Χαίρε, ω χαίρε, Μαστουριά! – Έκδοσις βελτιωμένη κι εμπλουτισμένη

«Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. […]
Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.»

Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί,,,Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί

Καθώς ανηφόριζα, τις προάλλες, την πλατεία Εξαθλίων (ή Εξαρχείων, κατ’ ευφημισμόν…) για να πάω στο αυτοκίνητό μου που το είχα αφήσει στην οδό Καλλιδρομίου, πλησίασα μια ομάδα τεσσάρων ατόμων, τα οποία είχαν στήσει «πηγαδάκι» στη στενή λωρίδα απ’ όπου περνούν οι διερχόμενοι. Ήταν τρεις άντρες και μία γυναίκα. Σχεδόν αμέσως κατάλαβα ότι ανήκαν στο «Παγκόσμιο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Διακίνησης Ναρκωτικών», αυτό που, μόνο στην Ελλάδα, στέλνει κάθε χρόνο στον τάφο (με το αζημίωτο, φυσικά) εκατοντάδες ανθούς της πατρίδας μας και μετατρέπει σε ζωντανούς νεκρούς χιλιάδες άλλους.
Έπρεπε αναγκαστικά να περάσω ανάμεσά τους, αφού είχαν κλείσει τον στενό διάδρομο. Την ώρα που τους έφτανα, λοιπόν, ο ένας άντρας, ο οποίος από το παρουσιαστικό του έδειχνε πως ήταν ο ιεραρχικώς κατώτερος της ομάδας, είπε κάτι με εκείνο τον φρικτό, σερνάμενο τρόπο ομιλίας τους, κάτι που τα αυτιά μου δεν μπόρεσαν να ξεχωρίσουν. Τότε ο ένας από τους άλλους δύο άντρες, ο οποίος ήταν με την πλάτη του στραμμένη προς εμένα και δεν με είχε δει, του απάντησε, ξεκάθαρα και επί λέξει: «Φώναξέ με, να φάει μια σφαίρα στο κεφάλι»!

Αυτά συμβαίνουν διαρκώς, επί 365 μέρες το χρόνο, στην πλατεία Εξαθλίων, στην οδό Τοσίτσα πίσω από το Πολυτεχνείο (ως το μοναδικό και θλιβερό απομεινάρι, άραγε, των όσων έγιναν εκεί το Νοέμβρη του 1973;), στην περιοχή της Σοφοκλέους και Μενάνδρου, και σε αναρίθμητα άλλα σημεία της χώρας μας. Ο λευκός θάνατος κυκλοφορεί απροκάλυπτα, ανεμπόδιστα, και οι πάντες γνωρίζουν τα στέκια διακίνησής του, εκτός από τις κρατικές υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για τη δίωξή του – αυτές οι οποίες, με το υστέρημα ημών των φορολογουμένων πολιτών (καθόσον οι ναρκοέμποροι είναι, φυσικά, αφορολόγητοι), διαθέτουν τα πιο τέλεια συστήματα οργάνωσης, παρακολούθησης και καταστολής του ναρκοεμπορίου. Και όποτε μπαίνουν στον κόπο –για να διασώζουν τα προσχήματα– να συλλάβουν κανένα «μεγάλο ψάρι» απ’ το σινάφι των ναρκοεμπόρων, ακολουθεί δικαστική απόφαση για τη φυλάκισή του (αντί για τη θανάτωσή του…) και, μετά από λίγο καιρό, νέα δικαστική απόφαση για την απελευθέρωσή του. Τόσο απλά, τόσο αισχρά!

Αλλά, γιατί να παραπονιόμαστε; Μήπως δεν είναι οι αστυνομικές, οι δικαστικές (α, ναι!, καταδικάστηκε –με αναστολή, εννοείται– κι ο Κεφαλογιάννης· έσταξε η ουρά του γαϊδάρου!), και όλες οι άλλες κρατικές αρχές, κατασκευασμένες καθ’ εικόνα και ομοίωσιν του δικού μας αποναρκωμένου κοινωνικού σώματος; Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτές, όταν εμείς επιτρέπουμε αδιαμαρτύρητα την ύπαρξη όλων ετούτων των καρκινωμάτων, όταν απεκδυόμαστε πάσης δικής μας ευθύνης;

Σε μια κοινωνία με στοιχειωδώς υγιή ανακλαστικά, όμως, όταν οι φύλακες (και οι λοιποί άρχοντες) αποδεικνύονται ανάξιοι, τότε ανασκουμπώνονται και μπαίνουν στη θέση τους οι «φυλασσόμενοι», όσο επικίνδυνο και αν είναι αυτό – διότι ο κίνδυνος από τη διατήρηση της υπάρχουσας νοσηρής καταστάσεως είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερος.

Πριν προχωρήσουμε στον «αντίλογο», διαβάστε κι ένα έξοχο σχετικό άρθρο εκ της αλλοδαπής.

Θα μου πείτε –και ευλόγως, εκ πρώτης όψεως–, λοιπόν, ότι εμείς έχουμε ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις: έχουμε να πηγαίνουμε καθημερινά στις (άχρηστες και βλαβερές, ως επί το πλείστον…) δουλειές μας για να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην και, κυρίως, τα περιττά σκουπίδια με τα οποία γεμίζουμε (ή, πιο σωστά, μεγαλώνουμε) τα κενά των υπάρξεών μας , έχουμε να φροντίζουμε τις οικογένειές μας (αφήνοντάς τις μονίμως αφρόντιστες έναντι των μεγάλων κινδύνων…), να αναλωνόμαστε σε ατελείωτες συζητήσεις που, όπως έχει γράψει κάπου ο Γκαίτε, είναι κάτι ελάχιστα περισσότερο από το τίποτε, να ενημερωνόμαστε για όλες τις μπαρούφες που ξεστομίζουν οι τιποτένιοι αστέρες του γυαλιού, να κάνουμε shopping therapy, να καλλωπιζόμαστε, να βγάζουμε το σκυλάκι μας για πιπί του, να ξεκουραζόμαστε μια στάλα, να κάνουμε ταξίδια, να πηγαίνουμε στην εκκλησία (ή στην τράπεζα, ή στο κόμμα, ή στο γήπεδο, ή στα ξενυχτάδικα, το ίδιο είναι…), να…, να…, να… Πού να βρεθεί χρόνος και διάθεση για να στρατευθούμε στον καθαρισμό της κόπρου του Αυγείου (μάλιστα τη στιγμή που, μεταξύ μας, την τροφοδοτούμε οι ίδιοι); Ε, κι αν τελικά μας καταπνίξει κι εμάς, τι να γίνει; Ούτε οι πρώτοι θα είμαστε, ούτε οι τελευταίοι!
Κι εγώ θα σας πω ότι όλες αυτές οι «υποχρεώσεις» μας, οι οποίες μας εμποδίζουν να βουτήξουμε στα βαθιά, δεν είναι παρά διαφορετικές μορφές πρέζας. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όλοι μας έχουμε γίνει με αυτά (μας έχουν κάνει, για την ακρίβεια…) πολλαπλώς τοξινωμένοι, βαρύτατα μαστουρωμένοι, και πολύ λίγο διαφέρουμε από τις εξαθλιωμένες σκιές που σέρνονται κατά σμήνη είτε πίσω απ’ το Πολυτεχνείο, είτε όπου αλλού (διότι, αν διαφέραμε αληθινά, δεν θα ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση και θα ενεργούσαμε δραστικά). Έχουμε αποναρκωθεί τελείως – έχουμε χάσει, ουσιαστικά, την ανθρώπινή μας υπόσταση.

Η Χάρις Αλεξίου το έχει επισημάνει κι αυτό θαυμάσια:

Νάνι νάνι νάνι νάνι να
κοιμηθείτε όλοι φρόνιμα
νάνι νάνι νάνι νάνι να
φυλαχτείτε από τ’ ανθρώπινα.

Εγώ, για να το αποδώσω με στίχους, θα τολμήσω να κακοποιήσω τον Ύμνο στην Ελευθερία (τι; μονάχα ο Νίκος Δήμου έχει το δικαίωμα να αποπατεί επάνω στον εθνικό μας ποιητή, παραποιώντας τον στίχο του «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα [ή άλλο πράγμα], και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου» σε «Κλείσε μέσα στην καρδιά σου την Ελλάδα και θα πάθεις έμφραγμα»; Και μήπως γνωρίζετε κανέναν «πνευματικό ταγό μας» που να διαμαρτυρήθηκε για αυτή την αισχρή βεβήλωση, όπως τόσο αρέσκονται να κάνουν οι ομοεθνείς του κυρίου Δήμου μετά από κάθε προβοκάτσια τους;):

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των «Ελλήνων» τα μιαρά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Μαστουριά!

Γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Μα, επειδή πιστεύω βαθύτατα και θα το πιστεύω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου ότι είναι στο χέρι μας να σταματήσουμε αυτή την υπερταχεία του μαζικού ενταφιασμού. Επειδή αταλάντευτα εξακολουθώ να ελπίζω, παρ’ όλα αυτά, στους συνανθρώπους μου και πουθενά αλλού.

Και ο Ελύτης, διά της Μαρίας Νεφέλης, λέει:

Δυστυχείς εμπροσθοφύλακες και ανάστροφοι
οδηγοί των βαρέων αρμάτων τ’ ουρανού
ώς και τα σύννεφα είναι ναρκοθετημένα
το νου σας: από μας η άνοιξη εξαρτάται.

Να ξαναδώσουμε στα πόδια μας το χώμα.
Το πράσινο στο πράσινο τον άνθρωπο του Νεάντερταλ
στον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Δεν ωφελούν πια οι μυώνες
θέλει αγάπη θηριώδη
θέλει πήδημα τίγρισσας μες στις ιδέες.

Θέλει πήδημα τίγρισσας
ζείδωρο ερωτικό
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΗΔΗΜΑ
ναρκωτικό θανατικό!!
Χώνεψέ το εσύ που με διαβάζεις
και ίσως άδικα τον τάφο σου ετοιμάζεις!!

Πόσο πια θες την αγάπη μου πιο θηριώδη
για να βγεις απ’ τα τριπάκια τα ερεβώδη;;;;

Advertisements

2 Σχόλια to “Χαίρε, ω χαίρε, Μαστουριά! – Έκδοσις βελτιωμένη κι εμπλουτισμένη”

  1. omadeon Says:

    ΟΛΑ ΣΩΣΤΑ εδώ…
    μόνο που… όταν ο Ελύτης έγραφε τη Μαρία Νεφέλη, η κατάσταση στα Εξάρχεια δεν ήταν τόσο διαφορετική. Αρχές/Μέσα της δεκαετίες ’80, μάλιστα… οι (ΤΟΤΕ) αναρχικοί ξεμπρόστιασαν εμπόρους ναρκωτικών που ήταν ταυτόχρονα ΚΑΙ ασφαλίτες, τους άδειασαν τα αυτοκίνητα και τους πλάκωσαν….

    Φυσικά και ο κόσμος χειροτερεύει κάθε χρόνο. Ομως… δεν είναι αιτία αυτό για απελπισία και καταφυγή στα εσχατολογικά οράματα του Ελύτη, διότι αυτά τα οράματα αναφέρονται σε κάτι ριζικά διαφορετικό από τα ναρκωτικά στα Εξάρχεια… κάτι πιο γενικό. Και ταυτόχρονα δείχνουν προς την κατεύθυνση μιας Αναγέννησης.

    (έτσι για να μη νομίζεις ότι… απορρρίπτω τα πάντα σε κάποιον, όπως εσύ).

    Επειδή ασχολούμαι χρόνια με τον Ελύτη, αν δώ άλλο σου ποστ ΘΕΤΙΚΟ, θα το επαινέσω κιόλας.

  2. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Αυτό το κείμενο θίγει, κατά την προσφιλή μου συνήθεια, πολλά και ακανθώδη ζητήματα. Κι εσύ, λέγοντάς μου ότι συμφωνείς σε όλα, μου χάρισες λίγα γραμμάρια γνήσιας ευτυχίας. Σ’ ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

    Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου. Έχω μονάχα μία… υποσημείωση:
    Βλέπω καθαρά ότι δεν έχεις κατανοήσει τον προσανατολισμό μου. Κάθε άλλο παρά απελπισία είναι αυτό που με έκανε να μνημονεύσω τα εσχατολογικά οράματα του Ελύτη. Ακριβώς το αντίθετο είναι, ακριβώς αυτή η κατεύθυνση της Αναγέννησης.
    Αφού το λέω και μέσα στο κείμενο (μέχρι του σημείου, βέβαια, που αυτό μού το επιτρέπει): «Πιστεύω βαθύτατα –και θα το πιστεύω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου– ότι είναι στο χέρι μας να σταματήσουμε αυτή την υπερταχεία του μαζικού ενταφιασμού».

    Και τώρα μία γενικότερη παρατήρηση, που αφορά και εμάς, αλλά ενδιαφέρει, νομίζω, τους πάντες.
    Όταν πιάνουμε και γράφουμε σχόλια, φρονώ πως δεν χρειάζεται να τα παραγεμίζουμε με στοιχεία επί στοιχείων και επεξηγήσεις επί επεξηγήσεων – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρνούμαι πως όλα έχουν την αξία τους, ή ότι εγώ δεν το κάνω μερικές φορές· όμως εδώ εννοώ τα στοιχεία που θα μπορούσαν να παραλειφθούν χωρίς να ζημιωθεί ουσιαστικά το περιεχόμενο του κειμένου μας.
    Η πρακτική αυτή τού παραγεμίσματος (που έχω την εντύπωση ότι την ακολουθείς εσύ) έχει ένα σωρό παρενέργειες. Πρώτον, μας κάνει να σπαταλάμε χρόνο και ενέργεια. Δεύτερον, μας μετατρέπει σε ακούσιους κλέφτες του χρόνου όσων μας διαβάζουν. Και, τρίτον και σπουδαιότερο, συντείνει στην επαύξηση του information overdose (το οποίο, για να το συνδέσουμε μ’ ετούτο εδώ το σημείωμα, είναι κι αυτό μία μορφή πρέζας, και μάλιστα πολύ άσχημη), με όλες τις δυσμενείς συνέπειες που αυτό μπορεί να επιφέρει. Εκείνα που σου έγραψα για την απελευθέρωση του νου, τα πιστεύω ακράδαντα. Μονάχα έτσι θα μπορέσουμε να δούμε τα πράγματα με καθαρό μάτι και να πορευτούμε προς την Αναγέννηση.
    Στο σχόλιο, π.χ., που μου έγραψες εδώ, η πρώτη παράγραφος νομίζω πως έχει μονάχα «εγκυκλοπαιδική» αξία και δεν προσθέτει τίποτα στην ουσία ούτε του σημειώματος ούτε του σχολίου σου. Και τι νόημα έχει να μπλέκουμε τον Ελύτη με την ανθρωποχωματερή των Εξαρχείων; Εγώ έβαλα τους συγκεκριμένους στίχους του επειδή αυτοί είναι πέρα για πέρα αληθινοί όχι μόνο για τα Εξάρχεια ή τα άλλα σημεία διακίνησης του λευκού θανάτου στην πατρίδα μας, αλλά και για όλα τα αντίστοιχα σημεία της υφηλίου. Και τους έβαλα, επίσης, για να υποδηλώσω πόσο προφητικός και αλάνθαστος είναι ο Οδυσσέας μας.
    Και τώρα που, γράφοντας αυτές τις λέξεις, το ξανασκέφτομαι χάρη σ’ εσένα, διαπιστώνω ότι με αυτούς τους στίχους υπάρχει από την πρώτη κιόλας αράδα μέσα στο κείμενό μου το σπέρμα της Αναγέννησης: «Αλλά πριν (… υποχωρήσει το σανίδωμα από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου)».

    Ούτε εγώ απορρίπτω τα πάντα σε κάποιον (αν κατάλαβα σωστά το νόημά σου). Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα σου είχα γράψει εκείνη την τελευταία παράγραφο στην πρώτη μου απάντηση στην καλύβα, ούτε θα άφηνα στη συνέχεια περιθώρια για προσέγγιση. Κι αυτό, όχι μονάχα επειδή ασχολείσαι με τον Ελύτη.

    Δεν με ενδιαφέρει να εισπράττω επαίνους για να ικανοποιώ με αυτούς το εγώ μου.
    Αυτό που διακαώς επιθυμώ είναι να συμβάλω με τις μικρές μου δυνάμεις στην Αναγέννηση του Ανθρώπου (εξ ου και ο τίτλος του ιστολογίου μου) – και να τη δω να γίνεται πραγματικότητα.

    Για τα υπόλοιπα, τα λέμε εν ευθέτω χρόνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: