Λίγες σκέψεις, με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

«Άνανδρη»! Μα τι λέω;! Ποιον ανδρισμό, ποιο φιλότιμο, ποιαν ανθρωπιά να περιμένουμε πως πρέπει να διαθέτουν οι υπάνθρωποι που έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις-κλειδιά της κοινωνίας μας -αλλά και όλων των κοινωνιών του κόσμου-, αυτοί οι ίδιοι που δίνουν τις εντολές για το καθάρισμα οποιουδήποτε τους μπαίνει στο μάτι;

«Κοινωνίας μας»! Μα τι λέω πάλι;! Είναι αυτό το τερατώδες έκτρωμα κοινωνία;; Αστεία πράγματα!! Αυτό, είναι κατά πολύ χειρότερο κι απ’ τη χειρότερη ζούγκλα! Διότι ακόμα και στις ζούγκλες ισχύουν και λειτουργούν κάποιοι απαράβατοι κανόνες οι οποίοι προάγουν και βελτιώνουν τη ζωή, ενώ στο κωλοχανείο που ζούμε εμείς δεν λειτουργεί απολύτως τίποτε, παρά μόνον ο κανόνας των αρχαιόθεν ορκισμένων εχθρών της Ζωής!
Και, για το γεγονός ότι αυτή η «κοινωνία» εξακολουθεί να επιβιώνει και να θριαμβεύει, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως συνυπεύθυνοι, άλλος λίγότερο και άλλος περισσότερο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ, ΚΙ ΟΣΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ, ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΟΛΟΕΝΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΑΥΡΙΟ-ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΙ ΕΜΑΣ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ -ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΟ, ΦΥΣΙΚΑ- ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ;;

Ένας παλιός μου γείτονας, με τον οποίο μιλούσα χθες το βράδυ, μου είπε ότι το στρατόπεδο του Συκουρίου Λάρισας, απ’ το οποίο η «επαναστατική» οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε κλέψει πολεμικό υλικό, ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι ήδη από τα χρόνια της χούντας. Κι εγώ, τότε, παρατήρησα: «Μα δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα ένα ξέφραγο αμπέλι;» Ανοιχτά σύνορα, «ανοιχτές κοινωνίες», υπηκοότητες στις στρατιές των κάθε λογής αλλοδαπών, «δημοκρατίες» και «ανθρώπινα δικαιώματα», ιδού οι αμέτρητες κερκόπορτες, απ’ τις οποίες εισρέουν ανεμπόδιστα τα «φτηνά εργατικά χέρια» των πληρωμένων δολοφόνων (στους οποίους παρέχουμε και δωρεάν μια στοιχειώδη ελληνική παιδεία, ώστε να μπορούν να εξαπατούν πιο εύκολα τα θύματά τους), των εμπρηστών για τις προβοκάτσιες σαν αυτή που έγινε στην εβραϊκή συναγωγή των Χανίων και για την πυρπόληση ολόκληρης της Ελλάδας (θυμάστε τι έγινε πριν από τρία χρόνια, και πόσοι συνάνθρωποί μας κάηκαν σαν λαμπάδες;), αλλά και τα ναρκωτικά που θερίζουν τη νεολαία μας σ’ αυτόν τον ατελείωτο ακήρυκτο πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει, και πάει λέγοντας…

«Μα έχουμε δημοκρατία, το τελειότερο πολίτευμα, και αυτά τα φαινόμενα είναι απλώς μερικές δευτερεύουσες αδυναμίες της!» Να τη χαιρόμαστε τη δημοκρατία μας, να χαιρόμαστε και την τιμή που εμείς οι Έλληνες απολαμβάνουμε, ως οι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες του πολιτεύματος αυτού, χάρη στο οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη χαίρονται τα «αγαθά» της «ελευθερίας», του «σεβασμού των δικαιωμάτων τους» και δε συμμαζεύεται (προσωπικά, φρονώ ότι στην πραγματικότητα ετούτο το «τελειότερο πολίτευμα» κάθε άλλο παρά ελληνικής εμπνεύσεως είναι, αλλ’ αυτό αποτελεί αλλουνού αναγνώσματος αναβαλλόμενο…)!

Κι ένα νεαρό αγόρι, με το οποίο γνωρίστηκα και συνομίλησα χθες, μου εκθείαζε τη δημοκρατικότητα του διαδικτύου. Ναι, έχει δημοκρατικότητα το διαδίκτυο, αλλά δημιουργήθηκε τόσο δημοκρατικό, αποκλειστικά και μόνο προκειμένου «να βγαίνουν όλα τα σαλιγκάρια απ’ τις τρύπες τους και ν’ αποκαλύπτονται οι σκέψεις και τα σχέδιά τους», ώστε να γίνει ευκολότερο το σατανικό έργο των εχθρών της ανθρωπότητας. Κι όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό κι επιμένουμε να μη συντονιζόμαστε, αλλά να κάνουμε ο καθένας μας το κομμάτι του μέσω του διαδικτύου, είμαστε χαμένοι από χέρι! Αυτά, για να μη βαυκαλιζόμαστε ότι τα χιλιάδες αγνά «λουλούδια» που ανθίζουν στο διαδίκτυο μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή στην «κοινωνία» λειτουργώντας κατά μόνας, αλλά και, πέρα απ’ το διαδίκτυο, ότι μπορεί να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα όσο εμείς δεν δημιουργούμε άλλου είδους κοινωνικούς πυρήνες.

Παραθέτω και τον σύνδεσμο από τη σχετική ανάρτηση της Ολυμπίας, επειδή την θεωρώ πολύ καλή και αποκαλυπτική, αλλά κι επειδή ακολουθείται από εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια.

Υστερόγραφο: Αποφάσισα να βάλω τα συγκεκριμένα χρώματα σ’ ετούτη την ανάρτηση, επειδή τα μαύρα δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα.

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

4 Σχόλια to “Λίγες σκέψεις, με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια”

  1. Ευρύνοος Says:

    Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο φίλε μου, έχουν σφαίρες για όλους..
    κλές να βγεί ο κόσμος και να κάνει τι;

    ο καθένας λειτουργεί με βάση τα θέλω του..
    ο καθένας λειτουργεί με βάση τα μέτρα και τα σταθμά του..
    αν αυτό είναι μεμπτόν, περιμένω την άποψή σου..
    άλλωστε κι εσύ και όλοι μας δέν λειτουργούμε έτσι;
    μήπως κάναμε μιά κίνηση που ευκαιριακά προσπαθήσαμε να κερδίσουμε κάτι;

    ας το πάρουμε απόφαση οτι δέν συντονίζεται ο κόσμος..
    το γνωρίζουν και λειτουργούν με αυτή την ασφάλεια..

    μόνο μπορούμε να ευχηθούμε, καλά ξεμπερδέματα σε όσα βιώνουμε..
    αδελφέ μου, μη χειρότερα (που δυστυχώς έρχονται)

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο, αδελφέ μου, και σου ζητώ συγγνώμη που έχω τόσο καιρό να ανταποδώσω. Ας όψονται οι τόσες αναποδιές που μου ξεπετάγονται σαν τα μανιτάρια.

      Έρχομαι στο σχόλιό σου, και σου λέω εξ αρχής ότι ο τόνος της απαντήσεώς μου θα είναι λίγο αυστηρός.

      Ασφαλώς έχουν σφαίρες για όλους – γι’ αυτό και έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου. Μόνο απάτες και σφαίρες έχουν, τίποτε άλλο. Κι όταν οι πρώτες αποδεικνύονται ανεπαρκείς, καταφεύγουν στις δεύτερες.
      Με ρωτάς τι να κάνει ο κόσμος; Μα, να συνειδητοποιήσει επιτέλους την ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ δύναμη που έχει στα χέρια του -το ότι, δηλαδή, πάνω στο δικό του έδαφος θεριεύουν όλοι οι διαφθορείς και καταστροφείς του-, να ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και ν’ αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με πίστη κι αποφασιστικότητα, δίχως εξαλλοσύνες, αλλά και δίχως ηττοπάθεια, ώστε να βρει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τους υγιείς τρόπους -που σίγουρα υπάρχουν- για να ξεφορτωθούμε από πάνω μας όλα αυτά τα καρκινώματα.

      Ασφαλώς και ο καθένας λειτουργεί σύμφωνα με την υποκειμενικότητά του, αλλά, όπως έχω γράψει και στον Προμηθέα Πυρφόρο παλαιότερα, οι πραγματικές ανάγκες κι επιθυμίες όλων μας είναι ταυτόσημες κάτω από την επιφάνεια της κατασκευασμένης και τεχνηέντως επιβεβλημένης υποκειμενικότητας.
      Δες εδώ τι ωραία που το εκφράζει αυτό ο Νίκος Πορτοκάλογλου: http://www.youtube.com/watch?v=KnCIL66ZdkA
      Το μόνο που χρειάζεται, επομένως, είναι να ξεφύγουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ από το απατηλό «εγώ» και να περάσουμε στο «εμείς».

      Ας ξεκινήσουμε από τα μικρά δικά μας μέτρα για να συντονιστούμε λιγάκι, αδελφέ μου, κι ας μην επικαλούμαστε τους μεγάκοσμους για να δικαιολογούμε έτσι και τη δική μας απραξία. Και μην περιμένεις ποτέ να το πάρω εγώ αυτό απόφαση, ακόμα και τώρα, που είδα ότι σου τηλεφώνησα τουλάχιστον τρεις φορές τις μέρες που ήμουν στην Αθήνα, και δεν πήρα ούτε μία απάντησή σου…
      Και οφείλω να σου επισημάνω πως μου προκαλούν οδυνηρή εντύπωση τέτοιου είδους τοποθετήσεις από εσένα, που εδώ και τόσο καιρό έχεις δηλώσει ότι θέλεις να γίνουμε μία αγκαλιά.
      Πρέπει σώνει και καλά να παραδεχτούμε κι εμείς αυτά που λέει η Χάρις Αλεξίου στο «Μεγάλωσα»; http://www.youtube.com/watch?v=CORulGblUyg
      Εγώ λέω, αδελφέ μου, ότι πρέπει ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε: Να ξεχνάμε, ή να «πάμε»;

      Και κάτι ακόμη, που ίσως είναι το κυριότερο:
      Έχουμε ευθύνη απέναντι στους νεώτερους ανθρώπους που μας διαβάζουν. Δεν επιτρέπεται τη μία να τους καλούμε σε τολμηρές αποφάσεις και ριζικές αλλαγές τρόπου ζωής, και την άλλη να τους λέμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Διότι έτσι, το μόνο που κάνουμε είναι να επαυξάνουμε το αίσθημα ανημπόριας και απογοήτευσης.
      Άσε, δε, που η ζωή προχωράει πάντα νικηφόρα, και απλούστατα προσπερνάει όλους όσους επιμένουν στην αναβλητικότητα και τα «ναι μεν, αλλά».

      Σε φιλώ.

  2. Ευρύνοος Says:

    Θεωρώ οτι δέν είμαι ανακόλουθος σε αυτά που λέω..
    θα εξηγήσω..
    όταν λέω οτι ο κόσμος δέν συντονίζεται εννοώ ΟΛΟΣ ο κόσμος..
    τμήμα αυτού (ελάχιστοι) συντονίζεται και φτιάχνουν αυτά τα οποία μπορούν..
    δηλώνω οτι θέλω να γίνει ο κόσμος μία αγκαλιά και δέν το παίρνω πίσω, μα δέν θέλει όλος ο κόσμος αυτή την αγκαλιά είτε απο δυσπιστία είτε απο φόβο..
    δέν κατηγορώ κανένα γι αυτό, έτσι έγιναν απο το σύστημα..
    απο Σεπτέμβριο θα γίνει κάποια κίνηση σε αυτά που προσπαθώ καιρό τώρα..
    ίσως γίνει η αρχή για το χωριό που σκέφτομαι..
    οτι δέν κατάφερα να μιλήσουμε το χρεώνομαι και σου έχω εξηγήσει οτι κάποιες φορές δέν έχω διάθεση να μιλήσω σε κανέναν..
    (και δέν αφορά εσένα μόνο)

    νομίζω αυτό είναι δικαίωμα..
    μην με κρίνεις πάντα αυστηρά φίλε μου, όλοι έχουμε τις στιγμές και τα τρεξίματά μας..

    ο γραπτός λόγος δέν ξεκαθαρίζει κάποιες φορές όλε ςτις πτυχές της σκέψης..
    ελπίζω να είσαι καλά και τα εμπόδια να ξεπεραστούν όλα..

    καλό βράδυ ..

    • Αϊάσανθος Ίων Says:

      Σε ευχαριστώ για την απάντησή σου, αδελφέ μου.
      Σε ευχαριστώ περισσότερο, όμως, για το εποικοδομητικό, και όχι εριστικό πνεύμα της.

      Συγχώρεσέ μου την «επιμονή» στο αυστηρό ύφος, αλλά οφείλεται αποκλειστικά στο ότι είμαι αυστηρότατος πρώτα και κύρια απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μου.
      Και, στην πραγματικότητα, δεν κρίνω κανέναν, απλώς θεωρώ υποχρέωσή μου να επισημαίνω φιλικά και ειλικρινά κάποια πράγματα που πέφτουν στην αντίληψή μου, διότι πιστεύω ότι έτσι πρέπει, και ότι εκείνος που συμφωνεί σε όλα και μας λέει πάντα «μπράβο» δεν είναι φίλος, αλλά κόλακας.

      Συμφωνώ πως η προφορική επικοινωνία είναι μερικές φορές προτιμότερη. Γι’ αυτό και προσπάθησα τόσες φορές να βρεθούμε, αλλά… κάθε εμπόδιο για καλό! Είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούμε την πιο κατάλληλη στιγμή.

      Και είμαι τόσο καλά, αδελφέ μου, όσο δεν μπορώ να σου περιγράψω! Κι αυτό, κυρίως επειδή εδώ ο τόπος είναι ΦΑ-ΝΤΑ-ΣΤΙ-ΚΟΣ! Έχεις δει τα βίντεο με τα οποία συνοδεύω το «Η Ιεράπετρα σας προσκαλεί, σας καλωσορίζει….»;
      Αξίζει χίλιες φορές τον κόπο να έρθετε για μερικές μέρες, και αυτό μπορεί να γίνει με ελάχιστα έξοδα! Υπάρχουν κάτω απ’ το σπίτι μου (δηλαδή, στις παρθένες παραλίες) σπηλιές με ομαλότατο έδαφος, οι οποίες μπορούν να φιλοξενήσουν πάνω από είκοσι άτομα! Αλλά και στο σπίτι μου μπορούν να φιλοξενηθούν δύο άτομα! Κι η θάλασσα είναι γεμάτη ψάρια και χταπόδια!
      Έχω τραβήξει ένα σωρό άλλα βίντεο, και από αυτές τις παραλίες, και θέλω να τα ανεβάσω μαζί με νέα ανάρτηση-πρόσκληση (που την σκέφτομαι να «παντρεύεται» με την αντίστοιχη πρόσκληση της Ρίκης), αλλά δεν έχω ίντερνετ για τουλάχιστον είκοσι μέρες ακόμα, κι εδώ στα ίντερνετ καφέ βασανίζομαι τρομερά (στο μηχάνημα που κάθομαι και σου γράφω τώρα, π.χ., κολλάει διαρκώς το πληκτρολόγιο)!… Θα το κάνω όμως οπωσδήποτε τις επόμενες μέρες!

      Δεν πτοούμαστε, λοιπόν!
      Πες μου λοιπόν, σε παρακαλώ, εάν έχεις γράψει κάπου περισσότερα πράγματα για τα σεπτεμβριανά σχέδια, ή, ακόμα καλύτερα, τηλεφώνησέ μου όποτε έχεις εσύ διάθεση.

      Ανέβασα μόλις προ ολίγου ένα βίντεο που τράβηξα πριν λίγες ώρες, με τη δύση του ήλιου, στο οποίο απαγγέλλω ένα σημερινό μου ποίημα. Σου το αφιερώνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: