Μα τι όμορφα που είναι φέτος τα κορίτσια!

Αφιερωμένο…
Εκεί που ξέρει…
Όσο και αληθινό…

Μα και σε όλους εκείνους
που με τα διάσπαρτα στην μπλογκογειτονιά
σχόλιά τους (και όχι μόνον αυτά…)
μου προσφέρουν μιαν
υπερπολύτιμη στήριξη.

Μόνος κυβέρνησα τη θλίψη μου
Μόνος αποίκησα τον εγκαταλειμμένο Μάη
Μόνος εκόλπωσα τις ευωδιές
Επάνω στον αγρό με τις αλκυονίδες
Τάισα τα λουλούδια κίτρινο βουκόλισα τους λόφους
Επυροβόλησα την ερημιά με κόκκινο!
Είπα: δε θα ’ναι η μαχαιριά βαθύτερη από την κραυγή
Και είπα: δε θα ’ναι το Άδικο τιμιότερο απ’ το αίμα!
Το χέρι των σεισμών το χέρι των λιμών
Το χέρι των εχτρών το χέρι των δικών
Μου, εφρένιασαν εχάλασαν ερήμαξαν αφάνισαν
Μία και δύο και τρεις φορές

Προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος
Πάρθηκα και πατήθηκα σαν
κάστρο
Το μήνυμα που σήκωνα τ’ άντεξα μόνος!

Μόνος απέλπισα το θάνατο
Μόνος εδάγκωσα μες στον Καιρό με δόντια πέτρινα
Μόνος εκίνησα για το μακρύ
Ταξίδι σαν της σάλ πιγγας μες στους αιθέρες!
Ήταν στη δύναμή μου η Νέμεση το ατσάλι κι η ατιμία
Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό και τ’ άρματα
Είπα: με μόνο το σπαθί του κρύου νερού θα παραβγώ
Και είπα: με μόνο το Άσπιλο του νου μου θα χτυπήσω!
Στο πείσμα των σεισμών στο πείσμα των λιμών
Στο πείσμα των εχτρών στο πείσμα των δικών
Μου, ανάντισα κρατήθηκα ψυχώθηκα κραταιώθηκα
Μία και δύο και τρεις φορές
Θεμέλιωσα τα σπίτια μου στη μνήμη μόνος
Πήρα και στεφανώθηκα την άλω μόνος
Το στάρι που ευαγγέλισα
ΔΕΝ το ’δρεψα μόνος!

Οδυσσέας Ελύτης
Το Άξιον Εστί

Για άλλη μία φορά ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
αθάνατε δεύτερε πατέρα μου.
Ποτέ μου δεν θα κουραστώ
με το Νικόλα το συμπολεμιστή σου
και την κολώνα του την Ευανθία
μαζί μ’ αυτούς κι εσέ να ευχαριστώ.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΟΥΝ

Μα τι όμορφα που είναι φέτος τα κορίτσια!

♦ ♦ ♦ ♦

ΝΑΙ, ΑΛΗΘΕΙΑ!
Ενσαρκωμένα κρύα νερά!
Εφέτος, μετά από χρόνια!
Τότε ήταν πάλι μια φορά όμορφα,
αλλά όχι τόσο πολύ όσο εφέτος!

♦ ♦ ♦ ♦

Μη με ρωτήσετε για τα ενδιάμεσα χρόνια…
Φρίκη!
Όλα τα κοριτσάκια σαν να τα είχαν δείρει,
σαν να τα είχαν πρήξει με σιλικόνες και κορτιζόνες,
ή κοκκαλιασμένα από μιαν ασιτία ανύπαρκτη πλην όμως υπαρκτή,
ίδια μ’ εκείνα του Ντ. Χ. Λώρενς στον
«Εραστή της λαίδης Τσάτερλυ».

♦ ♦ ♦ ♦

Μα είναι δυνατόν έτσι να συμβαίνει
και όχι εγώ να παραλογίζομαι
τριχιά κάνοντας εκείνο που τα δικά μου μάτια τα τρελά
αστράκια βλέπουν απ’ την αϋπνία;
Είναι και παραείναι, θα σας το αποδείξω τάχιστα.
Όχι μόνο είναι δυνατόν, αλλά συμβαίνει.
Αλλά κι αν δεν είναι, τι σημασία έχει πια;
Σημασία έχει το αποτέλεσμα, είπα.

♦ ♦ ♦ ♦

Η αρχή η χθεσινή, στο νοσοκομείο.
Δύο καινούργιες εργαζόμενες γλύκες
μαζί με τη μία που τη βλέπω εκεί από τριετίας.
Μόνο που τώρα έχει φύγει μία άλλη,
ένας αυθεντικός άγγελος, μία Αειπάρθενος,
που «Σ’ ευχαριστώ για τη συνεργασία σου» έλεγε στους ασθενείς
και τους φιλούσε όταν τους συναντούσε ή όταν τους εξέταζε.
Καλή σου ώρα όπου κι αν βρίσκεσαι, είπα,
σίγουρα θα σε ξανασυναντήσω κάποτε
και σίγουρα θα είσαι σαν τότε και σαν τώρα
.
Όπως έχει φύγει κι ένας αρσενικός λεβένταρος
που έδινε στους αρρώστους την ψυχή του
κι απ’ τη χαρά του πήδαγε όποτε οι εξετάσεις έβγαιναν αρνητικές.
Κι εσένα θα σε ξανασυναντήσω,
αδελφέ μου εσύ χαμογελαστέ σε όλα σου τέλειε με τ’ όνομα
, είπα.

♦ ♦ ♦ ♦

Αλλά και πόσες όμορφες ασθενείς,
σαν εκείνη που έβλεπα απέναντί μου ενόσω έκανα τότε θεραπεία
κι έγραψα αμέσως γι’ αυτήν ένα ποίημα
που ’χει τίτλο «Τόσο που είσαι όμορφη» (το α΄)!
Και, με τις άλλο τόσο όμορφες και τρυφερές συνοδούς τους,
να συνομιλούν μελωδικά, να χαϊδεύονται απαλά,
να ακουμπά η μια το γαλήνιο κεφάλι της στον ώμο της άλλης!
Ή εκείνη με τη χοντρή συνοδό της
που «Είσαι ωραία γυναίκα!» της λέει μια στιγμή
και που τόσο πολύ τη μορφή από μια φωτογραφία μού θυμίζει,
ώστε μου ’ρχεται να πάω να της πω ετούτο το παράξενο:
«Τραγουδάς Μαρία;»

♦ ♦ ♦ ♦

Κι αυτές οι θεσπέσιες σκηνές,
ανάμεσα στους αμέτρητους άλλους τσαλακωμένους,
άντρες και γυναίκες,
τους από όλης της Ελλάδας τις γωνιές κι από της Γης τα πέρατα φερμένους…

♦ ♦ ♦ ♦

Κι έπειτα έξω, στο δρόμο, στη στάση της συγκοινωνίας,
άλλες ομορφιές, κι άλλες,
κι άλλες μέσα στο τρόλεϊ!
Δυο μονάχα, εκεί που στέκομαι, πίσω απ’ την πόρτα,
η μια δίπλα στην άλλη,
ομορφιές ολόδροσες ελληνικές,
η μια καλοντυμένη, η άλλη με σκισμένο τζιν,
να μου ρίχνει αυτή κλεφτές ματιές!
Με πιάνει μια επιθυμία να τις πλησιάσω διακριτικά
και να τους ψιθυρίσω προσεκτικά,
«Σας ευχαριστώ που υπάρχετε».
Διστάζω και δεν το κάνω, ο κόπανος…
Δεν πειράζει!
Φτάνει που τις λούζω με τις χαμογελαστές ματιές μου,
κι έτσι ξέρω πως θ’ ανεβούν ψηλά στη ζωή τους!

♦ ♦ ♦ ♦

Αλλά και αρκετά αγόρια είναι φέτος όμορφα!
Να, μάνι-μάνι, ένα παραδίπλα εδώ!
Όσα δεν έχουν κολλήσει, εννοείται, την αρρώστια του αδελφάτου,
η οποία έχει πια λάβει διαστάσεις επιδημίας…
Να, ένας τοιούτος είν’ εδώ δίπλα μου,
«Πλήρωσα ενενήντα ευρώ», λέει στο κινητό μ’ εκείνη την
εμετική φωνούλα
που σε κάνει να ξεράσεις ό,τι έχεις χωνέψει σ’ όλη σου τη ζωή…

♦ ♦ ♦ ♦

Άλλη καλλονή ανεβαίνει σε μια στάση, τώρα τις έχω τρεις δίπλα μου!

♦ ♦ ♦ ♦

«Κατεβείτε για να βγούμε, και ξανανεβαίνετε»,
μου λέει μια κυρία στην επόμενη στάση.
Κατεβαίνω, βγαίνουν, κι ανεβαίνω πάλι
«Ώωωχ!» κάνοντας για τ’ αγκυλωμένα από την αϋπνία πόδια μου.
«Παιδιά είμαστε, κατεβαίνουμε και ξανανεβαίνουμε»,
λέω αμέσως μετά, πλησιάζοντας τις καλλονές
και χαμόγελο χαρίζοντάς μου η μία απ’ αυτές.

♦ ♦ ♦ ♦

Τώρα ανέβηκε ένας περίεργος τύπος και στάθηκε δίπλα μου.
«Στο Μουσείο που είναι κοντά στο Πολυτεχνείο κάνει τέρμα αυτό το τρόλεϊ, ή σε κανένα άλλο;» με ρωτά.
«Ένα είναι το Μουσείο», του απαντώ, «δεν υπάρχει άλλο.
Τα υπόλοιπα, είμαστε εμείς».
Δώρο υπομειδίαμα απ’ τη μια τους.

♦ ♦ ♦ ♦

Κατεβαίνει στην άλλη στάση η καλοντυμένη από τις δύο πρώτες,
ενώ η τρίτη βρίσκει θέση στο παράθυρο και καθίζει,
διόλου κοιτώντας προς εμένα,
μα όμως χαρίζοντάς μου το σχεδόν ανεπανάληπτο θέαμα
των αραχνοσκεπασμένων θεσπέσιων μπουτιών της.
Δεν παραλείπω, φυσικά, να τη λούσω με πρόσθετες
χαμογελαστές ματιές
μόλις κατεβαίνω, χαμηλά στην Αλεξάνδρας.

♦ ♦ ♦ ♦

Και σκέφτομαι, περπατώντας πια στο πεζοδρόμιο:
Τι έφταιγε και δεν ήταν όμορφα τα κορίτσια μας τα άλλα χρόνια;
Κι ακόμα, τι φταίει και γίνοντ’ έτσι,
στεγνές πατσαβούρες κακάσχημες,
σχεδόν όλες οι μεσόκοπες κι οι ηλικιωμένες γυναίκες;
Δεν ξέρω τι ακριβώς έφταιξε και τι φταίει.
Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι όλα τα επόμενα χρόνια
τα κορίτσια –μα και τ’ αγόρια– μας θα είναι εξίσου και περισσότερο
Όμορφα.
Και πως όταν τα χρόνια περάσουν και γεράσουν,
θα εξακολουθήσουν να είναι
χαριτωμένες, όμορφες κι αξιαγάπητες υπάρξεις.

♦ ♦ ♦ ♦

ΕΙΠΑ!!

ΒΡΕΧΕΙ ΔΩΡΑ ΚΡΟΥΝΗΔΟΝ

Μπαίνω στο σπίτι μου
και…

♥ ♥ ♥ ♥

Ω του θαύματος!
αρχίζει αμέσως να πέφτει
η ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΒΡΟΧΗ ΜΟΥ!
Αυτή που τόσα και τόσα χρόνια
να μου τη ρίξουν ικέτευα
το Θεό, τον Ήλιο, το Φεγγάρι, τ’ Αστέρια,
το Σύμπαν ολάκερο!

♥ ♥ ♥ ♥

ΠΕΦΤΕΙ ΑΔΙΑΚΟΠΑ
ΙΣΑΜΕ ΤΩΡΑ,
ΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ!
ΜΕ ΜΟΥΣΚΕΥΕΙ ΩΣ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ,
ΜΕ ΓΔΥΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΛΥΤΡΩΝΕΙ,
ΤΗ ΝΟΙΩΘΩ ΝΑ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΞΑΝΑΓΕΝΝΑ!

♥ ♥ ♥ ♥

Κι εγώ θέλ’ ο αφελής να τηνε πιάσω
στις δύο μου παλάμες ευλαβικά να την κρατήσω…

♥ ♥ ♥ ♥

Και να που ΤΗΝ ΚΡΑΤΩ!

♥ ♥ ♥ ♥

Γιατί, τόλμησα και δεν τα ’κλασα!
Γιατί, άντεξα και δεν πρόδωσα!

♥ ♥ ♥ ♥

Ιδού λοιπόν το παντοτινό μου ΔΩΡΟ, αυτό που ΚΡΑΤΩ!
Όχι τεχνητό όχι πέτρινο όχι εικονικό
μα ολοζώντανο παλλόμενο δονούμενο
και σαν τα κύτταρα διαιρούμενο και αενάως υποδιαιρούμενο
ήγουν από σφύζουσα ΖΩΗ περικυκλούμενο

♥ ♥ ♥ ♥

Και ΤΟΥ ΔΙΝΟΜΑΙ!

♥ ♥ ♥ ♥

Γιατί, μόνο έτσι ξέρω εγώ να στήνομαι!
Γιατί, μόνο έτσι ξέρω εγώ να ντύνομαι!

♥ ♥ ♥ ♥

Πάρε λοιπόν το παντοτινό σου ΔΩΡΟ, αυτό που ΚΡΑΤΑΣ!
Όχι κάλπικο όχι λούτρινο όχι πριονωτό
μα ολοζώντανο παλλόμενο δονούμενο
και στον Άδη άφοβα καταδυόμενο μα στη Ζωή αενάως αναδυόμενο
ήγουν από την Πλάση όλη εμφορούμενο

♠ ♠ ♠ ♠

Τι σκεπάρνι μοναχό που είμαι!
Τόσες λέξεις ξόδεψα σε μία μάταιη επιδίωξη!
Να σου πω αυτό που λέει μόνο μία, ή μάλλον καμμία!

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

7 Σχόλια to “Μα τι όμορφα που είναι φέτος τα κορίτσια!”

  1. Ευρύνοος Says:

    βλέπω έκανες κι εσύ αυτή την διαπίστωση..

    ομορφαίνει ο κόσμος γύρω μας φίλε μου 🙂

    μακάρι να ομορφαίναν και οι ψυχές..
    διότι φοβάμαι οτι αρκούνται στην εξωτερική ομορφιά ..

    καλημέρα 🙂

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Βγάζω τα χέρια μου, ώστε ν’ ανοίξω μια πελώρια αγκαλιά και να σε υποδεχτώ!
      Μα δεν ξέρεις πόση χαρά μου έδωσε η ευλογημένη σου επίσκεψη!
      Άντε, αδελφέ μου στερνέ και ακριβέ, άντε να σε βλέπουμε συχνά!

      Ώστε συμφωνείς κι εσύ ότι ο κόσμος ομορφαίνει, ότι αρχίζει πια να ξαναγίνεται ο εαυτός του (κόσμος);
      Ώστε δεν είμαι για τα σίδερα! Γνώμες σαν τη δική σου έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα!

      Μου φαίνεται όμως ότι κάνεις ένα λάθος. Αυτή η ομορφιά που αναδύεται πλέον, έρχεται ως αντανάκλαση της εσωτερικής, η οποία, παρ’ όλες τις λυσσασμένες, δόλιες κι εγκληματικές προσπάθειες των εχθρών της ανθρωπότητας, είναι αδύνατον να φυλακιστεί επ’ άπειρον και, πολύ περισσότερο, να θανατωθεί. Επομένως, το σωστό δεν είναι το «μακάρι να ομορφαίναν και οι ψυχές κ.λπ.», αλλά το «επιτέλους, ομορφαίνουν πάλι οι ψυχές».
      Σου θυμίζω και κάτι από τη σοφία των αθάνατων προγόνων μας: Ό,τι έξω, το ίδιο και μέσα, ό,τι πάνω, το ίδιο και κάτω.

      Σου εύχομαι να είναι η μέρα σου, καθώς και όλες οι άλλες που θα επακολουθήσουν, τουλάχιστον τόσο διαυγείς και ηλιόλουστες όσο είναι και η σημερινή, που το αγκάλιασμά μας έγινε από εδώ, φέρνοντας ακόμα πιο κοντά και το πραγματικό μας αγκάλιασμα, το οποίο σίγουρα δεν θα αργήσει. Τα συννεφάκια είναι απαραίτητα, για να σπάει η μονοτονία και να μη λιμνάζουμε επαναπαυόμενοι.

  2. ΚΑΛΥΨΩ Says:

    ο κοσμος γυρω μας
    δεν ειναι τωρα πιο ομορφος
    παντα ηταν
    απλα δεν ειχαμε ματτια να τον δουμε..

    ομορφη αναρτηση..
    ομορφο απογευμα ευχομαι…!

  3. ΙΩΑΝΝΗΣ Says:

    Η ομορφιά δεν μας χαρίζει μόνο αισθητική απόλαυση , αλλά , και ηθική ημέρωση και κάθαρση . Μας κάνει καλύτερους . Το κάλλος είναι ευταξία . Γι αυτό και το αποζητούμε . Μας επαναφέρει σε τάξη . Και αυτή την αίσθηση του κάλλους πρέπει να την αναζητούμε μέσα μας , γιατί αλλιώς ματαία την αναζητούμε αλλού . Αυτός είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος δεν ξεδιψά αλλά μόνιμα είναι διψασμένος για ομορφιά και μας καταχτά στο αντίκρισμά της εξαπίνης .

    Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο ,γιατί όπου η ομορφιά δεν θαυμάζεται η ασχήμια ξεθαρρεύει …

    ομορφιά μου
    όμορφο και λιτό μου ρούχο
    απέριττο της ψυχής μου κάλλος
    με κατακτάς
    με την ευφράδεια της σιωπής σου …

  4. 2×7 καταραμένα χρόνια από τότε που κρύφτηκε ο Υέλτης-Ελύτης. – Πάνε και τελείωσαν! « Έστε Άξιοι Says:

    […] είπες: «με μόνο το Άσπιλο του νου μου θα χτυπήσω!» Και, πιστός απαρεγκλίτως στον όρκο σου, δίχως να […]

  5. Δικό Σου το Πρώτο Ρόδο της Καρδιάς μου – Yours, the First Rose of my Heart « Έστε Άξιοι Says:

    […] καιρός που σου είπα, Αθάνατε έσχατε Πατέρα μου, ότι ποτέ μου δεν θα κουραστώ να Σε ευχαριστώ. Αυτό κάνω και πάλι ταπεινά την ευλογημένη ετούτη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: