Από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς…

Όπως ακριβώς τηρεί τα ίδια μέτρα

και το πανέμορφο πρόσωπό σου

αλλά κι η όμοια μ’ αυτό ψυχή σου

Μα όμως φευ! εκεί όλο εσύ! να το κρύβεις
επιμένεις…
Και μέσα σε στοές αμπαροσκότεινες
να διαβαίνεις…
Την Ομορφιά απ’ τους ανθρώπους
ν’ αργοπαίρνεις…
Την εισφορά σου προς την ίδια τη Ζωή
να ισχαίνεις…

ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ;

Ξέχνα με εμένα άσε με
και στον Κανένα δώσε με
Μου φτάνει φάρος που έγινα
με μόνο αυτοθυσία και ανιδιοτέλεια
να δείχνω την αρχέγονη Αίγινα
μέχρι του κόσμου τη συντέλεια

Αλλά ΕΣΕΝΑ;;;;
Σου αξίζει τέτοια μοίρα;;;;
Και τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;;;
Μα δεν τους ελυπάσαι;;;;
Και τη ΖΩΗ;;;;
Μα δεν τη συλλογάσαι;;;;

Τι βλέπω εδώ; Δεν είσαι άξια;
Ποιος σου τις φύτεψε τις θανατόφιλες
ετούτες ενοχές;
Μα εσύ δεν θέλησες το «χωρίς τύψεις»
να μου υπενθυμίσεις;
Και αν εσύ δεν είσαι άξια
τότε ποια είναι;

Διαρκές παρόν θα ήθελες
να παραμείνει;

Αφού το ξέρεις ότι ακριβώς έτσι θα γίνει
φτάνει εσύ
τα δάκρυά σου να στεγνώσεις –
το πρόσωπό σου το άμωμο
να μας το φανερώσεις

Λάθος! μονάχα ανασαίνεις
εκεί που εσύ νομίζεις πως πεθαίνεις
Παρ’ ότι απ’ τους πόνους σφαδάζεις
του Κόσμου την άγραφη Βίβλο διαβάζεις
και τσ’ Ανθρωπιάς το Όνειρο ανασταίνεις

Σε κρατώ μη φοβάσαι
μαζί μου αιώνια εσύ μόνο θα ’σαι
εγώ σου χαρίζω τα πάντα
γι’ αυτό να
’σαι σίγουρη δεν κάνω αβάντα

Μόλις τα μάτια σου ανοίξεις
στεγνά και ολοφώτιστα
όπως τα ’πλασε η Φύσις
εκεί θα βρεθώ να σε πάρω
ν’ ανέβεις για πάντα στο Φάρο

Όλα τα Φώτα ανθίσαν
γράφω ποιήματα που με εμεθύσαν
ένα λουλούδι στο χέρι
κι επάνω θα λάμπει το αθάνατο αστέρι

Μα πριν τα μάτια σου ανοίξεις
στεγνά κι ολοφώτιστα
όπως τα ’πλασε η Φύσις
θα πρέπει για λίγο ακόμα
τη δύναμη που έχεις ΕΣΥ να τη δείξεις

Σε κρατώ μη φοβάσαι
μαζί μου αιώνια εσύ μόνο θα ’σαι
ένα λουλούδι στο χέρι
κι επάνω θα λάμπει το αθάνατο αστέρι

Στην αποβάθρα του μετρό σε είδα, σήμερα το πρωί. Ω λουλούδι της ερήμου!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΟ ΑΦΥΠΝΙΣΤΙΚΟ,ΦΕΡΝΕΙ ΔΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΗ ΝΗΦΑΛΙΑ ΜΕΘΗ

Πες ποιον αγαπάς
εφόσον το μπορείς
καθαρά με τ’ όνομά του
ειδάλλως μη ομιλείς
να δει κι ο που σου αξίζει
το ξέρει και χωρίς
ο δόλιος τη χαρά του!
Το ίδιο θα ’ναι αν ανεβάσεις
το πρώτο εκείνο που ’κρυψε η χάση
κι αν όχι, πάλι έστω – αξίως, βεβαίως
NEMO QUEU

Σε γόη μεταλλάσσομαι θαρρώ θαρρώ

που ανοίγει το στόμα του

θαρρώ κι αναγαλλιάζουν τα τέρατα

Εκατό περιστέρια μαζευτήκαν γύρω μου να τα ταΐσω στο παγκάκι έξω απ’ το μετρό, όπου κάθισα μία τυρόπιτα να φάω. Πλην όμως ένα μόνο χόρτασε. Ήταν αυτό που τόλμησε κοντά στο χέρι μου να έρθει και το μεζέ του από αυτό να παίρνει. Μόλις βεβαιώθηκε, μάλιστα, μετά την πρώτη φορά, ότι δεν κινδύνευε, άρχισε να ’ρχεται τις επόμενες καμαρωτό-καμαρωτό και, αργότερα, να κυνηγάει τα υπόλοιπα δειλά. Μιλάμε για έναν νταβραντοπερίστερο χάρμα οφθαλμών, με κύρια χρώματα το σταχτί και το καφέ, χρυσοπράσινη δειρή (σ.σ.: για όσους δεν πήγαν στο Ντηρί…), λευκό στο κέντρο της ράχης και λίγες ίδιες πινελιές μπροστά στο λαιμό και, φυσικά, ροζ ποδαράκια.
Μια φορά το ράμφος του ξαστόχησε και δάγκωσε το δάχτυλό μου, χωρίς να με πονέσει διόλου. Από τότε, κι εγώ, έπαψα να κρατάω τις μπουκιές του με τα δυο μου δάχτυλα και απλώς τις ακουμπούσα επάνω τους κι αυτό τις άρπαζε ραμφίζοντάς με φιλικά. Όταν η τυρόπιτα τελείωσε, του άπλωνα τα λαδωμένα μου δάχτυλα κι αυτό συνέχιζε να με φιλεύει.

Στην αρχή της πρωινής μου διαδρομής, κάποιοι εργάτες στο πεζοδρόμιο της οδού Πειραιώς έσπαγαν πλάκες.
Μετά από τρεις ώρες που περπατούσα στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, κάποιοι εργάτες έσπαγαν πλάκες.
Κι όταν μπήκα σε ένα στενό, κάποιοι εργάτες, στην είσοδο μιας καινούργιας πολυκατοικίας, έσπαγαν πλάκες.
Εάν έχω ξαναδει μία φορά στη ζωή μου εργάτες να σπάνε πλάκες, είναι πολύ αμφίβολο.
Ένιωθα φυσικά ευτυχισμένος, όμως δεν γέλασα.

Ο επίλογος ανήκει στον Γιάννη Μαρκόπουλο (άνευ βίντεο…).

Ήρθε η Αγάπη ήρθε
μέσα στην ψυχή μας ήρθε
Ήρθε η Αγάπη μόλις
μόλις τώρα ήρθε η αγάπη
Ήρθε η Αγάπη τώρα
ήρθε η αγάπη πάλι
με λουλούδια ήρθε πάλι
να την να την να την την αγάπη
των Ελλήνων η αγάπη
μέσα στην καρδιά μας μπήκε

Όταν ήρθε ο Ορφέας στεφανωμένος με λουλούδια
ήρθε η αγάπη ήρθε
μόλις τώρα πάλι ήρθε
μέσα στην ψυχή μας μπήκε
των Ελλήνων η αγάπη

Όλα τα παιδιά τρέχουν στη γωνιά
όλα τα παιδιά ανάβουνε φωτιά
της αγάπης τη φωτιά
της αγάπης τη δροσιά
στα λουλούδια μες στους κάμπους
και στο Σύμπαν
αδέρφια των Ελλήνων
των Ελλήνων οι αγάπες

Ήρθε η αγάπη ήρθε
μόλις τώρα πάλι ήρθε
μέσα στην ψυχή μας μπήκε
των Ελλήνων η αγάπη

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: