφάσισα, λοιπόν, να σας εκφράσω τη συμπαράστασή μου μ’ ετούτο το εξαϋλωμένο μέσον, βέβαιος ων ότι έτσι θα τηρηθεί και ο μεταμοντέρνος κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο η οποιαδήποτε γνήσια και υγιής επαφή πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία. Σκεπτόμενος με την ίδια politically correct λογική, έκρινα ότι δεν θα χαρακτηρίζατε απρεπή και αναίσχυντη την εκ μέρους μου χρήση ψευδωνύμου, δεδομένου μάλιστα ότι, χάρη στο κοινωφελέστατο μέχρι τούδε Έργο σας, εσείς η ίδια συγκαταλέγεσθε στους παγκόσμιους πρωταθλητές της απρέπειας και αναισχυντίας.
Ίσως από αυτήν ακριβώς την ιδιότητά σας προήλθε και το αξιοθαύμαστο σθένος που για μίαν ακόμη φορά επιδείξατε, σχολιάζοντας αυθημερόν και με άκρα γελοιότητα την απόφαση του υπουργού Παιδείας· ίσως, πάλι, να οφείλεται απλώς σε παλαιόθεν κεκτημένη ταχύτητα, ή, τέλος, στο γεγονός ότι έχετε πρωτεύσει και εις το άθλημα του ομιλείν ωσάν να έχετε μόλις αφιχθεί στη Γη από άλλον πλανήτη.

Τόσο πολύ συγκλονίστηκα από την τρομερή είδηση, που, πιστέψτε με, μπήκα μονομιάς στην τραγική σας θέση. Κι ένοιωσα να γυρεύει η γης να με καταπιεί, μου ήρθε για πρώτη φορά στη ζωή μου μια σχεδόν ανεξέλεγκτη παρόρμηση να αυτοκτονήσω για ν’ αποφύγω τα χειρότερα: τη λυσσασμένη οργή των μεγάλων αφεντικών που χρηματοδοτούσαν και καθοδηγούσαν τον εσμό της ομήγυρής σας. Και, εννοείται, θεώρησα ως πρώτιστη υποχρέωσή μου το να παραιτηθώ από τη θέση που κατέχω στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Διότι, κυρία Ρεπούση, πώς θα μπορείτε από αύριο να αντικρύζετε τους φοιτητές σας; Τι θα τους λέτε; Πώς θα αντέχετε τη διαρκή χλεύη και περιφρόνηση με την οποία θα σας λούζουν;

Εκτός και αν βρείτε την εντιμότητα να αναγνωρίσετε το αβυσσαλέο σας ολίσθημα. Εκτός, δηλαδή, και αν τιμήσετε όπως τους πρέπει όλους εκείνους που μέχρι σήμερα βεβηλώνατε: εκείνους που έφθασαν στο, σχεδόν αδιανόητο για εμάς, σημείο να δώσουν την ίδια τους τη ζωή για να απολαμβάνουμε σήμερα, εσείς κι εγώ, μια στοιχειώδη ελευθερία.
Ποτέ δεν είναι αργά… Αρκεί να είναι αληθινά…

ΥΓ. Αδημονώ να παραλάβω την ευχαριστήρια κάρτα που στέλνουν όλοι οι καθώς πρέπει τελετάρχες σε όσους έχουν παρευρεθεί στην κηδεία. Μπορεί να αποσταλεί και ως σχόλιο στο ιστολόγιό μου: https://esteajioi.wordpress.com/

Advertisements

11 Σχόλια to “Αγαπητή κυρία Ρεπούση (1)”

  1. ellinida Says:

    :))))

  2. with a ukulele Says:

    Ω Ναι…
    Το ύφος αυτό του υψίστου σαρκασμού που ξεπερνάει σε λάμψη τις αστραπές του Δία
    Ο βαθυστόχαστος ειρμός που κατακεραυνώνει τα ολισθήματα κοινών θνητών, που τόλμησαν ν’ αντισταθούν στην αυθεντία της μεγαλειότητάς σας
    Η τήβενος, την οποία φαντάζομαι φοράτε πάντα από μέσα σας…
    Και τα κλειδοκύμβαλα της μουσικής των λέξεων
    που αποστηθήσατε για τον θρίαμβο του Μεσαίωνά σας
    Ταπεινά σε προσκυνούμε άρχοντα της Φωτιάς που καίει τα βιβλία!!!
    Αλίμονο σ’ αυτόν που θα τολμήσει να συγγράψει πριν σε ρωτήσει!!!

  3. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Θα ήμουν ο ευτυχέστερος των θνητών, αγαπητέ μου, εάν υπήρχε έστω και ένα χιλιοστομόριο ορθότητας στα γραφόμενά σας. Διότι αυτό θα εσήμαινε ότι καμμία πέμπτη φάλαγγα δεν δρα σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο…
    Θα ήμουν, επίσης, πολύ λιγότερο δυστυχής εάν δεν μεταχειριζόσαστε τις σεπτές ελληνικές λέξεις (και τους μεγάλους ιεροφάντες τους) μόνο και μόνο για να εξωτερικεύετε τον αχαλίνωτο, στείρο και ασελγομανή ναρκισσισμό σας.

  4. with a ukulele Says:

    Είμαι ό,τι πεις μεγάλε!!!
    Είμαι όμως, εδώ και τριάντα συναπτά έτη, και καθηγητής φιλόλογος στη Μέση εκπαίδευση που πολλές φορές μέχρι τώρα δίδαξε την Ιστορία σε τάξεις του Λυκείου.
    Αλλά δυστυχώς μόλις χθες συνειδητοποίησα, μέσα από το δικό σου εξ αποκαλύψεως λόγο, ότι πιθανόν χωρίς να το καταλαβαίνω έπαιξα το παιχνίδι της 5ης φάλαγγας (οϊμέ!!!) όταν με τόση ένταση και ζήλο έβαζα μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Ιστορική Αλήθεια και τα έτοιμα παραγγέλματα με τις άναρθρες κραυγές των «φανατικών της ιστορίας». Πόσο λάθος μου επίσης που επέμενα να επαναλαμβάνω ότι, αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για την ιστορική αλήθεια, πρέπει κανείς να μελετήσει το πνεύμα και το παράδειγμα του Θουκυδίδη. Μάλλον κι αυτός, έτσι όπως πρώτος με παραδείγματα προσπάθησε να αποδείξει πόση δύσκολη κι επίπονη είναι η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας, τη στιγμή μάλιστα που όλους σχεδόν τους ανθρώπους – όπως έγραφε- τους διακρίνει αμετροέπεια και έχουν την τάση αβασάνιστα ν’ αναγορεύουν ως μοναδική αλήθεια τη δική τους οπτική γωνία (εσωτερικής εστίασης συνήθως), μέλος κάποιας 5ης φάλαγγας της εποχής του θα ήταν. Μα είναι δυνατόν να μας λέει τώρα πως μονόδρομος για την ανεύρεση της αλήθειας είναι η μελέτη όλων των πηγών και προπαντός η νηφάλια εξέταση και της άλλης πλευράς; Και τι αντιφατικός θεέ μου: ως Αθηναίος θαύμασε όσο κανένας άλλος τις αξίες του πολιτισμού των συμπατριωτών του και τις ύμνησε με απαράμιλλο τρόπο στον περίφημο «Επιτάφιο». Ως ιστορικός όμως, ο βλάκας, δεν είχε την έμπνευση να «αποσύρει» ή να κάψει τις πληροφορίες για τη σφαγή των Μηλίων (όπως με λάβαρα, με συνθήματα και απειλές θα του προτείνανε οι ομοϊδεάτες σας…) ούτε δίστασε βέβαια να χαρακτηρίσει αποτρόπαια πράξη τη συμπεριφορά των Αθηναίων που κυριευμένοι από την αλαζονεία της παντοδυναμίας τους το έπαιζαν «αμερικάνοι» στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Τέτοια υποβολιμαία προσπάθεια για αμαύρωση του πολιτισμού των Αθηναίων και να μην το έχω καταλάβει μέχρι τώρα!!!
    Και για να σοβαρευτούμε, αφού έχετε προμετωπίδα στο blog τον Ελύτη, να σας κάνω ΔΩΡΟ- αφιέρωση- το ΑΣΗΜΕΝΙΟ του ποίημα (από το ΦΩΤΟΔΕΝΔΡΟ και τη 14 ΟΜΟΡΦΙΑ) και ειδικά την αποστροφή του: «κι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ’ επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες ή σλάβικες που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο σ’ ένα πλήθος Εξουσίες ξένες μέσω της δικής σου πάντοτε…»
    Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, αν δεν έχει μάθει κανείς ν’ ακούει και να δέχεται την άλλη άποψη, αν το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να βρίζει ασύστολα (κρυμμένος πίσω απ’ το δάχτυλο της ανωνυμίας του) όποιον και ό,τι δεν ταυτίζεται με τη δική του μοναδική αλήθεια!!!
    «Όμως ας φανταστούμε σ’ ένα παλαιών καιρών αλώνι που μπορεί να ’ναι και σε πολυκατοικία
    ότι παίζουνε παιδιά και ότι αυτός που χάνει
    Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια.
    Οπόταν βρίσκονται στο τέλος να κρατούν στο χέρι τους ένα μικρό
    ΔΩΡΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΠΟΙΗΜΑ»
    Αλλά πού τέτοια τύχη και έκλαμψη όταν μας μαστίζουν ιδεοληψίες!!!
    Τάσος Κάρτας
    φιλόλογος στο 1ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης

  5. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Λοιπόν, αγαπητέ μου κήνσορα διά της ανεμοσκορπισμένης λιγούρας μ’ ένα γιουκαλίλι (όχι γιουχαλίλι), τι θα λέγατε να βάλουμε τα πραγματάκια στη θεσούλα τους;

    Κατά πρώτον, να σας ευχαριστήσω θερμά για την αφιέρωση των ελυτικών στίχων. Ήταν πολύ ευπρόσδεκτη, δεδομένου, μάλιστα, ότι οι στίχοι αυτοί αποτελούν το μοναδικό διαμάντι του σχολίου σας. Αποτελούν, όμως, και μαργαριτάρι ολκής, οπότε θα επανέλθω σ’ αυτούς αργότερα.
    Κατά δεύτερον, να σας ζητήσω συγγνώμην που διετάραξα την «ορθολογική» και «νηφάλια» εκφώνηση επικηδείων εκ μέρους των τεθλιμμένων συγγενών, στο ιστολόγιο του ομοφρονούντος με εσάς κυρίου, όπου και με ανακαλύψατε.
    Στο εν λόγω ιστολόγιο ανεκάλυψα κι εγώ, με τη σειρά μου, πόσο ευλαβικά τηρείτε τη δημοκρατική αρχή τού «ν’ ακούει κανείς και να δέχεται την άλλη άποψη». Εκεί, γράφατε επί λέξει: «Αν είχε περάσει στα “ψιλά γράμματα” η άποψη των Καρατζαφέρηδων και του Χριστόδουλου, αν ένα χρόνο και κάτι δεν έβρισκαν ανοιχτά “παράθυρα” για τις ατέρμονες φλυαρίες τους […], δεν θα είχε περισσότερη πολιτική δύναμη η όποια ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ, να μην ενδώσει στις έξωθεν πιέσεις;» – Συνεχίστε, κύριε (κύριοι), να ακούτε και να δέχεστε την άλλη άποψη με αυτόν τον τρόπο, αλλά μην απορήσετε εάν, στο μέλλον, οι Καρατζαφέρηδες και οι Χριστόδουλοι γίνουν (ακόμα πιο) κυρίαρχη δύναμη στον τόπο μας· θα είναι αποκλειστικά δικό σας επίτευγμα. – Αλλά προς τι η ανησυχία; Αφού μαζί μ’ αυτούς θα έχετε ενδυναμωθεί κι εσείς, ο έτερος πόλος της διχαστικής πόλωσης την οποία απεργάζεσθε: η ύπαρξη του ενός είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη και του άλλου. Στο κάτω-κάτω, με τη διχαστική πόλωση οι αφεντάδες κάνουν τη δουλειά τους εξίσου καλά όσο και με την αποχαύνωση. – Εάν μέχρι τώρα δεν έχετε αντιληφθεί ετούτα τα στοιχειώδη πράγματα, αγαπητέ μου κήνσορα, είναι καιρός να τα αντιληφθείτε.

    Πριν απαντήσω σημείο προς σημείο στο «αποστομωτικό» σας σχόλιο, σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε μία σύντομη διευκρίνιση των λόγων που με ώθησαν να γράψω αυτό το «ασύστολα υβριστικό» κείμενο εις βάρος της κυρίας Ρεπούση και της ομάδας της. (Άραγε, στο «υβριστικό» ύφος του κειμένου μου οφείλεται το γεγονός ότι ουδεμία σχέση έχει το σχόλιό σας με την ουσία των όσων έγραψα; Δεν το νομίζω…)
    Παρέμεινα σιωπηλός καθ’ όλο το διάστημα που οι κύριοι αυτοί, μαζί με τους δημοσιογραφούντες συνηγόρους τους, πάλευαν με πρωτοφανή λύσσα να επιβάλουν την απονέκρωση της συλλογικής μας μνήμης και την ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ της ιστορίας μας. Παρέμεινα σιωπηλός καθ’ όλο το διάστημα που με έλουζαν (όπως και όλους όσους τολμούσαν να σκεφτούν οτιδήποτε μη ευθυγραμμιζόμενο με τη δική τους «επιστημονική» και «παιδαγωγική» οπτική γωνία) με χαρακτηρισμούς όπως «ψυχωσικός», «σκοταδιστής», «ελληνοπαράφρων», «φαιοκόκκινος», και άλλους πολλούς. – Προφανώς, αυτά για εσάς δεν είναι βρισιές, αλλά θεμιτή και εποικοδομητική επιχειρηματολογία.
    Δεν μπόρεσα όμως να συγκρατηθώ άλλο, όταν άκουσα την κυρία Ρεπούση, την ημέρα που ανακοινώθηκε η απόσυρση του βιβλίου, να επιμένει τόσο προκλητικά στην, καταδικασμένη από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, «επιχειρηματολογία» της και να αυτοανακηρύσσεται φύλακας των θεσμών και της νομιμότητας.
    ΟΧΙ, ΚΥΡΙΟΙ, δεν έχετε μόνο εσείς γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει, έχουμε κι εμείς!

    Ας δούμε τώρα, ένα προς ένα, τα σημεία του σχολίου σας.
    1. Τι δουλειά έχει στη μεταξύ μας διαφωνία το περιαυτολογείν; Μήπως η επαγγελματική ιδιότητα κάποιου καθιστά αυτομάτως τις απόψεις του πιο σωστές και τεκμηριωμένες από εκείνες κάποιου άλλου φιλομαθούς και σκεπτόμενου πολίτη, ο οποίος όμως μπορεί και να είναι, π.χ., φορτωτής στη λαχαναγορά;

    2. Πώς συμπεραίνετε τόσο εύκολα ότι ο λόγος μου είναι «εξ αποκαλύψεως»; Μήπως γνωρίζετε ποια στοιχεία έλαβα υπ’ όψιν μου, μετά από ποια μελέτη και ποιον προβληματισμό κατέληξα να συμπυκνώσω ορισμένες θέσεις μου στο επίμαχο σημείωμά μου; Ή μήπως απαγορεύεται να χρησιμοποιεί κανείς πυκνό και στιβαρό λόγο όταν είναι πεπεισμένος ότι οφείλει να καυτηριάσει κάτι;

    3. Πώς γνωρίζετε ότι δεν επιθυμώ την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας, είτε αυτή είναι ευχάριστη είτε δυσάρεστη; Και πώς ακριβώς εννοείτε εσείς την ιστορική αλήθεια; Μήπως όπως την εννοούν και οι συγγραφείς του βιβλίου, οι οποίοι αναδεικνύουν επιλεκτικά το κάθε ένα ιστορικό στοιχείο την ίδια στιγμή που ενταφιάζουν δέκα άλλα, και σημαντικότερα, στοιχεία, μόνο και μόνο επειδή αυτά δεν εξυπηρετούν την «αντικειμενική» και «νηφάλια» προσέγγισή τους;
    Θέλετε να σας δώσω ένα, μόνο, παράδειγμα της ιστορικής αλήθειας που δίδασκε το επίμαχο βιβλίο στα εντεκάχρονα παιδιά; Στη σελίδα 15, αποκαλεί την Τουρκοκρατία «ξένη κυριαρχία», δίνοντας και τον εξής «διαφωτιστικό» ορισμό: «Ξένη κυριαρχία θεωρείται η περίοδος της ελληνικής ιστορίας που αρχίζει με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 και καταλήγει στην ελληνική Επανάσταση του 1821». Δηλαδή, σε λιανά ελληνικά, η Τουρκοκρατία ενδέχεται και να μην ήταν ξένη κυριαρχία!
    Ήταν λεκτικό σφάλμα; ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΚΡΥΨΕΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, ΛΕΚΤΙΚΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΗΤΑΝ; ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΤΟ ΕΣΚΕΜΜΕΝΟ; – Και εάν, έστω, ήταν όλα αυτά λάθη, απροσεξίες κ.λπ., τότε γιατί, αντί να τα αναγνωρίσουν οι συγγραφείς και οι συνήγοροί τους, κατέφευγαν μονίμως στις μεταμοντέρνες ανοησίες και αοριστολογίες, στις ύβρεις και την ένταση;
    Εν τέλει, για ποια «μελέτη όλων των πηγών και νηφάλια εξέταση και της άλλης πλευράς», για ποια «Ιστορική Αλήθεια» έχετε το θράσος να μου μιλάτε, αγαπητέ μου; Για το διάτρητο κουρελόπανο που διαλέγει να φοράει ο καθένας ανάλογα με την ψωνάρα του στο όνομα του εκσυγχρονισμού, του πλουραλισμού, του αυτοπροσδιορισμού και οποιουδήποτε άλλου αφηρημένου όρου;

    4. Τι ακριβώς αποδείξατε με αυτή την επίκληση του Θουκυδίδη; Ότι εγώ αμφισβητώ τη μεθοδολογική του αρχή; Ότι δεν διακρίνει τους αποδομητές η «αμετροέπεια και η τάση αβασάνιστα ν’ αναγορεύουν ως μοναδική αλήθεια τη δική τους οπτική γωνία»; Ή, μήπως, ότι η κυρία Ρεπούση και οι συν αυτή είναι ιστορικοί ισάξιοι, ως προς την αντικειμενικότητα και την εγκυρότητα, με τον Θουκυδίδη; ΤΙ ΑΠΟΔΕΙΞΑΤΕ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

    5. Και τώρα, η αποστροφή του Ελύτη – το καλυτερότερο!
    Φίλε μου, οι στίχοι αυτοί (αλλά και οι επόμενοι), που μου τους εξαπέλυσες σαν να ήταν το υπερόπλο σου, και που υποτίθεται ότι δεν είναι για σένα «ψιλά γράμματα», αποτελούν στην κυριολεξία ΚΑΤΑΠΕΛΤΗ εναντίον της πλευράς και της άποψης την οποία σαφώς υποστηρίζεις! Μ’ ετούτο και μόνο, αυτοκαταρρίπτεσαι μεγαλοπρεπώς! Τι χρειάζεται να μακρηγορώ εγώ, μετά απ’ αυτό;
    Λυπάμαι πολύ εάν δεν καταλαβαίνεις αυτά που διαβάζεις κι ακούς. Έλα τώρα να με διαβεβαιώνεις ότι αποκλείεται να έπαιξες το παιχνίδι της πέμπτης φάλαγγας εν αγνοία σου! (Ευτυχώς που τουλάχιστον δεν αμφισβητείς, απ’ ό,τι φαίνεται, την ύπαρξή της.)
    Μη μου πεις τώρα ότι το βιβλίο ήταν προσπάθεια να «αποκατασταθεί η πατρίδα», γιατί θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.

    Έτσι ξέρω να κάνω εγώ διάλογο, αγαπητέ μου κήνσορα, εάν σας ενδιαφέρει να το μάθετε. Με τεκμηρίωση και ακριβολογία, όχι με άσχετες αερολογίες και χαοτικά παραληρήματα.
    Αυτός είναι ο «Μεσαίωνάς» μου, αυτός ο «εξ αποκαλύψεως λόγος» μου, αυτές οι «ιδεοληψίες» μου. Και αυτά είναι τα δικά σας «επιχειρήματα». Σας τα παραδίδω για να τα χαίρεσθε.
    Είναι αλήθεια ότι συνήθως (και δυστυχώς, δυστυχέστατα) αυτού του είδους τα «επιχειρήματα» αποτελούν ισχυρά όπλα για τη δημιουργία απατηλών εντυπώσεων. Να όμως μου μερικές φορές γίνονται και μπούμεραγκ!

    ΥΓ 1. Λίγο ακόμη, και θα μου έχετε προσφέρει ολοκληρωμένο υλικό για να το αναρτήσω ως κανονικό ιστοσημείωμα, ώστε να το διαβάσουν περισσότεροι και να νογήσουν. Ευχαριστώ σας!
    ΥΓ 2.. Με αφήνει αδιάφορο το γεγονός ότι η ψευδωνυμία μου δίνει λαβές για προσχηματικές κατηγορίες. Το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο θα το αποκαλύψω μόνον όταν εγώ κρίνω πως έχει έλθει ο καιρός να το κάνω. Ορισμένα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά, και δεν έχουμε το δικαίωμα να παίζουμε μαζί τους, ούτε να αυτοπροβαλλόμαστε μέσω αυτών.

  6. with a ukulele Says:

    Για την ταμπακέρα φίλε μου έχεις να πεις κάτι;
    (όλα τα άλλα μπορείς να τα διαβάζεις μεγαλόφωνα μπροστά στον καθρέφτη, να κορδώνεσαι και να αυτοεπαίρεσαι…)
    Επί της ουσίας λοιπόν:
    Ποιος και πως γράφει την Ιστορία;
    Πηγή της ιστορίας είναι ο Χριστόδουλος;
    Το Αντίβαρο; Τα Blogs;
    Οι στήλες των εφημερίδων και τα «παράθυρα» στα βραδινά δελτία τηλεόρασης;
    Οι δηλώσεις των αντιφρονούντων;
    Οι πολιτικές σκοπιμότητες που διαμορφώνονται από την τρέχουσα πολιτική συγκυρία;
    Και το ουσιαστικότερο ερώτημα που πρέπει ν’ απαντηθεί:
    Είναι ή δεν είναι μεσαίωνας, σκοταδισμός στη χειρότερη εκδοχή του, να αποσύρεται ένα βιβλίο (τι διαφορετικό γινόταν δηλαδή το μεσαίωνα όταν καιγόταν ό,τι δεν συμφωνούσε με την κάστα της εκκλησίας;) κάτω απ’ την πίεση του εκλογικού αποτελέσματος και στη βάση κάποιων μυστικών διεργασιών στο παρασκήνιο;
    (σε βολεύει να προσποιείσαι ότι δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς έγινε και αποσύρθηκε το βιβλίο;)
    Απάντησε στον εαυτό σου αφού βγάλεις για ένα δευτερόλεπτο τις παρωπίδες…
    Τον Ελύτη ερμήνευσέ τον κατά το δοκούν… Mea culpa που θέλησα να σου κάνω δώρο τη μικρή μου αλήθεια… Τυφλωμένος από το μεγαλείο της δικής σου αλήθειας πώς να διακρίνεις την όποια άλλη εκδοχή….

  7. with a ukulele Says:

    Ξέχασα να σου χαρίσω το «ΔΑΡΕΙΟ» κι ας τον ρίξεις στο καλάθι της δικής σου ερμηνείας. Είναι ο ύμνος του Καβάφη στον ιστορικό που μάλλον πρέπει να γίνει το ίνδαλμά σας. Αφού λοιπόν με τους αγώνες σας για την αλήθεια, καταφέρατε να αποσύρετε το κακό βιβλίο, βρείτε επιτέλους το «Φερνάζη» σας, να γράψει τη δική σας ιστορία.
    Ο ΔΑΡΕΙΟΣ του Κ. Καβάφη
    Ο ποιητής Φερνάζης το σπουδαίον μέρος
    του επικού ποιήματος του κάμνει.
    Το πώς την βασιλεία των Περσών
    παρέλαβε ο Δαρείος Υστάσπου. (Από αυτόν
    κατάγεται ο ένδοξος μας βασιλεύς,
    ο Μιθριδάτης, Διόνυσος κι Ευπάτωρ). Αλλ’ εδώ
    χρειάζεται φιλοσοφία, πρέπει ν’ αναλύσει
    τα αισθήματα που θα είχεν ο Δαρείος:
    ίσως υπεροψίαν και μέθην. Όχι όμως – μάλλον
    σαν κατανόησι της ματαιότητος των μεγαλείων.
    Βαθέως σκέπτεται το πράγμα ο ποιητής.
    Αλλά τον διακόπτει ο υπηρέτης του που μπαίνει
    τρέχοντας, και την βαρυσήμαντην είδησι αγγέλλει.
    Άρχισε ο πόλεμος με τους Ρωμαίους.
    Το πλείστον του στρατού μας πέρασε τα σύνορα.
    Ο ποιητής μένει ενεός. Τι συμφορά!
    Πού τώρα ο ένδοξος μας βασιλεύς,
    ο Μιθριδάτης, Διόνυσος κι Ευπάτωρ,
    μ’ ελληνικά ποιήματα ν’ ασχοληθεί.
    Μέσα σε πόλεμο – φαντάσου, ελληνικά ποιήματα.
    Αδημονεί ο Φερνάζης. Ατυχία!
    Εκεί που το είχε θετικό με τον «Δαρείο»
    ν’ αναδειχθεί, και τους επικριτάς του,
    τους φθονερούς, τελειωτικά ν’ αποστομώσει.
    Τι αναβολή, τι αναβολή στα σχέδια του.
    Και να ’ταν μόνο αναβολή, πάλι καλά.
    Αλλά να δούμε αν έχουμε κι ασφάλεια
    στην Αμισό. Δεν είναι πολιτεία εκτάκτως οχυρή.
    Είναι φρικτότατοι εχθροί οι Ρωμαίοι.
    Μπορούμε να τα βγάλουμε μ’ αυτούς,
    οι Καππαδόκες; Γίνεται ποτέ;
    Είναι να μετρηθούμε τώρα με τις λεγεώνες;
    Θεοί μεγάλοι, της Ασίας προστάται, βοηθήστε μας –
    Όμως μες σ’ όλη του την ταραχή και το κακό,
    επίμονα κι η ποιητική ιδέα πάει κι έρχεται –
    το πιθανότερο είναι, βέβαια, υπεροψίαν και μέθην,
    υπεροψίαν και μέθην θα είχεν ο Δαρείος

  8. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Δε γίνεται, θα τα αναρτήσω ως κανονικό σημείωμα (αφού σας απαντήσω πρώτα, όταν βρω τον χρόνο), ώστε να υπάρχουν στην κοινή θέα και στη διάθεση του οποιουδήποτε να τοποθετηθεί επ’ αυτών.
    Ως τίτλο του σημειώματος θα βάλω: ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΤΑΡΑΧΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΕΨΟΔΙΚΙΑΣ.

  9. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Σου χαρίζω με αληθινή αγάπη δυο «μεσαιωνικά» και «σκοταδιστικά» ποιήματα του Νίκου Γκάτσου (ναι, από αυτά που επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες…), μέχρι να σου γράψω την απάντησή μου. Είναι κι αυτά χρήσιμα για passa-tempo, ήγουν για να σκοτώνουμε την ώρα μας – ή, πιο σωστά, ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

    Η ΧΟΝΤΡΟΜΠΑΛΟΥ

    Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
    στην παιδική μου γειτονιά
    είδα μια γριά χοντρομπαλού
    που ο νους της έτρεχε αλλού

    Την κοίταξα με κοίταξε
    σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
    και μου ‘πε με φωνή θολή
    που μάνα θύμιζε τρελή:

    «Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
    αιώνες πριν απ’ το Χριστό.
    Ζούσα καλά κι ευχάριστα
    κι έπαιρνα μόνο άριστα.

    Μα σαν προχώρησε ο καιρός
    έγινε ο κόσμος μοχθηρός
    και με βατέψανε, που λες,
    αράδα βάρβαρες φυλές

    Σελτζούκοι, Σλάβοι, Ενετοί,
    λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί
    Τότε κατάλαβα γιατί
    καμένο ήμουνα χαρτί
    δίχως χαρά δίχως γιορτή

    Σιγά σιγά και ταπεινά
    μ’ αγώνες και με βάσανα
    καινούργια έβγαλα φτερά
    μα ήρθαν τα χειρότερα

    Είδα τα ίδια μου παιδιά
    να δίνουν σ’ άλλους τα κλειδιά
    και με χιλιάδες ψέματα
    με προδοσίες κι αίματα
    να μου σπαράζουν την καρδιά

    Γι’ αυτό μιά νύχτα σκοτεινή
    θ’ ανέβω στην Καισαριανή
    με κουρασμένα βήματα
    να κλάψω για τα θύματα
    στ’ αραχνιασμένα μνήματα

    Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
    αντίκρυ στον Λυκαβηττό
    μικρό κεράκι θα κρατώ
    να φέγγει χρόνους εκατό»

    ΟΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΙ

    Μελετώντας τους πλανήτες
    κι όλους τους αστερισμούς
    τους πολέμους και τις ήττες
    και τους δύσκολους χρησμούς

    στην παλιά μας τη φυλλάδα
    που διαβάσαμε ξανά
    τέτοιο όνομα Ελλάδα
    δεν υπάρχει πουθενά

    Μόνο σ’ έναν καζαμία
    με περγαμηνό χαρτί
    αίμα στάζαν τα σημεία
    σαν κομμένη αορτή

    Κι όπως ρίχναμε τη σκόνη
    να στεγνώσει την πληγή
    φάνηκαν του Ομήρου οι χρόνοι
    και των Αχαιών η γη

    Λίγα φύλλα παρακάτω
    καθώς έτρεχε ο καιρός
    σαν τη φλεγομένη βάτο
    πάλι φούντωνε ο χορός

    Θερμοπύλες Μαραθώνες
    βγαίναν τώρα στη σκηνή
    του Αλεξάνδρου οι Μακεδόνες
    του Φωκά οι Βυζαντινοί

    Ώσπου χάραξε μια μέρα
    κι απ’ το Σούλι ώς τη Γραβιά
    όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα
    και τα πλάκωνε η σκλαβιά

    Όμως κύλησαν τα χρόνια
    και στ’ αγέραστα βουνά
    γύρισαν τα χελιδόνια
    κι ήλιος φάνηκε ξανά

    Αχ, τελειώσαν οι σελίδες
    και τι έγινε μετά
    δεν το είδα, δεν το είδες
    μα ο νους μου αλλού πετά

    γιατί γνώρισα ένα νέο
    λυπημένο και χλωμό
    που ‘χε ζήσει στο Αιγαίο
    πριν απ’ τον κατακλυσμό

    Τώρα που θα σταματήσει
    ο δικός μας ο χορός
    θα ‘ρθει να μας τραγουδήσει
    για μια γέεννα πυρός

  10. with a ukulele Says:

    Πρόβλημα σου!!!
    Μπορείς να αναρτήσεις ό,τι θέλεις
    Να το διαβάζουν εκ περιτροπής οι όποιοι ομοιδεάτες
    Και πολύ ασχολήθηκα…

  11. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Ώρα να κόψουμε λάσπη;
    Λυπάμαι αν θα σε στενοχωρήσω, αλλά δεν διαφεύγεις έτσι εύκολα από εμένα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: