For ίσως λένε τα φεγγάρια, my gentle Lady!



Μες στο Ακριβό Σου Ανθοδοχείο και στα στημόνια των χυμών
μέσα στο δέλτα όλης της μνήμης θα ξεκινήσουμε λοιπόν
φτάνουν τα όνειρα στον ξύπνο σαν τα χελδόνια στο βουνό
και στην ανάσα Σου ασκητεύω το μέγα αρχαίο Μυστικό

Ίσως κλαίνε τα ντουβάρια απ’ την τόση ταραχή
νοιώθω πως γεννώ τα βράδια και δοξάζω τη Ζωή
ίσως λένε τα γαϊδάρια τι σημαίνει απαντοχή
κι όλο απλώνω χέρια άδεια λέγοντας ότι θα ’ρθεί
ίσως θένε τα ζευγάρια μίτος πάλι να πιαστεί

Μια αχτίδα φως τρυπά τις λύπες κι αποκαθαίρει τις πληγές
πώς μπλέκουν λέω οι ευωχίες και των ανθρώπων οι χαρές
μες στο ακριβό Σου ανθοδοχείο και στα στημόνια των χυμών
μες σε καθρέφτες δίχως θλίψη θα ξαναρχίσουμε λοιπόν

Ίσως λένε τα φεγγάρια τι σημαίνει πλησμονή
νοιώθω πως γεννώ τα βράδια και δοξάζω τη Ζωή
ίσως κραίνε τα πουλάρια με τη μια φερομονή
κι όλο κάμνω στα σκοτάδια ξέροντας πως θα φανεί
ίσως θένε τα μανάρια μίτος κι άλλος να πιαστεί
ίσως κλαίνε τα ζευγάρια που μυρίζει η Ροδαυγή

Δες τι μαυλίστρα γαλήνη,
λίγα δευτερόλεπτα πριχού μια
Καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του
Ανθρώπου
ΞΕΣΠΑΣΕΙ,

κλάζοντας
τους αρπαχτούς
τους κουρνιαχτούς
τους μουλωχτούς
τις «κιβωτούς»
σάπια σανίδια

στους ωκεανούς!


Κοιμήσου
Αγαπημένη μου
γλυκάσου
Πονεμένη μου

Φυλάξου
Λατρεμένη μου
στο φάτνωμα
του Λόγου μου

Θα Σε ξυπνήσω πάλι εγώ
όταν της Ζήσης μας το πρώτο Αυγό
θ
απιθωθεί πια καταγής
στο χάραμα της Ροδαυγής

Χάρη σ’ Εσένα και για Σένα

Πρώτα χαράζει η Ροδαυγή

Κι ύστερα βγαίνει ο Ήλιος μας
ο ακτινοβόλος Φίλος μας
που δεν αντέχει
να μη Σε βλέπει
να Σε χρυσώνει
και να Σε ιδρώνει

Λειώνει σα χιόνι
και μαρμαρώνει
ίκτερο βγάζει
απ’ το μαράζι
ο τοξοβόλος Κρίνος μας
ο Απόλλων απ’ τη Δήλο μας


Κάνατε κλικ επάνω στις δύο τελευταίες εικόνες, ώστε να είναι πλήρες το ταξίδι που σας πήγα;

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

5 Σχόλια to “For ίσως λένε τα φεγγάρια, my gentle Lady!”

  1. Margo Says:

    Αγαπητέ Ίων, οι στίχοι σου, τα τραγούδια που διάλεξες, οι φωτογραφίες, όλα, βάλσαμο γίνηκαν. Σε πείσμα των όσων συμβαίνουν, παλεύουμε να πιαστούμε από την ομορφιά σε οποιαδήποτε μορφή. Τώρα περισσότερο από ποτέ την έχουμε ανάγκη. Να είσαι καλά!

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Αγαπημένη μου Margo,

      Δεν βρίσκω λέξεις για να σου εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου.
      Αφού λοιπόν σου άρεσε τόσο, κάνε άλλη μία επίσκεψη από εδώ μετά από λίγες ώρες, γιατί ετοιμάζω νέα τέτοια «εκπομπή» (που όμως φοβάμαι ότι δεν θα έχει την ίδια αισθητική ομορφιά).

      Φαίνεται ότι τώρα έχουμε ανάγκη την ομορφιά περισσότερο από ποτέ.
      Αυτό που (ακόμα) δεν φαίνεται, είναι το γεγονός ότι η ομορφιά έχει αρχίσει να κατακλύζει τα πάντα, απειλώντας με ανελέητο πνιγμό όλους τους άρρωστους εχθρούς της, όλους της εχθρούς της ζωής.
      Αψευδή απόδειξη της κατακλυσμιαίας επέλασης της ομορφιάς, αποτελεί η δική σου ύπαρξη.

      «Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
      μέσα στα χείλια σου εγώ».

      Να είμαστε -άσε που ήδη είμαστε!- καλά!

      Υ.Γ. 1. Θέλω σαν τρελός να έρθω και από σένα, για να γράψω κανένα καινούργιο εποικοδομητικό σχόλιο, αλλά και να προσθέσω σ’ εκείνο το «μικρό», μα… καταλαβαίνεις. Πού θα πάει, όμως, όλα θα γίνουν, και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο και την πιο κατάλληλη ώρα!
      Υ.Γ. 2. Όταν μου γράφεις σχόλια εδώ, βάζε και το σύνδεσμό σου, ώστε να έρχονται εύκολα σ’ εσένα οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες που σε διαβάζουν εδώ. (Το σχόλιό σου που κόπηκε, το συμμάζεψα.)

  2. Prisoned Soul Says:

    Αϊάσανθε Ίων

    Μετά την «κακοποίηση» του ποιήματός μου σκέφτηκα να έρθω να συναντήσω τον γλυκό «κακοποιό» και να του εκφράσω έναν τυπικό θυμό…
    αλλά αντί γι αυτόν αντίκρυσα μια ερωτευμένη ψυχή, μερικά υπέροχα τραγούδια, κάποιες μαγικές εικόνες και λόγια που με ταξίδεψαν στην διαδρομή που έκανε η καρδιά σου!!!!

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Κι εγώ εδώ αντίκρυσα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, είμαι βέβαιος γι’ αυτό, ένα τόσο ευπρόσδεκτο θυμωμένο πλάσμα!
      Κι όχι μόνο αυτό, αλλά επιπλέον –είμαι επίσης βέβαιος– τον ωραιότερο θυμό του κόσμου, έστω κι αν ήταν τυπικός!
      Κι ακόμα, μία πανέμορφη, αν και φυλακισμένη, ψυχή.

      Να σου πω ότι σ’ ευχαριστώ από τα μύχια της ψυχής μου; Αφού σου το είπα κιόλας!
      Να σε καλωσορίσω; Αφού το έκανα κιόλας!
      Αντί γι’ αυτά, λοιπόν, θα σου πω ότι ονειρεύτηκα να ταξιδέψω κι άλλες φορές, κι ακόμα καλύτερα, την καρδιά σου σε παρόμοιες διαδρομές, κι ότι ελπίζω να συμβάλω ώστε να πάψει η ψυχή σου να είναι prisoned (εάν πράγματι είναι, που εύχομαι όχι).

      Σε χαιρετώ με ένα ξημερωμένο και εξημερωμένο, πλην όμως θερμότατο, φιλί.

  3. Μια χούφτα πρωταπριλιάτικες αλήθειες « Έστε Άξιοι Says:

    […] Έστε Άξιοι έστε Άνθρωποι Άνθρωποι έστε « For ίσως λένε τα φεγγάρια, my gentle Lady! […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: