Εσύ κι εγώ, εσύ κι εσύ, ΕΜΕΙΣ, και οι μεγάλες προκλήσεις των καιρών μας – You and I, you and you, WE, and the great challenges our times

Από τα τόσα και τόσα πράγματα που πληροφορούμαστε καθημερινά, εσύ κι εγώ δεν μπορούμε να αναζητήσουμε μαζί και να βρούμε το ουσιώδες; Αντί να θάβουμε την κάθε πληροφορία, την κάθε εντύπωση, την κάθε ριπή γνώσης κάτω από την επόμενη που μας κοπανάει την άλλη στιγμή, δεν μπορούμε να κρατάμε ο καθένας μας από ένα «αρχείο» και να αναζητούμε, κατά μόνας και από κοινού, την αόρατη κλωστή που συνδέει μεταξύ τους πάμπολλα –αν όχι όλα– από αυτά τα εκ πρώτης όψεως άσχετα και ασύνδετα πράγματα;

Μέσα στις τόσες και τόσες ανερμάτιστες συζητήσεις που κάνουμε, εσύ κι εγώ δεν μπορούμε να δώσουμε λίγη γνήσια προσοχή σε ό,τι λέμε και ό,τι ακούμε, λίγη πραγματική αξία στο διάλογό μας; Μέσα στις τόσες και τόσες φευγαλέες σκέψεις που μας περνούν απ’ το μυαλό, δεν μπορούμε να κάνουμε μια διαλογή (φιλτράρισμα) και να κρατάμε τις ελάχιστες εκείνες που δεν είναι για πέταμα; Μέσα στις τόσες και τόσες ασυλλόγιστες ενέργειες με τις οποίες σκοτώνουμε τον χρόνο μας, δηλαδή τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να γίνουμε λίγο πιο εκλεκτικοί ώστε να αποκτά ο χρόνος μας ποιότητα ζωής αντί για μούχλα θανάτου; Δεν μπορούμε, αντιστεκόμενοι στον ορυμαγδό των εξωτερικών κι εσωτερικών «θορύβων», να δώσουμε την πρέπουσα αξία, δηλαδή την επιβαλλόμενη υπόσταση και διάρκεια στον λόγο μας, στις βαθύτερες ανησυχίες μας και, εν τέλει, στον αληθινό μας εαυτό;

Μήπως με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε; Να αναγνωρίσουμε καθαρά ποιοι (και πότε) είναι οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι μας; Μήπως έτσι καταφέρουμε να εξακριβώσουμε ποιος είναι, και ποιες μορφές υποδύεται στις πάμπολλες μεταμφιέσεις του, ο εχθρός που φωλιάζει στις μεταξύ μας σχέσεις και μέσα στον καθένα μας ξεχωριστά, πού και με ποιον τρόπο ενεργεί και μας δηλητηριάζει, πώς και από πού τροφοδοτείται κι ανανεώνεται, ακόμα κι από εμάς του ίδιους;
Μήπως με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να ανασύρουμε λίγο-λίγο απ’ την αφάνεια την αλήθεια –τη δική μας και του κόσμου–, ενώ συγχρόνως θα γινόμαστε άνθρωποι;

Από τα τόσα και τόσα αντιφατικά κι ετερόκλητα γεγονότα που καθημερινά συμβαίνουν, και για τα οποία βάζουμε κι εμείς οι ίδιοι το χεράκι μας σε κάποιον βαθμό, εσύ κι εγώ, εσύ κι εσύ, ΕΜΕΙΣ, δεν μπορούμε να βγάλουμε σιγά-σιγά ένα ασφαλές συμπέρασμα για τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν και καθορίζουν τους πάντες; Για τα απαράγραπτα δικαιώματα και τις αναπόδραστες ευθύνες μας; Δεν μπορούμε να φθάσουμε σε μία συμφωνία για το πού πραγματικά τραβάει η ανθρωπότητα, δεν μπορούμε να βρούμε και ν’ αναγνωρίσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτής της πορείας, ώστε, νηφάλιοι και συναδελφωμένοι, να κάνουμε επιτέλους ό,τι είναι απαραίτητο για τη ζωή και το μέλλον ημών και αλλήλων, για τη ζωή και το μέλλον του οίκου μας, της Γης μας;

Δεν θα έγραφα επ’ ουδενί τα παραπάνω ερωτήματα, εάν η δική μου απάντηση σ’ αυτά δεν ήταν εξ αρχής δεδομένη:

ΑΣΦΑΛΩΣ, ΑΣΦΑΛΕΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Αύριο θα σας παρουσιάσω μία εκτενή ανάπτυξη αυτής της απάντησής μου.

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: