Νυχτερινό παραλήρημα

Έρχονται πολλές στιγμές που, θέλοντας όσο τίποτε άλλο να ξεμπερδέψουμε μ’ έναν καημό που μας βασανίζει, παίρνουμε βεβιασμένα κάποιες μεγάλες αποφάσεις, κι αποδιώχνουμε κακήν κακώς τον θεωρούμενο υπαίτιο της δυστυχίας μας. Και την άλλη στιγμή νοιώθουμε να μας κατακλύζουν δύο αντικρουόμενα συναισθήματα: Από τη μία ένα αφόρητο κενό επειδή πλέον κάτι σημαντικό μάς λείπει, και από την άλλη κάτι σαν ύψιστη ελευθερία.

Όχι σπάνια, αυτή είναι ακριβώς η ύψιστη ελευθερία τού ΤΙΠΟΤΑ.

Όμως ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο οποίος είναι μόνιμος θιασώτης του ΠΑΝΤΟΣ, λέει:

«Μαραμένο μου λουλούδι
μάτια μου καχύποπτα
το δικό μας το τραγούδι
φτιάχνω απ’ το τίποτα».

Ένα τέτοιο τραγούδι μού ήρθε ξαφνικά να φτιάξω κι εγώ μ’ ετούτες τις αράδες, και με άλλες μυρωδάτες φασολάδες.
Με το τελευταίο εννοώ την πεποίθησή μου πως έχω ήδη αραδιάσει ουκ ολίγες φασολάδες, ενίοτε μάλιστα μπαίνοντας σε μπελάδες. «Βαστάει χρόνια αυτή η κολώνια», βλέπετε. Μακρύς ο δρόμος, ανηφορικός, κακοτράχαλος και αυχμηρός. Όπως ακριβώς μας το έχει ευχηθεί ο Καβάφης.

Μα τι βλακείες λέει ώρες-ώρες κι αυτός ο Καβάφης!
Ναι, στον μακρύ το δρόμο σφυρηλατούνται οι αντοχές. Ναι, χάρη στον μακρύ το δρόμο συντελούνται οι φυσικές επιλογές. Τι γίνεται όμως με τις αμέτρητες απώλειες; Είναι όλες τους δικαιολογημένες κι ευεργετικές; Μα, συγγνώμη, τις τόσες απώλειες οι οποίες οφείλονται αποκλειστικά στις δόλιες μεθοδεύσεις κάποιων υπανθρώπων, πού τις βάζουμε; Ας εξασφαλίσουμε πρώτα για όλους την ισότητα των όπλων, και μετά συζητάμε όσο θέλετε για μακρείς δρόμους.
Αυτός ο μακρύς δρόμος φέρνει και πόνο, συχνότατα αβάσταχτο. Τον παραβλέπουμε κι ετούτον; – Α, ρε μέγιστε γνώστη της ανθρώπινης ψυχής Ντοστογιέφσκι, σήκω να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους! Πού να χωρέσω εγώ κι εσέναν εδωπέρα!…

Εμείς είμαστε βιαστικοί. Όλο και πιο βιαστικοί.
Και μες στην ολοένα μεγαλύτερη βιάση μας, περιμένουμε, περιμένουμε, περιμένουμε…
Βέβαια, ο Ντοστογιέφσκι μας βεβαιώνει ότι κανένας δεν έχασε περιμένοντας – είχες δεν είχες, μου τρύπωσες, μπαγάσα! Όμως άλλο λέει αυτός να περιμένουμε, και άλλο περιμένουμ’ εμείς να συμβεί το χρόνο που δεν έχει Μάη.

Και φυσικά θέλω φτωχική από εξωτερικά πλούτη να βρω εγώ την Ιθάκη μου, γιατί τότε θα έχω πολύ περισσότερες πιθανότητες να τη βρω πάμπλουτη εσωτερικά!

Σάμπως μου φαίνεται ότι ο Καβάφης δεν καλονογάει – ώρες-ώρες, έτσι;.

Αλλά κι εκείνα τα μισόλογά του, καθόλου δε μου αρέσουν.
«Μα δεν πήγα πουθενά φίλε με μισή καρδιά», βροντοφωνάζει ο Νίκος.
Αυτό, μάλιστα!
Όπως και η αμυγδαλιά, που ντύνεται στα νυφιάτικα ετούτο τον εν αποδρομή έκκεντρο μήνα, ουδέποτε στο ραντεβού της με τη Ζωή πήγε με μισή καρδιά.

«Ζωή, ζωή! Αγνή, λαμπερή, άφοβη νέα ζωή! Τόσο μικροσκοπική και τόσο ατρόμητη», γράφει ο Ντ. Χ. Λώρενς.
«Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών», συμφωνεί ο Ελύτης.
Και επαυξάνει:
«Τέτοιαν εύστοχη δείξε αδεξιότητα, και να: ο Θεός!»

Τέτοιες αποκοτιές σαν της αμυγδαλιάς αν κάναμε όλοι μας, λοιπόν, ο κόσμος θα ήταν εντελώς διαφορετικός, θα έσφυζε από ΖΩΗ και θα είχε ΜΕΛΛΟΝ.

Άνοιξές της πια το παράθυρο, εσύ που με διαβάζεις, και μην το ξανακλείσεις ποτέ των ποτών. Άφησέ το μια ζωή ανοιχτό, να μπούνε μέσα στο ωραίο σου δωμάτιο τα νυφοντυμένα κλαδιά της, καθώς θα μεγαλώνουν.

Άκουσέ με, και δεν θα χάσεις! Σου μιλάω εκ πείρας!

Τι θυμήθηκα τώρα!… Κάτι στιχάκια που είχα διαβάσει χρόνια πριν, σε ένα περιοδικό που μάλλον δεν το ξέρει ούτε κι ο εκδότης του:

«Αμυγδαλιάς ανθός το πρόσωπό σου
το μάτι επάνω του σαν μέλισσα τραβά
ν’ αναπαυθεί στο αραχνένιο μάγουλό σου
και να μεθύσει στη γλυκιά του ευωδιά».

Άλλην εικόνα ήθελα να βάλω, με μιαν Αμυγδαλένια. Δεν το αποφάσισα όμως, γιατί αυτοί που τη δημοσιεύουν έχουν τα πνευματικά τους δικαιώματα ταμπουρωμένα.

Μα τι κάνω που τα γράφω όλα αυτά; Παραληρώ όπως ακριβώς παρλάρουν οι συμπαθείς μας γείτονες, οι Ιταλιάνοι;
Όχι! Μονάχα ομιλώ. ΛΕΓΩ.

Και συνοψίζω ΛΕΓΩΝ:
Η Ζωή δεν κουράζεται να κάνει ασταμάτητα νέες απόπειρες. Είναι ο μόνος τρόπος που γνωρίζει –ο μόνος ασφαλής τρόπος που υπάρχει– για να συντελείται η διαρκής ανανέωση και βελτίωση των πάντων. Οι πλείστες των πλείστων εξ αυτών των αποπειρών καταλήγουν σε οικτρή αποτυχία. Ωστόσο κάποιες ελάχιστες στέφονται από ανέλπιστη επιτυχία, κι έτσι η Ζωή μια ζωή τραβάει την ανηφόρα.
Η Ζωή δεν κουράζεται να στέλνει πληροφορίες και μηνύματα. Κλεισμένα μέσα σε φιάλες και ριγμένα στους ωκεανούς για να πάρουν και τη γεύση της αλμύρας, δοσμένα στους φτερωτούς αγγελιοφόρους για να είναι οι παραδόσεις μελωδικές, ή σε αμφίβολους ταχυδρόμους όταν δεν βρίσκει άλλους δρόμους, διπλωμένα σε φακέλους όπου οι αναγραφόμενοι παραλήπτες είναι πιθανότατα άσχετοι ή ακατάλληλοι, εκεί, συνεχίζει απτόητη, καθόσον έχει την επιβεβαιωμένη βεβαιότητα ότι κάποια ελάχιστα θα φτάσουν εκεί που πρέπει, όπως πρέπει, την ώρα που πρέπει. Άλλωστε γνωρίζει ότι συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα.
Μόνο που υπάρχουν δύο ειδών τρέλες: η αρνητική και η θετική. Αυτή η δεύτερη, θαρρείς από συμπαντική νομοτέλεια, πάντοτε νικά.

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΥΡΑΣΤΗ.
ΜΟΝΑΧΑ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ.

Δε γίνεται, θα σε χωρέσω, Θοδωράκο μου.
«Είμαστε νεκρογεννημένοι», βροντοφωνάζεις απ’ το «Υπόγειο». «Καιρό τώρα γεννιόμαστε από γονείς νεκρούς, και τούτο όλο και περισσότερο μας αρέσει».

Θα μου αντιτείνετε ότι έχουμε τόσα προβλήματα να αντιμετωπίσουμε στην άγρια καθημερινότητά μας, έχουμε να φτύσουμε αίμα για να εξοικονομήσουμε τα προς το ζειν, πώς να βρούμε τη δύναμη, πώς να μας περισσέψει ψυχή για να τολμήσουμε τέτοιες, ας πούμε θεάρεστες, αποκοτιές;

...που να μη ματώνει ποτέ η ευλάβεια. ...Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες...

Ο Λόγος και πάλι ανήκει
στον Ελύτη:
«Ε, τι! Συμπληγάδες
όλοι μας περνούμε.
Άλλες του κίτρινου στενές
κι όλες
του κόκκινου
κατάμαυρες».
Κι όποιος κατάλαβε,
κατάλαβε,
λέγω εγώ.

Και Λέγει, ακόμα, ο Ελύτης:

«ΤΗΣ ΛΕΠΡΑΣ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ.
ΣΩΡΕΥΕΙ Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ».

Ω τι ωραίες αυτές της Ζωής οι στιγμές, με της αγάπης τα αίματα κεκοσμημένες!

ΧΑΙΡΕΤΕ!

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: