Έχασα το φως μου

Έχασα το φως μου, Θε μου πώς θα δω;
Βλέπω να με παίρνει ο εξαποδώ
Έσβησε ο βιός μου, Θε μου πώς να ζω;
Σάμπως θα σαλτάρω απ’ τον φωταγωγό
Άστραψε, φως!
◦ ◦ ◦
Άγνωστες Παρθένους απ’ το πουθενά
πώς θα ξαναεύρω μες στα σκοτεινά;
Όμορφα κορίτσια και παντοτινά
πώς θα απαντήσω στ’ άγια δειλινά;
Άστραψε, φως!
◦ ◦ ◦
Ποιος είν’ αδελφός μου ποιος με συμπονά;
Σκίζεται η καρδιά μου μες στη συμφορά
Πες μου αν υπάρχει πες μου μια φορά
αν ποτέ μού λάχει πού θα βρω χαρά
◦ ◦ ◦
Δύστυχα πρεζόνια απ’ τα Ζωνιανά
βρόμισαν τα αιώνια όρη του Ιωνά
Ήρθαν τα τελώνια απ’ το πουθενά
τρέχουνε τα χρόνια, Ζωή με προσπερνάς
◦ ◦ ◦
Έξυπνα τιμόνια και γυαλιστερά
μού ’δωσαν μπαλόνια μου ’κοψαν φτερά
Άψυχα λαμπιόνια και φανταχτερά
μού ’φεραν στα μάτια μού ’κλεψαν χαρά
◦ ◦ ◦
Άγονα σουφρόνια και σιχαμερά
Είπανε τα ψώνια: Νά την η χαρά!
Πάλλευκα σεντόνια ζώντα και αγνά
πήγαν καταχώνια – ίντα θα χαρώ ξανά;
◦ ◦ ◦
Άγνωστες Παρθένους απ’ το πουθενά
πώς θα ξαναεύρω μες στα σκοτεινά;
Όμορφα κορίτσια και παντοτινά
πώς θα απαντήσω στ’ άγια δειλινά;
Άστραψε, φως!
◦ ◦ ◦
Έχασα το φως μου, Θε μου πώς θα δω;
Βλέπω να με παίρνει ο εξαποδώ
Έσβησε ο βιός μου, Θε μου πώς να ζω;
Σάμπως θα σαλτάρω απ’ τον φωταγωγό
Άστραψε, φως!

Μα τι λέει εδώ;
Η πιο σκοτεινή ώρα είναι λίγο πριν ξημερώσει.
Θα ήταν ορθότατο, εάν έλεγε κι ότι πρέπει εγώ ν’ αφήσω να ξημερώσει.

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

8 Σχόλια to “Έχασα το φως μου”

  1. AERIKO Says:

    Η μέρα βρίσκεται ανάμεσα σε δυο νύχτες. Τίποτε όμως δεν μπορεί να εμποδίσει την έλευσή της…..
    «Ξέρω πως είναι τίποτε όλ’ αυτά και πως η γλώσσα
    που μιλώ δεν έχει αλφάβητο. H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ’ ένα μικρό τριζόνι
    κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου. Και άξιον εστί το Τίμημα.»

    Ένα μικρό ελάχιστο ευχαριστώ βρίσκεται ήδη στο εν κατακλείδι.

    Χαμογελαστή Καλημέρα και όμορφο μήνα.!

  2. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Όσο βρίσκεται και η νύχτα ανάμεσα σε δύο μέρες. Τίποτα όμως δεν μπορεί να εμποδίσει μια κάποια παρουσία του φωτός μέσα στη νύχτα. Υπάρχει η σελήνη, υπάρχουν τ’ αστέρια, υπάρχει η φωτιά!
    (Το μόνο που μπορεί να την εμποδίσει είναι η εσωτερική άρνηση, η νύχτα της ψυχής.)
    Άλλωστε, έχει και η νύχτα τη μεγάλη της αξία, άλλο τώρα που εκείνο που καθαγιάζεται σ’ αυτήν είναι ό,τι την κάνει απαξία. Σημεία των (παλαιών άμα τε και) μονδέρνων καιρών, αποδείξεις του ανθρώπινου εκφυλισμού…

    Νυκτόβιος ήταν ένας πολύ γνωστός και κοντινός μας αρχαίος λαός, οι Τυρρηνοί ή Ετρούσκοι. – Και άφρονες: το τριζόνι ήταν το ένα από τα δύο κύρια θηράματα που κυνηγούσαν (ας μην πω ποιο ήταν το άλλο)! Μιλάμε για πρωτογονισμό κραυγαλέο! Και αυτοί λέγεται πως ήσαν πολιτισμένος λαός…
    Υπάρχουν όμως και σήμερα δεδηλωμένοι λάτρεις του σκότους. Ένας από αυτούς είναι Εβραίος, ο οποίος συμμετέχει σε ένα, τουλάχιστον, ελληνικό φόρουμ και υπογράφει ως karkatim (ας μην πω εδώ τι θέσεις υποστηρίζει…) και έχει ως αγαπημένη του φράση ετούτο (στα εβραϊκά): «Αρχαία πνεύματα του κακού μεταμορφώστε αυτό το σάπιο σώμα στον MUMMRA ΤΟΝ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΟΟ…!!!» (νομίζω πως γίνεται ευνόητο ποιο «σάπιο σώμα» εννοεί…). – Ενώ ο ορφικός ύμνος αποκαλεί τον Υπερίωνα «έργων σημάντορα αγαθών».

    Η νύχτα, όπως είναι πρόδηλο, προσφέρει σοβαρά πλεονεκτήματα σε άτομα ή φυλές που θέλουν να κρύβονται και που χαρακτηρίζονται από δολιότητα και παρασιτισμό.
    Αλλ’ ας δούμε τι μας διδάσκει η ελληνική γλώσσα για την αρχαία μας λέξη «ημέρα». Στη βοιωτική και αρκαδική διάλεκτο ήταν και αμέρα, ενώ στην αιολική μόνον αμέρα.
    Και να τώρα μία λεπτομέρεια, που τολμώ να υποστηρίξω πως είναι πολύ σημαντική: Αντιγράφω από το Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης του Ιωάν. Σταματάκου:
    «Το δασύ πνεύμα του τύπου ημέρα είναι υστερογενές και σκοτεινής προελεύσεως».
    Ο αρχικός τύπος της ημέρας-αμέρας ήταν με ψιλή! Πράγμα το οποίο μας επιτρέπει να υποθέσουμε, εστιάζοντας στο αμέρα, ότι το αρχικό ψιλούμενο α ήταν στερητικό, ότι δηλ. το βασικό εννοιολογικό στοιχείο της ημέρας είναι το αμέριστον, αυτό που δεν διαμερίζεται, το ενιαίο. Και διαπιστώνουμε ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στην πράξη: κατά τη διάρκεια της ημέρας, με τον άπλετο φωτισμό που επικρατεί, μπορούμε να έχουμε μία ενιαία θέαση του χώρου γύρω μας, ενώ τη νύχτα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, διότι, με οποιονδήποτε φωτισμό κι αν έχουμε στη διάθεσή μας, βλέπουμε πάντα ένα περιορισμένο μέρος του περιβάλλοντος χώρου.

    Να γιατί μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου, η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα. Δεν είναι «κόλλημα», δεν είναι διαστροφή, δεν είναι προγονοπληξία, είναι ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, ΓΝΩΣΗ, ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ, ΣΩΤΗΡΙΑ!
    Γι’ αυτό και πολεμάνε την Ελληνίδα Γλώσσα τόσο λυσσασμένα, επί χιλιετίες τώρα, κάποιοι υποχθόνιοι, όνομα και μη χωριό. Κι οι περισσότεροι από μας κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου…

    Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι, εάν θέλουμε να διευρύνουμε πραγματικά τις γνώσεις μας, αυτού του είδους οι τολμηροί συσχετισμοί και προσμείξεις ετερόκλητων και εκ πρώτης όψεως άσχετων γνωστικών πεδίων, φαινομένων, συνηθειών και λαών, είναι απαραίτητοι. Μπορούν να μας δώσουν ολοζώντανη την αλήθεια για σημαντικές καταστάσεις του παρελθόντος και για τον τρόπο που αυτές επιβιώνουν (και θριαμβεύουν ακόμη…) στις μέρες μας. Και αυτό το έργο κανένας αρχαιολόγος, κανένας συμβατικός γλωσσολόγος, κανένας ιστορικός δεν είναι εις θέσιν να επιτελέσει, διότι όλοι αυτοί είναι εγκλωβισμένοι στην ακαμψία των επιστημονικών μεθόδων που ακολουθούν, και οριστικά παγιδευμένοι από την καλοπέραση· μόνον τα ελεύθερα ποιητικά πνεύματα μπορούν να το επιτελέσουν.

    Κι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ’ επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο
    σ’ ένα πλήθος Εξουσίες ξένες μέσω της δικής σου πάντοτε
    Όπως γίνεται για τις συμφορές
    Όμως ας φανταστούμε σ’ ένα παλαιών καιρών αλώνι που μπορεί να ‘ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε παιδιά και ότι αυτός που χάνει
    Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια
    Οπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι τους ένα μικρό
    Δώρα ασημένιο ποίημα.

    Θέλω να σε παρακαλέσω, όποτε έχεις διάθεση και χρόνο, να ρίξεις μία ματιά σε αυτήν τη συζήτηση, όπου έτερος τις παρουσιαζόμενος ως θιασώτης του Ελύτη τον χρησιμοποίησε με αυτούς τους στίχους για να υπερασπιστεί την κυρία Ρεπούση. Θέλω να έχω τη γνώμη σου για το αν του απάντησα σωστά και για το αν το σφάλμα στην ανάγνωση αυτών των στίχων είναι δικό του ή δικό μου. Το σχόλιο όπου τους επικαλείται είναι αυτό εδώ.

    Σε ασπάζομαι ολόψυχα

  3. karkatim Says:

    Καλησπέρα Αιάσανθε Ίωνα. Χαίρομαι που με αναφέρεις και έχεις γράψει για μένα. Απλά να σε ενημερώσω πως κάποια πράγματα λέγονται για πλάκα. Ούτε Εβραίος είμαι, δυστυχώς, ούτε με αυτό που γράφω υποννοώ κάτι. Απλά είναι μια φράση από ένα παιδικό. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Σε καλωσορίζω, αγαπητέ.
      Ειλικρινά, δεν θυμάμαι πού σε έχω αναφέρει. Το «Έχασα το φως μου» έχει γραφτεί εδώ και ένα μήνα, και μολονότι έψαξα αρκετά, δεν βρήκα τίποτε για εσένα.
      Δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχθώ αυτό που μου λες. Ωστόσο, μου γέννησε απορίες εκείνο το «δυστυχώς».
      Σε ευχαριστώ για την επίσκεψή σου, κι ελπίζω να σε ξαναδώ.

  4. karkatim Says:

    Καλώς σε βρήκα.

    Με αναφέρεις εδώ: Υπάρχουν όμως και σήμερα δεδηλωμένοι λάτρεις του σκότους. Υπάρχουν όμως και σήμερα δεδηλωμένοι λάτρεις του σκότους. Ένας από αυτούς είναι Εβραίος, ο οποίος συμμετέχει σε ένα, τουλάχιστον, ελληνικό φόρουμ και υπογράφει ως karkatim (ας μην πω εδώ τι θέσεις υποστηρίζει…) και έχει ως αγαπημένη του φράση ετούτο (στα εβραϊκά): «Αρχαία πνεύματα του κακού μεταμορφώστε αυτό το σάπιο σώμα στον MUMMRA ΤΟΝ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΟΟ…!!!» (νομίζω πως γίνεται ευνόητο ποιο «σάπιο σώμα» εννοεί…). – Ενώ ο ορφικός ύμνος αποκαλεί τον Υπερίωνα «έργων σημάντορα αγαθών».

    Δεν υπάρχει πρόβλημα, ούτε πειράχτηκα. Ακόμα και η, όποια, δυσφήμηση, είναι διαφήμηση όπως λένε και οι Αμερικάνοι. Όσο για το δυστυχώς είναι απλά ένας θαυμασμός προς τους Εβραίους (όχι ως θρησκεία) αλλά ως επιτεύγματα τους τελευταίους 2 αιώνες.

  5. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Σε ευχαριστώ που μου το θύμισες.
    Θα σου απαντήσω αναλυτικά μετά από λίγες ώρες.

  6. Πανσέληνα ψυχαγγίγματα – Soultouches during the full moon « Έστε Άξιοι Says:

    […] 1η του φετινού Φεβρουαρίου (τη μέρα που έγραψα και το «Έχασα το φως μου», το οποίο προόριζα στην αρχή να ενσωματώσω σε ετούτο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: