Η περιπέτειά μου στην Ιεράπετρα, με την ενοικίαση σπιτιού

Είχε ο περασμένος Μάιος τέσσερεις, όταν ενοικίασα σπίτι στην Ιεράπετρα, έξω από την κυρίως πόλη. Ανήκε σε μία χαροκαμένη κυρία, η οποία μου δημιούργησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Της έδωσα αμέσως προκαταβολή, κι εκείνη μου είπε: «Δέσαμε, ε;» «Φυσικά και δέσαμε!» της απάντησα εγώ.
Μετά από τρεις μέρες, μου είπε ότι δεν υπήρχε λόγος να ξοδεύομαι στο ξενοδοχείο. «Έλα από τώρα να κοιμάσαι εδώ. Θα σου δώσω εγώ καθαρά σεντόνια». Έτσι, την επομένη το μεσημέρι ήρθε με το αυτοκίνητό της να με πάρει από το κέντρο της πόλης, και με ανέβασε στο σπίτι. Εκεί, σε μία πυλωτή που υπάρχει δίπλα, είχα ανεβάσει εγώ με ταξί, από την προηγούμενη μέρα, διάφορα πράγματα που είχα είχα βρει και τα οποία πετούσαν τότε από το ίντερνετ καφέ «City», επειδή μεταφερόταν σε άλλο χώρο. Ήταν όλα χρήσιμα, ή τουλάχιστον κατάλληλα για διακόσμηση, και ανάμεσά τους υπήρχαν πολλά καλά βιβλία, σχεδόν ανέπαφα. Όταν τα είδε αυτά η σπιτονοικοκυρά, μου είπε: «Θα μου γεμίσεις το σπίτι με σκουπίδια, ρε Θανάση;» Δείτε σ’ αυτά τα σύντομα βίντεο του λόγου της το αληθές.


Όταν, μετά από δυο-τρεις ακόμα μέρες, έφερε μια συζήτησή μας το θέμα του συμβολαίου, εκείνη μου είπε: «Είναι ανάγκη να κάνουμε συμβόλαιο, μωρέ; Εμείς εδώ έχουμε λόγο!» «Κι εγώ έχω λόγο», της είπα, συμπληρώνοντας ότι έπρεπε να το σκεφτώ αν θα μπορούσα να μείνω χωρίς να έχω συμβόλαιο. Το σκέφτηκα, λοιπόν, και ήμουν έτοιμος να της πω, τη Δευτέρα 10 Μαΐου, ότι δεχόμουν να μείνω χωρίς συμβόλαιο· είχα εκτιμήσει, βλέπετε, την εμπιστοσύνη που θεώρησα πως μου έδειχνε, αφού ο ιδιοκτήτης του σπιτιού μπαίνει σε μεγαλύτερο κίνδυνο αν κάνει ενοικίαση χωρίς συμβόλαιο. Ωστόσο, ήθελα οπωσδήποτε να έχω στα χέρια μου το συμβόλαιο, ως αποδεικτικό στοιχείο πως είμαι πια μόνιμος κάτοικος Ιεράπετρας και να μη λένε τα χαρτιά μου πως είμαι κάτοικος Αθηνών, κι έτσι της είπα, το μεσημέρι εκείνης της μέρας, πως ήταν ανάγκη να υπογράψουμε συμβόλαιο. Τότε, εκείνη μου απάντησε: «Πήγαινε τώρα να κοιμηθείς να ξεκουραστείς, και τ’ απόγευμα πάρε τα πράγματά σου και φύγε»! Κι όταν εγώ παρατήρησα ότι αυτή η στάση της ήταν απαράδεκτη, εκείνη επεχείρησε να βγάλει εμένα φταίχτη, λέγοντάς μου: «Έχω χάσει μ’ εσένα και πέντ’-έξι άλλους ενοικιαστές, όλες αυτές τις μέρες»! «’Θελές τα και ’παθές τα, κυρά μου», της φώναξα εγώ, έχοντας βγει απ’ τα ρούχα μου. «Κι όπου στρώνει ο καθένας, κοιμάται! Ας μου έλεγες απ’ την αρχή ξεκάθαρα ότι δεν κάνεις συμβόλαιο, να μη σ’ το δέσμευα το σπίτι!»
Έτσι, την ώρα που έδυε ο ήλιος ζαλώθηκα όσα μπορούσα από τα πράγματά μου κι άρχισα να κατηφορίζω, μ’ όλη την κούραση που κουβαλούσα, προς το κέντρο της πόλης (το σπίτι αυτό ήταν σε προάστιο). Για τα υπόλοιπα, αυτά δηλαδή που η «θαυμάσια» εκείνη κυρία χαρακτήρισε σκουπίδια, την παρακάλεσα να τα αφήσω εκεί μέχρι να βρω άλλο σπίτι. Εκείνη δέχτηκε, προσθέτοντας όμως ότι δεν θα έφερε καμμία ευθύνη εάν τυχόν πάθαιναν τίποτε κάποια ώρα που αυτή θα έλειπε από εκεί. «Φυσικά και δεν φέρετε ευθύνη», της είπα, «φτάνει να μην τα πετάξετε εσείς». Άλλωστε, τα είχα βάλει σε ένα σημείο όπου δεν μπορούσε να τα δει κανένας περαστικός.
Κατεβαίνοντας, είδα κάποιες όμορφες εικόνες, άκουσα κάποιους ωραίους ήχους, κι αυτά με βοήθησαν να συνέλθω λίγο ψυχολογικά, διότι ετούτο το δυσάρεστο απρόοπτο μου είχε πέσει βαρύ, δεδομένου και του καυτού άλλου προβλήματος που αντιμετώπιζα… Βρήκα, μάλιστα, και τη διάθεση να τραβήξω αυτά εδώ τα βίντεο (ξαπλωμένα, διότι και τα βίντεό μου πέρασαν τη δική τους παιδική αρρώστια…):



Φθάνοντας στη γωνία έξω απ’ το νοσοκομείο, είδα δύο ενοικιαστήρια κολλημένα στο θάλαμο του ΟΤΕ. Το ένα, απ’ τις πληροφορίες που έγραφε, μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον, κι έτσι στάθηκα παρακάτω σ’ ένα καφενείο και τηλεφώνησα αμέσως να μάθω περισσότερα γι’ αυτό που νοικιαζόταν, παρ’ ότι είχα στο σημειωματάριό μου τουλάχιστον άλλους δέκα αριθμούς τηλεφώνου για σπιτάκια που νοικιάζονταν.
«Να έρθω σε πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο να σας πάρω για να το δείτε;» με ρώτησε ο ιδιοκτήτης του. «Και δεν έρχεσθε;» του απάντησα εγώ.
Μόλις ήρθε και μπήκα στο αυτοκίνητό του, ο άνθρωπος αυτός μου είπε: «Πρέπει να ξέρετε, αγαπητέ μου, ότι συμβόλαιο δεν κάνω». Εγώ εκτίμησα το ότι μου το ξεκαθάριζε από την πρώτη στιγμή, κι επειδή φαινόταν απ’ το ενοικιαστήριο ότι το σπίτι θα ήταν καλό, είπα να πάμε να το δω, σκεπτόμενος κιόλας ότι μπορεί να βρισκόταν ένας τρόπος ώστε να έχω και το αποδεικτικό στοιχείο που ήθελα, πως είμαι μόνιμος κάτοικος Ιεράπετρας.
Πήγα, λοιπόν, και το είδα. Ήταν ένα παλάτι σε μικρογραφία, κι αυτό στην εξοχή, μέσα στην ησυχία και τον πεντακάθαρο αέρα, και σε τιμή πολύ καλή. «Το πιάνω!» του είπα αμέσως. Εκείνος, ενώ με κατέβαζε πάλι με το αυτοκίνητό του στην πόλη, με πέρασε από σχολαστική ανάκριση, θέλοντας να μάθει όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσε για μένα. Και πολύ σωστά έκανε, αφού εκεί μένει και ο ίδιος με την οικογένειά του, και νοικιάζει κι άλλα δύο σπίτια, οπότε πρέπει να προσέχει διπλά ποιους ανθρώπους βάζει μέσα. Μέχρι και στο ξενοδοχείο όπου έμενα μέχρι τότε πήγε να πάρει πληροφορίες για μένα, μέχρι και το τηλέφωνο της προηγούμενης «καλής» κυρίας μου ζήτησε, για να τη ρωτήσει κι αυτήν!
«Θα σου απαντήσω αύριο», μου είπε τελικά. Και την άλλη μέρα το απόγευμα, ήρθε και ήπιαμε μαζί έναν καφέ στο κέντρο «Waikiki», όπου μου έκανε δεύτερη ανάκριση –μέχρι και το γιατί χώρισα θέλησε να μάθει!– κι εγώ του απαντούσα πρόθυμα σε όλα, σαν να ήμουν ανοιχτό βιβλίο. Και η κατάληξη ήταν να μου πει ότι δεχόταν να μου νοικιάσει το σπίτι.
Λίγη ώρα μετά, έλεγα εγώ, καταχαρούμενος, στην αδελφή μου: «Αδελφούλα μου, κι εδώ επιβεβαιώθηκε το “Κάθε εμπόδιο για καλό”!»
Την άλλη μέρα, πήγα μαζί με τον καινούργιο μου σπιτονοικοκύρη στον ΟΤΕ, για να δηλωθεί η νέα διεύθυνση και να περαστεί στην αίτηση για σύνδεση τηλεφώνου, που εγώ είχα κάνει από την προηγούμενη βδομάδα. Εν συνεχεία ανεβήκαμε στο σπίτι του, όπου του έδωσα ένα μηνιάτικο εγγύηση.
Καθ’ οδόν, επειδή το προηγούμενο σπίτι ήταν πολύ κοντά, περάσαμε από εκεί, για να πάρουμε τα πράγματα που είχα αφήσει και ν’ αδειάσω τον χώρο. Ξέρετε τι βρήκα στο σημείο που τα είχα αφήσει; Τίποτε απολύτως! Μόνο στην μπροστινή πλευρά του οικοπέδου, υπήρχαν διασκορπισμένα τα πιο ευτελή απ’ αυτά τα πράγματα (από τα βιβλία, δεν υπήρχε ούτε ένα). Έτυχε, όμως, να είναι εκεί το ένα από τα δύο παιδιά που είχα γνωρίσει εκεί (είναι αυτά που ακούγονται, και φαίνονται λιγάκι, στα δύο προηγούμενα βίντεο), και στα οποία είχα χαρίσει κάτι απ’ αυτά τα πράγματα. Το ρώτησα τι είχε συμβεί, και μου απάντησε ότι δεν ήξερε. Μάζεψα ό,τι μπορούσα, και φύγαμε. Κι όταν φτάσαμε στου νέου μου σπιτονοικύρη, χτύπησε το κινητό μου. Ήταν αυτή η κυρία, και άρχισε να μου φωνάζει ότι έκανα το οικόπεδό της ένα σκουπιδαριό!
Στο σπίτι αυτό έμενε ακόμα ένας νεαρός εξάδελφος του ιδιοκτήτη, ο οποίος θα το άδειαζε την άλλη βδομάδα. Κι εγώ, έβγαλα εισιτήριο για να γυρίσω στην Αθήνα, ώστε ν’ αρχίσω να ετοιμάζω τα πράγματά μου, την Κυριακή 16 Μαΐου. Πριν μπω στο λεωφορείο για το Ηράκλειο, του τηλεφώνησα, να τον ρωτήσω αν ήξερε πιο συγκεκριμένα τη μέρα που θα άδειαζε το σπίτι ο ξάδελφός του. «Αύριο», μου απάντησε. Κι έτσι, ανέβηκα σχεδόν πανευτυχής στην Αθήνα, ύστερα από ένα ονειρώδες νυχτερινό ταξίδι με το πλοίο.
Και στις έντεκα μ’ εντεκάμισι το πρωί εκείνης της Δευτέρας που ξημέρωσε, χτύπησε το τηλέφωνο στην Αθήνα. Ήταν ο νέος σπιτονοικοκύρης μου. «Βρε Θανάση», μου είπε, «ρε γαμώ το, ο ξάδελφός μου θέλει να μείνει στο σπίτι άλλους έξι μήνες»!!
Καταλαβαίνετε τι έπαθα; Του μιλούσα κοντά δύο ώρες, πληρώνοντας τα μαλλιοκέφαλά μου στο κινητό, αφού τον ξανακάλεσα εγώ, και του είπα με τον πιο ευγενικό αλλά και αυστηρό τρόπο του κόσμου… και τι δεν του είπα! Του κάκου!…

Και το επόμενο βράδυ, πάλι στο πλοίο για Ηράκλειο και με τελικό προορισμό την Ιεράπετρα, να ψάξω γι’ άλλο σπίτι!
Βρήκα, λοιπόν, κάναμε και συμβόλαιο, συμπάθησα μάλιστα ιδιαίτερα και τη σπιτονοικοκυρά και το σύζυγό της (για τον οποίο έγραψα και δημοσίευσα κι ένα ποίημα…), ανέβηκα πάλι στην Αθήνα, και ύστερα από καμμιά δεκαπενταριά μέρες έφερα δύο διαδοχικά φορτία πράγματα κι εγκαταστάθηκα. «Κάθε εμπόδιο για καλό», έλεγα πάλι.
Και στις αρχές της προηγούμενης βδομάδας, όπως συνάντησα στο δρόμο τη σπιτονοικοκυρά, της είπα ότι με το τρίτο και τελευταίο φορτίο που θα φέρω, θα κατεβάσω και τη γατούλα μου. Αμέσως εκείνη στράβωσε τη μούρη της και μου είπε ότι ο σύζυγός της δεν επιτρέπει ζώα στα σπίτια τους. Αφού της εξήγησα ότι αυτό το πλάσμα δεν κάνει την παραμικρή ζημιά, ούτε λερώνει πουθενά, και είναι σαν να μην υπάρχει μέσα στο σπίτι, είπα ότι θα το συζητούσα και μ’ εκείνον.
Του το συζήτησα την πρώτη ετούτου του μηνός, που έπρεπε να του πληρώσω και το νέο ενοίκιο. «Τι; Να φέρεις γάτα; Λοιπόν, δε θέλω να μου πληρώσεις τίποτ’ άλλο, και βρες άλλο σπίτι, να φύγεις», μου απάντησε! (Μου το διατύπωσε και σαν να μου έκανε χάρη, λες και δεν του είχα πληρώσει ένα ολόκληρο μηνιάτικο για εγγύηση!)

Άρχισα πάλι να ψάχνω για σπίτι. Έχασα δύο που μου άρεσαν πολύ, για λίγες ώρες. Ο ιδιοκτήτης του δεύτερου, όμως, άλλος ένας ωραίος Μιχάλης που πρέπει να προσθέσω στους τέσσερεις Μιχαλιούς που έχω ήδη κάνει φίλους στην Κρήτη, μόλις με άκουσε να του λέω περίλυπος τη φοβερή ταλαιπωρία που έχω υποστεί επί δύο ολόκληρους μήνες με το νοίκιασμα σπιτιού, έδειξε ευαισθησία και φιλότιμο, και μου είπε ότι θα τηλεφωνούσε σε κάποιον γνωστό του που νοικιάζει σπίτια λίγα χιλιόμετρα ανατολικά απ’ την Ιεράπετρα, στον Περιστερά, να τον ρωτήσει αν έχει κανένα άδειο. Με ενημέρωσε, μάλιστα, ότι εκεί θα είναι και πολύ πιο φτηνά. Ύστερα από πέντε λεπτά με κάλεσε στο κινητό και μου είπε: «Γράψε αυτό το τηλέφωνο, πάρε, και πήγαινε»! Ήταν προχθές το απόγευμα στις επτά και δέκα.
Πήγα αμέσως, είδα το σπίτι που είχε ο άνθρωπος εκεί άδειο, μου έκανε, είδα και το υπέροχο περιβάλλον όπου βρίσκεται, δίπλα στη θάλασσα, πλήρωσα εγγύηση, πήρα το κλειδί, και χθες, με το πρώτο χάραμα, ξεκίνησα, παίρνοντας λίγα πράγματα από το σπίτι του «ζωόφιλου» προηγούμενου σπιτονοικοκύρη, για να εγκατασταθώ εκεί. Από τη στιγμή που μπήκα στο αυτοκίνητό μου για να πάω, τραβούσα ασταμάτητα βίντεο, και όταν έφτασα δεν ανέβηκα στο σπίτι, αλλά κλείδωσα το αυτοκίνητο και βγήκα με τα πόδια στο δρόμο, τραβώντας την αυγή που ρόδιζε, κι έπειτα τις κυριολεκτικά παρθένες αμμουδερές παραλίες που υπάρχουν εκεί από κάτω, κι έπειτα μια μεγαλειώδη ανατολή από ένα ύψωμα, κι ύστερα πάλι τις παραλίες που είχαν πια μισοφωτιστεί από τον ήλιο, κι ύστερα όλη τη γύρω περιοχή υπό το άπλετο φως της ημέρας και, τέλος, τον θαυμάσιο, καταπράσινο περιβάλλοντα χώρο της γκαρσονιέρας μου, της τέταρτης και καλύτερης – από όλες μα όλες που είχα δει στην Ιεράπετρα! Όλα αυτά τα βίντεο, με τις απίστευτης ομορφιάς εικόνες τους, θα σας τα δείξω αύριο – εκτός απροόπτου, διότι μου έχει κοπεί και το ίντερνετ κι ό,τι κάνω το κάνω σε ίντερνετ καφέ, πρέπει να καθαρίσω και το νέο μου σπίτι και να κουβαλήσω εκεί τα πράγματά μου, θέλω να δω και τον «Αρχοντοχωριάτη» αύριο, πρέπει να φύγω και για την Αθήνα, να πάω να περιποιηθώ τα μελισσάκια μου!
Όσο για το συμβόλαιο, το έχω ήδη στα χέρια μου! Αυτός ο σπιτονοικοκύρης, ο οποίος δείχνει πολύ καλά σημάδια, το ετοίμασε μόνος του από χθες, το θεώρησε και στην εφορία, και μου το έφερε σήμερα το πρωί!

Και χθες το μεσημέρι, φτάνοντας στο προηγούμενο σπίτι για να μαζέψω κάτι, είδα στο δρόμο τον ιδιοκτήτη του. Τον ενημέρωσα ότι βρήκα άλλο κι ότι θα του το αδειάσω τις επόμενες μέρες, και του είπα ότι θέλω να μου υπογράψει ένα χαρτί, το οποίο να λέει πως φεύγω απ’ το σπίτι του αναγκαστικά, επειδή αυτός δεν επιτρέπει ζώα. Συμφώνησε να μου το υπογράψει, κι αμέσως μετά μου είπε τα εξής ανήκουστα: «Άκου να φέρεις γάτα! Να γεμίσει το σπίτι με τρίχες! Και πού θα χέζει η γάτα;» «Στην άμμο της!» του είπα εγώ. «Α, εσείς οι ενοικιαστές», μου πέταξε με μια φωνή που έσταζε… μέλι, «που ζείτε μες στις τρίχες και τα σκατά των ζώων!» Εγώ συγκρατήθηκα, και του είπα ότι έχω μέσα ένα βαρύ γραφείο και μία βιβλιοθήκη, που δεν μπορώ να τα κατεβάσω μόνος μου. Όταν τα είχα φέρει, με βοήθησε για να τ’ ανεβάσω ένας άλλος ενοικιαστής (έχει φύγει τώρα), ο οποίος είχε ήδη προχωρημένη κήλη. Και τώρα, ο ιδιοκτήτης, ο οποίος είναι ακμαιότατος και υγιής, μου απάντησε: «Πάρε έναν εργάτη, να τα κατεβάσεις»! «Σε ευχαριστώ για την καλή σου διάθεση!» ήταν η τελευταία μου κουβέντα. Κι εκείνος δεν είπε λέξη.

Σε ευχαριστώ, αγαπημένη μου γατούλα, που με έσωσες από αυτόν τον στενοκέφαλο στριμμένο ιδιοκτήτη!
Και κάθε εμπόδιο για καλό, επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά.

Αυτά τα ολίγα έχω τραβήξει για να νοικιάσω σπίτι σ’ ετούτη την υπέροχη πόλη, την οποία αγάπησα και προβάλλω όσο πιο πολύ μπορώ μέσω του διαδικτύου. Υπέροχη πόλη, υπέροχοι και οι άνθρωποι, είχα θεωρήσει τον περασμένο Απρίλιο, τις πρώτες μέρες που πάτησα το πόδι μου εδώ – μέχρι σημείου, μάλιστα, να τηλεφωνώ στην αδελφή μου στην Αθήνα και να της λέω: «Αδελφή, ενώ δεν γνωρίζω κανέναν εδώ, μου φαίνεται πως βρίσκομαι ανάμεσα στην οικογένειά μου!» Κι επακολούθησαν οι οδυνηρές διαψεύσεις, τόσο από τους Ιεραπετρίτες σπιτονοικοκύρηδές μου, όσο και από το άτομο που έγινε αιτία να κουβαληθώ εδώ, και σαν να μην έφταναν αυτά, άρχισαν πολύ γρήγορα κάποιοι άλλοι ντόπιοι να μου λένε τερατώδη ψέματα, να με παρεξηγούν, να με διαβάλλουν, να με πολεμάνε λες και είμαι εχθρός τους, έχουμε και τ’ αντίστοιχα κρούσματα από διαδικτυακούς αγνώστους και φίλους(;), και ο διαβολικός χορός καλά κρατεί.
Ειλικρινά, δεν ξέρω πια τι να πω. Ότι ναι μεν έχουνε κιόλας μαζευτεί τόσοι που με αποκαρδίωσαν, αλλά υπάρχουν και πολλαπλάσιοι άλλοι που με εγκαρδίωσαν –όπως πράγματι συμβαίνει–, οπότε πρέπει να είμαι πολύ ευχαριστημένος; Ή ότι κι αυτοί οι δεύτεροι πρόκειται να με διαψεύσουν με κάποιον παρόμοιο τρόπο στο μέλλον, ο ένας μετά τον άλλο; Ή ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, αφού παντού και πάντοτε οι άριστοι είναι ελάχιστοι; Ειλικρινά, δεν ξέρω.
Το μόνο που ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα, είναι το ότι άριστοι μπορούμε να είμαστε όλοι οι άνθρωποι, και όχι μόνο κάποιοι ελάχιστοι. Κι όταν βλέπω τόσο εμφαντικά να μην είμαστε όλοι, με πιάνει θλίψη του θανατά, διότι πιστεύω ότι αυτό το χάλι είναι παντελώς αδικαιολόγητο, αληθινά γελοίο.
Ξέρω, όμως, και κάτι άλλο: Ότι οι άριστοι, έστω κι αν είναι ελάχιστοι και σκορπισμένοι στις τέσσερεις γωνιές της Γης, βρίσκουν πάντα τρόπο να βρίσκονται μεταξύ τους. Και ακριβώς αυτή η γνώση μου, είναι που με οπλίζει με αστείρευτη δύναμη κι αισιοδοξία.

Και το χειροπιαστό δεδομένο από όλη αυτή την περιπέτεια, είναι το ανέλπιστα αίσιο τέλος της.
Αλλά γιατί, άραγε, να βρήκε ένα τόσο αίσιο τέλος, γιατί να μου ήρθε αυτό το εξ ουρανού δώρο; Μήπως έχω το κοκκαλάκι της νυχτερίδας; Μήπως γέννησα κανένα χρυσό αυγό;
Μήπως είμαι υπεράνθρωπος;
Όχι, βέβαια!
Τότε;
Απλούστατα, λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, μου ήρθε αυτό το μεγάλο δώρο ως ανταμοιβή, επειδή παραμένω αμετακίνητα προσηλωμένος στις αρχές της εντιμότητας, της ειλικρίνειας, του ήθους, του άδολου έρωτος με την κάθε έννοιά του – επειδή παραμένω αμετακίνητα προσηλωμένος στην πραγματική ανθρωπιά, γι’ αυτό συνωμότησε άλλη μία φορά το σύμπαν για λογαριασμό μου.
Παρ’ όλο που φαίνεται τρελό και ακατόρθωτο, είναι τόσο απλό, σας μιλάω εν τιμή. Γιατί να μην το καταφέρουμε όλοι μας;

Σας χαιρετώ με ένα βίντεο, τραβηγμένο κι αυτό στις 10 Μαΐου, λίγη ώρα μετά από τα άλλα που σας έδειξα. Το βάζω εδώ, γιατί πιστεύω πως ταιριάζει απόλυτα.

Advertisements

Ετικέτες: , ,

8 Σχόλια to “Η περιπέτειά μου στην Ιεράπετρα, με την ενοικίαση σπιτιού”

  1. satyrikon Says:

    Την καλησπέρα μου…
    Θα σε πάρω τηλέφωνο….
    πολύ περιπέτεια με το σπίτι…..

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Γεια σου, βρε αδελφέ!
      Όμως αυτή η παρανοϊκή περιπέτεια, κι αν θέλεις πίστεψέ το, με έβγαλε σε ένα σπίτι το οποίο, από άποψη περιβάλλοντος, δεν είχα ποτέ μου ονειρευτεί! Το μόνο κακό είναι ότι έχει πάρα πολύ κοντά θερμοκήπια, και οι καρκίνοι θερίζουν στην Ιεράπετρα, εξαιτίας τους.
      Αυτό το διάστημα είμαι χωρίς ίντερνετ, είχα και τη μετακόμιση, κι έτσι έκανα δύο μέρες να δω το σχόλιό σου.
      Τώρα φεύγω για την Αθήνα, όπου θα μείνω το αργότερο μέχρι τις 19 του μήνα. Να τηλεφωνηθούμε λοιπόν, και γιατί όχι να βρεθούμε κιόλας.
      Καλή σου εβδομάδα.

  2. kirkh1970 Says:

    megalh peripeteia alla telos kalo ola kala.Ti wraio na bgaineis sto balconi sou kai na blepeis thalassa-)

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      ΚΑΘΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΚΑΛΟ, Κίρκη μου!
      Και, φυσικά, δεν έχουν εκλείψει όλα τα εμπόδια…
      Και, φυσικά, δεν παύουν να παρουσιάζονται καινούργια!
      Αλλά, φυσικά, δε μασάμε πια!
      (Ο πληθυντικός που χρησιμοποίησα εδώ είναι εσκεμμένος, πιστεύω να με πιάνεις…)

      …Και να είσαι καλά!

  3. kostis Says:

    Kαλώς ώρισες στην Κρήτη.Έχουμε ανταλλάξει μερικές κουβέντες στο τσατ μποξ της τοξότισσας και έκπληκτος έπεσα σήμερα στο μπλογκ σου και διαπίστωσα ότι είσαι πλέον κάτοικος Κρήτης.Σε καλοσωρίζω λοιπόν στην Κρήτη(εγώ είμαι Ηράκλειο) με τα καλά της και τα στραβά της (που ήδη διαπίστωσες) και εύχομαι να τα πούμε στην συνέχεια.
    Κωστής

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Γεια σου και χαρά σου, Κωστή μου!
      Καλώς σε βρίσκω, και σε ευχαριστώ για το καλωσόρισμα!
      Χαίρομαι πάρα πολύ που επικοινωνούμε. Θυμάμαι που τα είχαμε πει λιγάκι στο τσατ μποξ της Τοξότισσας, εκείνες τις μέρες που ο ουρανός της Κρήτης είχε γεμίσει χρωματιστές ουρές. Και, σου μιλάω ειλικρινά, δεν περνάει σχεδόν ούτε μέρα που να μη σκέφτομαι λυπημένος ότι έχω τόσο καιρό να «μιλήσω» με τη θαυμάσια παρέα της Τοξότισσας, αλλά όλα αυτά τα απρόοπτα που μου βγήκαν (να, π.χ., τώρα ακόμα, δεν έχω στο σπίτι μου ίντερνετ) με υποχρεώνουν να γράφω ελάχιστα, και ό,τι θεωρώ επείγον. Έχω ένα σωρό θέματα να αναρτήσω, καθώς και αμέτρητα βίντεο να ανεβάσω στο κανάλι μου, και όλα πάνε πίσω. Ας είναι, όμως, όλα θα γίνουν!
      Θα ήθελα πάρα πολύ να τα πούμε, και μάλιστα όσο πιο άμεσα και άνετα είναι δυνατόν. Θα σου στείλω, λοιπόν, σύντομα ένα μέιλ για να συνεννοηθούμε καλύτερα.

  4. Κατερίνα Says:

    Aπίστευτη ταλαιπωρία.
    Απορώ με το κουράγιο σου φίλε Θανάση.
    Ευτυχώς όμως όπως είπες και εσύ…
    κάθε εμπόδιο για καλό!!

    Να έχεις ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο 🙂

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Σε ευχαριστώ πολύ, καλή μου φίλη. Όμως οι ποικίλες δυσκολίες διαρκούν ακόμη, γι’ αυτό και άργησα τόσο καιρό να εγκρίνω το σχόλιό σου. Πού θα πάνε, όμως, θα περάσουν.

      Σου ανταποδίδω τις ευχές… επαυξημένες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: