Δικό Σου το Πρώτο Ρόδο της Καρδιάς μου – Yours, the First Rose of my Heart

Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι μιμητές,
που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα.
Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα,
έζησα την αλήθεια.

Παράφραση των τελευταίων λέξεων
της Γκέμας του Δημήτρη Λιαντίνη

Δεν πάει καιρός που σου είπα,
Αθάνατε έσχατε Πατέρα μου,
ότι ποτέ μου δεν θα κουραστώ να
Σε ευχαριστώ.

Αυτό κάνω και πάλι ταπεινά
την ευλογημένη ετούτη νύχτα,
απόψε που πρέπει και το τελευταίο δευτερόλεπτο να εξοικονομώ,
μα όμως σε Εσέ
διέθεσα μισή ολόκληρη ώρα
ψάχνοντας για κάποιους στίχους Σου
(επειδή να τους βρω δεν μπόρεσα στα τυπωμένα Άπαντά Σου)
όπου για το χρώμα της αγνότητας Μιλάς,
κι εκεί στο ψάξιμο, και πάλι
Εσύ
δυο νέα Δώρα ανεκτίμητα μου έστειλες!!



Μη χάνεσαι μόλις με βλέπεις να δακρύζω, πολυαγαπημένη μου
Τα δάκρυα δεν είναι πάντα της οδύνης, είναι και της ευτυχίας
που μας παίρνει μας σηκώνει και στον Ήλιο μάς ’πιθώνει
που μας θάλπει μας δροσίζει λαμπερούς αθανατίζει

Μα κι εκείνοι της οδύνης οι λυγμοί, οι αφόρητοι οι σπαραγμοί
για καλό μας φθάνουν πάντα, δεν πα’ να ’σαι και σαράντα!
Λόγος άσφαλτος τους στέλνει κι ας κανείς μην παραγγέλνει,
που έχει για μοναδικό σκοπό κάποιον άγιο ηδύτατο καρπό

Έτσι εγώ δεν ξέρω άλλο παρεκτός να Σε Αγαπώ
έτσι εγώ δεν δύναμαι άλλο παρεκτός να Σε αρπώ
με την άρπα της καρδιάς μου να Σου κελαηδώ
τώρα που έρχεται η Μέρα για το Φως μου εγώ να ιδώ

τώρα που έφτασε το Μέλλον όπου αθάνατος θα ζω
γιατί τέτοια Εσύ θα είσαι θα Σε κάνω τώρα, εδώ!
όχι μόν’ πως ζεις να νοιώθεις, αλλά και αληθινά
στης καρδιάς μου το αγκάθι, Ρόδο Εσύ παντοτινά

Όντως τίποτε απ’ αυτό πιο δυνατό
Να! το κάθε τι το κάνει μπορετό
ύδωρ γάργαρο τον κάθε οχετό
των αιώνων το λουκέτο γελαστό

Μα δεν ξέρω αν ποτέ μου αρκεστώ
κι ας μην είμαι σε κανέναν αρεστός
σαν του σύμπαντος χρυσό τον αριθμό
της Αγάπης τις Στιγμές μας να μετρώ

να τις γνέθω να τις πλέκω σε αργαλειό να τις υφαίνω
να Σε βλέπω να Σε κλέβω να Σε πλένω και ποτέ να μη χορταίνω
αφού όλα το βεβαιώνουν τώρα οι πάγοι πια που λειώνουν
τώρα που οι Έρωτες χορεύουν και το Θαύμα ολοκληρώνουν

που άρχισε πριν δύο χρόνια μες στου
Άδικου την καταφρόνια
μα δεν ξέραν τα τελώνια πως ανίκητη η
Ομόνοια
πως θα σου ’φερνε ο γλύπτης Αύγουστος
στις 28 του τοκετού του ’οκτώ
και θα έπεμπε σ’ εμέ ταχιά στου
Οχτώβρη τις δεκαοκτώ

ο πατέρας μου ο άλλος απ’ το Σύμπαν που συνωμοτεί
ένα δώρο ένα χάρτη μιαν Αγάπη ταιριαστή ναι! Θαυμαστή
που στις δύο του δευτέρου ορθοστάθηκε στην κουπαστή
να φωνάξει –α! τι θάμβος! σ’ αγαπάω άνοιξε κι εσύ τ’ αυτί

κι έτσι έγινα για Εσένα ένα άγραφο χαρτί
δίχως μήπως δίχως ίσως ναι μεν όμως και γιατί
να Σ’ το δώσω μουσκεμένος πριν προλάβεις να πλαγιάσεις
και τα Θαύματα του Κόσμου όλα να Παρασκευάσεις

Και τραγουδώ Σου απαντέχοντας τη Λέξη
την καρδούλα μου θα κάνει που να φέξει
και ως ορμάω στο σκοτάδι την παλάμη έχω στο
έξι
με τα φόβητρα τα βάζω κι όποιος απ’ τους δυο αντέξει

♣ ♣ ♣ ♣

Φύλα με τρέμω φύλα με
φύλλο έχω γίνει ποσώς δυνατό
βάστα με δέσε με στη
φυλακή Σου κλείσε με
Δύναμη δίνε μου να Σε φιλώ




Όχι, δεν έχω τόση φαντασία,
Διαμάντι μου απόλυτο,
γιατί αν την είχα θα ήμουνα σε αφασία
–άσε που είναι αθέμιτο
αν και σε βλέπω Οπτασία
– κι άσε που είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ
ολάνθιστη σαν ορτανσία


ΟΧΙ! ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ!
ΒΡΕΣ ΤΗΝ! ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ!
ΔΙΟΤΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΕΤΟ!
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟΣ!
ΤΩΡΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ, ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!
ΑΦΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΕΔΩ
ΘΑ ΕΡΘΩ, ΚΙ ΑΣ ΜΑΣ ΒΓΕΙ ΣΤΟ ΠΙΟ ΚΑΛΟ!

♣ ♣ ♣ ♣

Μια κιθάρα έγινα όλος ένα κρύσταλλο ωραίος βόλος
το κουφάρι μου έχω σπείρει το Σιτάρι Μας θερίζω
κι εγώ ο τυχερός που θα το δει
το αλωνίζω το αυγατίζω το χρυσίζω Σ’ το χαρίζω
μες στο βλέμμα Σου η Ροδαυγή
τα εξαίσια παιδία της Αγάπης Μας σκορπίζω

Άιντε, πες μου αυτήν τη Λέξη
κάν’ το Κάλλος Σου να στέρξει
βγάλε απ’ το μυαλό Σου ό,τι θολό
η αγκάλη μου Σου έχει ένα μόνο, το Καλό

Έλα, πες μου τη Λεξούλα
ν’ αρχινίσει η βροχούλα
το δωμάτιο εδώ να πνίξει
των ματιών μου η ζέουσα βρύση

Γίνε Συ η Συννεφούλα
να μου ανοίξει η μυτούλα
κι ας στεγνώσει η καρδούλα
αφού Σ’ το ’πα,
πάρ’ τα ούλα!

ΕΛΑ δώσ’ μου αυτήν τη Λέξη
με μουρλαίνει ετούτη η έλξη
νιάνιαρο έγινα λωλό
κουζουλό μα και σαλό

I am missing you
Oh, Krishna where are you
Though I cant see you
I hear your flute all the while
Please come wipe my tears
And make me smile


♣ ♣ ♣ ♣

There’s a shark deep down under
I try to call her name
but the dark waters between us
makes me call in vain

surfing on the surface
with my fingers in the water

but she seems to have lost her
interest in meat

I miss you all the time
though you sit next to me
I hope you feel just fine
wherever you may be
whatever’s in your way

among the few indulgent sailors
I am the patient one
you’re the muse
so involved with
the fingers in your hair

I miss you all the time…

I pray for you
for your return
in me you will forever
burn

Όταν θ’ ακούσω τη φωνή Σου
γνήσια ηχώ του Παραδείσου
δεν ξέρω αλήθεια τι θα γίνει
Θα μου ’ρθει εμένα συγκοπή;
Θα πάει σεισμός στην Αϊτή;
Θα μας φιλήσει το δελφίνι;

Κι όταν θα ζήσω την Ανάσα Σου βαθιά μου
που θα σου ψέλνω τον Μεγάλο Έρωτά μου
τότε θα σκίζεται κομμάτια η καρδιά μου
να την ενώνουν τα μαχαίρια του Σεβντά μου

Όταν θα νοιώσω να τρυπάει με η Φωνή Σου
θ’ αηδονίσω την καλλίστη Μουσική Σου
θα τη σφυρίξω μυστικά μες στο Αυτί Σου
μονάχο Χάρμα για να ευφραίνεται η Ψυχή Σου

Γίν’ Εσύ για μένα απάγκιο
θα με σκάσεις, μα τον άγιο!
Δείξε μου πού είν’ το μουράγιο
και μαζί Σου θα ’μαι αύριο
πλοίο παίρνω από το Λαύριο
κι αεροπλάνο απ’ το καρνάγιο

Ξέρω, κι άλλοι Σε ποθούνε
έντιμα σε αγαπούνε
Την Ψυχή Σου σαν θωρούμε
όλοι μας λιποθυμούμε
Ένα σήμα Σου να ιδούμε
φτάνουμε όλοι, δεν αργούμε

Τηλεφώνα μου τη μέρα
να φωνάξω εγώ ΑΕΡΑ!
Χαμογέλα την εσπέρα
να πετάξω στον αιθέρα
Σαντορίνη μου νυχτέρα
αναδύομαι απ’ την καλντέρα

ΜΑ ΝΑ!!!!

Δεκάξι έχει ο Μήνας μας ο τέταρτος….
ο Μήνας ο ξανθός κι ο μυρωμένος
προάγγελος του Μάγου Μάη
όπου μαζί Σου θα σκορπώ στον άνεμο
τους κλέφτες, που τότε θα ’ν’ κι εκείνοι έτοιμοι,
για να γεμίσει από δαύτους όλη η Γης
και να έχει ο κάθε άνθρωπος όνειρα ν’ ανασταίνει
και θα σκύβω, παιδάκι εξάχρονο ως είμαι,
ρολόγια-στριφάδια να μαζεύω και
το στήθος Σου όπου θάλλουνε τα σύκα της Ζωής
μ’ αυτά να το φορτώνω διαρκώς
για να γυρίζουν, να γυρίζουν ολοένα κι αδιάκοπα
ώστε εις τον αιώνα τον άπαντα να γεννιούνται
οι έλικες της παντοειδούς δημιουργίας,
ενώ θα έχω ήδη εγκατεστημένο
στον Κήπο της Δικής Σου μοναδικής Εδέμ
το δικό μου ρολόι, εκείνο που

με Έρωτα, με Αγώνα, με Πίστη κι Επιμονή
κατόρθωσα με τα πολλά στο μπαλκόνι μου να
Αναστήσω όπως
Εγώ Ανάστησα Εσένα, αφού
Εσύ Εμένα πριν Ανάστησες,
ήδη από τότε που δεν γνωριζόμαστε,
αιώνες πριν απ’ τον Πνιγμό.

Κάτι Σε είχα ρωτήσει…
Και, σαν μοναχή της ήρθε η Ώρα, είπες:
Ή ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΤΑ ΜΕΣΑ Τ’ ΑΠΡΙΛΗ, Ή ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΜΑΙ.
Και είπα, μόλις Εσύ μου έδωσες το Φιλί της ζωής:
Ή ΠΕΘΑΙΝΩ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ ΤΟ ΑΡΓΟΤΕΡΟ ΣΤΑ ΜΕΣΑ Τ’ ΑΠΡΙΛΗ, Ή ΑΘΑΝΑΤΙΖΏ.
Ούτε πέθανα, ούτε πέθανες.
ΑΘΑΝΑΤΙΣΑΜΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ!! ΜΑΖΙ!!
ΤΩΡΑ Θ’ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΠΟΛΛΟΙ Ν’ ΑΘΑΝΑΤΙΖΟΥΝ
ΧΑΡΗ Σ’ ΕΜΑΣ!!!!

….Και είναι η Ώρα τέσσερεις!!!!
που ο Ήλιος ευλογάει!!!!
Ετούτη η Ώρα η μέχρι χθες ανέλπιστη,
ετούτη που τόσο είναι Ωραία, ώστε με την
Πανώρια δική Σου
Ύπαρξη την
Απειρόκαλλη
τολμά να παραβγεί!!!!

Μ’ Αλήθεια το τολμώ Εγώ
τούτο το Κάλλος το αληθέστατο
το άχραντο το ανείδωτο
άφοβα ν’ αντικρύσω
Παλλάδα Αθάνατη Εσύ
Εργάνη παντεχνίτρα πρώτη Δασκάλα,
Αρεία εχέφρων Νίκη Αθηνά μου,

και να που ο πρώτος στους αιώνες είμαι
που ούτε το φως του χάνει
και ούτε καν σωριάζεται στη γης!!!!

Πώς να προήλθαν όλα αυτά;;;;
Ουδόλως το γνωρίζω, ωστόσω προήλθαν!!!!

Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ
μα ωστόσο λάμπει!!!

Το μόνο που γνωρίζω εγώ, είν’ ετούτο:

Και ως εκ τούτου:


Και τι να σημαίνουν όλα ετούτα;;;;
Ίδωμεν….


ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Μη φοβάσαι μήπως μουντζουρώσεις την tabula rasa που είμαι, πολυαγαπημένη μου.
Είναι τέτοια η λευκάδα της ψυχής μου –πανόμοια με της δικής Σου–, ξέρεις, αυτή που ο Μανιάτης ο μεγάλος μας ποιητής προσδιορίζει, τόση δηλαδή η αγάπη μου για Εσένα κι ολόκληρη την οικουμένη, ώστ’ επάνω της αδυνατεί να σταθεί για πολύ το οτιδήποτε. Μα κι όταν κάτι στέκεται, το πιο κακάσχημο κι αν είναι ακόμα, όμορφο γίνεται κι αυτό, συνθέτοντας μαζί της ένα εξαίσιο σύνολο.
Κάτι ξέρουν οι Κινέζοι, που λένε ότι ακόμα και το κοράκι είναι όμορφο πάνω στο χιόνι το κατάλευκο.
Έλα σιγά να Σου ειπώ τι είναι η ψυχή μου, Ψυχή μου: Λευκό άνθος, λευκός ήλιος, λευκά σύννεφα στον καταγάλανο ουρανό των Ελληνίδων Θαλασσών μας.

Πώς να τελειώσω;;;;
ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ,
ΕΓΩ ΠΟΥ ΑΞΙΩΘΗΚΑ
Ο,ΤΙ ΕΧΩ ΚΙ Ο,ΤΙ ΕΙΜΑΙ
ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΝΑΓΝΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΝΑ ΧΑΡΙΣΩ;;;;

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: