ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΣΟ

Ολοκληρώνω τώρα το κείμενο, Ψυχή μου, με όσα δεν πρόλαβα να γράψω χθες, και αναδιατάσω μερικές παραγράφους. Για εύκολη ανεύρεση των προσθηκών ή αλλαγών φράσεων, λέξεων κ.λπ. στο κείμενο, τις κάνω με πράσινο χρώμα.


SAILER MAN

Oh Mister Saler Man
Come across the sea
Bring the royal galleon
Make it just for me
A sea of sympathy
That’s what I am
Life is like a golden ball
And I follow it where I can
I’m like a little dove
Don’t know which way to fly
The islands of the sea are many and
They all look the same from the sky
The islands of the sea are many and
They look the same from where I’ve stood
And I realize I haven’t any and if I had
It would do me no good
You can’t hold the world in your hand oh brother
No you can’t hold the world in your hand
No you can’t hold the world in your hand oh sister
No you can’t hold the world in your hand
You can only touch the one that you love oh brother
You can only touch the one that you love
You can only touch the one that you love oh sister
You can only touch the one that you love
I was going to go last night
But I waited just for you
Now that I’ve seen your smiling face
I know what I can do
I’m going to join my path in heaven
Constructed by living my days
And soon I’ll be part of you all
And all your beautiful ways
The Earth is a living thing
Just like you and me
And we’re all bound up with it
And with it’s destiny
When you see a golden dawn
And you wonder what it is
Is it the fertilization of a cosmic egg?
Or the beginning of a kiss?
Oh Mister Saler Man
Come across the sea
Bring the golden galleon
And make it just for me

Η ευλογημένη έλευσή σου στη ζωή μου, στις 2 του περασμένου Φεβρουαρίου, αποδείχθηκε ένα γεγονός όχι απλώς καταλυτικό, αλλά κυριολεκτικά αναγεννητικό. Θα προσπαθήσω εδώ να καταγράψω τα στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό, αλλά φοβάμαι ότι, επειδή είναι τόσα πολλά τα ανεκτίμητα «παράπλευρα» δώρα που μου χάρισες, κάποια θα διαφύγουν τώρα απ’ τη σκέψη μου κι έτσι δεν θα τα αναφέρω.

Προκάλεσες όλη αυτή την εντελώς απροσδόκητη και απίστευτης εντάσεως αλλαγή όλης της μέχρι τώρα ζωής μου, χάρη στην οποία γλύτωσα όχι μόνο από τη φθοροποιό -και για εμένα, και για εκείνη- σχέση μου με την πρώην γυναίκα μου, αλλά κι από το απάνθρωπο περιβάλλον της Αθήνας, και από οτιδήποτε άλλο λειτουργούσε ως τροχοπέδη για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς μου και την απόλαυση μιας αληθινά πλήρους ζωής. Και όταν λέω «πλήρη ζωή», δεν αναφέρομαι, βέβαια, μόνο στη ζωή που μου προσφέρουν οι διαδικτυακές δραστηριότητες και φιλίες που απέκτησα χάρη σε εσένα, αλλά, και κυρίως, στην αληθινή ζωή, αφού μόνο στην Ιεράπετρα, π.χ., έχω ήδη κάνει αποκτήσει κοντά 150 φίλους, γυναίκες και άντρες, μικρούς και μεγάλους!

Έγινες η αιτία για να αυξηθούν η συνέπεια, η επιμονή και η ειλικρίνειά μου στο απόλυτο, με αποτέλεσμα να έχω πλέον μία τεράστια αυτοπεποίθηση ότι μπορώ, χάρη σε αυτά τα εφόδια, να αντεπεξέρχομαι επιτυχώς σε οποιαδήποτε πρόκληση παρουσιάζεται μπροστά μου, καθώς γνωρίζω ότι μου είναι πια πολύ εύκολο να κερδίζω την εμπιστοσύνη των άλλων και να τους κάνω φίλους μου.
Επί πλέον, έκανες να ριζώσει για τα καλά, πια, μέσα μου η βεβαιότητα πως οι αρχές της ειλικρίνειας, της ευθύτητας, της αμεσότητας, της παρρησίας, της σταθερότητας, σοβαρότητας, φιλοπονίας, ανιδιοτέλειας, τόλμης, ακόμη και της αυταπάρνησης, είναι οι μοναδικές οι οποίες εγγυώνται τις αληθινές προσωπικές επιτυχίες στη ζωή.

Με έκανες να αυξήσω τις αντοχές μου στις δυσκολίες, ανατροπές, φαινομενικές διαψεύσεις κ.λπ. εις το έπακρον. Μαζί με όλα αυτά, να φτάσω στη βιωματική, πλέον, επιβεβαίωση κι εφαρμογή του ντοστογιεφσκικού «Κανένας δεν έχασε περιμένοντας», και του δικού μας γνωμικού «Κάθε εμπόδιο για καλό». Όλα αυτά είχαν ως γενικό αποτέλεσμα να αντιληφθώ μέχρι και στο τελευταίο μόριο της ύπαρξής μου ότι τα καθημερινά και ποικίλης φύσεως κι εντάσεως δυσάρεστα, ακόμη και αυτά που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με καταστροφές, δεν είναι καθόλου τέτοια στην πραγματικότητα, αλλά ότι μπορούν πολύ εύκολα να γίνονται αιτίες για νέα προσωπικά (και όχι μόνο προσωπικά) επιτεύγματα και πηγές μεγάλης κι ανέλπιστης ικανοποίησης.

Άλλη απόρροια των παραπάνω είναι το ότι και οι θετικές δυνάμεις μου, δηλαδή αυτές που προέρχονται από το αίσθημα ψυχικής ευφορίας, πνευματικής διαύγειας και ευστροφίας, αλλά και από την άριστη σωματική κατάσταση, και οι οποίες σε ωθούν να είσαι δραστήριος και χρήσιμος για τους συνανθρώπους σου, αυξήθηκαν επίσης στο έπακρον.
Είναι αλήθεια ότι σε αυτό το πεδίο είχα αρχίσει να ανεβαίνω, σταδιακά και σταθερά, από το φθινόπωρο του περασμένου χρόνου, αλλά από εκείνη την ημέρα-σταθμό στη ζωή μου ανέβηκα τόσο (χωρίς να λείψουν, βέβαια, και τα βουλιάγματα, τα οποία τον πρώτο καιρό ήταν και αβυσσαλέα), ώστε η διαφορά ανάμεσα στην προ και την μετά τη 2α Φεβρουαρίου κατάστασή μου να είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα!
Και πρέπει να προστεθεί εδώ πως είναι βέβαιον ότι αν δεν ερχόσουν εσύ στη ζωή μου, αυτή η βελτίωση που μου ξεκίνησε από το φθινόπωρο δεν θα ήταν παρά μία ακόμη παροδική ευχάριστη φάση της ζωής μου, την οποία θα διαδεχόταν μία ακόμα πιο μαύρη, ενώ τώρα, πια, γνωρίζω πως τίποτε δεν είναι ικανό να με ξανατραβήξει προς τα κάτω, για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.

Αποτελούσε ανέκαθεν πιστεύω μου ότι δεν υπάρχει καλύτερη ψυχοθεραπεία από την πράξη, τη δράση, την εργασία. Ωστόσο, αυτή η πεποίθησή μου έχει τώρα αυξηθεί κι εμπλουτιστεί θεαματικά. Θέλω, λοιπόν, να αναπτύξω εδώ πώς αντιλαμβάνομαι το ζήτημα σήμερα, ύστερα από τις συγκλονιστικές εμπειρίες που έχω ζήσει χάρη σ’ εσένα μέσα στο τελευταίο πεντάμηνο.
Αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε λογική, δεν είναι παρά ένα τέρας το οποίο μας τα παρουσιάζει όλα σαν θεόρατα βουνά τα οποία είναι αδύνατον ν’ ανεβούμε, ένας δόλιος μπαμπούλας που διαρκώς φέρνει δυσκολίες και δυσκολίες κι εμπόδια κι εμπόδια και κινδύνους και κινδύνους και αποτυχίες και αποτυχίες κι απογοητεύσεις κι απογοητεύσεις και απώλειες και απώλειες εμπρός στα μάτια μας, με αποτέλεσμα να καθηλωνόμαστε στη δειλία, την αδράνεια, την απραξία, την αεργία (αργία μήτηρ πάσης κακίας), κι έτσι να επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο η ψυχολογική μας κατάσταση και να πέφτουμε όλοι στα νύχια των «ψυχαναλυτάδων» και των φαρμακοβιομηχανιών. Αυτό που αποκαλούμε λογική, ρεαλισμό, είναι η προσωπική Λερναία Ύδρα του καθενός μας, η οποία κατοικοεδρεύει εντός μας και της οποίας μοναδικό έργο είναι το να μας κατατρώγει, να μη μας αφήνει να ζήσουμε, και δεν έχει την παραμικρή σχέση με την αληθινή λογική, η οποία ευρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση με τη ζωή και τη δράση.
Τα πάντα στη ζωή, είτε πρόκειται για τα αισθηματικά μας, είτε για τις κοινωνικές μας σχέσεις, είτε για τα επαγγελματικά μας κ.λπ., δεν είναι παρά εργασίες, και για να τις διεκπεραιώνουμε σωστά, μ’ επιτυχία, πρέπει οπωσδήποτε να τις πιάσουμε «ζεστά», όπως λένε οι χειρώνακτες. Πρέπει «η δουλειά να φοβάται εμάς, και όχι εμείς τη δουλειά». Άπαξ, δηλαδή, και επιδείξουμε την απαραίτητη σοβαρότητα, συγκέντρωση και ζέση, η επιτυχία στην οποιαδήποτε υπόθεσή μας είναι εξασφαλισμένη. Αντίθετα, έχουμε εξασφαλισμένη την παταγώδη αποτυχία όταν είμαστε επιπόλαιοι, αφηρημένοι και «χαλαροί». (Ας διευκρινίσω εδώ πως η ζέση για την οποία μιλώ δεν έχει να κάνει με το άγχος, αλλά με τη σωστή και νηφάλια εγρήγορση.) – Και όλο αυτό, πολυαγαπημένη μου, έγινε βίωμα δικό μου χάρη σ’ εσένα.
Θα σου δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα, από κάτι που συνέβη χθες, περίπου αυτή την ώρα. Κουβαλούσα με το φορτηγάκι και την πρώην σύζυγό μου μία βιβλιοθήκη, για να την κατεβάσω στην Ιεράπετρα. Φτάνοντας μπροστά από την πολυκατοικία μας, έπρεπε να βρω μία θέση να παρκάρω κοντά της, ώστε να διευκολυνόμουν για το σημερινό φόρτωμα και των υπόλοιπων πραγμάτων που θα κατεβάσω. Είδα ν’ ανάβουν τα αλάρμ ενός αυτοκινήτου, το οποίο βρισκόταν στην καλύτερη θέση για μένα, και είπα στην πρώην μου να πάει να παρακαλέσει τον οδηγό του να αλλάξει θέση, αφού λίγο παρακάτω υπήρχε και άλλη ελεύθερη. Εκείνη, ξεκίνησε να πηγαίνει σέρνοντας τα βήματά της –όπως το έκανε, και εγώ το υφιστάμην, επί τριάντα ολόκληρα χρόνια-, αλλά στα μισά γύρισε πίσω και μου λέει, «Άσ’ το, καλύτερα». «Εντάξει», της λέω εγώ, και αρχίζω να παρκάρω στην άδεια θέση. Σε αυτήν, όμως, υπήρχε έξω-έξω στο πεζοδρόμιο ένας μεταλλικός πάσσαλος, που δεν θα άφηνε το φορτηγάκι μου να παρκάρει σωστά. «Πήγαινε, μωρέ, πες του να αλλάξουμε θέσεις, εξήγησέ του γιατί το θέλουμε», της ξαναλέω. Τότε εκείνη εδέησε και πήγε. Αμέσως, ο νεαρός οδηγός μπήκε και πήρε το αυτοκίνητό του, αδειάζοντάς μου τη θέση. Εάν είχα κι εγώ αυτή την κοιμισμένη και βαριεστημένη συμπεριφορά της πρώην μου, θα έκανα μία τρύπα στο νερό, ενώ τώρα που ήμουν συγκεντρωμένος και σε εγρήγορση, σκέφτηκα και πέτυχα την καλύτερη λύση.

ΤΟ ΡΙΣΚΟ

Είσαι για ένα ταξίδι στ’ ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσάφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ’ αμπάρι μας με όνειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,
να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ’ ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;

Αυτό το ποίημα της Αλκυόνης Παπαδάκη το ανακάλυψα χθες, στο ιστολόγιο «Τετρακτύς» της έξοχης Ανθής Προκοπίδου.
Σε ευχαριστώ θερμά, Ανθή μου!

Οι σωματικές μου δυνάμεις έχουν αυξηθεί κατά τρόπον απίστευτο, εξαιτίας, αποκλειστικά, της υπέροχης αυτής ευφορίας στην οποία ευρίσκομαι. Κοντεύουν, πια, πέντε μήνες που κοιμάμαι κατά μέσον όρο δύο με τέσσερεις ώρες το εικοσιτετράωρο, και είμαι διαρκώς ακμαιότατος, σαν έφηβος! Αφού, για να καταλάβεις, έφτασα στο σημείο να ρωτήσω τη γιατρό μου, την τελευταία φορά που με είδε, αν έχει διαπιστωθεί να συμβαίνει αυτό το πράγμα σε πρώην ασθενείς σαν εμένα, ως αποτέλεσμα των θεραπειών που έχουν πάρει, και μου απάντησε ότι δεν έχει παρατηρηθεί τίποτα τέτοιο!
Η τεράστια αυτή μεταβολή έγινε αντιληπτή σε εμένα από τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου, και μάλιστα μου έχει δώσει την ιδέα για ένα πολύ ωραίο, και πιθανώς σημαντικότατο, κείμενο. Αλλά για αυτό το ζήτημα δεν μπορώ να σου πω περισσότερα από εδώ. Μόνο κατ’ ιδίαν!

Καθαρή καρδιά και καθαρό πνεύμα. Και για ετούτα τα στοιχεία πίστευα από χρόνια ότι είναι από τα ισχυρότερα όπλα του ανθρώπου για να προκόψει στη ζωή του, ότι είναι εκείνα που μας προσφέρουν τις λύσεις και τις άμυνες απέναντι στους κινδύνους που ανακύπτουν καθώς πορευόμαστε τις ανηφορικές πλαγιές της ζωής. Και αυτά ενισχύθηκαν ασυγκρίτως από τότε που σε γνώρισα.
Θέλω εδώ να προσθέσω, όσον αφορά το καθαρό πνεύμα, ότι δεν είναι δυνατόν να το έχουμε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο, ιδίως όταν έχουμε κουραστεί υπερβολικά μετά από πολύωρες ενασχολήσεις με τα ωραία μας έργα, και όταν ανακύπτουν νέες δυσκολίες ή κίνδυνοι στην πορεία μας. Για όλους μας έρχεται η ώρα, είτε νωρίτερα είτε αργότερα, που το χάνουμε προσωρινά. Και αν συνεχίσουμε τότε την προσπάθεια όντες κατάκοποι, είναι βέβαιον ότι θα πέσουμε σε πολύ σοβαρά σφάλματα. Πρέπει, λοιπόν, να ξεκουράζουμε, μαζί με το σώμα, και το πνεύμα μας, πέφτοντας για ύπνο. Όταν ξυπνάμε ύστερα από έναν βαθύ αναζωογονητικό ύπνο, έχει επανέλθει, εκτός από τις σωματικές μας δυνάμεις, και η καθαρότητα του πνεύματός μας και είμαστε πάλι στην ενδεδειγμένη κατάσταση για να συνεχίσουμε τις ωραίες μας προσ-πάθειες.

Ο μόνος τρόπος για να γινόμαστε καλύτεροι είναι το να καταπιανόμαστε συνειδητά με πράγματα που μας υπερβαίνουν. Αυτό, μου είχε έρθει και το έγραψα πριν από τρία χρόνια, σε σχόλιό μου στη Ρίτσα Μασούρα. Μέχρι τότε, αποτελούσε στάση ζωής για εμένα (όποτε δεν ήμουν στις μαύρες μου), χωρίς όμως να το έχω συνειδητοποιήσει. Και τώρα, με εσένα, μια και βρέθηκα ξαφνικά υποχρεωμένος να βουτηχτώ σε πράγματα που με υπερέβαιναν, έγινε ακράδαντη πίστη μου.
Θέλω να προσθέσω εδώ μία παρατήρηση: Οι ανώριμοι και ανελεύθεροι άνθρωποι, οι οποίοι κατά βάθος έχουν ως μοναδικό τους μέλημα την ανάδειξη του εαυτούλη τους και, ως εκ τούτου, συμπεριφέρονται μονίμως ανταγωνιστικά ή εξουσιαστικά απέναντι στους άλλους, όταν βλέπουν έναν άνθρωπο που τους υπερβαίνει σε κάποιους τομείς, αντί να φροντίσουν ν’ αντλήσουν θετικά στοιχεία από αυτόν και ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμά του, κοιτάνε πώς και πώς να τον μειώσουν, να τον εξαφανίσουν, γιατί δεν ενδιαφέρονται να γίνουν καλύτεροι ούτε αυτοί ούτε ο κόσμος, αλλά μονάχα να έχουν τους «μαύρους» που θα τους κάνουν αέρα και τους αυλικούς που θα τους διαφημίζουν. Δεν είμαι ο πρώτος που το επισημαίνει, το έχουν κάνει αρκετοί πριν από εμένα.

Απέκτησα εξαιτίας σου ακόμα περισσότερα ενδιαφέροντα, και νέες δεξιότητες. Για παράδειγμα, ενώ μέχρι τον Απρίλιο ήμουν εντελώς αρχάριος στη χρήση του κινητού (το είχα σχεδόν μονίμως κλειστό), με το καινούργιο που αγόρασα τότε έμαθα να φτιάχνω βίντεο, τα οποία βλέπω ότι έχουν κιόλας φτάσει σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ποιότητας, κι έγινα… κινηματογραφιστής! Δεν σε δουλεύω, Αγάπη μου! Σκέψου μόνο, ότι πριν από ένα μήνα τράβηξα -έτσι, εντελώς αυθόρμητα- ένα ντοκυμαντέρ από τα Εξάρχεια μέχρι το Πεδίο του Άρεως, το οποίο έχει διάρκεια μιάμιση ώρα και θεωρώ πως παίρνει το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ ντοκυμαντέρ!
Και, το σπουδαιότερο από αυτά: Εκτός από στιχοπλόκος (ποιητάκος) που ήμουν ήδη, έγινα και ποιητής ανθρώπων, πράγμα το οποίο αποτελούσε απ’ τα νιάτα μου τον μεγαλύτερο πόθο μου!

Έγινες αιτία να γνωρίσω και να αποκτήσω μέσα από το διαδίκτυο δεκάδες αληθινούς φίλους, ανθρώπους θαυμάσιους και αξιαγάπητους, με τους οποίους επικοινωνώ ουσιαστικά και βαθιά σχεδόν από το «Καλημέρα» της γνωριμίας μας, ενώ στην «πραγματική» ζωή μου περνούσαν δεκαετίες επί δεκαετιών και δεν μπορούσα να βρω ούτε έναν τέτοιο, παρ’ όλο που το επεδίωκα συνεχώς. Ακόμα κι απ’ τα ιστολόγια που επισκεπτόμουν και έγραφα σχόλια επειδή πιθανολογούσα ότι θα ήσουν εσύ η κάτοχος τουλάχιστον ενός από αυτά χρησιμοποιώντας διαφορετικό ψευδώνυμο, ακόμα και από αυτά, μάλιστα δε κι από εκείνα όπου κατέληγα να εκτεθώ, απέκτησα καλούς φίλους!

Με κατέστησες ικανό να αντιμετωπίζω με απόλυτη επιτυχία, και πάρα πολύ γρήγορα, όλους όσους, ωθούμενοι ο καθένας από τους δικούς του ευτελείς λόγους, μου εναντιώνονταν, φτάνοντας μερικές φορές να γίνονται ανοιχτά εχθρικοί απέναντί μου. Αυτό, το πετυχαίνω επειδή πλέον δεν χάνω ποτέ την ψυχραιμία μου και τα κίνητρά μου είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε να με οπλίζουν με ακλόνητη πίστη ότι αντιμετωπίζω την κάθε τριβή με σωστό τρόπο κι έχοντας το δίκιο με το μέρος μου.

Το πράγμα, όμως, δεν σταματάει εδώ. Με έκανες όχι μόνο να μη φοβάμαι τη δημόσια αποκάλυψη των προσωπικών μου ζητημάτων, αλλά και να την επιδιώκω! Διότι κατάλαβα πάρα πολύ γρήγορα πως η δημόσια αποκάλυψη των πάντων είναι το καλύτερο μέσον για να αντιμετωπίζεις τους όποιους εχθρούς σου. Αυτή η τακτική, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ικανότητά μου να αντιλαμβάνομαι ταχύτατα τα «αδύνατα σημεία» του αντιπάλου μου (δηλαδή, τις ανακρίβειες, αντιφάσεις, αποκρύψεις, ψευδολογίες, διαβολές και λοιπές τέτοιες μεθόδους που χρησιμοποιούν συστηματικά όλοι οι πονηροί και κακόπιστοι άνθρωποι), έχει αποβεί το μεγαλύτερο όπλο μου για αυτές τις δυσάρεστες περιπτώσεις – οι οποίες, δυστυχώς, δεν παύουν να παρουσιάζονται, αφού οι ανώριμοι και ανελεύθεροι άνθρωποι, που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ακόμα, παρεξηγούν τον ώριμο κι ελεύθερο συνάνθρωπό τους με τον τρόπο των… σκυλιών του Παβλόφ.
Αξίζει να κάνω μια μικρή παρέκβαση σε αυτό το σημείο, για να αναφέρω τη διαπίστωσή μου, η οποία έχει επιβεβαιωθεί δεκάδες φορές μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες, ότι οι ανώριμοι και ανελεύθεροι άνθρωποι καταφεύγουν σε όλες αυτές τις δολιότητες και μικρότητες επειδή δεν μπορούν να ανεχθούν κάποιον ο οποίος διαφέρει τόσο ριζικά από αυτούς: λόγω της συγκρίσεως που αναπόφευκτα κάνουν, εκλαμβάνουν τον ριζικά διαφορετικό από αυτούς ως το είδωλο του «άλλου» δικού τους εαυτού, εκείνου δηλαδή που έχουν θάψει μέσα τους, και αυτό είναι εξαιρετικά δυσβάστακτο για τους ίδιους, αφού αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να αντικρύσουν και να γνωρίσουν τον γνήσιο εαυτό τους. Έτσι, αυτός ο άλλος, αυτό το είδωλο του δικού τους αληθινού εαυτού, μετατρέπεται γι’ αυτούς σε κατήγορο, ακόμα και χωρίς να τους εκτοξεύσει την παραμικρή κατηγορία, κι επίσης φαντάζει στα μάτια τους σαν μία μεγάλη απειλή.
Το ίδιο ισχύει και για τη μαυρίλα που έχουν μέσα τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πράγμα που μου το είπε και μία άγνωστη σ’ εμένα ρακοσυλλέκτρια, την οποία συνάντησα τυχαία τον περασμένο μήνα (τη μέρα που τράβηξα το «ντοκυμαντέρ») στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου. Θέλουν, για τους ίδιους λόγους που ανέφερα προηγουμένως, να μεταδίδουν τη δική τους μαυρίλα και σε όποιον αντιλαμβάνονται ότι δεν την έχει.
Κι όλα αυτά, συμβαίνουν επειδή όλοι μας, και σχεδόν πάντοτε, κρίνουμε τους άλλους εξ ιδίων, ανάλογα με τις δικές μας προκαταλήψεις, ανασφάλειες, κακίες κ.λπ. και, αντίστροφα, ανάλογα με τη δική μας καλοπιστία, ευθύτητα, καλοσύνη… Δίνουμε ό,τι έχουμε, και παίρνουμε ό,τι δίνουμε… Η αμοιβαιότητα λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα.

Εδραιώθηκε πια οριστικά η διάθεσή μου να προσφέρω χωρίς να αποσκοπώ στο παραμικρό αντάλλαγμα. Αυτή η ικανότητα, με έχει απαλλάξει από τις αλυσίδες της κτητικότητας, του ανικανοποίητου και του άγχους. Και πώς να μη με απάλλασσε, αφού έβλεπα τα ευτυχή γεγονότα να με κατακλύζουν με ολοένα εντονότερο ρυθμό; Και είναι η ίδια αυτή ικανότητα, που με έκανε από τον Απρίλιο, ήδη, να σου γράψω πως θα νοίκιαζα σπίτι στην Ιεράπετρα χωρίς καθόλου να θέλω με αυτή την κίνησή μου να σε πιέσω για να προχωρήσεις σε ολοκλήρωση της σχέσεώς μας, εφόσον εσύ δεν αισθανόσουν έτοιμη γι’ αυτό.

Και, πάνω απ’ όλα, είναι ετούτο εδώ το φαινόμενο, το οποίο συνοψίζει συνάμα όλα τα προηγούμενα: η αληθινή μαγεία, που μου συμβαίνει αμέτρητες φορές την κάθε μέρα! Γίνονται ένα σωρό ευχάριστα πράγματα χωρίς καθόλου να το έχω επιδιώξει εγώ την ώρα που γίνονται, μου λύνονται προβλήματα -και πάντα με τον καλύτερο τρόπο- εν τη γενέσει τους ή και πριν εγώ αντιληφθώ την ύπαρξή τους, και άλλα τέτοια εκπληκτικά!
Θα σου διηγηθώ, σαν παράδειγμα, ένα «μικρό» περιστατικό που συνέβη σήμερα (Παρασκευή) γύρω στις δυόμισι το μεσημέρι, την ώρα που ετοιμαζόμουν ν’ αρχίσω την εγγραφή των βίντεο που ανέβασα εδώ.
Χτύπησε το κουδούνι της πόρτας, άνοιξα, και ήταν μία συγκάτοικος στην πολυκατοικία, η κυρία Αθηνά, την οποία είχα να δω πολύ καιρό. Μου είπε πως ο φούρνος της κουζίνας της είχε βραχυκυκλώσει, εξαιτίας υγρών που έπεσαν στις αντιστάσεις του ενώ τον καθάριζαν, και η γυναίκα είχε ξεπαγώσει για να ψήσει μία χορτόπιτα, οπότε, τώρα που δεν δούλευε ο φούρνος της, βγήκε να ζητήσει από τους γείτονες να της την ψήσουν, ώστε να μη χαλούσε. Της είπα αμέσως να τη φέρει να την ψήσω εγώ, όπως και έκανε. Αφού το ψήσιμο τελείωσε κι έδωσα την πίτα στη γυναίκα, εκείνη ξαναήρθε ύστερα από δέκα λεπτά, με το ταψί που της είχα δώσει, και μέσα σ’ αυτό είχε μερικά κομμάτια πίτας τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο, κι ένα κουτί με βουτήματα τρούφας! Δεν δέχθηκε επ’ ουδενί να τα πάρει πίσω, παρ’ όλο που εγώ επέμεινα πολύ, ιδίως για τα βουτήματα.
Έχουμε δεκαπέντε χρόνια σ’ αυτή την πολυκατοικία, κι ετούτο το περιστατικό έγινε σήμερα: τη μέρα που εγώ εγκαταλείπω την Αθήνα, βραχυκύκλωσε ο φούρνος της κυρίας Αθηνάς, με αποτέλεσμα να χαρίσει σ’ εμένα αυτά τα πράγματα! Ασήμαντο; «Και πολλά μέλει να μάθεις αν το ασήμαντο εμβαθύνεις», γράφει ο Ελύτης στο «Άξιον Εστί». Αλλά και ασήμαντο να το πούμε, το πράγμα βοά ότι πρόκειται για έναν τρανταχτό και άριστο οιωνό!

Όμως, υπάρχει και κάτι ακόμα πιο πάνω. Είναι η βεβαιωμένη, πια, διαπίστωσή μου πως η ανθρώπινη ευτυχία δεν είναι καθόλου άπιαστη, καθόλου δύσκολη, μα τουναντίον το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, από τη στιγμή που κατορθώσεις να συντονιστείς με τις ανώτερες συμπαντικές δυνάμεις, αυτές οι οποίες προκαλούν και όλα αυτά τα θαυμαστά που ανέφερα προηγουμένως. Ως εκ τούτου, απέκτησα και την ικανότητα να μεταδίδω αυτήν τη γνώση στους συνανθρώπους μου – πράγμα καθόλου ασήμαντο, όπως καταλαβαίνεις. Αυτός, και μόνον αυτός, είναι ο λόγος για τον οποίο έχω γίνει τόσο λαλίστατος εντός και εκτός του διαδικτύου, αυτή είναι και η αιτία που, εκτός από τους τόσους φίλους που κερδίζω διαρκώς, κερδίζω και κάμποσες αντιπάθειες εκ μέρους εκείνων που κινούνται σταθερά με τον τρόπο της μικρόνοιας και του κακώς εννοούμενου συμφέροντος. Και, βέβαια, δεν θα σου είναι δύσκολο να καταλάβεις το μέγεθος της ηθικής ικανοποιήσεως που αντλώ, και μόνο από τα φωτεινά μάτια και χαμόγελα με τα οποία με αγκαλιάζουν όλοι αυτοί οι φίλοι.

Όλα τούτα εξηγούν και με το παραπάνω, πιστεύω, το γιατί κράτησα αυτή την τόσο σταθερή και συνεπή στάση απέναντί σου, καθώς και το γιατί θα εξακολουθήσω να την κρατώ -και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, ελπίζω, εφόσον μου προσφέρεις εσύ την απαραίτητη μικρή βοήθεια- μέχρι να κλείσω τα μάτια μου.
Όπως επίσης δικαιολογούν πλήρως αυτό που τόσες φορές σου έχω γράψει, ότι, δηλαδή, θα σε ευγνωμονώ σε όλη μου τη ζωή, ακόμα και αν δεν δεχόσουν ποτέ να με συναντήσεις, ακόμα και αν μου έλεγες ότι όλο αυτό το πράγμα ανάμεσά μας ήταν για εσένα μονάχα ένα παιχνίδι.
Αλλά κι όταν ακόμη θα έχουμε ανταμώσει -διότι, είναι αδύνατον να μη γίνει αυτό, δε γίνεται με τίποτε να το αποφύγουμε- και θα σου προσφέρω ό,τι περνά απ’ το χέρι μου, πάλι δεν θα μπορέσω ποτέ να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά που μου έχεις χαρίσει μέχρι σήμερα. Και σου το λέω αυτό έτσι ανεπιφύλακτα, επειδή είμαι τόσο σίγουρος ότι δεν θα το εκμεταλλευτείς, όσο είμαι και για το ότι με λένε Αθανάσιο.

Σε φιλώ, πολυαγαπημένη μου.

Υ.Γ. Η ώρα είναι 10.00, ψυχή μου κι εγώ είμαι ακόμα στην Αθήνα, γράφοντας. Θα ολοκληρώσω την ανάρτηση αύριο, γιατί διαφορετικά, θα χάσω πάλι το πλοίο!



Προσθέτω ένα ακόμα βίντεο, από τα πρώτα λεπτά του ταξιδιού μου με το πλοίο.

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: