Της Πέμπτης δυο καμώματα

Δημοσιεύω τώρα δύο ποιήματα που γράφτηκαν εδώ, το ένα την Πέμπτη 20 Μαΐου, και το άλλο την επόμενη Πέμπτη, 27 του ίδιου Μάγου μήνα.
Το πρώτο, το εμπνεύσθηκα το απόγευμα εκείνης της μέρας, ενώ περπατούσα από το «Waikiki», κατά μήκος της παραλίας, προς το κέντρο της Ιεράπετρας.

ΙΔΟΥ ΕΓΩ, Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Πώς μεγάλωσα τόσο;
Έγινα τριπλάσιος,
κι ακόμα μεγαλύτερος,
κι ακόμα δεκαπλάσιος του τριπλάσιου,
κι άλλα ωοειδή μηδενικά στο «δεκαπλάσιος»,
την ώρα ακριβώς που είμαι παιδί
αυθόρμητο αθώο άδολο αγαθό.

Αντίφαση;
Απατηλή επίφαση;
Τίποτε από αυτά!
Ειλικρινά, μόνο κατάφαση, επαλήθευση.
Ό,τι σας είπα μέχρι τώρα,
και ό,τι θα σας πω από εδώ κι ύστερα,
είναι
αληθινά πέρα για πέρα.

Βηματίζω. Ασταμάτητα.
Βηματίζω κι ολοένα ανηφορίζω.

Τώρα, εγώ η πολλαπλάσια σκιά μου
παίρνει και κονταίνει.
Συγκεντρώνεται στο -μονίμως- όρθιό μου σώμα.
Χάνεται.
Πίσω μου βρίσκεται,
ξανά μπροστά μου εμφανίζεται,
από γωνία άλλη, τώρα.
Κι από διαφορετική, αμέσως μετά.

Αλλάζω διαρκώς περιγράμματα και διαστάσεις
– μα χρώμα ποτέ μου δεν αλλάζω.
Πιο αχνό μπορεί πολλές φορές να με δείτε
έτσι όπως αδιάκοπα βηματίζω και ανηφορίζω,
μα είμαι πάντα ο ίδιος πάντα πυρήνας αναλλοίωτος
γαλάζια μόνο χάντρα.

Παράξενος σας φαίνομαι, το ξέρω.
Σας τρομάζω
έτσι μαγικά όπως σφυρίζω και φωνάζω,
κι εσείς στην τύφλα σας δεν βλέπετε
πως είμαι άτι και καλπάζω!
Ετούτη είν’ η αιτία
η αναίτια η δόλια η απατηλή
που σας τρομάζω!

Με άλλους τα έχω βάλει εγώ,
άλλοι είναι οι εχθροί μου:
αυτοί που ροκανίζουνε την άγια φυλή μου.
Γι’ αυτούς εγώ ορκίστηκα
και είμαι απρόβλεπτος και φοβερός,
όχι για εσάς -αλλοίμονο!-,
που είμαι ατόφιος αδελφός!

Ετούτο το δεύτερο, μου ήρθε να το γράψω μια βδομάδα μετά, όταν άκουσα το τραγούδι «Δεν προλαβαίνω».

ΟΥΤ’ ΕΓΩ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ!…

Δεν προλαβαίνω
συνέχεια να χορταίνω
από ευτυχία κι όλα να τα υπομένω

Δεν προλαβαίνω
όλα τα προλαβαίνω
παθαίνω τόσα τα πάντα όμως μυραίνω

Ήρθε αρχάγγελος Μιχάλης
-τον προλαβαίνω-
με ένα σκύλο απ’ την Αλάσκα
-τον προλαβαίνω-
για να μου πει ότι είμαι λάσκα
– τον προλαβαίνω

Ήρθε αγόρι ένας σωτήρας
-τον προλαβαίνω-
σκέτη βιασύνη τρεχαντήρα
-τον προλαβαίνω-
συνονόματος του άλλου
-τον προλαβαίνω-
δολοφόνου του μεγάλου
– τον ξαποστέλνω

Ήρθε Ιωάννα μια κουκλάρα
-την προλαβαίνω-
όαση μέσα στη Σαχάρα
-την προλαβαίνω-
αδελφή μα κι «ερωμένη»
-την προλαβαίνω-
όμως όχι τρελαμένη

Δεν προλαβαίνω
ανάσα πια να παίρνω
δεν προλαβαίνω!!

Γράψε πιο γρήγορα
άκου πιο γρήγορα
μίλα πιο γρήγορα
πήδα πιο γρήγορα
πέσε πιο γρήγορα
ξύπνα πιο γρήγορα
τρέχα πιο γρήγορα
φάε πιο γρήγορα
χέσε πιο γρήγορα
πλήρωσε γρήγορα
τέλειωσε γρήγορα
– γίνανε οντότητες
όλα τα ανήμπορα!

Δεν προλαβαίνω
κάθε λεπτό πεθαίνω!

Άιντε, Καρδιά μου,
απλά σε ανασταίνω!


Advertisements

Ετικέτες: , ,

Ένα Σχόλιο to “Της Πέμπτης δυο καμώματα”

  1. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Εδώ και μερικούς μήνες, έχω αποκτήσει και δεύτερη σκιά, που ούτε κι αυτή με αποχωρίζεται ποτέ!
    Θαρρώ πως είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο με αυτή την «παράξενη» ιδιότητα, και συνεπώς θα πρέπει να πάρω την αρμόζουσα θέση στο βιβλίο Γκίνες (αν και δεν το θέλω, γιατί μόνο βλακείες φιλοξενούνται εκεί)!
    Πώς παρέλειψα να σας το πω τόσο καιρό; Θαρρείς και ήτανε τίποτα δύσκολο! Σας το λέω τώρα, λοιπόν, αν και κάπως βιαστικά, γιατί πρέπει να τρέξω να καταπιαστώ με κάποια… δύσκολα εύκολα πράγματα!

    Καλημερούδια σε όλες και όλους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: