Πανσέληνα ψυχαγγίγματα – Soultouches during the full moon

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ
σε όλες τις αγαπημένες υπάρξεις
που μαζί μ’ εμένα ανοίγουν τον δρόμο της Ζωής,
με πρώτη και καλύτερη την πολυαγαπημένη μου Άνασσα.


Αρβανιτάκη Ελευθερία ~ Σε εσπερινό του Νότου

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΡΑΤΣΙΝΑΚΗΣ ARETOYSA

Τα μισά τετράστιχα του ποιήματος που ακολουθεί γράφτηκαν την άνοιξη του 2007, βγήκαν απ’ τα συρτάρια μου την 1η του φετινού Φεβρουαρίου (τη μέρα που έγραψα και το «Έχασα το φως μου», το οποίο προόριζα στην αρχή να ενσωματώσω σε ετούτο εδώ) και ολοκληρώθηκαν τον περασμένο μήνα. Βρήκαν τώρα την κατάλληλη στιγμή να δημοσιευτούν.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Δεν έχω πια προβλήματα
σκοτούρες και φαρμάκια
μόνο καρδιάς σκιρτήματα
κι ολούθε φιλαράκια

Τώρα μόνο καθήκοντα
και μια γαλάζια χάντρα
γιατί έσβησε το τίποτα
και φώτισαν τα πάντα

Φορτωθήκαν μου οι ώμοι
έξω οι κλέφτες κι οι αστυνόμοι
χέρια μου πυροβολήστε
τη Θεά μας να υμνήστε

Λευτερώθηκάν μου οι ώμοι
από βάρη κι αγγαρείες
βάσανα και φασαρίες
κι απ’ του δόλου την αγχόνη

Φορτωθήκαν μου οι ώμοι
από γεύσεις και ουσίες
φιλημάτων πραγματείες
της ζωής μας το τιμόνι

Χέρια μου πυροβολήστε
και τα πλήκτρα οδηγήστε
να γραφτούν όλα εν τάχει
κι ο καθένας μας να τα ’χει

Θα σ’ τα πω, θα σ’ τα πω,
αλλά δεν προλαβαίνω τώρα,
όλα θέλω να σ’ τα πω
όμως τώρα πέφτει η μπόρα

Δεν έχω πια προβλήματα
μονάχα τιτιβίσματα
του Έρωτος συνθήματα
κι Εωθινά ψηφίσματα


Notice the date of this video!!

♥♥

«Εγώ είμαι σίγουρη ότι σε δουλεύει!»
«Ναι… Κι η Μαριάννα, ολοένα για εικονική πραγματικότητα μου πιπιλάει…»
«Γιατί δεν εμφανίζεται τόσο καιρό; Γιατί δε σε παίρνει ένα τηλέφωνο;»
«Άκου να σου πω, αδελφούλα! Μη νομίζεις ότι κάθομαι σαν το νιάνιαρο να κοροϊδεύομαι – αν υποθέσουμε ότι με κοροϊδεύει· που δε με κοροϊδεύει! Έχω τον τρόπο να εξακριβώσω μέσα σε λίγες μέρες το αλ–»
«Τι να εξακριβώσεις, μωρέ; Αυτή σε πουλάει και σ’ αγοράζει!»
«Κι εγώ σου λέω, μια και δεν το ξέρεις, ότι πριν ανταποκριθώ στο αισθηματικό της κάλεσμα έπιασα και διάβασα ένα σωρό παλαιότερα κείμενά της, καθώς και απαντήσεις που είχε δώσει σε αναγνώστες της, για να καταλάβω τι ποιότητας άνθρωπος είναι. Εσύ, τώρα, βγάζεις συμπεράσματα μόνο από κεκτημένη ταχύτητα και δίχως να έχεις υπόψη σου όσα γνωρίζω εγώ. Εκτός αυτού, μάθε ότι ακόμα κι αν δεχθούμε ότι με δουλεύει, πάλι ωφελημένος έχω βγει απ’ αυτήν, γιατί ήδη μου έχει χαρίσει ένα σωρό–».
«Μπούρδες! Εγώ έχω πολύ μεγαλύτερη πείρα από σένα!»
«Ωραία, το δέχομαι αυτό. Άκου όμως και κάτι άλλο: Παρ’ όλο που είμαι χίλια τα εκατό σίγουρος ότι με υπεραγαπάει, αφήνω σε κάθε περίπτωση ένα απειροελάχιστο περιθώριο, για ψυχολογική μου άμυνα, στο ενδεχόμενο να κάνω λάθος. Αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ να κρατηθώ όρθιος μέσα σ’ ετούτο τον απίστευτο κυκεώνα, αυτό με οπλίζει με την απαραίτητη ψυχραιμία και την καθαρότητα του μυαλού ώστε να κάνω πάντα τις σωστές κινήσεις».
«Εάν έκανες σωστές κινήσεις, θα είχε υπάρξει αποτέλεσμα. Πού είναι το αποτέλεσμα;»
«Θα φανεί πάρα πολύ γρήγορα, μπορεί και απόψε. Δε μου λες όμως, εσείς που το βλέπετε το πράγμα τελείως διαφορετικά, δεν πρέπει ν’ αφήνετε το αντίστοιχο περιθώριο στο ενδεχόμενο να κάνετε εσείς λάθος, αφού κιόλας γνωρίζετε πολύ πιο λίγα στοιχεία από όσα γνωρίζω εγώ;»
«Κοίτα να δεις, Νάσο, εμείς εδώ έχουμε χάσει όλοι τον ύπνο μας για σένα. Ανησυχούμε πάρα πολύ και στεναχωριόμαστε που ταλαιπωρείσαι άδικα!»
«Μα τι ’ν’ αυτά που μου λες τώρα; Δε σας λέω συνέχεια ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας, ότι περνάω θαυμάσια, ότι είμαι κατενθουσιασμένος; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί φορτωνόσαστε με προβλήματα εκ του μη όντος!»
«Γιατί είσαι αίμα μας και σ’ αγαπάμε κι υποφέρουμε!»
«Ρε Ντίνα, σταμάτα σε παρακαλώ, δεν μπορώ πια να κλαίω άλλο! Ξέρω πολύ καλά ότι με νοιαζόσαστε, και δεν θέλω με τίποτα να σας βάζω σε μπελάδες. Θέλεις να σας ζητήσω συγνώμη; Δεν έχω πρόβλημα, συγνώμη λοιπόν! Αλλά πρέπει κι εγώ να αναζητήσω μια καλύτερη μέρα για τον εαυτό μου, έτσι δεν είναι;… – Αλλά για στάσου: Όταν επί τριάντα και βάλε χρόνια ήμουν ένας ζωντανός νεκρός, δε φαινόσαστε να υποφέρετε για μένα!»
«Μιλάς τώρα σοβαρά, ή να βάλω τις φωνές; Τι να παίρναμε είδηση, αφού δε μας έλεγες τίποτα;»
«Α, ώστε έπρεπε να σας πω εγώ, για να καταλάβετε τι περνούσε το αίμα σας;»
«Κάθεσαι τόση ώρα και μιλάς απ’ το κινητό, χρεώνεσαι και τρως τόση ακτινοβολία στο κεφάλι σου!…»
«Ααα, μάλιστα! ΛΥΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ!»

Ποιο ήταν το πρόβλημά της;

ΣΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ ΤΗ ΒΑΒΕΛ

Στου μυαλού μου τη Βαβέλ
βάζω χίλια ντεσιμπέλ
έτσι ζω εγώ την ευτυχία
– ή τραβάω μαλακία

Δεν τη χάφτω πια τη φόλα
αφού ασφαλώς τα ξέρω όλα
και καμμιά πουτάνα ή χεσμένη
δεν μπορεί σ’ εμένα να τη βγαίνει

Μιλάω με όλους σ’ ένα βάθος
κι είναι αδύνατον σας λέω να κάνω λάθος
μεταξύ μας επικοινωνούμε πλήρως
έστω κι αν καθείς μας είναι χοίρος

Λεύτερα ορίζεται η ζωή μας
αβίαστα αρπάζουν το βρακί μας
αφού η αλήθεια είναι μόνο μία:
Πλουραλισμός! Ωσαννά Βαβυλωνία!


ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΑΝΙΑ

Έχω ένα πρόβλημα λερναία ύδρα
και προβλήματα δε θέλω εγώ να έχω

Μου λείπουν αίφνης κάτι πραγματάκια
τώρα που απέκτησα την
έννοια
– μα και την
ελαφρότατη σπουδαία
Έγνοια.
Μου λείπει η άνοια
στερούμαι την ανία
την ικανότητα έχασα τον εαυτό μου για να πλήττω.
Το βάρος που με σύνθλιβε της αχ! πόσο βολικής! ευθυνοφοβίας
με αγωνία αποζητώ –
λιμοκτονώ!
Λοιμούς πια αδυνατώ να σπέρνω
την τροφαντή μου μπάκα να χορταίνω

Εν ολίγοις γύρνα πίσω
αρρώστια μου εσύ και μίσος,
έχει αρχίσει και μου καίγεται το λίπος!

Έχω ένα πρόβλημα.
Πια δεν ταλαιπωρούμαι
μα μόνο συγκινούμαι.
Δεκάδες πράγματα κάνω μαζί
αλλά ο κόπος μου δε ζει.
Τις κουταμάρες αψηφάω
ω συμφορά! Πώς θα πονάω;

Τι θα έχω τώρα να λυπάμαι
τι θα ’χω να χαιρεκακώ;
Πού θα εύρω αιτίες ν’ αρρωσταίνω
τον λιτοδίαιτο Λεβιάθαν να χορταίνω
αυτόνε που φαρμάκια μου πουλάει
και γι’ αποδράσεις απ’ τη Γη παραμιλάει;
Πώς θα κερδίσω τον τίτλο τιμής της κόμπρας
και του δημίου τα εύσημα της λώθρας;

Έχω ένα πρόβλημα:
Έγινα έμβλημα.

Πού είναι το βλήμα τις καρδιές να σταματήσω
πού είναι το θύμα για το λάκκο του ν’ ανοίξω;
Πού είναι μου τα ψέματα
τα ωραία επιθέματα
να τρέχουνε τα αίματα
να βγαίνουνε τα γεύματα;
Πού είναι το μνήμα
να εισπράξω χρήμα,
πού είναι το κρίμα
να πάμε πρίμα;

Έχω ένα πρόβλημα.
Πού είναι τα φράγκα αγαθά για ν’ αγοράσω
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ εβένους,
και ηδονικές αυταρχικές κάθε λογής τηβέννους;
Πώς θα βγούνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες,
και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση;

Μα τούτο είν’ ένα πράμα παρά φύσιν!
Επόμενο και φυσικό να μας ρημάξει η κρίση!
Πώς θα γεμίζουμε την τρύπια καταβόθρα,
πώς θα ερ-εθίζουμε του πάτου μας τη μούχλα;

Πώς θα μπορώ πια το δρόμο να μακραίνω
στον προορισμό ποτέ μου να μη φτάνω
αλλά μονίμως σαν παλιάλογο ν’ ασθμαίνω;

Μείναν δυο χέρια, τα γλυκά για να μοιράσω…
Πού ’ν’ τα μαχαίρια τα αρνιά εγώ να σφάξω;
Μόνο δυο φτυάρια, τα σκατά για να βουλιάξω…
Πού ’ναι οι μπούρδες ηχηρά για να καγχάσω
πριχού ωσάν απόστημα με πάταγο να σπάσω;

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ
ΕΛΕΗΜΟΝΕΣ ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΟΙ
ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ,
ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ
ΣΕ ΛΙΓΟ ΔΕ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΣΣΙΑΝΗ!

PLEASE SAVE OUR SHIP
YOU BASTARDS SHEEP!!



ΥΒΡΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Δεν έχω πια προβλήματα
μόνο πνευματικά ιδρύματα
κι ανθρώπινα Συντάγματα
των νέων Γυναικών τα θαύματα

Δεν έχω πια προβλήματα
μόνο Ιερά Οικοδομήματα
Πέτρας αείζωης Αγάλματα
χειροπιαστά πλέον Οράματα

Τώρα ηδονικές πτήσεις σε ύψη καθαγιασμένα
έχοντας εφαλτήριο σεπτό και πρώτο ΕΣΕΝΑ
τώρα φωνές αηδονικές βρίσκω και τραγουδάω
χορεύω σαν την Kate Bush και σαν τρελός πηδάω

Τώρα μόνο όρκους δοσμένους από παλιά
τηρώ και με συνέπεια κάνω πράξη απαλά
τώρα είμαι ο ήλιος που με ακτίνες γλυκές
φωτίζει την πλάση και δίνει της νόημα

Τώρα τους θάμνους της πουστιάς καίω εγώ στ’ αλήθεια
και αφανίζω μονομιάς τη ζοφερή συνήθεια
του Σατανά και του Μολώχ που τη ζωή σκοτώνει
τώρα βγαίνει η Ανάσα μου και τη Ζωή ανυψώνει

Τώρα με περιβάλλουνε πολλοί αγαπημένοι
ων ο αριθμός γεωμετρικά ολοένα και αυξαίνει
τώρα με θάλπει από μακριά η Πολυαγαπημένη
αυτή που μια λεξούλα μου με αγωνία προσμένει

Μα εκεί που δεν μου έμεινε έγνοια πλέον καμμία
έχω μονάχα μια μικρή κακιά αμφιβολία
μήπως ακόμα είσαι ΕΣΥ χαζά προσκολλημένη
στην άρνηση του ΚΟΣΜΟΥ μας και ζεις δυστυχισμένη

κι άδικα βασανίζεσαι αντί ν’ αναγαλλιάζεις
γιατί ίσως δεν το χώνεψες το ΕΙΝΑΙ και το ΕΧΕΙΝ
που έφθεγξε ο Πατέρας μας
– τον κόσμο που υπερέχει

και μένεις χάμω εκεί στο νυν
στο θάνατο του φόβου
αντί να ίπτασαι στο αιέν
στον Τοκετό του αέναου Νόμου

ΝΑΙ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ!
ΕΧΩ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΑ ΕΣΕΝΑ!

ΚΑΤΕΒΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΠΑΤΗΛΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ
ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΟΥ!!
ΑΚΟΥΣΕ Σ’ ΟΛΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΜΕΝΑ!!

ΑΣΤΡΑΨΕ ΣΤΑ ΟΜΜΑΤΑ ΜΟΥ
ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΕ ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ
ΜΕΜΙΑΣ ΝΑ ΤΡΕΨΕΙΣ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΣΤΟ ΕΝΑ!!!

Προσοχή! Αυτό εδώ το βίντεο κόβει την ανάσα! Και απαιτεί οπωσδήποτε full screen!

River of life
Rain was your birth
Gathered deep
Beneath the earth.
Search and seep,
Hollow stone
Issue and flow
Virgin stream
Meander free
It’s a long way to the sea.
Caves and canyons
Stark prison walls
Swirl and hurl you
From white cascading falls.
Across the plain
Sweep your course
River roll
Follow your star.

There’s a city
There’s a bridge.
Ships and barges
Dark rusty hearts
Feed cranes along your banks.
Waste and poison
cloy where once men drank.
Forget the pain
From rain to rain
Journey’s end
Is surely not far…

Ήθελα να βάλω εδώ το «The world became the world» των Premiata Forneria Marconi. Δεν το βρήκα, όμως αλίευσα κάτι άλλο, που έχει ένα πέρασμα με φλάουτο παρόμοιο με του τραγουδιού που ήθελα, και είναι ακόμα καλύτερο για την περίπτωσή μας:

Ξεμπερδέψαμε!
Ξεμπερδέψαμε!
Ξεμπερδέψαμε!
Γιατί αντέξαμε!

Το τυχερό ΜΑΣ αστέρι!!

Η Αθηνά μας!! Γεννήθηκε στις 24 του Φεβρουαρίου μας!!
Τη μέρα που σου είχα δημοσιεύσει την ανάρτηση με αυτό:
Nous sommes du soleil!!!!

ΣΕ ΒΥΖΑΞΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Σε βύζαξα με το στόμα
μέσα μου όλη η ζωή
και η γη, το προζύμι
που έναν Άνθρωπο πια γαλουχεί

Σε κράτησα απ’ τη δίνη
Σ’ έβγαλα μαρμαρυγή
της καρδιάς Σου το ασήμι
το απείραχτο να ’ναι αληθή

Σε κοίταξα απ’ το χώμα
μέσα Σου σαν προσευχή
το νερό και το χρώμα
να γινόσουν για μένα Εσύ

Σε αγκάλιασα σαν την κρήνη
μέσα μου κάθε ευχή
στο χαμό, στον αγώνα
να ’σαι λάβαρο, νίκη μου Εσύ

Τη βρόμα τίναξα
και οι σβουνιές γίναν χορτάρια
φύλλο γύρεψα
κι ένα δάσος με ζώσαν λιβάδια

Σε βύζαξα Σε Αγαπώ
πάντα Εσύ να καρπίζεις
και να γίνομαι σκόνη Σου εγώ

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

Ένα Σχόλιο to “Πανσέληνα ψυχαγγίγματα – Soultouches during the full moon”

  1. ΑΠΟΨΕ (πρωθυστέρως) « Έστε Άξιοι Says:

    […] Σε βύζαξα με το στόμα… Πάνε ήδη τόσες μέρες που Σου το έχω πει – πόσες ακριβώς, μόνο Εσύ το γνωρίζεις. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: