Τα μαγικά τραγούδια της ολόγιομης Καλλίστης

Ο γιος της Σελήνης – Hijo de la luna

Dumb be that who doesn’t understand
a legend says
that a gypsy woman
casted the moon until sunrise
crying she begged
that when the day arrives
she would marry a man
You will have your child you dark skin woman
from the sky spoke the full moon
but in exchange i want
the first-born son
that you get impregnated by him
to whom his son immolates
to be not alone
not much she would love him

chorus
Moon you want to be a mother
but you don’t find love
that makes you a woman
tell me moon made of silver
what do you pretend to do
with a son made of skin
Moon’s Child

Of father with cinnamon skin a kid was born
white as ermine’s body
with gray eyes
kid albino of moon
damn his stamp
this kid is from a foreigner
and i don’t shut up about it

chorus

Gypsy believing he was dishonored
went to his wife, knife in hand
from whose this child is from?
you have cheated me for sure
and a death wound he inflicted
the he went to the hill
with the kid in his arms
and there he left him

chorus

And in the nights that there’s fool moon
it is because kid is in good mood
and if the kid cries
the moon will wane
to make him a crib

In the magic garden
Some were singing some were dancing
While the midnight moon shone brightly overhead
The stars so gaily glistened
And the sphinx in silence listened
To the magician’s tale of lives that he had led

Let the bells of freedom ring
Songs of love to friday’s king
Let’s all go to the magician’s birthday
It’s in the forest but not so far away
Much to do and so much to say
While we listened to the orchid orchestra play

Happy birthday to you
Happy birthday to you
Happy birthday dear magician
Happy birthday to you

Then at the dead of midnight
As we watched the dancing fire light
The air grew cold and seemed to dull the flame
The fire died the music faded
Filled with fear of death we waited
For now we knew some evil was to blame…

–I challenge you I challenge you all
For all you own and all you know
And by all the powers of darkness
I will steal what is mine

Surrender now or face my spite
I grant you it may be Friday night
But did you know this day
Also numbers thirteen

First I give you fire
–I turn your fire into a sleepy stream
–Yes but now I give you nightmares
–But from your horror I’ll create a dream
–You cannot fight me for I have the sword of hate
–But one thing you can’t see: my answer is simply
an impenetrable fortress of love – love

The fear went as quickly as it came
The air was clear the fire burned again
The flames leapt the organ played
The swan sang to greet the day
And then we knew that
Love will find love will find love …

Let the bells of freedom ring – τις καμπάνες της υπέρτατης ελευθερίας του τίποτα, η οποία ενίοτε καμουφλάρεται πίσω από περίτεχνα συνταιριασμένες λέξεις – ναι, λέξεις ελληνίδες οι οποίες από φωτοδότρες κατάντησαν, σε όλες, σχεδόν, τις «γλώσσες» του κόσμου, ξελογιάστρες πόρνες που μπορούν να σημαίνουν οτιδήποτε και να εξαπατούν τον οιονδήποτε… Λέξεις που εδώ λένε μέρα και πέντε αράδες παρακάτω νύχτα, λέξεις που ενώ σε υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων στην πόρτα, σύντομα σε πετάνε απ’ το παράθυρο και με τις κλοτσιές έξω, λέξεις που σήμερα τις διαβάζεις με τα ίδια σου τα μάτια και την επομένη είναι άφαντες, ή αρραβωνιασμένες ξαφνικά με ουρανοκατέβατους νέους μνηστήρες οι οποίοι τους αλλάζουν την όψη… – Λέξεις που από τη μία, φευ!, επικαλούνται τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τη Δημουλά, όλους τους μεγάλους ποιητές, και από την άλλη εκμηδενίζουν ακριβώς αυτούς, με τον πιο ανεπαίσθητο τρόπο!…

Σκληρές αλήθειες αυτές, πλην όμως αλήθειες· ως εκ τούτου, επιβάλλεται να λέγονται, εάν θέλουμε να μας αγκαλιάσουν κάποτε τα ευεργετικά τους αποτελέσματα.

Αλλά γιατί αυτού του είδους η ελευθερία είναι η υπέρτατη ελευθερία του τίποτα; Διότι, κατ’ αρχάς, είναι μία «ελευθερία» παντελώς στερημένη του στοιχείου της υπευθυνότητας, επομένως είναι μία καθαρή αυθαιρεσία. Τέτοια ελευθερία επιθυμούμε; Και αν ναι, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι διαφέρουμε από τις λεγεώνες εκείνων τους οποίους λέμε ότι αντιπαλεύουμε; – Ελευθερία χωρίς ευθύνη δεν υπάρχει· είναι μια σκέτη φενάκη. Η γνήσια και πανγόνιμη ελευθερία μόνο μέσα στην ευθύνη μπορεί να ευδοκιμήσει. Αυτήν ακριβώς την «ελευθερία μες στη φυλακή» εννοεί ο Νίκος Πορτοκάλογλου στο «Βουνό».
Και διότι, κατά δεύτερον, συνεπάγεται με μαθηματική βεβαιότητα τη χειρότερη δέσμευση που μπορεί να υπάρχει, τόσο για τους εξαπατώμενους όσο και για τους εξαπατώντες: ακόμα κι αυτοί οι τελευταίοι, προκειμένου να μπορούν να διατηρήσουν τη θέση ισχύος την οποία έχουν αποκτήσει, είναι υποχρεωμένοι να ζουν συνεχώς και αδιαλείπτως μέσα σε μία εφιαλτική επιφυλακή και υποκρισία, μην τυχόν και αποκλίνουν λίγο από τον ρόλο που υποδύονται, μην τυχόν και αποκαλυφθεί καμμιά πτυχούλα του πραγματικού τους προσώπου, διότι τότε όλα τα προνόμια που έχουν κερδίσει θα πάνε περίπατο.
Δημιουργούμε έναν φανταστικό «δικό μας κόσμο» εμφυσώντας «ζωή» στις συναρπαστικές πλην όμως άνευ ουσιαστικού νοήματος (καθόσον απουσιάζει η υπευθυνότητα, η συνέπεια, η κατεύθυνση) σκέψεις μας, αρχίζουμε να συστηματοποιούμε αυτόν τον «κόσμο» μέσω των δακτύλων μας καταγράφοντάς τον, εντυπωσιαζόμαστε κι ενθουσιαζόμαστε απ’ τις ικανότητές μας και, μετά, όλα τα υπόλοιπα έρχονται φυσιολογικά: παγιδευόμαστε –στ’ αλήθεια– εντός αυτού του εκτρωματικού αποκυήματος και, συγχρόνως, θέλοντας ασυνείδητα να μετατρέψουμε το μειονέκτημά μας σε προσόν, βελτιώνουμε αδιαλείπτως, ως άλλες αράχνες, τα από εμάς τους ίδιους κατασκευασμένα (για λόγους δικής μας προφύλαξης, ενώ, αλί και τρισαλί!, δηλώνουμε σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους ότι εμείς τίποτα δεν φοβόμαστε, από τίποτα δεν προσπαθούμε να κρυφτούμε) πέπλα-παγίδες, στα οποία θα γραπωθούν οι ανυποψίαστοι αθώοι –αθύρματα των δαχτύλων μας– που θα βρεθούν κοντά μας…

Οι λέξεις είναι τα αιμοσφαίρια στο κυκλοφορικό σύστημα του λόγου. Και οι δρόμοι που αυτές ακολουθούν, όλο χωρίζουν, όλο χωρίζουν και όλο ενώνονται, για να καταλήξουν στο ένα και μοναδικό τέλος-αρχή, σε αυτό που συντηρεί και κινεί ολόκληρο τον οργανισμό: στην καρδιά.
Και χρειάζεται πάντοτε η σωστή αναλογία των αιμοσφαιρίων για να διατηρείται η υγεία. Όταν έχουμε πολλά ή λίγα λευκά ή ερυθρά αιμοσφαίρια, η υγεία έχει πετάξει προς ζοφεράν κατεύθυνσιν.

Δείτε τι βρήκα γραμμένο κάπου:

«Για να χρησιμοποιεί κάποιος ορθά τη γλώσσα, τόσο γραπτώς όσο και προφορικώς, πρέπει όχι μόνο να την καταλαβαίνει αλλά και να την αγαπάει. Αν δεν σου αρέσει αλλά την χρησιμοποιείς “στο περίπου” για να καλύψεις την ανάγκη έκφρασης ή επικοινωνίας, είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν ενδιαφέρεσαι για τις λεπτομέρειες της γλώσσας (όπως η ορθογραφία) που ορίζουν την ορθή χρήση της».

Όταν κάποιος χρησιμοποιεί τη γλώσσα αγαπώντας την, τότε οι λέξεις διόλου δεν έχουν μέσα τους την παγιδευτική παγιδευμένη αμφισημία και διόλου δεν φλερτάρουν με φαινομενικώς ταιριαστούς, αλλά στην πραγματικότητα ολέθριους μνηστήρες. Αντί γι’ αυτά, εμπεριέχουν ακέραιο το νόημα της αλήθειας τους και, λίγο βαθύτερα, το ίδιο νόημα διευρυμένο, εμπλουτισμένο με θαυμάσια πρόσθετα στοιχεία, και, λίγο ακόμη βαθύτερα, το ίδιο νόημα ακόμα πιο διευρυμένο, ακόμα πιο εμπλουτισμένο με ακόμα πιο θαυμάσια πρόσθετα στοιχεία, και, λίγο ακόμη βαθύτερα… ουκ έστι τέλος!

Και να! Το ΠΑΝ συμπυκνωμένο με τον τελειότερο τρόπο μπροστά στα μάτια μας, χάρη σε μία μόνο λεξούλα!

Θέλω να σου πω κάτι, αλλά δυσκολεύομαι, γιατί θέλω να σου πω κάτι, αλλά δυσκολεύομαι, γιατί θέλω να σου πω κάτι….

Και να! Νιώθεις ελεύθερος! Ανασαίνεις!
«Η ανάσα σου έκανε τον κόσμο να χλωμιάσει».

Και να! Βλέπεις καθαρά! Φωτεινά! Πώς; Με τα χρυσοβόλα μάτια της ψυχής σου!

Η γλώσσα, λέει ο Ελύτης, «αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών».

Και να! Γίνεσαι άνθρωπος!
«Μα ένας άνθρωπος!» συλλογίζεται αποκαρδιωμένη η λαίδη Τσάτερλυ, έχοντας φέρει στο νου ότι «είχε σταθεί αδύνατον να βρεθεί ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ του προφήτη».
Μα, άπαξ και γίνεις εσύ ο ίδιος άνθρωπος, ε, δεν μπορεί να είσαι ο μοναδικός στον κόσμο! Όλο και κάποιοι άλλοι θα γίνουν με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα απαλυνθεί και ο καημός της λαίδης.

… Έτσι, ο σατανικός χορός της αυτο- και ετερο-εξαπάτησης κι εν τέλει της αλληλοεξόντωσης –στον οποίο όμως νικά πάντοτε ο ισχυρότερος, δηλαδή, και ειδικά γι’ αυτό το στημένο παιχνίδι, ο δολιότερος– καλά κρατεί… Γητεύτρες λέξεις που συγκαλύπτουν λύκους, λύκοι που μεταμορφώνουν με αυτές το αλύχτισμά τους σε ακαταμάχητο τραγούδι των Σειρήνων, αφοπλιστικές λέξεις οι οποίες ναρκώνουν τον αθώο που πρόκειται σε λίγο να φαρμακωθεί από φίδια, φίδια που με αυτές προσκτώνται την αίγλη του Ορφέα, και ούτω καθεξής. Ωραία λόγια που είναι θάνατος κι ασχήμια, μια ατέρμονη ασχήμια γενεών και αρουραίων νεκροζώντανων, «ποιητών» και σαλτιμπάγκων. – Πράγμα το οποίο έχει τόση σχέση με τη συνέπεια και το ποιητικώς είναι, όση έχουν ο Άδης και ο Άδης με τον Απόλλωνα και την Αθηνά.
Συνεπώς, αυτού του είδους η «ελευθερία» μόνο τον εκμηδενισμό ημών και υμών επιφέρει. Καιρός να το πάρουμε χαμπάρι.

Νισάφι πια με τους αντικατοπτρισμούς που δεν κάνουν τίποτε άλλο απ’ το να αναπαράγουν αενάως τους πούστικους φαύλους κύκλους. Σε ολόκληρο το σύμπαν δεν υπάρχει ούτε ένας κύκλος. Η ζωή είναι ξένη προς τους κύκλους και τη νεκρωτική αποτελμάτωση που αυτοί επιφέρουν. Ο ψυχοπνευματικός κόσμος του ανθρώπου είναι εξίσου ξένος προς τη μονοεπίπεδη περιστροφή, με την ίδια πάντα ακτίνα, γύρω από το ίδιο κέντρο-αντικείμενο ενδιαφέροντος, αισθήματος κ.λπ. Οπουδήποτε στο σύμπαν βλέπουμε σπειροειδείς σχηματισμούς κι ελλειψοειδείς κινήσεις και τίποτε άλλο. Όλα τα ζωντανά πλάσματα συλλαμβάνονται, αναπτύσσονται και αναπαράγονται μέσα από ελικοειδή και ελλειψοειδή κύτταρα και από ιδίου σχήματος διεργασίες. Η ανθρώπινη ψυχή και σκέψη, η ανθρώπινη υπόσταση, βελτιώνεται, ανυψώνεται και θεούται αποκλειστικά και μόνο χάρη σε παρόμοιες διαδικασίες. Ενώ όλοι οι κύκλοι, όσες μεταξωτές δαντέλες, φρου-φρου κι αρώματα και αν περιβληθούν, είναι φθορά, θάνατος, ανυπαρξία, ΜΗΔΕΝ.

Μαχαίρι αδυσώπητο όσο και ακατάσχετο η Αλήθεια, ξεσκίζει όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο βαθιά, ως δίδυμη αδελφή που είναι της Αθανασίας, του Έρωτα. Και το κάνει αυτό διότι περσότερο κι από το πιο πολύ, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο, κάθε στιγμή που περνά, αγαπά περσότερο κι από το πιο πολύ –οπότε κινδυνεύει, καμμιά φορά, να υπερβάλλει στην αυστηρότητά της–, μη φοβούμενη να θέτει τον δάκτυλον επί των τύπον των ήλων, εις επήκοον όλων των –ποικιλοτρόπως ψευδωνύμων…– απίστων Θωμάδων, και να λέει απλούστατα, προς όποιον θέλει να τολμήσει το Αγαθό και το Ωραίο, δηλαδή να διανύσει όλο το Δρόμο από το Α ώς το Ω: «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα» – ή, για να θυμηθούμε και τον Ναζωραίο, «Όστις θέλει δίπλα μου πορευθείν…».

Από τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες δεν έχεις απολύτως τίποτε να φοβηθείς, όταν δεν τους επιτρέπεις να εγκαθίστανται εντός σου. Και ξέρεις πότε τους το επιτρέπεις; Όταν δεν κάνεις την πολύ απλή σκέψη ότι ο Οδυσσέας δεν βγήκε (με καθαρό το πνεύμα) στο δρόμο έχοντας προορισμό την Ιθάκη, αλλά (τυφλωμένος) έχοντας προορισμό την Τροία! Και ότι όλα αυτά τα τέρατα που συνάντησε κατά την επιστροφή του και τα οποία τον καθυστέρησαν δέκα ολόκληρα χρόνια, αναπτύχθηκαν και γιγαντώθηκαν ακριβώς επειδή ο Οδυσσέας και οι υπόλοιποι Αχαιοί εξεστράτευσαν εναντίον της Τροίας και την πολιορκούσαν επί δέκα ολόκληρα χρόνια, αφήνοντας έτσι τα τέρατα ανενόχλητα για όλο αυτό το διάστημα! Η αφροσύνη των ανδρών σε όλο της το μεγαλείο, όμοια με την αφροσύνη του Πάριδος, όμοια με την κακία της ανδρο«γυναίκας» Έριδος, η οποία σφετερίστηκε τη θέση του Έρωτος!

Έβγα, ανάσυρε στο φως, από τα ερεβώδη βάθη των αυτοαναιρούμενων λέξεων όπου έχουν θαφτεί, τη Δύναμη, την Πίστη, τη Γνώση, την Αλήθεια που ΕΙΣΑΙ, Ω ΛΑΤΡΕΥΤΟ ΜΟΥ ΜΑΓΙΣΣΑΚΙ, κι εμπρός να πορευτούμε Άξια τον Δρόμο του Αγαθού και του Ωραίου, το Δρόμο της Δημιουργίας, το Δρόμο τη Ζωής, το Δρόμο της Αθανασίας! Μοιάζει ατελεύτητος, αλλά στην πραγματικότητα είναι μία δρασκελιά, Σε βεβαιώνω με τη ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΟΥ.

Σε βεβαιώνει, ΚΑΛΛΙΣΤΗ μου, και ο Οδυσσέας μας, ΑΥΤΟΣ που άρχισε το μεγαλειώδες ποιητικό του έργο με τη λέξη «ο έρωτας» και το τελείωσε, ύστερα από πέντε δεκαετίες, μ’ ετούτες εδώ:

ΤΩΝ ΘΕΣΠΕΣΙΩΝ ΟΜΗΡΟΣ ΚΙ ΑΣ ΠΕΝΟΜΑΙ
ΓΛΥΚΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ Ο
ΘΑΝΑΤΟΣ

Και να! Μια ημικατεστραμμένη Θήρα που ως Νίσυρος επανακτίστηκε με γεράνια τεράστια και νερά κυλιόμενα παλαιάς Ιλιάδας κελαρύσματα. Όπου σημαίνει του βαρβάρου δεύτερη άνοιξη, νόμος δεν γράφει, και πάσα του ηλίου ακταιωρός δεκτή, το άλκιμον ήμαρ και το εξ όλων των χρωμάτων έν και πάλλευκον, το αχνάρι της μέλισσας κει που δεν τελειώσαμε ποτέ. Φιλιά που δόθηκαν και άλλα που δεν.
Χαιρέτωσαν.
Ανθ’ ημών η αγάπη.

Έβγα, να σταματήσουμε τους τεχνητούς σεισμούς, λιμούς
και καταποντισμούς που αφανίζουν την ανθρωπότητα!

Έβγα, να κάνουμε την πρώτη, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κοσμογονία!

Αλλά κι αν δεν βγεις από μόνη σου, θα ρθώ εγώ να σε κλέψω, απόψε κιόλας, σε ένα χορό ατελείωτο και ελικωτό και ατελείωτο και ωοειδή και ατελείωτο.

ΠΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΚΑΛΕ, η γιορτή για τα γενέθλια των μάγων, να κόψω εισιτήριο με τη γραμμή Ντόβερ-Καλέ; Ας μου απαντήσει, σας θερμοπαρακαλώ, όποιος μπορεί να γνωρίζει, γιατί νομίζω πως γίνεται πολύ σύντομα και θέλω να παρευρεθώ οπωσδήποτε.

Ο μεγάλος μου αδελφός πηγαίνει την επόμενη Τρίτη για μία σοβαρή εξέταση.
Κι εγώ, πολύ φοβάμαι, θα περάσω την Τρίτη από μία πάρα πολύ σοβαρή εξέταση.
Τα δυο αρσενικά τέκνα της οικογένειάς μου έχουμε πολλές φορές βρεθεί σε παράλληλες διαδρομές της ζωής, όμως πάντοτε ακολουθούσαμε τελείως αντίθετες κατευθύνσεις…


Ταξιδεύω… με τα μάτια της Ψυχής μου!μου!!Απαγορεύεται αυστηρώς η αποκοπή!φ


Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: