Της Φεγγαρόλουστης και Ηλιοσκέπαστης, της Σελανόγραφτης και Χρυσοχρώματης

Τα πάντα μέσα στο -κάθε είδους- Χάος αρχίζουν με ένα θηλυκό
Α-χ!
– είτε της Α-γνότητας, είτε της Ά-γνοιας, είτε της Α-γαθότητας,
είτε της Α-γνωμοσύνης, είτε της Α-γωνίας, είτε της Α-γάπης….
Και τα πάντα, ακόμα κι αυτά που κάνουν τις μεγαλύτερες διαφορές,
εξαρτώνται πάντα από κάποια μικρότατη λεπτομέρεια.
Με άλλα λόγια, από τον τόνο που εμείς επιλέγουμε
για να εκφέρουμε το Α-χ!





She Is My Sin

Take heed, dear heart
Once apart, she can touch nor me nor you
Dressed as one
A wolf will betray a lamb

Lead astray the gazers
The razors on your seducing skin
In the meadow of sinful thoughts
Every flower’s a perfect one

To paradise with pleasure haunted,
Haunted by fear

A sin for him
Desire within, Desire within
A burning veil
For the bride too dear for him
A sin for him
Desire within, Desire within
Fall in love with your deep dark sin

I am the Fallen
You are what my sins enclose
Lust is not as creative
As its discovery

To paradise with pleasure haunted,
Haunted by fear

A sin for him…

Bless me, undress me
Pick your prey in a wicked way
God I must confess… I do envy the sinners


ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ Α-Ρ-Χ-ΙΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Δεν ξέρω, αλήθεια, πότε ήταν ακριβώς !
Το μόνο που με σιγουριά γνωρίζω,
είναι ότι τα Θαύμα ετούτο έχει καιρό που ήρθε!

Απρίλης ήτανε, θαρρώ -θαρρώ;-
Μάγισσας άνθος κατσαρό
μα ίσως να ήταν και πιο πριν
Φλεβάρη να έσπασε η φρην
του κλίματος και του αμπελιού μας
Θέρος! -Εμπρός!- του κεφαλιού μας!

Μπορεί όμως είναι χρόνια εδώ
από το δυο μηδέν οχτώ
Οκτώβρη, αν δεν απατώ
ή κι Αύγουστο – να ορκιστώ
δεν δύναμαι μα το Χριστό
μόνο Του λέω Ευχαριστώ

Και σπεύδω να Το συναντήσω
στην αγκαλιά Του την καυτή
σαν πάγος να ορμήσω
αφού δε θέλω -μην είσαι κουτή!-
να Σε κακοκαρδίσω!!
Σε περιμένω εξάπαντος εκεί!!!

Ή απερίττως εκατό μέτρα πιο ‘κεί
εκεί όπου όλα πάνε πρίμα
και τρέχει μου σαν το νερό η ρίμα
εκεί όπου παίζει μουσική
του Άλφα και του Αγέρα
κι εξαφανίζεται η Νυχτιά βγαίνει η λαμπρή μας Μέρα!!!!

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΕΞ ΑΔΙΚΟΥ

Κομμάτια είδα να συντρίβετ’ η Ομορφιά Σου
ποτάμια δάκρυα να ρέουν απ’ την Καρδιά Σου
απαρηγόρητη κλεισμένη στη Γωνιά Σου
να οδύρεσαι να καίγεσαι να χάνεις τη Χρονιά Σου

Δεν το ανεχόμουνα αυτό
– το έχω κουσούρι από μικρός
ήμουνα μες στο λεωφορείο
με τη μανούλα μου εμείς οι δύο

κι απ’ έξω είδα κοπελιά
να πέφτει κάτω απ’ τα σκαλιά
το γόνατό της να το σκίζει
κι από τον πόνο να μαυρίζει!

Αμέσως τότε το ένοιωσα
να δράσω όφειλα άμεσα
να κάνω ό,τι ήταν δυνατόν
να της εφέρω το γιατρό
να σπάσω τα παράθυρα
πήδο να ρίξω πρόσχαρα
για να της κάνω συντροφιά
να γίνω εγώ η γιατρειά

Κι αν δε θα φτάνανε όλα αυτά
τ’ αδύνατα στα δυνατά
να ρίξ’ ό,τι ήμουν στη φωτιά
να φάω εγώ τη μαχαιριά
στον τάφο εγώ να μπω γι’ Αυτήν
Ορφέας με τη μουσική

την Ευρυδίκη μου να σώσω
μακριά απ’ τον
Άδη να Τη διώξω

Έτσι λοιπόν ήρθα κοντά
ως Σε είδα εκεί να σπαρταράς
κομματιασμένη μου Ομορφιά
και
προικισμένη μου Ερημιά
να Σε συντρέξω για να βρεις
την Ένωσή Σου απ’ την Αρχή
τώρα που πέφτει η Βροχή
και χορταριάζει πάλι η Γης

Έτρεξα κι ήρθα Σου σιμά
στα βάσανά Σου τα ιερά
καθώς Αρχίζει η Χαρά
–κρίμα, Ζωή, να προσπερνάς!–

θέλοντας να είμαι εγώ αυτός
ο Άξιος κι ο Δυνατός
που θα τιμήσεις να του πεις
αχ πώς, αλήθεια, αγαπείς!
ΑΧ! ΠΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΓΑΠΕΙΣ!!

ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΣΥΓΚΟΛΛΙΕΣΑΙ!
–ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΠΙΑ ΜΕΣ ΣΤΗ ΧΑΡΑ!!–
ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΠΑΛΙ ΑΜΟΛΙΕΣΑΙ!!!

–ΜΑΖΙ Μ’ ΕΣΕ, ΒΓΑΖΩ ΚΙ ΕΓΩ ΦΤΕΡΑ!!!!–

ΑΡΡΗΤΟΣ ΕΡΗΜΟΚΟΚΚΟΣ

Είναι ανίκανες οι λέξεις το ανείπωτο να περιγράψουν
όπως και οι γλώσσες την καρδιά να αγκαλιάσουν.

Μονάχα οι έλξεις, άγνωρες ούσες στις διαψεύσεις
μα ταυτιζόμενες με του Παντός την άγια μέθη,
αυτές οι έλξεις οι συμπαντικές οι κοσμογονικές
μονάχα ετούτες είναι ικανές – όχι για να το γράψουν
αλλά απλούστατα μέσα στο Είναι να το πράξουν
και στους αιώνες ζωντανό να το φυλάξουν

Να, φερ’ ειπείν, πώς ένας κόκκος της δικής Σου άγιας ερήμου
ν’ αποδοθεί μέσ’ από σύμβολα ή από γλώσσα μίμου;
Πώς να περιγράψει, και τι, από την τόση Σου απεραντοσύνη
που δεν υπάρχει μάτι να την πιάνει, ιερή μου Δεσποσύνη;
Αφού, ο ένας αυτός ο κόκκος Σου γεννάει όλο το σύμπαν
και όλα αυτά τα θαυμαστά οπού τα στόματα ποτέ δεν είπαν!


Το μόνο που είναι δυνατόν είναι το Θαύμα των Ετών
η Πράξη η μία η μαγική μέσα σε Νύχτα τραγική
που μια μικρή Στιγμή εξ ολοκλήρου Κόκκε θα δοθείς
ή μ’ ένα γεια σου στο αυτί θα γίνεις νάμα της Πηγής
και θα ξυπνήσουν μονομιάς όλα τα χθεσινά πουλιά
να Σου λαλούνε χαρωπά ευθεία μέσα στην καρδιά
και να τ’ ακούνε οι άνθρωποι να είν’ ευτυχισμένοι
μακρύ χορό να σέρνουνε όλοι αγκαλιασμένοι

ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΣ

Λίστες πολύχρονες πυρετωδώς Σού σπέρνω
παραγωγής και αναπαραγωγής

μόνο με στάλες γλυκιάς απαντοχής
μετρώντας μου τα όρια της αντοχής

στις μέρες άγριας εποχής
που προμηνύουν τη Γιορτή

Α! Και να μην ξεχάσω!

Όσο το δρόμο μου κι αν χάσω
-ωραίο αστείο, θα γελάσω!-
όσο πολύ εγώ κι αν πάσχω

όσα δεινά κι αν δοκιμάσω
ποτέ δε θέλω να Σε χάσω
– μόνο μαζί
Σου να γεράσω!

Δε μ’ ενδιαφέρει να αγιάσω!
Στον άλλο κόσμο κι αν περάσω
θα βρω τον τρόπο για να σπάσω
τις αλυσίδες
σ’ Εσέ νά ‘ρθω
μες στην ποδιά Σου για να κλάψω
ευτυχισμένος να ησυχάσω!



Μην και ξεχάσω
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΜΗΝΑ
να Σου ευχηθώ μέσα από την ψυχή μου,
ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!

….Και τελειώνουν με ένα φαινομενικό ΤΙΠΟΤΑ.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1. Αν δεν κάνω λάθος, Πολυαγαπημένη μου, η Μαργαρίτα, στην οποία είχες στείλει προ καιρού το υπέροχο κείμενο που σήμερα μεταμόρφωσες στο νέο καταπληκτικό Σου βίντεο, έχει στο ιστολόγιό της να παίζει ασταμάτητα αυτό εδώ το τραγούδι:

Να και ένα έξοχο σχόλιο, το οποίο έγραψε εκεί ο αγαπημένος μας inMUSIClost: «Στην αγάπη δεν παίζουμε με γρίφους. Ή ανοίγουμε πόρτες, ή τις κλειδώνουμε…»

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2. Μόλις είδα πως η θαυμάσια φίλη Σου, η Μαργαρίτα, ανήρτησε πριν μερικές ώρες κι άλλο ένα ωραιότατο κείμενο με κεντρικό ήρωα το άνθος «της». Καθώς απόσωνα το διάβασμά του, σκέφτηκα: «Ξέρω πολύ καλά ότι το δικό μου το Καμάρι του Ουρανού με αγαπάει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, όσο, δηλαδή, κι εγώ. Το μόνο που δεν έχω επιβεβαιώσει ακόμα, είναι το πώς με αγαπάει: όπως το αγαπώ κι εγώ, ή μήπως είναι τέτοιας ποιότητας η αγάπη Του για μένα, που έχει ως αποτέλεσμα να ζω ήδη κι εγώ το μαρτύριο της άμοιρης μαργαρίτας χωρίς να το έχω καταλάβει – μαρτύριο του οποίου η κατάληξη θα είναι και για τους δυο μας τραγικότατη;»

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: