Posts Tagged ‘Γυναίκες’

Χάσου Χάρε Χαμένε Χαλαστή!!!!

Απρίλιος 29, 2010

Θα φυτέψω αμπέλια-λέξεις.
Θα κτίσω Ανάκτορα μ’ αυτά που μου δίνεις ν’
ΑΓΑΠΩ.
Από την Ηγησώ θα φτάσω στην Αγία Αικατερίνη.
ΓΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΘΑ ΦΕΡΩ.

Οδυσσέας Ελύτης
Ο μικρός Ναυτίλος

Μόνο που
Εσύ Εσύ Εσύ Εσύ
καμμίας επιθανάτιας στήλης ανάγλυφο δεν θα γίνεις
αλλά μονάχα μιας
επιΕρώτιας
ΚΟΣΜΗΜΑ ΑΙΩΝΙΟ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ.

Κι αύριο ακόμα αν γουστάρεις
κόπιασε Χάρε να με πάρεις!
Σιγά μη χάσει η Βενετιά βελόνι
σιγά μην και σου γίνει η χάρη!

Χάρε αχάριστε μικρέ ουτιδανέ
σ
έχω χεσμένο σ’ το λέω μα το ναι!
Ό,τι κι αν κάνεις πάλι εσύ θα βγεις χαμένος
αφού ένας πυρσός είμαι μονάχα αναμμένος

που οι κλανιές σου άλλο τόσο τον φουντώνουν
κάθε φορά οι φλόγες του όλο και σε ζυγώνουν

από παντού
βλάκα δειλέ σε περισφίγγουν
και αρχοντικά δυο μέτρα γης για σένα ανοίγουν!

Κι αύριο ακόμα αν θελήσεις,
τόλμησε Χάρε να ορμήσεις!
Σάλτα μπροστά μου ν’ αλυχτήσεις
κι ευθύς σαν το σκυλί να ξεψυχήσεις
!

ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΟΥ ΟΛΕΣ ΕΝΗΣΙΩΤΙΣΑ
τα πλοία μου καθήλκυσα
την Αγάπη μου Αγκάλιασα
τον Κόσμο Ολοκλήρωσα

Χάρε σε χάρτη Όλα τα Εχάραξα
Χάρε στη Γης Όλα τ’ Απέθεσα
Χάρε στα Ουράνια Όλα τα Εξάτμισα
Χάρε σε Ώτα Ιερά Όλα τα Εσφύριξα
Χάρε το Ωόν Μας το Εκκόλαψα

Χαμένος το λοιπόν Είσαι, και από Χέρι!
Χάσου Χάρε Χαλαστή!

Χάσου Χάρε Χαλαστή!
Δες! Οι Αγνές Καρδιές μας χιαστί
βαστιούνται κι είναι Κουπαστή
στον κάβο του Αρμενιστή!

Τον είδες πόσο είναι φουσκωτός
αγέρωχος καμαρωτός
και με το φάρο τον στητό
έγινε αρνάκι αγαπητό;

Η κουπαστή είναι για όλους
εξόν βεβαίως απ’ τους διαβόλους
και τους βρομιάρηδες τους κώλους
που αθώους ξέρουν να σκοτώνουν θόλους!

Χάθηκες μες στου Φθόνου σου το Σύμπαν
που το θαρρούσες γι’ ασφαλές αραξοβόλι!

Έτσι κατάφερες κρετίνε
να σκοτωθείς με το δικό σου βόλι!

Εχθρός εγίνηκες ακόμα και στο Χάος
αυτό που ξέρει μοναχά για να γεννά το Φάος
ενός Ευρίπου εντός στο Σύμπαν είν’ δικλίδα
μιας Λυγερής η υπερπολύτιμη Κλεψύδρα!

Είσαι πάρα πολύ ωραίος!
Λες πολύ ωραία πράματα κι εγώ θα πέσω κάτω,
στα πόδια σου με την υπέρτατη αποκρουστική σαγήνη μπρος
ξέπνοος θ’ αφήσω τη στερνή μου γαλανή ανάσα!

Έλα να με πάρεις, Χαμένος Είσαι!
Έπεσες νεκρός στη Χώρα του Είναι!
Έχασες απ’ τον Κεχαριτωμένο που Είμαι!
Έσβησες από
τη Χαρακιά που Αυτή Είναι!
Εμίσησες γαρ τη Χαρά που Είμαστε!

Χαίρε Άχάριστε Χάρε Χαλαστή
Χαμένε και Χιλιοκαταραμένε
!

Αιωνία σου η λήθη, αξιοκατάρατε ημών εχθρέ!

Άντε, να σου πούμε και το μυστικό της μόνιμης επιτυχίας μας,
μη φύγεις και απορημένος!
– φτάνει που πας ξεφτιλισμένος!
Ένα μικρούλι αόρατο, ανάδελφε καταραμένε

Είναι, απλώς ετούτο ΕΔΩ:

Εν κατακλείδι:

Ηθικούς κώδικες έχουνε μεταξύ τους τα τραγούδια,
κι ας είναι από διαφορετικά μέρη του κόσμου
,

ηθικούς κώδικες έχουνε μεταξύ τους και οι
άνθρωποι
και συναντιόνται,
κι ας είναι από
διαφορετικά σύμπαντα

Μοναχά εσύ και η καταραμένη φάρα σου
δεν έχετε ηθικούς κώδικες
γιατί έχετε μοναχά πτωματικούς
νομοθετώντας τον Κόσμο βάσει αυτού που οι ίδιοι
Είσαστε
ναρκοθετώντας δολοφονώντας τον εαυτό σας βάσει αυτού που
Αξίζετε

Advertisements