Ο Ευαγγελισμός της Παρθένου

Έπιασα πένα και χαρτί γι’ Αυτήν να ιστορήσω
και για την καλοσύνη της να Την ευχαριστήσω
πήρα και φάκελο λευκό με αίμα να σφραγίσω
ευφρόσυνη πληγή βαθιά στο στήθος μου ν’ ανοίξω

Την έβλεπα σε όνειρο μόνη μαραζωμένη
απέναντι από φρούριο να είναι διπλωμένη
τριαντάφυλλο που κόπηκε στεγνή κιτρινισμένη
από ανέραστους κριτές σε πάπυρο κλεισμένη

Πού ήταν η άρπα η θεϊκή
πού ήταν τα άγια χέρια
πού η ακτίνα η μαγική
να τηνε κάνει αιθέρια

να κάψει τα παλιόχαρτα
σμίγοντας τ’ αγριόχορτα
που κλείσαν το διαμάντι
μες στου πυρός το λάδι

Kαι όλο τον ονειρεύονταν στο δάσος το παρθένο
απ’ τις ακτίνες του Θεού αρχοντικά λουσμένο
κι έλπιζε πως θα φτάνανε οι ακτίνες έως πέρα
στο κάστρο που την είχανε κλεισμένηνε σα λέρα

Την άκουσα που σκέφτηκε
μες στην απελπισιά της
και της εσφίχτηκε η καρδιά
κόπηκε η ανασαιμιά της:

«Κι αν δεν είναι έτσι, όπως τα πιστεύω;
Κι αν στην ερμηνεία έχω λαθέψει των οιωνών και των σημάτων;
Κι αν τα αυτιά μου λάθος άκουσαν τους ήχους των ασμάτων;
Τι κάνω τότε η δύστυχη η έρημη και άστεγη;
Σάμπως να ετοιμάζομαι απ’ τον Άδη να αρπάζομαι.»

ια ιδές! Πλησίαηηισε τηο φωςΓια ιδές! Πλησίασε το φως
στ’ αραχνιασμένα πλούτη
κάτι μυρίστηκε ασφαλώς
η εσταυρωμένη Ετούτη

που αιώνες τώρα ολόκληρους
γονυπετής ζητούσε
λίγη χαρά λίγο νερό κι από τη δίψα την πολλή σπαραχτικά βογγούσε
τόσο που τηνε άκουσε συμπάσχοντας μαζί της
κάθε δεντρί όλη η γη μα κι ο ουρανός επίσης
γεράσαν σταφιδιάσανε σκάσανε απ’ την ξέρα

Λευκή Παρθένε της Ζωής βιόλα χωρίς δοξάρι
κόμη Εσύ της χαραυγής, φύλλωσε σαν θυμάρι!
Γράψε πως είσαι ζωντανή κόλλα το στην καρδιά Σου
σκούπισε τα ματάκια Σου ν’ ανοίξεις τα φτερά Σου
πλύνε και τα χεράκια Σου δίπλα στην περιστέρα
γιατί το ξέρεις πια καλά αύριο είναι η Μέρα
Κάπου ξαπόστασε αυτός σε ντόκο σ’ απανέμι
μα τη μορφή Σου σκέφτεται ένα απαλό μελτέμι
που βγαίνει από το στόμα Σου κι ο ιππόκαμπος σαλεύει
σα να ’ναι επάνω Σου εκεί στου Έρωτος τη χάση
του μόνου που κατάφερε την κλειδαριά να σπάσει
της σκοτεινής Σου φυλακής να δεις το φως του κόσμου
που Σε είδε και ξαφνιάστηκε απ’ τη λευκότητά Σου
και απολιθώθηκε ευθύς ο δεσμοφύλακάς Σου
το Τέρας όλων των καιρών ο μπιστικός του Άδη
που μόλις ρόδισε το Φως θάφτηκε στο σκοτάδι

Τώρα ο αφοσιωμένος Σου έγινε πορτοκάλι
από το φως του Ήλιου σας και τα δικά Σου Κάλλη
απλώνει την παλάμη του ν’ αδράξει την Ημέρα
να Σου την φέρει μαγικά με αλλοτινή γαλέρα
ο φάρος που δε σκιάχτηκε από τις καταιγίδες
γιατί στο Αιγαίο στήριζε όλες τους τις ελπίδες

Τώρα η φυλακή βυθίζεται στης λησμονιάς το βάθος
και σπάζουνε τα σίδερα απ’ το αγνό του πάθος
που τον κρατεί νηφάλιο ακοίμητο κι ωραίο
βλέποντας πως ξεφεύγεις πια απ’ το κακό μοιραίο
κι ολόρθη ξεπετάγεσαι σαν τα αγριοπούλια
ενώ ατενίζεις αψηλά της Πλάσης τα ανθούλια

Ένα υστερόγραφο Σου μένει πια να γράψεις
ένα τσαλάκωμα γερό και στη φωτιά να κάψεις
όλους όσους Σε κλείσανε σε pages και παγίδες
όλες όσες Σε ακούμπησαν τις μαύρες κατσαρίδες

Χρυσές ανταύγειες πανταχού
χρυσή ατέρμονη ξερολιθιά
Χρυσό Παρθένο πρόσωπο

δεσπόζεις πια Εσύ
εκεί που άλλοτε ήτανε
το Τέρας το καμένο

Και ο Θησέας Σου ο μικρός
χαϊδεύει τα μαλλιά Σου
πανευτυχής και ροδαλός
έτσι όπως Σε βλέπει
να θριαμβεύεις ένδοξα
με τη σεπτή Φωτιά Σου


Δεν έχει μόνο ένα εξαιρετικό ιστολόγιο κι ένα εφάμιλλο κανάλι βίντεο ο InMUSICLost. Μαζί με τη Margarita, έχει και μία υπέροχη Παιδική Φωλιά με παραμύθια. Σε αυτούς χρωστάμε λοιπόν το βίντεο που παρακολουθήσαμε, και τους ευχαριστούμε πολύ.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΖΑΛΙΖΟΜΑΙ
☼ ☼
Σε βλέπω από το έρεβος βγαλμένη στο φως
εγώ ο αρκουδόβατος ο και μικρός σοφός
κι ολόγυρά Σου πέφτουνε αστέρια διαρκώς
βάζοντας μπρος τις μηχανές του όλβου ολοταχώς
☼ ☼
Σε βλέπω και ζαλίζομαι
μα πια δε διαολίζομαι
στην κοίτη σου λικνίζομαι
με όλους χαριεντίζομαι
☼ ☼
Σε βλέπω και ο μέχρι χθες μεγάλος μου εχθρός
στο κλάσμα του μονόλεπτου γίνεται αδελφός
πού να ’ξερα ο δύστηνος πως είναι τόσο απλό
κι όλοι που χαραμίστηκαν κατά το παρελθόν!
☼ ☼
Σε βλέπω και φωτίζομαι
κάτι απ’ τη χάρη Σου δανείζομαι
ξάφνου λοιπόν συναπαρτίζομαι
μου δίνεις και δωρίζομαι
☼ ☼
Σε βλέπω από το θρόνο μου λουσμένη στο Φως
ψηλά εκεί που ανέβηκες του Βίου Εσύ η Τροφός
που έλυσες τα μάγια μας διά παντός σαφώς
κι ανθήσαν οι Σαχάρες μας όπως παλιά – αμ πώς!

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: