Archive for the ‘Έργα (των αρχαίων Κυβερνητών)’ Category

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε

Σεπτεμβρίου 14, 2010

Μητρίδα Ιωνία, κοιτίδα των Ελλήνων,
τα τέκνα σου σε χαιρετούν με νεύματα ελπίδων.
Απέναντί σου στέκονται ορθά και μυαλωμένα
γνωρίζοντας πως τα ιερά ποτέ δεν είν’ χαμένα.

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε
κι ας είναι οι μέρες ζοφερές, και ας υποχωρούμε.
Ξανά το Φως θ’ ανάψουμε, όταν θα ‘ρθεί η Ώρα,
στους κόρφους σου τους στοργικούς, σε κάθε ανθρώπου χώρα.


Η σημερινή μου ανάρτηση είναι μία απειροελάχιστη, ταπεινή συνεισφορά στη μνήμη του Ελληνισμού.
Για ιστορικά στοιχεία, μαρτυρίες, αλλά και για την τωρινή στάση που κρατάει το «ελληνικό κράτος» στο τεράστιο αυτό ζήτημα, σας παραπέμπω στην εξαίρετη ανάρτηση του «Πόντου και Αριστερά» «Σφαγή της Σμύρνης: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!», στις πέντε αναρτήσεις-εκπομπές του Hackaday (πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη) και στη σημερινή δημοσίευση του «Δικτύου Μικρασιάτης» με τον τίτλο «Μικρασιατική Καταστροφή – Μνήμη και λήθη».

Σας χαρίζω και τα βίντεο που τράβηξα από το θαυμάσιο έργο του Παρασκευά Συριανόγλου «Η δύση της Ανατολής», το οποίο παρουσίασε η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Μικρασιατών Ιεράπετρας στις 11 και 13 Ιουνίου στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη», και στις 10 Αυγούστου στο πλαίσιο των «Κυρβείων 2010», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαννίδη.









Προπαγάνδα για την «αυτόνομη Κρήτη», σε συναυλία στην Ιεράπετρα!

Αύγουστος 4, 2010

Έγινε κι αυτό! Οι σχεδιαστές της «αυτονόμησης» (του αιματοκυλίσματος, για την ακρίβεια) της Κρήτης το 2012 φρόντισαν ώστε να περάσουν τα «κηρύγματά» τους ακόμα και μέσα από μουσικές εκδηλώσεις! Ο τρόπος για να το πετύχουν είναι, προφανώς, πανεύκολος γι’ αυτούς: σκάνε μερικά ψωροευρώ σε οποιονδήποτε έχει για θεό του το χρήμα και δε γνωρίζει ούτε πατρίδα ούτε ιστορία ούτε γονιούς ούτε τίποτα, κι έτοιμη η δουλειά!

Έτσι, ακούσαμε χθες το βράδυ στην Ιεράπετρα, στη διάρκεια της συναυλίας της Μελίνας Ασλανίδου, τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει, και συγχρόνως να κάνει προπαγάνδα για την «αυτόνομη Κρήτη» και να προβαίνει σ’ έναν ιταμό διαχωρισμό ανάμεσα στο «εδώ» (την Κρήτη) και το «εκεί» (την υπόλοιπη Ελλάδα)!
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, αγαπητέ κατά τα άλλα Μανόλη, τότε θα πρέπει να πάψεις να λες και να παίζεις τραγούδια που προέρχονται από «εκεί» (και μη μου πεις, σε παρακαλώ πολύ, ότι η μουσική είναι μία κι ενώνει τους ανθρώπους, διότι δεν είναι πράμα να επικαλούμαστε κατά περίπτωση τα «ενωτικά» και τα «αποσχιστικά», ανάλογα κάθε φορά με τα φτηνά συμφέροντά μας). Επίσης, θα πρέπει να πάψεις να χρησιμοποιείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται «εκεί», κι ένα σωρό άλλα παρόμοια (το ίδιο θα πρέπει να κάνουν, βέβαια, και όλοι εκείνοι οι Κρητικοί που υποστηρίζουν την «αυτονόμηση», κι ας έρθουν ύστερα να μας πουν τι ωραία που είναι να υπάρχεις δίχως τις προαιώνιες ρίζες και το παρελθόν σου!).

Από το ακροατήριο δεν ακούστηκε η παραμικρή αντίδραση (αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος εκεί ήταν σύμφωνος με τις απαράδεκτες παρόλες του Μανόλη Ανδρουλιδάκη). Περιμένω τώρα με πολύ ενδιαφέρον να δω ποια θα είναι η αντίδραση του Δήμου Ιεράπετρας. Θα καταδικάσει τα λόγια του Ανδρουλιδάκη, ή θ’ αφήσει να έρθει για να «ξαναπαίξει» εδώ μετά από οχτώ βδομάδες;

Παρακολουθήστε τώρα το βίντεο που έχω τραβήξει, ώστε να διαπιστώσετε και του λόγου μου το αληθές, και συνεχίζουμε κατόπιν.

Και η επιλογή του «Φιλεντέμ», που είπε πρώτο ο Ανδρουλιδάκης, ασφαλώς δεν ήταν τυχαία. Η «παντρεμένη» του τραγουδιού, εν προκειμένω, είναι η Κρήτη, η οποία έχει «πάρει άντρα» την Ελλάδα κι άντρα δεν έχει. Κι ο νιος που «την αγαπά», παρακαλεί το Θεό να τη φωτίσει ώστε ν’ απαρνηθεί τον άντρα της (την Ελλάδα) και να πάει μαζί της!
Το μόνο που δεν μας είπε ο λαλίστατος μουσικάντης, είναι η εθνικότητα του «ερωτοχτυπημένου νιου», δηλαδή το κράτος που θέλει να χάψει την Κρήτη!…
Κι αμέσως μετά, ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης τραγούδησε τη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου», στην οποία ως «κακός αφέντης», προφανώς, εννοείται η Ελλάδα, και πάει λέγοντας. – Διότι, πρέπει να τονιστεί, όλοι οι υπέρμαχοι της «αυτόνομης Κρήτης» δεν έχουν άλλο «επιχείρημα», παρεκτός το ότι η Κρήτη αδικείται από την υπόλοιπη Ελλάδα και ζημιώνεται οικονομικά, οπότε πρέπει να αυτονομηθεί για να λύσει το πρόβλημά της!

Η Μελίνα Ασλανίδου φάνηκε να έχει μια δυσκολία στο να παίξει αυτό το άθλιο προπαγανδιστικό παιχνίδι. Στα λόγια που είπε πριν τραγουδήσει ο Ανδρουλιδάκης, κόμπιαζε, με αποτέλεσμα να μην «της βγουν» αβίαστα οι λέξεις «της αυτόνομης Κρήτης». Και, το κυριότερο, αντέδρασε όταν ο Ανδρουλιδάκης είπε «θα παρεμβάλουμε ένα τραγούδι από εκεί [το «εκεί» είναι γι’ αυτόν η Ελλάδα!…]», λέγοντας: «Όχι, θα καταλήξουμε εκεί!»

Συμπέρασμα: Ας συνεχίσουμε να κοιμόμαστε και ν’ αδιαφορούμε, νοιαζόμενοι μόνο για τις «άμεσες ανάγκες» και την καλοπέρασή μας, και θα καλοπεράσουμε για τα καλά όλοι μας, είτε βρισκόμαστε στην Κρήτη, είτε στο Γκρεκιστάν!

Λίγες σκέψεις, με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

Ιουλίου 19, 2010

«Άνανδρη»! Μα τι λέω;! Ποιον ανδρισμό, ποιο φιλότιμο, ποιαν ανθρωπιά να περιμένουμε πως πρέπει να διαθέτουν οι υπάνθρωποι που έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις-κλειδιά της κοινωνίας μας -αλλά και όλων των κοινωνιών του κόσμου-, αυτοί οι ίδιοι που δίνουν τις εντολές για το καθάρισμα οποιουδήποτε τους μπαίνει στο μάτι;

«Κοινωνίας μας»! Μα τι λέω πάλι;! Είναι αυτό το τερατώδες έκτρωμα κοινωνία;; Αστεία πράγματα!! Αυτό, είναι κατά πολύ χειρότερο κι απ’ τη χειρότερη ζούγκλα! Διότι ακόμα και στις ζούγκλες ισχύουν και λειτουργούν κάποιοι απαράβατοι κανόνες οι οποίοι προάγουν και βελτιώνουν τη ζωή, ενώ στο κωλοχανείο που ζούμε εμείς δεν λειτουργεί απολύτως τίποτε, παρά μόνον ο κανόνας των αρχαιόθεν ορκισμένων εχθρών της Ζωής!
Και, για το γεγονός ότι αυτή η «κοινωνία» εξακολουθεί να επιβιώνει και να θριαμβεύει, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως συνυπεύθυνοι, άλλος λίγότερο και άλλος περισσότερο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ, ΚΙ ΟΣΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ, ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΟΛΟΕΝΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΑΥΡΙΟ-ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΙ ΕΜΑΣ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ -ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΟ, ΦΥΣΙΚΑ- ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ;;

Ένας παλιός μου γείτονας, με τον οποίο μιλούσα χθες το βράδυ, μου είπε ότι το στρατόπεδο του Συκουρίου Λάρισας, απ’ το οποίο η «επαναστατική» οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε κλέψει πολεμικό υλικό, ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι ήδη από τα χρόνια της χούντας. Κι εγώ, τότε, παρατήρησα: «Μα δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα ένα ξέφραγο αμπέλι;» Ανοιχτά σύνορα, «ανοιχτές κοινωνίες», υπηκοότητες στις στρατιές των κάθε λογής αλλοδαπών, «δημοκρατίες» και «ανθρώπινα δικαιώματα», ιδού οι αμέτρητες κερκόπορτες, απ’ τις οποίες εισρέουν ανεμπόδιστα τα «φτηνά εργατικά χέρια» των πληρωμένων δολοφόνων (στους οποίους παρέχουμε και δωρεάν μια στοιχειώδη ελληνική παιδεία, ώστε να μπορούν να εξαπατούν πιο εύκολα τα θύματά τους), των εμπρηστών για τις προβοκάτσιες σαν αυτή που έγινε στην εβραϊκή συναγωγή των Χανίων και για την πυρπόληση ολόκληρης της Ελλάδας (θυμάστε τι έγινε πριν από τρία χρόνια, και πόσοι συνάνθρωποί μας κάηκαν σαν λαμπάδες;), αλλά και τα ναρκωτικά που θερίζουν τη νεολαία μας σ’ αυτόν τον ατελείωτο ακήρυκτο πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει, και πάει λέγοντας…

«Μα έχουμε δημοκρατία, το τελειότερο πολίτευμα, και αυτά τα φαινόμενα είναι απλώς μερικές δευτερεύουσες αδυναμίες της!» Να τη χαιρόμαστε τη δημοκρατία μας, να χαιρόμαστε και την τιμή που εμείς οι Έλληνες απολαμβάνουμε, ως οι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες του πολιτεύματος αυτού, χάρη στο οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη χαίρονται τα «αγαθά» της «ελευθερίας», του «σεβασμού των δικαιωμάτων τους» και δε συμμαζεύεται (προσωπικά, φρονώ ότι στην πραγματικότητα ετούτο το «τελειότερο πολίτευμα» κάθε άλλο παρά ελληνικής εμπνεύσεως είναι, αλλ’ αυτό αποτελεί αλλουνού αναγνώσματος αναβαλλόμενο…)!

Κι ένα νεαρό αγόρι, με το οποίο γνωρίστηκα και συνομίλησα χθες, μου εκθείαζε τη δημοκρατικότητα του διαδικτύου. Ναι, έχει δημοκρατικότητα το διαδίκτυο, αλλά δημιουργήθηκε τόσο δημοκρατικό, αποκλειστικά και μόνο προκειμένου «να βγαίνουν όλα τα σαλιγκάρια απ’ τις τρύπες τους και ν’ αποκαλύπτονται οι σκέψεις και τα σχέδιά τους», ώστε να γίνει ευκολότερο το σατανικό έργο των εχθρών της ανθρωπότητας. Κι όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό κι επιμένουμε να μη συντονιζόμαστε, αλλά να κάνουμε ο καθένας μας το κομμάτι του μέσω του διαδικτύου, είμαστε χαμένοι από χέρι! Αυτά, για να μη βαυκαλιζόμαστε ότι τα χιλιάδες αγνά «λουλούδια» που ανθίζουν στο διαδίκτυο μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή στην «κοινωνία» λειτουργώντας κατά μόνας, αλλά και, πέρα απ’ το διαδίκτυο, ότι μπορεί να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα όσο εμείς δεν δημιουργούμε άλλου είδους κοινωνικούς πυρήνες.

Παραθέτω και τον σύνδεσμο από τη σχετική ανάρτηση της Ολυμπίας, επειδή την θεωρώ πολύ καλή και αποκαλυπτική, αλλά κι επειδή ακολουθείται από εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια.

Υστερόγραφο: Αποφάσισα να βάλω τα συγκεκριμένα χρώματα σ’ ετούτη την ανάρτηση, επειδή τα μαύρα δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα.

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ… ΜΙΑ ΖΩΗ… ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Ιουνίου 29, 2010

…ΚΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΘΕΟΙ!
Μ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ,
ΤΑ ΧΕΣΜΕΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ…
ΜΙΑ ΖΩΗ
ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
ΩΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
-ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ; ΤΡΩΓΕΤΑΙ;-

ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΑΜΕ
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ

ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΕΣΑΕΙ
ΣΤΟΥ ΗΣΑΪΑ ΕΝΑ ΡΟΓΧΩΔΗ ΧΟΡΟ ΣΥΡΜΕΝΟΙ!

ΚΑΠΟΥ-ΚΑΠΟΥ,
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΛΩΠΟΔΥΤΕΣ,
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΩΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ!

ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ,
ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΟΥΜΕ
ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΥΒΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ,
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΑΠ’ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ!

ΚΑΙ ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ
ΔΕΝ ΚΑΘΙΣΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ
ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΩΣΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ Ν’ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ,
ΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΞΩ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΒΛΑΣΤΗΜΟΥΜΕ,
ΚΑΘΟΣΟΝ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ «ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ»
ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ ΜΑΣ ΗΓΕΤΕΣ!

…ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ
ΜΑΣ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ
ΜΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ
ΜΑΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ Ο,ΤΙ ΖΩΤΙΚΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ
ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ
ΠΟΥ ΓΑΙΑ ΘΕΑ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ

ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ…
ΝΑ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

…ΕΝΩ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΞΥΠΝΗΤΟ, ΟΠΟΤΕ:
ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΟΡΝΕΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
ΑΠΟΚΤΗΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΤΕΡΑΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ
ΑΓΕΛΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΡΠΕΤΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΑΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΚΑΤΑΤΡΩΓΟΥΝ ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΡΑΚΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΡΕΦΕΙ

ΚΙ ΟΛΟΕΝΑ ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΜΕ:
«ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ, ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙΣ!»
ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΑΠΟΡΟΥΜΕ:
«ΜΑ ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΚΟΠΟΙ;»,
ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ
ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΜΠΑΛΛΟΥΣ!!



Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία
εν αφθονία μου παρέχεις
στέγη, τροφή και προστασία
Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία

Ω τα παιδιά αυτού του κόσμου
Χλωμά τρελά και κουρασμένα
παίρνουν το δρόμο για τη μητέρα
κι εγώ ξαναγυρνώ σ’ εσένα

Μετά τη συγκέντρωση που είχε γίνει μπροστά από το δημαρχείο της Ιεράπετρας κατά την απεργία της 5ης Μαΐου, έγινε και πορεία, την οποία ακολούθησα κι εγώ. Περπατούσα μόνος, άγνωστος ανάμεσα σε όλους τους άλλους διαδηλωτές, και μερικές φορές, ακούγοντας κάποιο σύνθημα που λεγόταν απ’ την «ντουντούκα» στην κεφαλή της πορείας, μου ερχόταν «έμπνευση», άλλαζα μια-δυο λέξεις δίνοντάς του διαφορετικό περιεχόμενο και, μόλις έπεφτε λίγη ησυχία, το φώναζα μία φορά.
Παραθέτω εδώ αυτά τα συνθήματα που «διασκεύασα», γράφοντας πρώτα το αρχικό και από κάτω τη δική μου «διασκευή», με γαλάζιο χρώμα στα γράμματα. Νομίζω πως έχει ενδιαφέρον.

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ!

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΤΗΣ ΚΑΙ ΒΙΟΠΑΛΗ!

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ «Δεν Νοώ Τι»!

ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ Η ΛΥΣΗ!
ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ!

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟ!
Κι εγώ, προσέθεσα το εξής:
ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΟΚ!

ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΡΟΤΙΔΑ!

Και ύστερα, όταν πήγα στο ξενοδοχείο όπου έμενα, σκέφτηκα ετούτα εδώ:
Γιατί κανένας άλλος από τους περίπου διακόσιους διαδηλωτές δεν έβγαλε ούτε ένα διαφορετικό σύνθημα, ούτε μία παραλλαγή πάνω σ’ εκείνα που ακούστηκαν απ’ την ντουντούκα;
Βρείτε την απάντηση μόνοι σας.
Εγώ θα σας πω μόνο, πληροφοριακά, ότι όλοι οι συμμετέχοντες στην πορεία κουβέντιαζαν διαρκώς μεταξύ τους, λες και είχαν χρόνια να ιδωθούν κι έπρεπε όλα να τα πουν εκείνη την ώρα, ενώ εγώ ήμουν (εξωτερικά) μόνος και σποραδικά, μονάχα, αντήλλασσα λίγα φιλικά λόγια με τους άγνωστους σ’ εμένα συνδιαδηλωτές.
Και κάτι άλλο: Ενώ είχα συνεχώς το μυαλό μου σ’ Εσένα, το είχα συγχρόνως ελεύθερο και ενδιαφερόμενο για ό,τι συνέβαινε στην πορεία.

Απεργούν τα χέρια μας
εφημερεύουνε τα σάπια τα μαχαίρια μας.
Απεργούνε τα μυαλά μας
θεριεύουνε τα εμπόδιά μας

Να βάζουμε εμπόδια μπροστά μας
αυτό είναι τ’ αγαπημένο άθλημά μας.
Κοτρώνες άχρηστες παντού στο πέρασμά μας
για επίδειξη να ‘χουμε ύστερα τα δεινά μας

Επίδειξη απόδειξη φθοράς και αγγαρεία
οινόποση κατάνυξη φορά στην αφασία
αντίσταση εξέγερση έρημος απραξία
υπόδειξη απώθηση προβλήματ’ απορία

Προβλήματα ένα σωρό – Προβλήματα ένα σωρό
μαθήματα ποτέ, θαρρώ
μαθήματα ποτέ, θαρρώ

Ο καθένας από μας, μια βιομηχανία παραγωγής προβλημάτων
για ιδία κατανάλωση κι εξαγωγή, προς άγραν νέων πτωμάτων

Εισαγωγέας το λοιπόν εγίνηκα κι εγώ
αλλότριων προβλημάτων
άδειο σακί με βλέπουνε να το γεμίσουνε ποθούν
με χάρτη των αποπάτων

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια
-μάτσο μου δοθήκαν οι ευκαιρίες
μάτσο και οι κλοτσιές μου στις σταδιοδρομίες-
πάντα μας νοιάζοναι τα «φιλικά» τελώνια!

Πριν από χρόνια -τριάντα ήταν κι αυτά, κοντά!- με είπε κάποιος νεκροθάφτη, για να μ’ ευχαριστήσει, προφανώς (τι μου θυμίζει, απ’ του Ιούνη ετούτου τις μέρες, τι μου θυμίζει, από της Κρήτης ετούτες τις ξέρες!…), επειδή μονάχα εγώ στην «πιάτσα» της τότε δουλειάς μου, εκτός του ότι έδινα τις υψηλότερες αμοιβές στους συνεργάτες μου, τους ασφάλιζα κιόλας για την περίπτωση που πάθαιναν ατύχημα εν ώρα εργασίας.
Και κάποιο απ’ τα «μεγάλα αφεντικά» στη δουλειά εκείνο τον καιρό, μου τηλεφώνησε μιαν αποφράδα μέρα για να μου πει ετούτα εδώ τα λόγια: «Θανάση, ο αλήτης σου δεν ήρθε!»
Μόνο που αυτός ο «αλήτης μου» -καθώς δεν απεργούσε- είχε πέσει με το μηχανάκι και είχε σπάσει το κεφάλι του πηγαίνοντας σ’ ετούτο το αφεντικό, ν’ αρχίσει τη δουλειά του.
Ευτυχώς, έγινε καλά -να ζήσεις σαν τα ψηλά τα όρη του Μωριά, ρε Γιώργη μου!- και αποζημιώθηκε χάρη στην ασφάλιση που είχα φροντίσει να κάνω για τα παιδιά με τα οποία συνεργαζόμουν. – Βλέπετε, ουδέποτε στη ζωή μου υπήρξα «μπαχαλάκιας» – και γι’ αυτό, προφανώς, δεν έβγαλα ποτέ μου λεφτά.
Και μιαν άλλη φορά, που ήμουν μαζί με την πρώην σύζυγό μου, το ίδιο αυτό αφεντικό με φιλοδώρησε πάλι με μια παρόμοια προσβολή, και είδα τη σύζυγό μου ν’ αγριεύει αμέσως και να είναι έτοιμη να του ορμήσει. Αργότερα, όταν πήγαμε στο σπίτι, μου είπε: «Μου ήρθε ν’ αρπάξω το ταμπλό που υπήρχε δίπλα και να του το φορέσω κολάρο!» Ήταν ακόμα η εποχή που η ευλογημένη θερμοκοιτίδα μου δεν απεργούσε ως άνθρωπος.

Και να που τώρα βρέθηκα να είμαι νεκροθάφτης προβλημάτων!
Ένα-ένα, ρε παιδιά! Μη σπρώχνεστε, όλα θα πάρετε!
Στη σειρά, για χάρη σας, ανοίγω εγώ τους λάκκους!
Ολημερίς κι ολονυχτίς με την αξίνα της ζωής μου σκάβω
και κανένα σας δε θ’ αφήσω παραπονεμένο!
Μονάχα επιτρέψτε μου Ανάσα μια να πάρω ο καημένος,
και μην ανησυχείτε,

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ ΠΟΤΕ ΕΓΩ!

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΙΩΝΙΩΣ –ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΩΣ– ΑΟΡΙΣΤΑ…

Ιουνίου 5, 2010

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ

Ακούσατε μια παράδοξη παράξενη ιστορία
για τον πατέρα με τη φυσαρμόνικα.

Τελάληδες, κοντραμπατζήδες και της μηχανής του Τσεβελέκου σπαήδες
όσοι του πατρός ζητάτε τη γνώση, ακαμάτηδες και διακοναρέοι,
ωραίοι νέοι και του δεκάξι Φαρισαίοι.
Της Σμύρνης με τη Γαλλική σχολή σπουδαίοι
όσοι ακούτε με παλιές παρέες, όλοι εσείς που θέλετε γνώση
του πατέρα την ιστορία, όσοι για πατρίδες νύχτες μιλάτε τόσοι ανθρώποι,
γυναίκες παιδιά μια ιστορία λυρική παλιά, για φυσαρμόνικα και κάποιο πατέρα
για νύχτα και μέρα ακούσατε την ιστορία στον αέρα.

Στην αρχή ήταν οι τρεις χαλύβδινοι αιώνες
στου Μπαρτζελιώτη με καρεκλάκι οι Παρθενώνες
και μετά ήρθε η θάλασσα και μεσόγειος νησιά,
ο δρόμος με τη βρύση πέτρινη παλιά, παλιώσαν όλα μέσα σε μια νυχτιά.
Γέρασε η Ελένη για μια νυχτιά και το ’23 ήτανε αυτό που λες 1910, αποκοτιά!
Πηγάδια υπόγεια ποταμοί, με του νέγρου το μωρό στη φυλακή
οι Αταμάνοι οι Κοζάκοι οι παλιοί.

Μετά δύο τροχοί αλέθαν σιτάρι βροχή
με τη σιδερολαβή του πυρπολητή Κανάρη, έλειπε η σιδερένια γροθιά.
Του πατέρα το σπίτι πάνω σε καρφιά, δεν έκλαψε, δεν έκλαψε,
του Πόντου Άρη καθώς φεύγαν τα πουλιά.
Χόρεψε, χόρεψε, χόρεψε μόνος για πρώτη φορά,
δε γύρισε δεν ήτανε πατέρας πια.

Ετούτο το ποίημα-γροθιά στο στομάχι ανήκει στον Μιχάλη Κατσαρό, και το αλίευσα στο ιστολόγιο του εξαίρετου Γιώργου Κεντρωτή.

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι δυνατός ξεκίνα πάλι

Θαρρώ πως είναι πια καιρός να βάλουμε στα κεφάλια και τις ψυχές μας μία στοιχειώδη τάξη, διότι περίσσεψαν η αταξία και η σύγχυση, ακόμα και μεταξύ των σπουδαιοτέρων εξ ημών, γεγονός το οποίο θα έχει καταστρεπτικότατες συνέπειες εάν δεν το αντιληφθούμε και δεν το καταστείλουμε στο διάβολο απ’ όπου προέρχεται το συντομότερο δυνατόν.
Θα χρειαστεί να διαθέσετε κάποιον παραπάνω χρόνο, να επιστρατεύσετε τις δυνάμεις και την αντοχή σας, διότι αυτή η ανάρτηση, σε μια στιγμή αμεριμνησίας και απερισκεψίας της, ξαπλώθηκε στην κλίνη του Προκρούστη και ξεχείλωσε πάρα πολύ, με αποτέλεσμα να γίνει ένα… μακρύ ζεϊμπέκικο.

Μας έφτασαν στο σημείο να μιλάμε για τον Επίκουρο απαξιωτικά,
όπως το έχουν κατορθώσει και για τους Κυνικούς,
όπως και για τον συκοφάντη,
όπως και για την αγαθότητα,
όπως και για τον έρωτα,
όπως ακριβώς και γι’ αμέτρητα ακόμη ανθρώπινα, αληθινά, ωραία και μέγιστα
–κι ελληνικά!– μπόρεσαν –λόγω του δικού μας λήθ-αργου– στη θέση τους να βάλουνε
τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Μεγάλα όμως είναι, ευτυχώς, μα μέγιστα ουδέποτε
– άρα η νίκη των ερπετών δεν θα έρθει ουδεπώποτε.
Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά,
αφού τα ψεύτικα είναι εξ ορισμού ασυγκρίτως πιο μικρά από τ’ αληθινά
– αφού τα ψεύτικα είναι ανύπαρκτα ενώ είναι υπαρκτά τ’ αληθινά;
Και πώς θα μπορέσει, λοιπόν, να σταθεί το διαβολικό οικοδόμημα
που ως μοναδικά θεμέλια και σκέλεθρά του έχει
ανυπόστατες δοξασίες και γεγονότα
–κι όμως αληθινά, πάλι εξαιτίας του δικού μας λήθαργου!–,
κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου με τα μηδενικά υλικά του ψεύδους;

Ύστερα, έχουν μπολιάσει με έναν τόσο βαθύ και αποτελεσματικό διχασμό το πνευματικό μας στοιχείο, ώστε να είμαστε σχεδόν όλοι σχιζοφρενείς, είτε σε μικρότερο είτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Και αυτή η κατάσταση ολοένα παροξύνεται, και ολοένα νομίζουμε πως είναι η φυσική μας, και ολοένα περισσότερο μας αρέσει και δεν ανεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας όταν κανείς «τρελός» ή «ανάγωγος» τολμήσει να μας τη θίξει…

Έτσι, μέσα στον καθένα μας συμβιώνουν δύο άνθρωποι – δύο άσπονδοι εχθροί: εκείνος ο εαυτός μας που έχει μέσα του τη θεϊκή ουσία, ο ένθεος, και ο οποίος μπορεί να κάνει τα πάντα απ’ το τίποτα, κι εκείνος ο άρρωστος που νομίζει ότι ενθουσιάζεται, ενώ στην πραγματικότητα γητεύεται σαν μικρό παιδάκι με την οποιαδήποτε μπαρούφα θα του πετάξουν οι δολιότατοι «δάσκαλοι» που έχουν αναλάβει εργολαβικά να μας κάνουν «ανθρώπους», και ο οποίος, κατά συνέπεια, γίνεται πανεύκολα και χωρίς καθόλου να το αντιληφθεί μαριονέτα στα χέρια τους, στην υπηρεσία των ολέθριων επιδιώξεων αυτών των «δασκάλων».
Πώς είναι δυνατόν να προκύψει κάτι θετικό από αυτή την αδιάκοπη κι ανελέητη μάχη εντός μας, όταν η θετική και δημιουργική πλευρά του εαυτού μας έχει γίνει ένας πειθήνιος δούλος της βλακώδους άλλης πλευράς μας, η οποία, με τη σειρά της, υπακούει χωρίς καμμία αντίρρηση σε ό,τι την προστάζουν οι αφανείς χειραγωγοί και οδηγοί της ανθρωπότητας στην άβυσσο;
Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι θα ξεφύγουμε μία μέρα από αυτή την κόλαση, πώς είναι δυνατόν να διατηρούμε ζωντανή την ελπίδα για το αύριο, εφόσον εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να κοιτάξουμε σοβαρά μέσα μας, ώστε να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει και να πάρουμε τις απαραίτητες γενναίες αποφάσεις;

Μωρών μεγάλων μάστορες
που τον μπαμπά μιμούνται
ανθρώπωνε χάλαστορες
δίχως ν’ απολογούνται

Μωρών μεγάλων μπόλιασμα
με ιδέες και με κουσούρια
φαρμακευτών το σκεύασμα
σε ανήλιαγα αχούρια

Μωρών μεγάλων μέντορες
τυφλοί ημιονηγοί
αρμαγεδδόνων πράκτορες
ζόφου υποταγή

Μωρών μεγάλων μάλωμα
κι ο διαιτητής στη μέση
Έριδος το ξεφάντωμα
στα όρνια έχει φέξει

Μωρών μεγάλων κάρφωμα
που μοιάζει με παιχνίδι
των ίδιωνε το σταύρωμα
στου Χάρου το στασίδι

Μωρών μεγάλων μάγεμα
πάντα που βρίσκει στόχο
αρχίζει μ’ ένα χάιδεμα
τελειώνει μ’ ένα ρόγχο

Μωρών μεγάλων μέρισμα
χιλιοανειλημμένο
πανούργων το μηχάνευμα
νομίμως θεσπισμένο

Μωρών μεγάλων μάδημα
για το κοινό συμφέρον
της NASA το κομπόδεμα
κι όλων των συνεταίρων

Μωρών μεγάλων Μέδουσα
σε Βίβλους θεριεμένη
Εγώ είμαι η Μέλισσα
που σ’ έχω σκοτωμένη!

Μωρών μεγάλων μάτιασμα
από κανένα μάτι
Κίρκης κακό ξελόγιασμα
σε είχα μεγάλο άχτι!

Να μία συνηθέσταση όψη αυτής της σχιζοφρένειας που μας κατατρέχει: Επιθυμούμε διακαώς να ζήσουμε πλήρως το σήμερα, αλλά και να αφεθούμε –σαν τα σοφά ποτάμια που ξέρουν πάντα να καταλήγουν στην παμφιλόξενη γαλάζια αγκαλιά της θάλασσας–, να διασκορπιστούμε στο αιώνιο, να γίνουμε ατμός, άτομα, αταμάνοι, να δυναμοποιηθούμε όπως ακριβώς οι ουσίες των ομοιοπαθητικών φαρμάκων! Και πολύ σωστά το επιθυμούμε!
Επιθυμούμε διακαώς να ζήσουμε, και το μόνο που κατορθώνουμε είναι να παρακολουθούμε, ανήμποροι εθισμένοι θεατές, την τραγωδία της ζωής μας, για την οποία, επί πλέον, πληρώνουμε άλλους για να μας την παίζουν, και να εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο σε φρούδες και πολλαπλώς βλαβερές Ολυμπιάδες!

Μωρών μεγάλων μόρφωμα
στη στρούγκα μαντρωμένο
του σπίρτου παρανάλωμα
που σου ’χουν αναμμένο

Μωρών μεγάλων τσάκωμα
για τρίχες και γι’ αρχίδια
άλλων αρτοβουτύρωμα
στα βρομερά παιχνίδια

Μωρών μεγάλων μέτρημα
μόνιμα στο περίπου
για πλάκα είσαι το ψάρεμα
μέσα σε απάτη μύθου

Μωρών μεγάλων μάθημα
γνώση πολλή αποδίδει
στο μαύρο συναπάντημα
και μαθητές κοιμίζει

Μωρών μεγάλων μάγειροι
τη σούπα ανακατεύουν
έρχοντ’ οι καλικάντζαροι
κι οι ηλίθιοι χωρατεύουν

Μωρών μεγάλων δίδαγμα
ποτέ αφομοιωμένο
τη μια είναι ψύλλου πήδημα
την άλλη φουσκωμένο

Μωρών μεγάλων μάγουλο
χιλιοχαστουκισμένο
υπόληψης το σούργελο
καταξεφτιλισμένο

Μωρών μεγάλων μόνοιασμα
που σεβασμό αξιώνει
κέρμα χωρίς αντάλλαγμα
σαβούρα που πληγώνει

Μωρών μεγάλων μοίρασμα
χιλιοανακατεμένο
ποιας τράπουλας το απόβρασμα
σ’ έχει φυλακισμένο;

Μωρών μεγάλων ένωση
(σ)κορακοφαγωμένη
καινούργια πιάσε άρμοση
γενού ολοκληρωμένη!

Μα δεν πρόκειται ποτέ των ποτών να το καταφέρουμε, εφόσον εξακολουθούμε να λειτουργούμε βάσει της διχαστικής σχιζοειδούς λογικής, η οποία θέλει και μπορεί να διογκώνει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε όλα τα φαινομενικώς αντίθετα πράγματα!
Τι είπα; «Φαινομενικώς αντίθετα»; Μάλιστα! Φαινομενικές είναι αυτές οι αντιθέσεις, φαινομενική και η εναντίωση των δύο εαυτών μας!
Μα, εάν είναι έτσι, γιατί διογκώνονται συνεχώς αυτές οι διαφορές; Διότι, απλούστατα, εμείς δεν καταπιανόμαστε, σοβαρά και αποφασιστικά, να ορίσουμε τις φαινομενικώς αόριστες συντεταγμένες αυτών των «αντιθέτων» στοιχείων, να αυτοκαθοριστούμε, δηλαδή, με αποτέλεσμα να μας ορίζουν άλλοι και να μας κάνουν, την κάθε στιγμή που περνάει, νεκροζώντανους! Προτιμούμε ασυζητητί να είμαστε θλιβερές κουρελούδες που απαρτίζονται από αμέτρητα ξένα κομμάτια, παρά να πιάσουμε να ξεθάψουμε τις καταδικές μας φορεσιές, να τις παστρέψουμε, να τις σιδερώσουμε και να τις βάλουμε πάνω μας γελαστοί και περήφανοι. Μας έχουν διαποτίσει, βλέπετε, με το σύνδρομο του αυτοϋποβιβασμού και με τη μανία να θαυμάζουμε τις αλλότριες γελοιότητες, οπότε αισθανόμαστε την ακατανίκητη ανάγκη να τις ενδυθούμε, πετώντας τις δικά μας περγαμηνές στον κάλαθο των αχρήστων.
Και ας μη μου πει κανένας, παρακαλώ πολύ, ότι αυτό δεν αποτελεί αψευδέστατη απόδειξη ανωριμότητας και, πολύ περισσότερο, ανελευθερίας!

Μα, έστω κι αν αυτά αληθεύουν, δεν είναι και πάλι σοφό να προσαρμοζόμαστε και να μην πηγαίνουμε κόντρα στους ισχυρούς, οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους όλα τα μέσα για να διοχετεύουν στην κοινωνία νοοτροπίες και πρότυπα μαζικής κατανάλωσης, αλλά και για να βάζουν στη θέση του οποιονδήποτε τολμήσει να επιλέξει έναν τρόπο ζωής διαφορετικό από τον κυρίαρχο; Με άλλα λόγια, δεν είναι βαρύτατο το τίμημα που θ’ αναγκαστεί να πληρώσει ο κάθε ασυμβίβαστος; Κι ακόμα, δεν είναι από χέρι χαμένη μία τέτοια μάχη;
ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ!
Όλα αυτά δεν είναι παρά οι βολικές δικαιολογίες ώστε να παραμένουμε μια ζωή σκυμμένοι και παραιτημένοι, να βυθιζόμαστε αδιάκοπα σε μία δυσχερέστερη κι επαχθέστερη κατάσταση! Για να μην μπούμε στην –αληθινή– περιπέτεια ν’ αναζητήσουμε και γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να αυτοκαθοριστούμε σύμφωνα με τις γνήσιες δικές μας αξίες και ανάγκες! Και αυτές οι δικαιολογίες δεν κάνουν τίποτε άλλο απ’ το να ανατροφοδοτούν την απατηλή εντύπωση ότι οι τέτοιου είδους απόπειρες είναι καταδικασμένες σε οικτρή αποτυχία και τεράστια φθορά, φθορά η οποία ισοδυναμεί με το τίμημα που τόσο άδικα έχουν πληρώσει μερικοί αμετανόητα ρομαντικοί! Έτσι, στεκόμαστε μαρμαρωμένοι μπροστά στο φόβητρο του κολοσσιαίου τιμήματος.

Εάν όμως ριχτούμε στον ωραίο αυτόν αγώνα με πίστη κι αποφασιστικότητα, σύντομα θα διαπιστώσουμε πως οι μεν δυνάμεις και ικανότητές μας αυξάνονται, οι δε δυσκολίες και θυσίες χάνουν διαρκώς σε βαρύτητα και δυσμενείς επιπτώσεις για εμάς.
Και, βέβαια, η προσπάθεια αυτή διευκολύνεται πάρα πολύ όταν έχουμε δίπλα μας και άλλους συναγωνιστές και δεν είμαστε μόνοι σαν την καλαμιά στον κάμπο, η οποία κινδυνεύει να σωριαστεί κάτω από το πρώτο πέρασμα ενός άγριου θηρίου. Η δε ανεύρεση κι άλλων αποφασισμένων επίδοξων ανθρώπων διευκολύνεται πάρα πολύ από τη στιγμή που ο καθένας από εμάς θα πιστέψει στον εαυτό του (εδώ, εννοώ πίστη θεμελιωμένη σε σωστές βάσεις, όχι στην αλαζονεία και την υπερβολή). Διότι τότε, πια, συνειδητοποιείς αυτόματα ότι δεν μπορεί να είσαι μόνον εσύ και κανένας άλλος ο σωστός, ο ειλικρινής, ο έντιμος, ο συνεπής, ο υπεύθυνος! Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα – διότι, αν δεν υπήρχαν, τότε η δική σου ζωή θα ήταν παντελώς αβίωτη και η μόνη επιλογή που θα σου έμενε, εφόσον ήθελες να μην αυταπατάσαι, θα ήταν η αυτοκτονία!
Άπαξ, δε, και φτάσουμε στο σημείο να αυτοκαθοριστούμε, να γίνουμε δηλαδή ο εαυτός μας αποτινάζοντας τα επίκτητα καρκινώματα, έχουμε κατακτήσει –εκτός όλων των άλλων ικανοτήτων και δυνάμεων, όπως είναι η ευστροφία, η μεγάλη παρατηρητικότητα, η ευκολία να συγκεντρωνόμαστε, η ταχύτατη αντίληψη των παγίδων που πάνε να μας στήσουν μερικοί-μερικοί, η ικανότητα να συνδυάζουμε πολλές πληροφορίες και να κάνουμε πολλά πράγματα συγχρόνως, η διαρκώς αυξανόμενη αντοχή κ.ά.– και κάποια πράγματα που σιγά-σιγά γίνονται τα πιο ισχυρά μας όπλα, και τα οποία δεν θα μπορούσαμε ούτε να ονειρευτούμε όσο παραμέναμε ηττοπαθείς, μεμψίμοιροι και αδρανείς. Ένα τέτοιο είναι η εκπληκτική ικανότητα να μεταμορφώνουμε τις αρχικές μας αποτυχίες σε θριάμβους –και μάλιστα θριάμβους χωρίς να υπάρχει κανένας ηττημένος από την άλλη πλευρά!–, να μετατρέπουμε σε αληθινούς φίλους και συναγωνιστές εκείνους που μας εναντιώνονται όταν μας πρωτογνωρίζουν ή όταν διαπιστώνουν την «αλλαγή πλεύσεώς» μας, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε μέσα σε πολύ μικρό διάστημα περιστοιχισμένοι από ένα σωρό πιστούς συντρόφους, τόσους και τέτοιους που δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε ούτε σε χίλια χρόνια με τη «δοκιμασμένη» νοοτροπία και στάση ζωής!

Αλλά το πιο σπουδαίο, το πιο απίστευτο, είναι η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ που αρχίζει και μας συμβαίνει λίγο-λίγο, και η οποία πυκνώνει κι εντείνεται διαρκώς με την πάροδο του χρόνου, φτάνοντας στο σημείο να μας φιλοδωρεί με πράγματα που η φαντασία μας δεν είχε λαχταρήσει ούτε στις πιο αχαλίνωτες στιγμές της! Βλέπουμε τότε να μας λύνονται σαν από μόνα τους, δηλαδή από ανθρώπους ή γεγονότα που ποτέ δεν είχαμε υπολογίσει επάνω τους, προβλήματα που εμείς αδυνατούσαμε να λύσουμε παρά τις επίμονες προσπάθειές μας, ή ακόμα και πριν εμείς συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή τους, βλέπουμε να μας δίνονται απαντήσεις σε ερωτήματα ακόμη αδιαμόρφωτα μέσα στο μυαλό μας, να φεύγουν από τη μέση υποχρεώσεις και δουλειές χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτε γι’ αυτό και να βρίσκεται έτσι ο αναγκαίος χρόνος ώστε ν’ αφοσιωνόμαστε στο πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε να κάνουμε τότε, και πολλά άλλα παρόμοια. Επίσης, βλέπουμε τη φυσική κατάσταση του οργανισμού μας να μεταμορφώνεται, να σφύζει από υγεία και ρώμη, καθόσον τώρα το πανίσχυρο στοιχείο του ψυχισμού μας λειτουργεί προς όφελος και όχι προς ζημία μας. Και, τέλος, βλέπουμε, εκεί που περπατάμε στο δρόμο νηφάλιοι, χαρούμενοι και συγκροτημένοι, να μπλέκονται απ’ το πουθενά στα βήματά μας ένα σωρό ευπρόσδεκτα και υπέροχα πράγματα, που βοηθάνε σημαντικά τη θετική εξέλιξη των υποθέσεών μας και μας γεμίζουν με μιαν άφατη αγαλλίαση και έναν ακατανίκητο θαυμασμό, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από τη χαμένη παιδική μας αθωότητα και την ικανότητα να βλέπουμε το ίδιο πράγμα σαν να το βλέπουμε για πρώτη φορά – τίποτε άλλο από τον ίδιο τον παράδεισο που όλοι μάς λένε πως έχει χαθεί ανεπιστρεπτί!

Για να φτάσουμε όμως στο σημείο να κάνουμε τη μαγεία στοιχείο της καθημερινής μας ζωής, χρειάζεται οπωσδήποτε να αποβάλουμε το άγχος και τη βιασύνη, τα οποία μόνο σε εσφαλμένες και πανικόβλητες ενέργειες μας οδηγούν, και μόνο τους δυνάστες και τους εχθρούς μας ευνοούν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε πάντα ήρεμοι, να μη χάνουμε την ψυχραιμία μας ακόμα και τις ώρες των μεγάλων εντάσεων με τους συνανθρώπους μας, και να μην επιδιώκουμε εκβιαστικά να γίνεται αυτό που έχουμε βάλει στο μυαλό μας, είτε πρόκειται για μια μελλοντική επιδίωξή μας, είτε για ένα πρόγραμμα ή ένα πραγματικά σοβαρό, ακόμα και επείγον, ζήτημα της επόμενης ώρας. Πρέπει, δηλαδή, να μπορούμε να αφηνόμαστε σε αυτά που μας φέρνει η ζωή την κάθε μέρα ή το κάθε λεπτό· όχι να αποφεύγουμε, αλλά να παρασυρόμαστε πρόθυμα στις επιταγές των εκάστοτε περιστάσεων, όπως είναι η ανάγκη να παρατήσουμε αυτό που κάνουμε και να τρέξουμε για να συμπαρασταθούμε σε κάποιον που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, να μην αρνηθούμε στον σύντροφό ή τους φίλους μας μία έξοδο επειδή αυτό με το οποίο καταγινόμαστε είναι πιο ενδιαφέρον, κ.λπ.

Κι όταν πια φτάνει η ευλογημένη εκείνη ώρα που φτάνουμε στον υψηλό μας στόχο, βλέπουμε πως η αξία του τιμήματος που πληρώσαμε έχει πέσει σαν τις μετοχές – και μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο πέφτουν αυτές: έχει γίνει μηδενική, ενώ συγχρόνως το επίτευγμα για το οποίο παλέψαμε έχει καταξιωθεί πέρα από κάθε προσδοκία μας!

ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΤΕΡΑΤΩΔΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ, ΕΝΑ ΑΠΟΣΤΗΜΑ ΛΟΓΩ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ, ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!
ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΟΣΟΔΟΥΛΑ ΚΑΡΦΙΤΣΑ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΥΟ ΜΑΣ ΔΑΧΤΥΛΑ, ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ!

Βάζω πάλι το ίδιο τραγούδι με άλλο –εξαιρετικό– βίντεο, μήπως κι εμπεδώσουμε κάποτε την ΑΛΗΘΕΙΑ του.

Βάζω πάλι και το άλλο τραγούδι, επειδή έχει υπότιτλους οι οποίοι μας υποδεικνύουν με αρκετή ακρίβεια ποιος είναι ο ένας από τους δύο εαυτούς μας.


Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι
συνετός ξεκίνα πάλι

Κι ήταν ο θάνατος μακρύς
αλλά πεπερασμένος

γιατί η Ζωή είναι το άπειρο
κι όχι ο εσφιγμένος

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ!!


Κάνετε, σας παρακαλώ πολύ, και ένα κλικ στο βελάκι που βρίσκεται αριστερά από τον αριθμό προβολών αυτού του βίντεο, να διαβάσετε τα εξόχως ενδιαφέροντα –και άλλο τόσο σχετικά με το θέμα που μας απασχολεί σ’ ετούτη την ανάρτηση– τα οποία υπάρχουν εκεί χάρη στην έξοχη Kirkh70.
Επιμένω να μπουν στον κόπο ιδίως όλοι οι καλοί, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι ποιητές, προκειμένου να δουν πώς ο Μιχάλης Κατσαρός εννοούσε την ποίηση όχι ως μία απονεκρωμένη και προσοδοφόρα (είτε σε «δόξα», είτε σε χρήμα) λογοτεχνική δραστηριότητα, αλλά με την κυριολεκτική έννοια της λέξεως «ποίησις» – βιώνοντάς την, δηλαδή, και κάνοντάς την πυξίδα της ζωής του και καθημερινή πράξη. Αυτή είναι και η δική μου προσέγγιση της ποίησης, και θεωρώ πως εκείνη η ποίηση που έχει απογυμνωθεί από ετούτη την κύρια διάστασή της «δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε» – για να θυμηθούμε λιγάκι και τον πολύ κύριο Χάρη Βλαβιανό, με τις «σύγχρονες» απόψεις του, ο οποίος υποστηρίζει ότι η αυτή που δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε είναι η στρατευμένη ποίηση…
Εάν, μάλιστα, μπείτε και στον πρόσθετο κόπο να διαβάσετε και τα σχόλια που υπάρχουν κάτω από το «Αντισταθείτε», πολλούς άλλους ανθρώπους να συμφωνούν μαζί μου θα δείτε!

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,
ΠΑΙΔΟΥΛΑ ΩΡΙΜΗ ΠΑΝΩΡΙΑ
ΜΑΡΙΝΑ ΜΟΥ,

ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΕΤΟΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΑΝΩΤΕΡΗ ΤΑΞΗ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ!!



ΟΛΟΙ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ!!

Μαΐου 31, 2010

Κανένας δεν πρέπει να λείψει απόψε από τη συγκέντωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία των προαιώνιων Εχθρών της Ζωής, στη συμβολική*, έστω, διαμαρτυρία για το νέο Έγκλημα που αυτοί διέπραξαν κατά της Ανθρωπότητας, ετούτη τη φορά εναντίον αμάχων Ανθρώπων οι οποίοι αποφάσισαν να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους προκειμένου να βοηθήσουν τους εδώ και χρόνια αποκλεισμένους Παλαιστίνιους αδελφούς μας.

Εξ αφορμής της σημερινής μας διαμαρτυρίας, θα πρέπει να αρχίσουμε και μία συστηματική καταγγελία, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αυτής της πιο τερατώδους προπαγανδιστικής μηχανής που έχει γνωρίσει ποτέ ο πλανήτης μας, προκειμένου να την εξουδετερώσουμε, επιτέλους, στο ορατό μέλλον. Δεν επιτρέπεται ν’ αφήνουμε τους εγκληματίες Σιωνιστές, οι οποίοι εξοντώνουν μεθοδικά και ανεμπόδιστα τον παλαιστινιακό λαό, να παρουσιάζονται στη διεθνή κοινή γνώμη ως προστάτες των ελευθεριών τους, οι οποίοι δήθεν κόπτονται για να τους απαλλάξουν από τους «δυνάστες» της Χαμάς (λες και ήταν άλλος λαός αυτός που ανέδειξε με την ψήφο του τη Χαμάς, και όχι ο παλαιστινιακός!). Εάν θέλετε ένα παράδειγμα αυτής της άνανδρης ισραηλινής τακτικής, δείτε το βίντεο σε αυτή την είδηση του in.gr, ν’ ακούσετε πώς το λέει ανερυθρίαστα ο Ισραηλινός εκπρόσωπος.

Αλλά η διαμαρτυρία μας δεν πρέπει να περιοριστεί μόνον εναντίον των Ισραηλινών δολοφόνων. Επιβάλλεται να καταδικάσουμε και όλους τους δυτικούς, και λοιπούς, «ηγέτες»-υπηρέτες των Σιωνιστών, οι οποίοι, όταν δεν συμπράττουν απροκάλυπτα μαζί τους, τους προσφέρουν από τα παρασκήνια την απαραίτητη νομική και πολιτική κάλυψη, ώστε να μπορούν αυτοί να συνεχίζουν ανενόχλητοι το ολέθριο έργο τους.
Πρώτοι και καλύτεροι σε αυτό το «θεάρεστο» έργο είναι, φυσικά, οι «δημοκράτες» Αμερικανοί επίσημοι, οι οποίοι, αφού εξέφρασαν τη «βαθύτατη λύπη» (διάβαζε: άφατη αγαλλίασή) τους για τη δολοφονία των αθώων ακτιβιστών, συμπλήρωσαν ότι «οι ΗΠΑ εργάζονται αυτή τη στιγμή για την κατανόηση των συνθηκών που περιβάλλουν αυτή την τραγωδία». Ποιες συνθήκες έχετε ανάγκη να κατανοήσετε, βρε καθάρματα; Αυτές που εσείς οι ίδιοι διαμορφώνετε, χρόνια και χρόνια πριν, με την πολιτική και στρατιωτική ισχύ σας;
Ακολουθούν κατά πόδας οι «Ευρωπαίοι ηγέτες», με πρώτους και καλύτερους, επί των ημερών μας, τον μπασταρδοεβραίο Σαρκοζί και τη χειρότερη κι από τους άντρες γυναίκα (;) Μέρκελ. «Δυσανάλογη» χαρακτήρισαν τη βία που άσκησαν οι Σιωνιστές εργοδότες τους (λες και υπάρχει πουθενά, στην κολασμένη κοινωνία που μας έχουν επιβάλει, «ανάλογη» βία), και αποσιωπώντας πλήρως το ότι οι Ισραηλινοί ήταν αυτοί που επιτέθηκαν!
Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι, οι οποίοι κάνουν στους Σιωνιστές πλάτες με αφανή τρόπο. Μιλάω για τους Ρώσους, τους Κινέζους κ.λπ., κι εύχομαι ειλικρινά να σφάλλω σε αυτή μου την εκτίμηση…

*Χαρακτήρισα την αποψινή διαμαρτυρία συμβολική, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τέτοια θα είναι ως προς το πρακτικό της αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, τη θεωρώ εντελώς ανεπαρκή και αδύναμη να επιφέρει μία ουσιώδη αλλαγή στην απάνθρωπη πολιτική των Σιωνιστών και, κατ’ επέκτασιν, στην τραγική κατάσταση που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι.
Αρκεί να σκεφτούμε το μηδενικό θετικό αποτέλεσμα που επέφερε η δίκαιη αγανάκτηση και διαμαρτυρία τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο το 2003, όταν οι Αμερικανοί «απελευθερωτές» που ομνύουν στα εβραϊκής εμπνεύσεως Οστά και Κρανία ισοπέδωναν τη Βαγδάτη και καταδίκαζαν τον ιρακινό λαό σε αυτή την πολυετή αιμορραγία κι εξαθλίωση.
Καλή και άγια η αγανάκτησή μας, φίλοι και αδελφοί, αλλά θα πρέπει να είμαστε άκρως αυστηροί, πρώτα και κύρια απέναντι στους εαυτούς μας: Για τους περισσότερους από τους αμέτρητους διαδηλωτές του 2003, η συμμετοχή σ’ εκείνες τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν ήταν παρά μία πολύ βολική διέξοδος, προκειμένου να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους κι έτσι να μπορούν να επιστρέψουν ήρεμοι κι ωραίοι στην καθημερινότητά τους, η οποία είναι συνένοχη μ’ εκείνους που οι ίδιοι καταδίκαζαν στις διαδηλώσεις. Θέλω να πω, ότι χρειάζονται πλέον άλλες μέθοδοι αντίδρασης, ρηξικέλευθες κι ευφάνταστες, οι οποίες να βάζουν σιγά-σιγά, αλλά πραγματικά και με τρόπο που να μην τους αφήνουν δυνατότητες ανασυγκρότησης κι αντίδρασης, στο περιθώριο όλους τους Εχθρούς της Ανθρωπότητας, της Ζωής και της Γης μας (αυτά τα τρία τελευταία είναι «πακέτο τρία σε ένα»). Και αυτές οι μέθοδοι, κατά την γνώμη μου, δεν είναι παρά οι κινήσεις εκείνες, οι οποίες θα δημιουργήσουν μία κανονική και πλήρη κοινωνία έξω από αυτή την κολασμένη που μας έχουν επιβάλει ετούτοι οι ορκισμένοι εχθροί και ολετήρες μας· οι κινήσεις εκείνες, δηλαδή, που θα επιφέρουν την αναπόδραστη αφαίρεση του εδάφους κάτω από τα πόδια τους. Διότι αυτοί εξαρτώνται από εμάς και όχι εμείς από αυτούς! Εμείς οι πάμπολλοι άνθρωποι είμαστε οι ικανοί και ισχυροί, ενώ αυτοί οι ελάχιστοι είναι οι ακαμάτηδες, οι ανήμποροι, οι παράσιτοι αδύναμοι, που θα εξαφανιστούν εν μιά νυκτί άπαξ και το αντιληφθούμε και το αποφασίσουμε εμείς! Αρκετά πια και με αυτές τις σατανικές αντιστροφές των πραγματικών εννοιών, οι οποίες είναι τα μεγαλύτερα όπλα για την παγκόσμια επικράτησή τους!
Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πρόκειται για καθόλου εύκολη υπόθεση, και ότι, για να τελεσφορήσει, θα απαιτήσει πάρα πολλές θυσίες εκ μέρους μας. Είναι όμως πολύ προτιμότερο να αποδεχθούμε και αναλάβουμε οικειοθελώς αυτές τις θυσίες, παρά να εξαναγκαζόμαστε σε ολοένα και χειρότερες θυσίες στον βωμό του ακόρεστου και ολοένα πιο αδηφάγου Μολώχ. Πρόκειται για απλή λογική: Το τίμημα που εμείς θ’ αποφασίσουμε αυτοβούλως να πληρώσουμε σήμερα, θα είναι ασυγκρίτως πιο μικρό από εκείνο που θα μας σύρουν διαρκώς να πληρώνουμε εκείνοι, και του οποίου η μαθηματική τελική κατάληξη θα είναι ο ολοκληρωτικές αφανισμός μας. Αφήστε που, μετά την πρώτη δύσκολη περίοδο προσαρμογής στις νέες συνθήκες που θα έχουμε αποφασίσει μόνοι μας, θα διαπιστώσουμε κατάπληκτοι ότι…

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!…

…και θα αναφωνήσουμε, πανευτυχείς:

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ!!

ΟΡΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – HUMAN BEINGS’ OATH

Απρίλιος 16, 2010

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2003, ώρα 2.16

Εγώ, ο εξόριστος Ποιητής που στον Αιώνα του Σκότους βλέπει,

Την υγεία της καταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη μου αδειάζοντας,

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΤΗΤΟΣ, ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΞΕΩΣ

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ

Να αφιερώσω την ταπεινότητα της ύπαρξής μου, οριστικώς και απαρεγκλίτως,
στον ευγενή και άδολο αγώνα για την επί της Γης αποκατάσταση των ως άνω θεμελιωδών Αρχών,
οι οποίες παραβιάζονται και κακοποιούνται συστηματικά από μία δράκα παραφρόνων
συνεπικουρουμένων από έναν εσμό ανιστορήτων, τυχαρπάστων και ανοήτων

Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης
όπου πατρίς μας είναι η Γη, λίκνον θαυμαστοτάτης
Δημιουργίας που καμμιά δεν έχει όμοιά της
– να τη φυλάξω απ’ τη στρατιά της φοβερής Απάτης

Το ορκίζομαι

Να αγωνιστώ από κοινού με τους αμέτρητους ομοίους μου για να αναλάβουν εκ νέου
η ψυχή και η καρδιά την πρωτοκαθεδρία επί των ανθρωπίνων ενεργειών και σχέσεων,
ώστε να εξουδετερωθούν οι στυγνοί απρόσωποι μηχανισμοί του Μίσους και της Έχθρας
και να βασιλεύσει πάλι επί της Γης ο εύψυχος κι εγκάρδιος Λόγος

Το Ιερό Καθήκον μου να μην εγκαταλείψω
να μη δειλιάσω ούτε λεπτό, μήτε ν’ αμφιθυμήσω –
τον Κόσμο ετούτο τον σεπτό να τον υπερασπίσω
στα βρόχια τους τα ζοφερά βορά να μην αφήσω

Το ορκίζομαι

Να διαθέσω και την τελευταία μου ικμάδα ώστε να λάμψει η ζωοδότρα Αλήθεια,
για την επανάκτηση της ιστορικής και συμπαντικής μνήμης του ανθρώπου,
για την ανεύρεση της αμύθητης γνωστικής και πολιτιστικής παρακαταθήκης
που βάρβαροι θανατοχαρείς σφετεριστές διαστρέφουν και αποκρύπτουν

Τον Πύργο το Σατανικό στο χώμα ν’ αποδώσω
χωρίς σφεντόνα παιδική ποτέ μου να σηκώσω
και σ’ έναν τόπο ιερό παρθένος να ορθώσω
Αθανασίας Ερέχθειο που έχει λείψει τόσο

Το ορκίζομαι

Να καταβάλλω άοκνες προσπάθειες ώστε να παύσει η αντιστροφή των νοημάτων των λέξεων,
η οποία κάνει τους ανθρώπους να πορεύονται με τα πόδια για κεφάλι και με το κεφάλι για πόδια
κι επιφέρει μια χαοτική σύγχυση και ασυνεννοησία μεταξύ τους,
συντελώντας έτσι τα μέγιστα στην επικράτηση του Πονηρού και των αιμοδιψών εξουσιών

Να είμαι πάντοτε σαφής και ακριβής
κι από όλους κατανοητός ευθύς
στους δε πανούργους άτεγκτα δριμύς
και στα εμπόδια όπως ο άνεμος ταχύς

Το ορκίζομαι

Να υπερπηδώ τα μυριάδες προπετάσματα που με τα εξωνημένα τους παραρτήματα
προβάλλουν εμπρός μου οι θλιβεροί όσο και δυστυχείς σφετεριστές,
και να κατακαίω με την περήφανη αδιαφορία μου τις μυριοκέφαλες Λερναίες Ύδρες
που διαρκώς εξαπολύουν, στην οικτρή επιδίωξή τους να καταπνίξουν οτιδήποτε υγιές βλασταίνει

Με σύνεση και θάρρος, με μέτρο και αυταπάρνηση,
αγέρωχος να προχωρώ στη Φωτεινή μου εξόρμηση
απέχων πάσης βίας –καμμιά γι’ αυτήν συγχώρηση–
μόνο με όραμα ευγενές και με νηφάλια φρόνηση

Το ορκίζομαι

Να έχω το πνεύμα καθαρό, έτσι όπως μου το δώρισε η Πάνσοφος η Φύση,
στα ποταπά τους ψέματα την πλάτη να γυρίζω, εκάς εμού οι χίμαιρες, εκάς οι υποσχέσεις
που παγανιά μού στήνουνε κορόιδο να με πιάνουν, ή να με κάνουν σκλάβο τους
τον άρχοντα εμένα, φτωχό νεροκουβαλητή στου φθόνου τους τον μύλο

Ένα ζεστό χαμόγελο μόνο να τους χαρίζω
και με ιδρώτα τίμιο τον Κόσμο να ποτίζω –
κι όταν ο μόχθος ο πολύς με κάνει να σαστίζω,
με την ψυχή γαλήνια σιγά να μουρμουρίζω:

Είμαι ένα δέντρο με τις ρίζες βαθιές
που χαρίζει φιλότητα, γεύσεις κι ανάσασμα,
και πριόνια βαρβάρων επάνω μου σπάζονται

Είμαι ένας ήλιος με ακτίνες γλυκές
που φωτίζει την πλάση και δίνει της νόημα
και της Έχθρας τα ερέβη μπροστά μου σκορπίζονται

Είμαι μια μάννα σε μεγάλες στιγμές
με του Κόσμου στα σπλάχνα της το κοιλοπόνημα
που τα πρώτα του κλάματα κιόλας ακούγονται

Ξανανιωμένος τώρα πια απ’ την Ωδή των Φίλων
και πάλι να καταπιαστώ με τα ουρλιαχτά των Σκύλων
φιμώνοντάς τους ν’ ακουστεί η μελωδία των γρύλλων
ηδέως αναγγέλλουσα την Εποχή των Ήλιων

Να εργαστώ για την ταχεία σύνταξη του Χάρτη της Παγκόσμιας Αμφικτυονίας των Φίλων,
η οποία θα παραχώσει στο μακρινό παρελθόν την Καταχθόνια Εταιρεία των Τεράτων
διά παντός καθαίροντας δέλτους και γραφάς από σημεία θυτών τε και θυμάτων
κι εγκαθιδρύοντας την αληθή Δημοκρατία των Τίμιων και Υπεύθυνων Πολιτών του Κόσμου

Με το νου και την ψυχή μες στην άδολη καρδιά μου
να ξυπνήσω από τη νάρκη τα Μεγάλα Όνειρά μου
να τους δώκω οστά και σάρκα να τα χαίρομαι μπροστά μου
με τους Φίλους οπου στέκουν αλληλέγγυοι σιμά μου

Το ορκίζομαι

Να κινήσω γη και ουρανό για να κατακρημνισθούν οι ποικιλώνυμοι πρόστυχοι Μολώχ,
τα ύπουλα αυτά εφευρήματα όσων έχουν ως μοναδικό τους μέλημα να απεργάζονται Αρμαγεδώνες και παντός είδους συμφορές τάζοντας επουράνιους παραδείσους για ν’ ανάβουν επίγειες κολάσεις
και υποσχόμενοι αιώνια ζωή μετά θάνατον για να επιφέρουν τον αιώνιο θάνατο της Ζωής

Τον Άνθρωπο τον Άνθρωπο Θεό ν’ αναγορεύσω
αυτόν που ξέρει να κρατά το νήμα και το μέτρο
τον Ιεροφάντη της Ζωής μονάχα να πιστέψω
και την αξιοσύνη Του αιώνια να λατρέψω

Το ορκίζομαι

Για να αποτιναχθεί απ’ τους ανθρώπους το χιλιόχρονο καρκίνωμα, το διαβολικό απατηλό Άχθος
που έχει περιαγάγει σε υποδούλωση, εξαθλίωση κι εκφυλισμό το τελειότερο πλάσμα της Φύσης,
για να αρθεί η μέγιστη Ύβρις που κατατείνει σε ανατροπή των ζωτικών κανόνων και θεσμίων
οδηγώντας έτσι με μαθηματική ακρίβεια το ανθρώπινο γένος και τον πλανήτη σε αφανισμό

Στον Έρωτα και τον Φαλλό στεφάνι να φορέσω
και στης Γυναίκας τον Ανθό Γύρη να αποθέσω
στο Μέγα Θαύμα της Ζωής τόκο να καταθέσω
– με τη συνείδηση ήσυχη μετά ας αποπνεύσω

Το ορκίζομαι

Να παλέψω για να εγκαταλειφθεί ο χυδαίος ευδαιμονισμός, με την ανταγωνιστική χρηματοθηρία,
τον ακόρεστο καταναλωτισμό και την άρρωστη τρυφηλότητα, που έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα την ψυχική καταρράκωση,
την παραλυτική μαλθακότητα και τον ενταφιασμό των πραγματικών δυνάμεων των ανθρώπων,
μετατρέποντάς τους σε εχθρούς αλλήλων και πειθήνιους δούλους

Της φυλακής μας τα κλειδιά οι ίδιοι τα κρατάμε
καθένας μες στα χέρια του, ας μην το λησμονάμε –
στη μαύρη κλειδαρότρυπ’ απαλά να τα γυρνάμε,
λεύτερ’ αδέλφια δυνατά στα ύψη να πετάμε

Το ορκίζομαι

Να μη μεταθέτω τις βαριές κι ωραίες ευθύνες που μου αναλογούν σε κανέναν άλλο,
να μη λησμονώ πως η Ευτυχία ωριμάζει εν αφθονία μόλις τη λιπάνω με τίμια φιλεργία
και πως ουδείς μπορεί να τη σφετεριστεί, μονάχα διαφεύγει εάν εγώ αποδιώξω το λίπασμά μου,
και να μη γίνομαι αφελές θύμα που εξαρτά τη δική του ευτυχία από την αλλότρια δυστυχία

Μην ευτυχία αποζητώ στου διπλανού το θρήνο
μα στην Ουσία να βουτώ κι εκεί να εμβαθύνω –
από δωράκια δούρεια ευθύς να ξεμακρύνω
και στους προπάτορες ποτέ το κρίμα να μη ρίχνω

Το ορκίζομαι

Να περιφρονώ τις ευτελείς επιδιώξεις, να ενεργώ με ανιδιοτέλεια,
με σεβασμό στα απαράγραπτα δικαιώματα των ζωντανών πλασμάτων όπου Γης,
με πίστη ακλόνητη στις ικανότητες όλων των ανθρώπων να μεγαλουργούν επ’ αγαθώ,
αφήνοντας ελεύθερη την αστείρευτη φαντασία μου που ξέρει να γεννάει θαύματα

Το κεφάλι φέρτε πάνω και τα πόδια πάλι κάτω
να θυμίσω στους αθώους που τους γύρισαν το τράτο
και την πίστη πως το θαύμα ρέει στις φλέβες εκεί χάμω
που είναι Γνώση ξεχασμένη, η τροφή των Αθανάτων

Το ορκίζομαι

Να είμαι απρόβλεπτος και φοβερός, εδώ να με γυρεύουν οι Φονιάδες, ολούθε να με ψάχνουν,
κι εγώ να στέκω πάντα εκεί, ολόρθος εμπροστά τους, να τους τυφλώνω με το Φως,
αστροπελέκι αδόκητο να τους αποσβολώνω, μα και αγκάλη στοργική να τους εγκαρδιώνω
– να τρανταχτούνε σύγκορμοι, να νιώσουν και να κλάψουν

Μέχρι που πανικόβλητοι θα πάνε να πνιγούνε
ή που θα ανανήψουνε κι ανθρώποι θα γινούνε –
τη μέρα που τα λάβαρα της Έχθρας θα καούνε
και των Περάτων οι χορδές ειρηνικά θα ηχούνε

Το ορκίζομαι

Κατανοώντας τις τεράστιες δυσκολίες που έχω να αντιμετωπίσω,
και έτοιμος να υποδεχθώ όσες ακόμη δεν γνωρίζω,
θα προχωρήσω απτόητος και δεν θα σταματήσω παρά μόνον στην Αρχή:
στην του σεμνού και άδολου Ανθρώπου ενάρετη αποθέωση,
στον οριστικό θρίαμβο της Αλήθειας, της Ειρήνης, της Ευνομίας κι Ελευθερίας
– στην επίγεια αποκατάσταση της Συμπαντικής Φιλότητος, Αρμονίας και Τάξεως

ΤΟ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση,
και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

Όποια και όποιος νοιώθει
ότι τον εκφράζει αυτός ο όρκος και το ποθεί,
δεν έχει παρά έν’ απλό «ΝΑΙ!» να πει
κι αντάμα με τους Φίλους να σταθεί

Το αγαπημένο μου Αερικό ανταποκρίθηκε αμέσως στην πρότασή μου, με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο. Κι ετούτο το κα-τα-πλη-κτι-κό βίντεο, με το οποίο εμπλουτίζω τώρα αυτή την ανάρτηση, το ανακάλυψα χάρη (και πάλι) στο Αερικό. Πράγμα το οποίο, εκτός των άλλων, σημαίνει ότι θα του χρωστάτε επίσης χάρες και όσοι από εσάς το ανακαλύψετε χάρη σ’ εκείνη.

Κι άλλη κα-τα-πλη-κτι-κή ανάρτηση, με σαφέστατο άξονα αναφοράς ετούτο τον Όρκο, έκανε το πολυαγαπημένο μου Αερικό, ήδη από προχθές! Μην τη χάσετε, θα μείνετε κατά πολύ φτωχότεροι! Και τώρα, έβαλε στα «αγαπημένα» του καναλιού της ετούτο το αριστουργηματικό βίντεο:

Ωχ! ωχ! Πόσα, πόσα χρόνια θα πρέπει να ζήσω, ώστε να μπορέσω να σ’ ευχαριστήσω;;;;

2×7 καταραμένα χρόνια από τότε που κρύφτηκε ο Υέλτης-Ελύτης. – Πάνε και τελείωσαν!

Μαρτίου 19, 2010


ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ

ΦΩΤΟΣ

Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα ξαναπορεύεσαι,
εσύ ο άμωμος, ο λαγαρός, μα και μονίμως προσιτός.
Και το νόστιμον ήμαρ με λαχτάρα προσμένεις,
τότε που θα επιστρέψεις στο Αμάραντό σου Ρόδο,
στην κοινή Μακρινή Μητέρα μας που,
επίτρεψέ μου να σου υπενθυμίσω,
δεν είναι και τόσο μακρινή.

Φάρε του ασβέστου ελληνικού φωτός,
η ταπεινή ψυχή μου χαιρετά σε.
Στερνέ των ανθρώπων στον αιώνα του σκότους,
αιώνες μου φαντάζουν τα χρόνια που ’χεις φύγει,
κι η ανάγκη να σου γράψω τον ύπνο μού ’χει πάρει.
Μα τι ’ναι ο ύπνος μπρος στη μέθεξη μαζί σου;
Πρέπει, άλλωστε, να σ’ ενημερώσω για τις εξελίξεις,
για τα όσα φοβερά και τρομερά συντελούνται εδώ κάτω,
και να σου μεταβιβάσω το χαρμόσυνο άγγελμα
πως η ευλογημένη Ώρα της Αλήθειας έφτασε,
όπως έξοχα εσύ το προανήγγειλες με το ανεπανάληπτο έργο σου.
Εξάλλου, εσύ μου έμαθες πώς να διαβάζω τους οιωνούς,
και βλέπω στις μέρες μας τον ήλιο να κρατάει τις ακτίνες του,
σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα την εκδίκηση
τη γλυκύτατη κι ευεργετική και πάντερπνη για τον καθένα,
μα πιότερο για τους φονιάδες και ταριχευτές τους.

Πριν όμως σ’ τα γράψω αυτά, πόθο μεγάλο αισθάνομαι
τους λόγους και τις πράξεις σου λίγο να μνημονεύσω.
Γιατί οι φουρτούνες που εσένα βρήκανε,
οι μάχες που ο ίδιος έχεις δώσει,
αμέτρητα έχουνε κοινά με τις δικές μας μάχες,
και η μνεία του αποκλειστικού σου γνώμονα,
της αρετής,
είν’ από μόνη της, είν’ από μόνη της
πηγή αστείρευτη δυνάμεως, μήτρα γόνιμη θαυμάτων.
Και ξέρω καλά, για τούτον ακριβώς τον λόγο,
ότι θα συναινέσεις σ’ αυτή μου την πράξη,
παραμερίζοντας για λίγο την περήφανη σεμνότητά σου.

Λοιπόν, είπες: «με μόνο το Άσπιλο του νου μου θα χτυπήσω!»
Και, πιστός απαρεγκλίτως στον όρκο σου,
δίχως να προδώσεις ποτέ τον ακέραιο εαυτό σου,
στο πείσμα των εχτρών στο πείσμα των δικών
Μας, ανάντισες κρατήθηκες ψυχώθηκες κραταιώθηκες
,
και μ’ όραμα κι υπομονή να οξύνεις βάλθηκες τα βέλη σου
τ’ αόρατα που κανένα βλακώδες ραντάρ δεν πιάνει,
τ’ ακατάσχετα που καμμιά θωράκιση δεν σταματάει,
τ’ άγια που κανένα σατανικό τέχνασμα δεν στομώνει.
Καθώς επίσης είπες: «δε θα ’ναι η μαχαιριά βαθύτερη από την κραυγή»,
κι ακόμα: «δε θα ’ναι το Άδικο τιμιότερο απ’ το αίμα»,
αξιώθηκες απ’ την Παλλάδα Αθηνά ασπίδα παντοδύναμη,
ασύλληπτη που καμμιά «έξυπνη» βόμβα δεν τη βρίσκει,
άριστη που κανένα ηλίθιο αλεξίσφαιρο δεν την παραβγαίνει,
άτρωτη που καμμιά πυρηνική πορδή δεν τη σκιάζει.

Έτσι, αφού πρώτα στο χαλασμό της μάχης μόνος απέλπισες το θάνατο,
άρχισες, με οικονομία αφάνταστη, με ευστοχία απόλυτη,
να εκτοξεύεις μία και δύο και τρεις και δεκατρείς φορές τα βέλη σου
για να πορφυρώσεις αέρα, γη και ουρανό με τοκετών της αγάπης αίματα.

Μέχρι και τη μετάστασή σου κανόνισες με την ίδια απαράμιλλη ακρίβεια:
στο συμπλήρωμα δύο χιλιάδων χρόνων βαρυχειμωνιάς
και μόλις τρεις ημέρες πριν φανεί το χελιδόνι,
πριχού την κατάφορτη του Έαρος έναρξη.
Ακόμα κι εδώ υπήρξες εις το έπακρον προνοητικός.
Γιατί, επιθυμούσες ν’ απολαύσεις κι εσύ από ψηλά,
σε όλη την εκθαμβωτική της μεγαλοπρέπεια,
να ξημερώνει η Μεγάλη Μέρα της Πανανθρώπινης Άνοιξης.
Είχες, άλλωστε, κάθε δικαίωμα στο ζηλευτό ετούτο προνόμιο,
όπως και οι ελάχιστοι όμοιοί σου
ανάμεσα στους τόσους και τόσους τυχερούς συνθεατές.
Και διόλου δεν σε μέλει που αποκαλύπτω αυτό σου το μυστικό,
διότι γνωρίζεις πως ο Ήλιος δεν αφήνει ουδέν κρυπτόν,
τίποτε στην ανυπαρξία της λήθης.

Παίρνω το θάρρος να σου επαναλάβω ότι σε ζηλεύω,
μα κατά βάθος δεν στενοχωριέμαι,
γιατί ξέρω πως θα επιστρέψεις,
την ονειρεμένη φαντασμαγορία αυτούσια να μου μεταδώσεις
με τα θεία σου λόγια που προσηλυτίζουν το άπειρο.
Αν τυχόν κι εσύ μια στάλα ζηλέψεις
τη στερημένη από σένα δική μου εμπειρία,
θα κάνω ό,τι μου επιτρέπουν οι λιγοστές μου δυνάμεις,
σ’ το υπόσχομαι, για να σε καταστήσω κοινωνό της.
Επομένως, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ακόμα υπομονή.

Δεν πρόκειται, δα, και ν’ αργήσεις!
Μόλις ο Ήλιος καθίσει οριστικά, πια, στον ολόχρυσό του θρόνο,
μόλις, δηλαδή, σημαδέψει στο απόγειό τον ιερό ετούτο τόπο
κι αρχίσουν τα πουλιά να κελαηδούν ελληνικά και νικητήρια,
θα επανέλθεις σ’ αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον μέγα,
γλαφυρός νέος ποιητής,
σύντονος του Ομήρου, του Ησιόδου και του Πινδάρου,
να ιστορήσεις κλέη ανθρώπων και θεών,
υμνωδός εκλεκτός των μουσών,
να δοξάσεις την Χτίσι και των ερώτων τα θαύματα,
σεβάσμιος ιεροφάντης του Απόλλωνος,
να φανερώσεις την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων,
διδάσκαλος αγλαός και πάνσοφος,
απ’ τη χορεία του Ορφέως, της Δήμητρας, της Υπατίας, του Σωκράτη,
να μυήσεις τη νεόφυτη ανθρωπότητα στα ύψιστα μυστήρια,
ηρωικός κι ατρόμητος Αργοναύτης,
μαζί με τον Ιάσονα και τους άλλους συντρόφους του,
να κινήσεις εκστρατείες θαυμαστές που ο κόσμος ποτέ του δεν είδε.

Αδημονείς, το ξέρω καλά, στον τόπο του θεάρεστου έργου να επιστρέψεις,
γιατί δεν έμαθες ποτέ τον δαψιλοτόκο μόχθο ν’ αποστρέφεσαι,
και δεν μπορείς να ζήσεις στην παγίδα της ραστώνης,
μα τρέμεις μην τυχόν οι σατανικές ραδιουργίες,
κρυμμένες στο μανδύα της ανέσεως, της ευκολίας
και της ήσσονος προσπαθείας,
παρασύρουν στον εκφυλισμό της μαλθακότητας εσένα,
το τέκνο της Αμαλθείας,
για να σε αποσυνθέσουν σε περίτριμμα και κονιορτό.
Είναι αυτό το μόνο πράγμα που φοβάσαι,
και κατανοώ πλήρως τον εφιαλτικό τρόμο σου.
Μάθε, όμως, ότι εδώ κάτω, εμείς οι ταπεινοί μα ψυχωμένοι δουλευτές
ολημερίς κι ολονυχτίς ιδρώνουμε μια ώρα ταχύτερα
τον Ήλιο να σηκώσουμε πάνω απ’ τον ιερό ετούτον τόπο –
το γυρισμό σου να επισπεύσουμε, μύστη των φύλλων της ελιάς,
μυρσίνες δοξαστικές στρώνοντας ως βάγια.
Κι αν είναι –όπως είναι– θέλημα Θεού
η δαφνοστεφής Αλήθεια να καταυγάσει οσονούπω την Πλάση ολάκερη
κι η διαβολική υπονόμευση την πεμπτουσία του Είναι πλέον να μη νοθεύει,
τότε για ν’ αφανιστείς στη μαλθακότητα κίνδυνος κανένας,
τότε για να φοβάσαι λόγος ουδείς.

Κι ας λιγουρεύονται σαν τα κοπρόσκυλα οι Ωμοφάγοι,
ότι μ’ αυτό ακριβώς, τη δόλια υπονόμευση,
θα ολοκληρώσουν το τερατώδες έγκλημά τους.
Και φρούδες ας τρέφουν ελπίδες πως θα μένει
πάντοτε αφανής ο δικός μας Ιούδας,
που γλώσσα καμιά δεν έχει, επειδή όλες δικές του,

μήτε πολιτισμό κανένα, επειδή ’πολυπολιτισμικός.
Βαυκαλίζονται, απλώς, ότι δεν μαθαίνουμε απ’ τα σφάλματά μας,
ότι εσαεί θα παγιδεύουν κι εμάς όπως όλους τους άλλους
με τιποτένιους εγκάθετους να μας παριστάνουν τους άρχοντες,
μ’ εξωνημένους «δασκάλους» να μας βυθίζουν στη σύγχυση,
με αγοραίους «ειδήμονες» να μας εξαπατούν,
με πρόστυχα είδωλα να μας διαφθείρουν στη σήψη.

Πλανώνται πλάνην οικτράν.
Διότι, πατέρα μου, όπως εσύ βροντοφώναξες,

ΚΑΙΡΟΣ ΛΥΤΗΡΙΟΣ ΕΠΕΣΤΗ.

Κι επειδή ολοκάθαρα το βλέπουν αυτό τα καθάρματα,
κι επειδή γνωρίζουν πως το Άσπιλο του νου σου, σεβαστέ μου,
το ζείδωρο κι ανάδελφο ελληνικό πνεύμα, είναι
ανέσπερο,
ξέχασαν απ’ τον πολύ πανικό μέχρι και τα προσφιλή τους προσχήματα.
Θα ’χεις μάθει, δα, πώς ο γνωστός και μη εξαιρετέος Χένρυ Κίσσινγκερ,
ευρισκόμενος μεταξύ ομοϊδεατών και –προφανώς– ομαίμων του,
τη δεινή του απελπισία εξέφρασε απροκάλυπτα:
«Ο ελληνικός λαός»
[γλώττα λανθάνουσα τον αληθή κάρφο οφθαλμού αποκαλύπτει],
είπε, «είναι δυσκολοκυβέρνητος»
[διάβαζε, αδούλωτος και ακατάβλητος]
και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες.
Τότε ίσως συνετισθεί
[τουτέστιν, ίσως ανατείλει ο ήλιος απ’ τη δύση].
Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε
τη γλώσσα,
τη θρησκεία,
τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα
[γλώττα λανθάνουσα το αληθές ΟΧΥΡΟ υποδεικνύει],
ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του
να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει,
για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια,
να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή
[γλώττα λανθάνουσα τον αληθή Λεβιάθαν φανερώνει],
σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας
για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Όπου Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής,
καθώς άριστα γνωρίζεις, παντογνώστη μου,
είναι ένα από τα πάμπολλα (καθώς επίσης τα Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία,
Γερμανία, Ενωμένη Ευρώπη –φευ!– και τόσα άλλα)
ψευδώνυμα πίσω από τα οποία έρχονται ντυμένοι «φίλοι»
αυτοί που εργολαβικά έχουν αναδεχτεί τα σχέδια του Ζόφου –
των τόσο κοντινών μας αιώνιων σφετεριστών και διαστροφέων
όλων των ανεπανάληπτων έργων που μας αναδεικνύουν σε
φύλακες Θερμοπυλών,
κτήτορες Παρθενώνων,
ποιητές ανθρώπων.

Μέσα στη ζάλη της τυφλής απόγνωσής τους, Υέλτη μου,
προχώρησαν ήδη στο έσχατο απονενοημένο διάβημά τους:
εξαπέλυσαν την ολομέτωπη, την ύστατη επίθεση αυτοκτονίας τους,
μ’ εμπροσθοφυλακή τους Τούρκους, τους Σκοπιανούς, του Αλβανούς…
Μακάρι να βάλει ο Θεός το χέρι του, έστω και την τελευταία στιγμή,
ώστε να τους γλυτώσει, από την πλάνη του φθόνου βγάζοντάς τους.

Όσο για τον Έλληνα,
τον αθηνόπνευστο, τον ακοίμητο, τον αδάμαστο,
ξανά στο χρέος του δίνει το πρόσχαρο «Παρών»
και κάνει για μία ακόμα, τελική, φορά
ό,τι εκείνος και μόνο εκείνος γνωρίζει:
Της πατρίδας του πάλι ομοιώνεται,
των φονιάδων το αίμα με φως ξεπληρώνει.

Και, στην επέτειο της προηγούμενης, αιματηρής, επαναστάσεώς του,
ξεκινάει σεμνά, χωρίς ιαχές και τυμπανοκρουσίες, τη
Μεγάλη Ειρηνική Επανάσταση του Ανθρώπου.

Μετά από όλα αυτά, θέλω να σου επαναλάβω
πως δεν χρειάζεται καθόλου ν’ ανησυχείς, ούτε ν’ αδημονείς.
Μόλις τρεις μέρες θα βαστάξει της παραφροσύνης ο έσχατος ορυμαγδός,
μόλις τρεις μέρες μένουν για να ’ρθει το χελιδόνι,
μόλις τρεις μέρες για ν’ ανατείλει της Δικαιοσύνης ο ήλιος.
Αφ’ ης στιγμής, δε, σημάνει η κοσμογονική ετούτη Ώρα,
τάχιστα θ’ ανέβει ο Ηλιάτορας στο απόγειό του.

Πριν σε χαιρετήσω προσωρινά,
οφείλω με συντριβή καρδιάς να σου ζητήσω συγγνώμη,
αλλά… βλέπεις… είμαι νάνος μπροστά σου
και δεν βρίσκω λόγια να σ’ ευχαριστήσω που
για να γυρίσει ο ήλιος έκανες δουλειά πολλή.

Στερνέ των ανθρώπων,
στερνέ των

Ελλήνων των πεμπτουσιούχων
στον εκπνέοντα
αιώνα του σκότους,

Καλήν αντάμωση
στον αιώνα του
Φωτός!


Τις θερμές μου ευχαριστίες στον mykoniato για το βίντεο, αλλά και όλη την εξαιρετική προσφορά που κάνει μέσω του καναλιού του.

Τον άρρητο υμένα

Μαρτίου 17, 2010

Δεν τους κατέχουμε τους αρχαίους μας
μονάχα τους θωρούμε με μάτια έκπληκτα
αναφωνώντας εκστατικά, ω τι σοφία και τι πνεύμα
με το κεφάλι άδειο από Αθηνά

Τα αγάλματά τους με το περίσσιο κάλλος
την φυσική τους ομορφιά, όλο ρυθμό και χάρη
δεν στάθηκαν ικανά να ομορφύνουν τη ζωή μας
τα παιδιά μας να τα πλάσουμε αγάλματα ζωντανά
λύπη και πόνος για τ’ άψυχα τα ξόανα
που καταφέραμε να γίνουμε στο διάβα του αιώνα

Τον αρχαίο μας μόνο τον κατακρίναμε ή τον επευφημήσαμε
ποτέ μας δεν τον καταλάβαμε
τον εδιδάξαμε έτσι ρηχά στης επιφάνειας τα άβαθα,
ποτέ δεν τον ακούσαμε να μας μιλάει

Μόνο φροντίσαμε με επιμέλεια και ύφος παγωνιού
ω τι τιμή προγονική,
να καμαρώνουμε για ό,τι είπανε
πάντα μ’ αυτιά κλειστά και μάτια ακατάδεκτα
πάντα μέσα απ’ τα δικά μας μάτια.

Το νεοέλληνα για να τον χτίσεις, πιότερο είναι να γκρεμίσεις
περισσότερα να ξεριζώσεις και λίγα να διαπλάσεις
σαν άγαλμα ζωντανό να τον σμιλεύσεις
για να φανεί η ψυχή η ελληνική, να λάμψει

Σαν την παρθένα που διαλαλεί τον Παρθενώνα, τον άρρητο υμένα
που άγονος σαν τη στέρφα νύφη καρτερεί ν’ ανθήσει
αφού ταφόπλακα κατάντησαν τα όμορφα μάρμαρά μας –
Τι κρίμα, μας έκαψε ο ήλιος της Ελλάδας

Αυτό το αριστούργημα, αυτή η εκτυφλωτική όσο και αποστομωτική παρουσίαση της ουσίας του ελληνικού πνεύματος, δηλαδή της οικουμενικής ανθρωπιάς η οποία στον ευλογημένο τόπο μας και στην εξίσου ευλογημένη γλώσσα μας βρίσκει ανέκαθεν την ιδανική κι ανώτατη έκφρασή της, προέρχεται από ένα συνάνθρωπό μας ο οποίος, ασφαλώς, κατατρύχεται όπως όλοι μας από τη μέγκενη της οικονομικής στενότητας, της καταθλιπτικής καθημερινότητας, των ανίκανων υπηρετών ξένων συμφερόντων ή αλλιώς «ηγετών» μας, και ο οποίος παρά ταύτα, στο πείσμα των σεισμών, στο πείσμα των λιμών, στο πείσμα των εχτρών, στο πείσμα των δικών Μας, βρίσκει και τον χρόνο, και τη δύναμη, και την ικανότητα να παράγει τέτοιας ποιότητας και επιπέδου έργα, τα οποία αποτελούν το άριστο μέσον για την προστασία και αναγέννηση της πατρίδας μας, δηλαδή ημών των ιδίων.
Μα γιατί μπορεί και βρίσκει όλα αυτά τα εφόδια;
Επειδή, απλούστατα, επιμένει να παραμένει ΕΛΛΗΝΑΣ.

ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ!!

Σε ευχαριστώ από τα μύχια της ελληνικής ψυχής μου, αδελφέ μου Ιωάννη.

Ήθελα να καλλωπίσω και να συμπληρώσω αυτή την ιστορική, όπως ήδη πιστεύω, ανάρτηση και με κάτι δικό μου, κάνοντας τον απέριττο ποιμένα. Αυτά όμως που βρήκα και ενσωμάτωσα ήδη, καθώς και ένας διάλογος που σας τον φυλάω για το τέλος, έκαναν την ανάρτηση ασυγκρίτως ανώτερη από αυτό που σχεδίαζα εγώ αρχικά. Έτσι, προτίμησα να λειτουργήσω ως ένας απλός ενεργούμενος διάμεσος και να σταθώ στο πλάι ν’ αποθαυμάζω εκστατικός το ευτυχές αποτέλεσμα.

Κατ’ αρχάς, δείτε εδώ πόσο απλά και σοφά μάς προσφέρει ο Ιωάννης το κλειδί της σωτηρίας!

Το βίντεο αυτό προέρχεται από έναν άλλο Έλληνα-Άνθρωπο, τον Λυγκέα.

«Κανείς Έλληνας δεν είναι τόσο μικρός ώστε να είναι ανεύθυνος!
Αυτό είναι το ουσιαστικό κριτήριο Ελληνικότητας που οι καιροί απαιτούν!
Ο καθείς και τα όπλα του!
Ο καθείς και η ευθύνη του!
Είτε είναι 5 είτε 105 ηλιακών ετών!»
(Ιαλυσσός)

Και αυτό που μόλις διαβάσατε, είναι από το κανάλι του ιδίου στο Υoutube. Κάντε μία επίσκεψη, να δείτε τι είδους βίντεο ανεβάζει και να διαβάσετε όλα όσα έχει γράψει στην αριστερή στήλη. Θα βγείτε πολλαπλώς ωφελημένοι!
Δέξου και εσύ, σε παρακαλώ, Άνθρωπε Λυγκέα, τις ανάλογες ευχαριστίες μου.

Το βίντεο αυτό προέρχεται από μία ΕΛΛΗΝΙΔΑ, τη zeena61.

«Όσον ζης φαίνου·
μηδέν όλως συ λυπού·
προς ολίγον εστί το ζήν,
το τέλος ο χρόνος απαιτεί».
Επίγραμμα Σεικίλου (100 μ.Χ.).

Και αυτό που μόλις διαβάσατε, είναι από το κανάλι της ιδίας στο Υoutube. Κάντε μία επίσκεψη, να δείτε τι είδους βίντεο ανεβάζει και να διαβάσετε όλα όσα έχει γράψει στην αριστερή στήλη. Θα βγείτε επίσης πολλαπλώς ωφελημένοι!

Δέξου και εσύ, σε παρακαλώ, Άνθρωπε-και-Γυναίκα zeena61, τις ακόμα περισσότερες ευχαριστίες μου.

Πάρτε, τώρα, μια μικρή ιδέα του τι προκύπτει όταν συν-ζεύγνυνται μία Ελληνίδα και ένας Έλληνας, και δη στην ιερότατη πόλη της Παλλάδος Αθηνάς.


Και, για να συμπληρώσουμε μία ΤΕΛΕΙΑ ανελισσόμενη (αλλ’ ουχί ανελλήνιστη) περιστροφή…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΑΜΕΙΦΘΕΙ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ,
ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΜΟΝΙΜΩΣ ΓΟΝΙΜΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΛΥΨΟΥΣ,
ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ «ΑΡΡΗΤΟΥ ΥΜΕΝΑ» ΤΟΥ!
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΘΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙΤΕ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΘΕΤΕ!!

Άνοιξη, με γεμάτο φεγγάρι!!!!

Μαρτίου 1, 2010






Το χειμώνα ετούτο
άμα τον πηδήσαμε
γι’ άλλα δέκα χρόνια
άιντε καθαρίσαμε!!!!

Καλή εβδομάδα

Καλό μήνα

Καλή ΑΝΟΙΞΗ

Χωρίς μαρτιανές αμαρτίες και marches

ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

Ευχαριστώ θερμά τους Kirkh70, sunteam2, feishtica και kyrioskoks για τις πραγματικές πινακοθήκες που μας χαρίζουν.