Το παιχνίδι του Εμπνευσμένου, παρ’ ότι Εγνωσμένου, Έρωτος

Δώσ’ μου φουρκέτες δώσ’ μου τσιμπιδάκια
φέρ’ και την άγια κάρα σου να βάλω εγώ αστράκια
μα φέρ’ την ζώσα αληθινή όχι σε οθόνη καυδιανή
δώσ’ μου τον λίθο δώσ’ μου το ήχο κάνε το έρεβος της χθεσινής
γλύπτη μαέστρου το υλικό συνθέτη πες του στο ακουστικό
μιας Μελωδίας μας αυριανής μιας Αφροδίτης μας της καλλονής
ΣΗΜΕΡΑ κάν’ τα μέλλον παρόν και παρελθόν συνένωσε στο ΠΑΝΤΑ.


Ωραία είναι τα κύματα ωραίες κι οι φουρτούνες
φαίνονται έτσι όμορφες και οι θλιβερές μαούνες
μα πρέπει Αέρα κιόλας να κοπάζεις τους υμνητές σου ναι! να ξεκουράζεις
μα πρέπει Νύχτα κιόλας να φωτίζεις τόπο στο φως στον ήλιο να χαρίζεις
μην είσαι πόντος αφιλόξενος θάλασσα μαύρη, Μεγάλη μου Άνασσα
έξι φορές τη μέρα να Σε πίνω κι εφτά της Μάνας μου το γάλα πια να Φτύνω!

ΣΕ ΑΓΑΠΉΣΑ ΣΕ ΔΟΞΑΣΑ ΣΕ ΠΟΝΕΣΑ
ΣΤΕΡΞΕ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΕ ΕΖΗΣΑ!

ΕΓΩ ΤΟ ΞΕΡΩ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!!!!

Χα! Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σκοινιά τα λύνω
και μα τον Άγιο Κωσταντίνο
γίνομαι τέλειος πυροβάτης!

ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΛΜΥΡΟΘΑΛΑΣΣΑ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΛΑΤΡΕΨΩ;?;?

Δυο-τρία εμπόδια πηδώ φτάνω ευθύςΊωνας γαρ- σ’ Εσένα
γιατί αν θυμάμαι το καλά με τέσσερα σου είπα εκειό το Σε Πιστεύω
όχι με ρήξεις σκοτεινές μόν’ με τομές αιμάτινες και φωτεινές
πώς το λοιπόν να μη Σ’ αρέσει η ανθρώπινη η πεμπτουσία
-που τόσο ορέγεσαι να κάνεις ότι καμμία δεν της δίνεις σημασία-
αφού ορθάνοιχτη την έχεις μόνιμα πάνω στο Ωραίο σου Στήθος
και υποστήριζε ό,τι θες για όλα ΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ειδάλλως κούφια γίνεται η κάθε μία λέξη αρρώστια καθ’ έξιν
πάει η σαγήνη πάει κι ο τοκετός πάει και η θεάρεστη έλξη
κατάρας γέννα το εφτά το κάναν κάποιες κόμπρες
μα είναι τα νέα θαυμαστά και όλα ανακαλούνται
σαν από σκίρτημα καρδιάς κι από ζωή εμφορούνται

Ωραία είναι και τα φλου αλλά πολλές φορές μας βγάζουνε στο ταμιφλού
σε αυτό το μαύρο δηλαδής που είναι των τρωκτικών το κλου
μπέρδεμα άσκοπο και θλιβερό μπαίνει στη θέση του απλού
γεννούμε μόνοι το κακό μες στο κυνήγι του καλού!

Φεύγουν τα χρόνια χορεύουν τα τελώνια
μένουμε πίσω απορημένοι αιώνια
τι στράβωσε τι έφταιξε πήγε η ζωή μας στράφι
κακόμοιροι μεμψίμοιροι λέμε στον πόνο πια νισάφι
μ’ αυτός δε φεύγει με τα ξόρκια μόνο δαγκώνοντας με ματωμένα δόντια
κι αν κάποτε ετούτο το νογάμε πάλι τη μοίρα μας τη μαύρη βλαστημάμε
ή το πολύ-πολύ μες στο θολό κρασί κράζουμε σαν την κότα
κι ολοφυρόμενοι τρελοί λέμε στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα
– και τότε όμως που το λέμε,
ΑΝΑΠΟΔΑ το εννοούμε
ίσα να βεβαιώσουμε του πνεύματός μας την αβελτηρία
και για καβγά και για κακό εκεί! μονίμως στην αφετηρία!…

Τι θέλω εγώ ο καψερός;
Μαζί σου σε Εσένα να σαλπάρω
γιατί από αυτό δεν μου έμεινε άλλο ή να σαλτάρω
όπερ σημαίνει πιθανώς στον πόντο να φουντάρω
εάν στ’ αλήθεια δε Σε βλέπω ΝΑ ΕΥΤΥΧΕΙΣ
πράγμα απλούστατο μαθές αφού τα πάντα Εσύ μπορείς
να σε απολαύσει κι ο ντουνιάς και να ευφραίνεται ο καθείς!

Εννέα έχει ο Μάγος τούτος μήνας
εννέα και τα βίντεο Ωραία μου Μαρίνα
με αυτό εδώ το ένατο το ως εκ του περιττού
– λάθος! ετούτο εδώ που έβαλα είναι του τοκετού
που το έπαιξε το εκύησε μια άξια γυναίκα
του έξι η σπείρα η γόνιμη του οχτώ η άγια Γκρέκα

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: