Posts Tagged ‘Ελλάδα’

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε

Σεπτεμβρίου 14, 2010

Μητρίδα Ιωνία, κοιτίδα των Ελλήνων,
τα τέκνα σου σε χαιρετούν με νεύματα ελπίδων.
Απέναντί σου στέκονται ορθά και μυαλωμένα
γνωρίζοντας πως τα ιερά ποτέ δεν είν’ χαμένα.

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε
κι ας είναι οι μέρες ζοφερές, και ας υποχωρούμε.
Ξανά το Φως θ’ ανάψουμε, όταν θα ‘ρθεί η Ώρα,
στους κόρφους σου τους στοργικούς, σε κάθε ανθρώπου χώρα.


Η σημερινή μου ανάρτηση είναι μία απειροελάχιστη, ταπεινή συνεισφορά στη μνήμη του Ελληνισμού.
Για ιστορικά στοιχεία, μαρτυρίες, αλλά και για την τωρινή στάση που κρατάει το «ελληνικό κράτος» στο τεράστιο αυτό ζήτημα, σας παραπέμπω στην εξαίρετη ανάρτηση του «Πόντου και Αριστερά» «Σφαγή της Σμύρνης: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!», στις πέντε αναρτήσεις-εκπομπές του Hackaday (πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη) και στη σημερινή δημοσίευση του «Δικτύου Μικρασιάτης» με τον τίτλο «Μικρασιατική Καταστροφή – Μνήμη και λήθη».

Σας χαρίζω και τα βίντεο που τράβηξα από το θαυμάσιο έργο του Παρασκευά Συριανόγλου «Η δύση της Ανατολής», το οποίο παρουσίασε η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Μικρασιατών Ιεράπετρας στις 11 και 13 Ιουνίου στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη», και στις 10 Αυγούστου στο πλαίσιο των «Κυρβείων 2010», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαννίδη.









Στη μητέρα των μαχών, ο σκοπός θα κρίνει το αποτέλεσμα

Αύγουστος 14, 2010

Αναδημοσιεύω, με πολλή καθυστέρηση, ένα καταπληκτικό κείμενο της «Ολυμπίας» το οποίο πάλλεται από Ελλάδα, μαζί με ένα αναλόγου ποιότητος, βάθους και ψυχής ποίημα-σχόλιο που έδωσε εκεί ο Σπάρτακος.
Για αφιέρωση αυτής της αναρτήσεώς μου, αντιγράφω τα λόγια του Σπάρτακου, τα οποία έγραψε ως υστερόγραφο στο ποίημά του:
«Αφιερώνεται σ’ όλους τους φίλους που μέσα απ’ τις παγωμένες γραμμές μιας οθόνης, κατάφεραν και μου ‘στειλαν το φως που καίει στις καρδιές τους. Ευχαριστώ και υποκλίνομαι».

Πριν πιάσεις “τ’ άρματα”, σκέψου προσεκτικά τον λόγο που μπαίνεις στη μάχη.

Εάν μπεις στη μάχη για τα φράγκα, για την κονόμα, για “οικονομικά αιτήματα”, τότε είσαι ένα πορτοφόλι. Αναπόφευκτα θα σε αδειάσουν και θα σε πετάξουν στα σκουπίδια.

Εάν μπεις στη μάχη για την αλαζονεία, για τη “μαγκιά” και την φιγούρα, τότε θα έχεις την τύχη του Κόκορα. Τον αφήνουν στο κοτέτσι πλουμιστό, να νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και να κοκορεύεται, μέχρι που μια ωραία πρωΐα αντιλαμβάνεται ότι είναι απλώς η μακαρονάδα του αφεντικού.

Εάν μπεις στη μάχη για την Ιδέα, για το σύνολο, για την γέννα που έρχεται, για τη γενιά που έφυγε, αυτά δηλαδή που απαρτίζουν το Έθνος (=Γέννα),

εάν μπεις στη μάχη με απόλυτη αυτογνωσία ότι μάχεσαι για να προσφέρεις και όχι για να πάρεις, με πίστη σε ένα κοινό και αγνό ιδεώδες, με ορθολογισμό ότι μάχεσαι για το δίκαιο, την Αλήθεια και όχι για το “ίδιον”, τότε έχεις πιάσει έναν αρχέγονο σφυγμό.

Τον σφυγμό που κάνει την ανατροπή, που κάνει τα αδύνατα δυνατά, που κάνει τα θαύματα [ο τονισμός, εδώ, δικός μου]. Την αιώνια αρχή που υποτάσσει το σαθρό και το άδικο. Το πρότυπο που έχει αποθεωθεί και τεκμηριωθεί ανά τους αιώνες, ενσαρκωμένο στον μαχητή που μπήκε ενάντια στην “λογική κατάληξη” με ενθουσιασμό (Εν Θεώ Ουσία) γιατί ο σκοπός του ήταν Θείος. Αληθινός. Η ίδια η Αλήθεια.

Ας θυμηθούμε τον Κολοκοτρώνη. Προδομένος από το γένος του, από τους επίορκους του Έθνους του, τα χρηματισμένα “πατριωτάκια” που του στέρησαν μέχρι και τον γιο του τον πρωτότοκο. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν ο άνθρωπος που έφερε τη λευτεριά. ΕΝΑΣ άνθρωπος, ένας μαχητής αρκούσε για να Ενθουσιάσει τους ραγιάδες, ενάντια στον φόβο, την ηττοπάθεια, την υπεροπλία και υλική ισχύ των αδίκων, την προδοσία των ημετέρων. Τι ομοιότητες, Θέε μου!

Δεν ήταν υπεράνθρωπος, έγινε απλώς αυτό για το οποίο πολεμούσε. Τι ήταν αυτό; Μα το είπε ο ίδιος ξεκάθαρα:

“Για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία”.

Βρε κάτι συμπτώσεις… Τι έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος πριν τη μάχη, στην επίκληση που του έμαθε η Ορφική Ολυμπιάδα;

“Ζευ Βασιλεύ και Γαία”.

Μα και όταν η Θυσία ήταν αναπόφευκτη, ο Θανάσης (Αθάνατος) Διάκος:

«Πατέρα παντοδύναμε, ἄκουσες τὴν εὐχὴ μου• μοῦ φύτεψες μέσ’ στὴν καρδιὰ ἀγάπη, πίστη, ἐλπίδα, ἔδωκες μία ἀχτίδα Σου ἀθέρα στὸ σπαθί μου καὶ μοῦ’πες: Τώρα πέθανε γιὰ Μέ, γιὰ τὴν Πατρίδα.«

Ο Μισόζωος [ο τονισμός, εδώ, δικός μου] εχθρός λοιπόν, δεν φοβάται ούτε τους συνδικαλιστές, ούτε τους “ξερόλες”. Φοβάται αυτούς τους τρελλούς, τους αδίστακτους. Γνωρίζει ότι δεν μπορεί να τους αγοράσει. Δεν μπορεί να τους “θαμπώσει”, δεν μπορεί να τους φοβίσει. Το κυριότερο, δεν μπορεί ούτε να τους εξαπατήσει, διότι απλούστατα γνωρίζουν την Αλήθεια.

Ζούμε την Αλήθεια ως υπέρτατη πράξη Ελευθερίας. Την λέμε ως πράξη επαναστατική, όπως είπε ο Όργουελ. Ούτε χίλιες Δραγώνες ούτε όλα τα ΜΜ”Ε” δεν θα μας ρίξουν στη λήθη. Γιατί είναι η αιώνια συνταγή Νίκης. Από τα χρόνια του Διός, του Λεωνίδα, μέχρι σήμερα:

…καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.

Καλόν Αγώνα!

Και το ποίημα του Σπάρτακου:

ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΟΥ ΜΠΑΝΤΟΝΕΟΝ

Υπέρλαμπρος ο Ηλιος των περσυνών Αλκυονίδων.
Σήμερα καθρεφτίζεται στα γυαλισμένα σπαθιά των Αρχαγγέλων,
αύριο θ’ ακτινοβολεί στο Λιτόχωρο, την Μονεμβάσια και τους Παξούς,
μα στους αιώνες θα φωτίζει, τις γρανιτένιες σας ψυχές.

Υπέρλαμπρος ο Ήλιος των ξεχασμένων αμπελώνων,
ο Ήλιος που σκάει τα τσόφλια των καρπών,
και κάνει τους χυμούς τους να ξεχύνονται στις άγιες καρδιές σας,
καί να ποτίζουν τα ιερά κορμιά σας,
ο Ήλιος που μεθάει τον κότσυφα και που τρελλαίνει τ’ αηδόνια.

Ολόλαμπρος ο Ήλιος του υπνώττοντος Φθινόπωρου,
περνάει απ’ τα μάτια σας και το πετσί σας,
φθάνει στις εσχατιές των άκρων σας, μα και του λογισμού σας,
ζεσταίνει Ακροπόλεις, Παλαμήδια, Τέμπη και Σαμαριά,
θωπεύει λάγνα κι ασύστολα τις όπου γης προδομένες ψυχές,
από την Βασιλεύουσα μέχρι τις όχθες του Γουαδαλκιβίρ,
πλανεύει την Μεσόγειο, από τη Σμύρνη μέχρι το Γιβραλτάρ,
κι από τη Σαλονίκη μέχρι την λατρεμένη Αλεξάνδρεια.

Ολόλαμπρος ο Ήλιος του Μεσονυχτίου,
ήρθε και φώτισε τους ασυγκράτητους κέλητες των λογισμών σας,
και πρόδωσε τους ανομολόγητους χρησμούς των φθηνών αφεντάδων,
των εξαγορασμένων τελάληδων και των επάργυρων κορυβάντων
μιας άθλιας και γκροτέσκας κουστωδίας,
μιας αργυρώνητης παρέας, που δεν έτυχε ν’ ακούσει τους ήχους του μπαντονεόν,
και μιας καμαρίλας που επέπρωτο να πνιγεί μέσα στο ίδιο της το αίμα.

Υπέρλαμπρε κι αδυσώπητε Ήλιε των ξεχασμένων καλοκαιριών της νιότης μας,
παρακαλούμε σε θερμά, σ’ εκλιπαρούμε Ήλιε,
ξέχνα τις νύχτες των ιδρωμένων σεντονιών
και της κραιπάλης τις μέρες,
ξέχνα καλέ μας Ήλιε τον αλαζόνα, τον σοφό και τον πολιτικάντη,
και ζέστανε Ήλιε μου της πόρνης το αγνό κορμί
και του απελπισμένου τα ματωμένα χέρια.

Προπαγάνδα για την «αυτόνομη Κρήτη», σε συναυλία στην Ιεράπετρα!

Αύγουστος 4, 2010

Έγινε κι αυτό! Οι σχεδιαστές της «αυτονόμησης» (του αιματοκυλίσματος, για την ακρίβεια) της Κρήτης το 2012 φρόντισαν ώστε να περάσουν τα «κηρύγματά» τους ακόμα και μέσα από μουσικές εκδηλώσεις! Ο τρόπος για να το πετύχουν είναι, προφανώς, πανεύκολος γι’ αυτούς: σκάνε μερικά ψωροευρώ σε οποιονδήποτε έχει για θεό του το χρήμα και δε γνωρίζει ούτε πατρίδα ούτε ιστορία ούτε γονιούς ούτε τίποτα, κι έτοιμη η δουλειά!

Έτσι, ακούσαμε χθες το βράδυ στην Ιεράπετρα, στη διάρκεια της συναυλίας της Μελίνας Ασλανίδου, τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει, και συγχρόνως να κάνει προπαγάνδα για την «αυτόνομη Κρήτη» και να προβαίνει σ’ έναν ιταμό διαχωρισμό ανάμεσα στο «εδώ» (την Κρήτη) και το «εκεί» (την υπόλοιπη Ελλάδα)!
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, αγαπητέ κατά τα άλλα Μανόλη, τότε θα πρέπει να πάψεις να λες και να παίζεις τραγούδια που προέρχονται από «εκεί» (και μη μου πεις, σε παρακαλώ πολύ, ότι η μουσική είναι μία κι ενώνει τους ανθρώπους, διότι δεν είναι πράμα να επικαλούμαστε κατά περίπτωση τα «ενωτικά» και τα «αποσχιστικά», ανάλογα κάθε φορά με τα φτηνά συμφέροντά μας). Επίσης, θα πρέπει να πάψεις να χρησιμοποιείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται «εκεί», κι ένα σωρό άλλα παρόμοια (το ίδιο θα πρέπει να κάνουν, βέβαια, και όλοι εκείνοι οι Κρητικοί που υποστηρίζουν την «αυτονόμηση», κι ας έρθουν ύστερα να μας πουν τι ωραία που είναι να υπάρχεις δίχως τις προαιώνιες ρίζες και το παρελθόν σου!).

Από το ακροατήριο δεν ακούστηκε η παραμικρή αντίδραση (αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος εκεί ήταν σύμφωνος με τις απαράδεκτες παρόλες του Μανόλη Ανδρουλιδάκη). Περιμένω τώρα με πολύ ενδιαφέρον να δω ποια θα είναι η αντίδραση του Δήμου Ιεράπετρας. Θα καταδικάσει τα λόγια του Ανδρουλιδάκη, ή θ’ αφήσει να έρθει για να «ξαναπαίξει» εδώ μετά από οχτώ βδομάδες;

Παρακολουθήστε τώρα το βίντεο που έχω τραβήξει, ώστε να διαπιστώσετε και του λόγου μου το αληθές, και συνεχίζουμε κατόπιν.

Και η επιλογή του «Φιλεντέμ», που είπε πρώτο ο Ανδρουλιδάκης, ασφαλώς δεν ήταν τυχαία. Η «παντρεμένη» του τραγουδιού, εν προκειμένω, είναι η Κρήτη, η οποία έχει «πάρει άντρα» την Ελλάδα κι άντρα δεν έχει. Κι ο νιος που «την αγαπά», παρακαλεί το Θεό να τη φωτίσει ώστε ν’ απαρνηθεί τον άντρα της (την Ελλάδα) και να πάει μαζί της!
Το μόνο που δεν μας είπε ο λαλίστατος μουσικάντης, είναι η εθνικότητα του «ερωτοχτυπημένου νιου», δηλαδή το κράτος που θέλει να χάψει την Κρήτη!…
Κι αμέσως μετά, ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης τραγούδησε τη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου», στην οποία ως «κακός αφέντης», προφανώς, εννοείται η Ελλάδα, και πάει λέγοντας. – Διότι, πρέπει να τονιστεί, όλοι οι υπέρμαχοι της «αυτόνομης Κρήτης» δεν έχουν άλλο «επιχείρημα», παρεκτός το ότι η Κρήτη αδικείται από την υπόλοιπη Ελλάδα και ζημιώνεται οικονομικά, οπότε πρέπει να αυτονομηθεί για να λύσει το πρόβλημά της!

Η Μελίνα Ασλανίδου φάνηκε να έχει μια δυσκολία στο να παίξει αυτό το άθλιο προπαγανδιστικό παιχνίδι. Στα λόγια που είπε πριν τραγουδήσει ο Ανδρουλιδάκης, κόμπιαζε, με αποτέλεσμα να μην «της βγουν» αβίαστα οι λέξεις «της αυτόνομης Κρήτης». Και, το κυριότερο, αντέδρασε όταν ο Ανδρουλιδάκης είπε «θα παρεμβάλουμε ένα τραγούδι από εκεί [το «εκεί» είναι γι’ αυτόν η Ελλάδα!…]», λέγοντας: «Όχι, θα καταλήξουμε εκεί!»

Συμπέρασμα: Ας συνεχίσουμε να κοιμόμαστε και ν’ αδιαφορούμε, νοιαζόμενοι μόνο για τις «άμεσες ανάγκες» και την καλοπέρασή μας, και θα καλοπεράσουμε για τα καλά όλοι μας, είτε βρισκόμαστε στην Κρήτη, είτε στο Γκρεκιστάν!

Λίγες σκέψεις, με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

Ιουλίου 19, 2010

«Άνανδρη»! Μα τι λέω;! Ποιον ανδρισμό, ποιο φιλότιμο, ποιαν ανθρωπιά να περιμένουμε πως πρέπει να διαθέτουν οι υπάνθρωποι που έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις-κλειδιά της κοινωνίας μας -αλλά και όλων των κοινωνιών του κόσμου-, αυτοί οι ίδιοι που δίνουν τις εντολές για το καθάρισμα οποιουδήποτε τους μπαίνει στο μάτι;

«Κοινωνίας μας»! Μα τι λέω πάλι;! Είναι αυτό το τερατώδες έκτρωμα κοινωνία;; Αστεία πράγματα!! Αυτό, είναι κατά πολύ χειρότερο κι απ’ τη χειρότερη ζούγκλα! Διότι ακόμα και στις ζούγκλες ισχύουν και λειτουργούν κάποιοι απαράβατοι κανόνες οι οποίοι προάγουν και βελτιώνουν τη ζωή, ενώ στο κωλοχανείο που ζούμε εμείς δεν λειτουργεί απολύτως τίποτε, παρά μόνον ο κανόνας των αρχαιόθεν ορκισμένων εχθρών της Ζωής!
Και, για το γεγονός ότι αυτή η «κοινωνία» εξακολουθεί να επιβιώνει και να θριαμβεύει, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως συνυπεύθυνοι, άλλος λίγότερο και άλλος περισσότερο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ, ΚΙ ΟΣΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ, ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΟΛΟΕΝΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΑΥΡΙΟ-ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΙ ΕΜΑΣ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ -ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΟ, ΦΥΣΙΚΑ- ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ;;

Ένας παλιός μου γείτονας, με τον οποίο μιλούσα χθες το βράδυ, μου είπε ότι το στρατόπεδο του Συκουρίου Λάρισας, απ’ το οποίο η «επαναστατική» οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε κλέψει πολεμικό υλικό, ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι ήδη από τα χρόνια της χούντας. Κι εγώ, τότε, παρατήρησα: «Μα δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα ένα ξέφραγο αμπέλι;» Ανοιχτά σύνορα, «ανοιχτές κοινωνίες», υπηκοότητες στις στρατιές των κάθε λογής αλλοδαπών, «δημοκρατίες» και «ανθρώπινα δικαιώματα», ιδού οι αμέτρητες κερκόπορτες, απ’ τις οποίες εισρέουν ανεμπόδιστα τα «φτηνά εργατικά χέρια» των πληρωμένων δολοφόνων (στους οποίους παρέχουμε και δωρεάν μια στοιχειώδη ελληνική παιδεία, ώστε να μπορούν να εξαπατούν πιο εύκολα τα θύματά τους), των εμπρηστών για τις προβοκάτσιες σαν αυτή που έγινε στην εβραϊκή συναγωγή των Χανίων και για την πυρπόληση ολόκληρης της Ελλάδας (θυμάστε τι έγινε πριν από τρία χρόνια, και πόσοι συνάνθρωποί μας κάηκαν σαν λαμπάδες;), αλλά και τα ναρκωτικά που θερίζουν τη νεολαία μας σ’ αυτόν τον ατελείωτο ακήρυκτο πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει, και πάει λέγοντας…

«Μα έχουμε δημοκρατία, το τελειότερο πολίτευμα, και αυτά τα φαινόμενα είναι απλώς μερικές δευτερεύουσες αδυναμίες της!» Να τη χαιρόμαστε τη δημοκρατία μας, να χαιρόμαστε και την τιμή που εμείς οι Έλληνες απολαμβάνουμε, ως οι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες του πολιτεύματος αυτού, χάρη στο οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη χαίρονται τα «αγαθά» της «ελευθερίας», του «σεβασμού των δικαιωμάτων τους» και δε συμμαζεύεται (προσωπικά, φρονώ ότι στην πραγματικότητα ετούτο το «τελειότερο πολίτευμα» κάθε άλλο παρά ελληνικής εμπνεύσεως είναι, αλλ’ αυτό αποτελεί αλλουνού αναγνώσματος αναβαλλόμενο…)!

Κι ένα νεαρό αγόρι, με το οποίο γνωρίστηκα και συνομίλησα χθες, μου εκθείαζε τη δημοκρατικότητα του διαδικτύου. Ναι, έχει δημοκρατικότητα το διαδίκτυο, αλλά δημιουργήθηκε τόσο δημοκρατικό, αποκλειστικά και μόνο προκειμένου «να βγαίνουν όλα τα σαλιγκάρια απ’ τις τρύπες τους και ν’ αποκαλύπτονται οι σκέψεις και τα σχέδιά τους», ώστε να γίνει ευκολότερο το σατανικό έργο των εχθρών της ανθρωπότητας. Κι όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό κι επιμένουμε να μη συντονιζόμαστε, αλλά να κάνουμε ο καθένας μας το κομμάτι του μέσω του διαδικτύου, είμαστε χαμένοι από χέρι! Αυτά, για να μη βαυκαλιζόμαστε ότι τα χιλιάδες αγνά «λουλούδια» που ανθίζουν στο διαδίκτυο μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή στην «κοινωνία» λειτουργώντας κατά μόνας, αλλά και, πέρα απ’ το διαδίκτυο, ότι μπορεί να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα όσο εμείς δεν δημιουργούμε άλλου είδους κοινωνικούς πυρήνες.

Παραθέτω και τον σύνδεσμο από τη σχετική ανάρτηση της Ολυμπίας, επειδή την θεωρώ πολύ καλή και αποκαλυπτική, αλλά κι επειδή ακολουθείται από εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια.

Υστερόγραφο: Αποφάσισα να βάλω τα συγκεκριμένα χρώματα σ’ ετούτη την ανάρτηση, επειδή τα μαύρα δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα.

74 χρόνια από τη γέννηση του αθάνατου Νίκου Ξυλούρη

Ιουλίου 7, 2010

Λένε πως ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε
εκεί ψηλά στ’ Ανώγεια
την έβδομη μέρα του έβδομου μήνα
-ανήμερα της Αγίας Κυριακής-
του έτους 1936…
Και λένε, ακόμα, ότι απόθανε
πριν από τριάντα χρόνια.

Αστεία πράματα!

Ο Νικόλας ο Ξυλούρης γεννήθηκε
-γεια σου ρε Προπαππούλη μου, Μικρασιάτη!-
την ίδια μέρα που γεννήθηκε η Ελλάδα
και θα πεθάνει κάποτε,
την ίδια πάλι μέρα
που και η Ελλάδα θ’ αποθάνει
– δηλαδή, ποτέ.







«Στου βούρκου μέσα τα νερά
πιάνω όσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά».

Άσ’ τους να σ’ το ζητάνε, ρε Νικόλα!
Μέχρι εκεί τους κόβει, μέχρι εκεί φτάνει η καρδιά τους!
Κράτα όμως Εσύ, κράτα γερά, Αρχάγγελέ μας,
να παίρνουμε δύναμη κι εμείς!

Δίκην υστερογράφου:
Η αφιέρωση ετούτη στον Αρχάγγελο Νικόλα είναι πολύ βιαστική κι ελλιπής, διότι όλος ο χρόνος μου τις δύο-τρεις τελευταίες μέρες αφιερωνόταν στην ανεύρεση άλλου -τέταρτου!- σπιτιού για να νοικιάσω στην Ιεράπετρα. Ευτυχώς, (και) αυτή η παλαβή ταλαιπωρία μου βρήκε χθες το αισιότατον τέλος της, και τώρα είμαι υπό μετακόμιση.
Αύριο θα σας ενημερώσω λεπτομερώς για τη δίμηνη αυτή περιπέτειά μου, διότι πιστεύω ότι έχει γενικότερο ενδιαφέρον, και για μεθαύριο σας έχω μαγευτικά βίντεο από τον καταπληκτικό τόπο της νέας οικίας μου. Όσο για τους Δαιμονισμένους των καιρών μας, για τους οποίους είχα πει ότι θα χαράμιζα την καινούργια ανάρτησή μου, ας περιμένουν λίγες μέρες, δε χάθηκε ο κόσμος – κι άλλωστε, ούτε θα τα καταφέρουν ποτέ οι ίδιοι να τον αφανίσουν, παρεκτός απ’ τον εαυτό τους!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ… ΜΙΑ ΖΩΗ… ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Ιουνίου 29, 2010

…ΚΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΘΕΟΙ!
Μ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ,
ΤΑ ΧΕΣΜΕΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ…
ΜΙΑ ΖΩΗ
ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
ΩΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
-ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ; ΤΡΩΓΕΤΑΙ;-

ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΑΜΕ
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ

ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΕΣΑΕΙ
ΣΤΟΥ ΗΣΑΪΑ ΕΝΑ ΡΟΓΧΩΔΗ ΧΟΡΟ ΣΥΡΜΕΝΟΙ!

ΚΑΠΟΥ-ΚΑΠΟΥ,
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΛΩΠΟΔΥΤΕΣ,
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΩΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ!

ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ,
ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΟΥΜΕ
ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΥΒΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ,
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΑΠ’ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ!

ΚΑΙ ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ
ΔΕΝ ΚΑΘΙΣΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ
ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΩΣΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ Ν’ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ,
ΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΞΩ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΒΛΑΣΤΗΜΟΥΜΕ,
ΚΑΘΟΣΟΝ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ «ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ»
ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ ΜΑΣ ΗΓΕΤΕΣ!

…ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ
ΜΑΣ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ
ΜΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ
ΜΑΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ Ο,ΤΙ ΖΩΤΙΚΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ
ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ
ΠΟΥ ΓΑΙΑ ΘΕΑ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ

ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ…
ΝΑ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

…ΕΝΩ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΞΥΠΝΗΤΟ, ΟΠΟΤΕ:
ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΟΡΝΕΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
ΑΠΟΚΤΗΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΤΕΡΑΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ
ΑΓΕΛΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΡΠΕΤΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΑΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΚΑΤΑΤΡΩΓΟΥΝ ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΡΑΚΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΡΕΦΕΙ

ΚΙ ΟΛΟΕΝΑ ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΜΕ:
«ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ, ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙΣ!»
ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΑΠΟΡΟΥΜΕ:
«ΜΑ ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΚΟΠΟΙ;»,
ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ
ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΜΠΑΛΛΟΥΣ!!



Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία
εν αφθονία μου παρέχεις
στέγη, τροφή και προστασία
Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία

Ω τα παιδιά αυτού του κόσμου
Χλωμά τρελά και κουρασμένα
παίρνουν το δρόμο για τη μητέρα
κι εγώ ξαναγυρνώ σ’ εσένα

Μετά τη συγκέντρωση που είχε γίνει μπροστά από το δημαρχείο της Ιεράπετρας κατά την απεργία της 5ης Μαΐου, έγινε και πορεία, την οποία ακολούθησα κι εγώ. Περπατούσα μόνος, άγνωστος ανάμεσα σε όλους τους άλλους διαδηλωτές, και μερικές φορές, ακούγοντας κάποιο σύνθημα που λεγόταν απ’ την «ντουντούκα» στην κεφαλή της πορείας, μου ερχόταν «έμπνευση», άλλαζα μια-δυο λέξεις δίνοντάς του διαφορετικό περιεχόμενο και, μόλις έπεφτε λίγη ησυχία, το φώναζα μία φορά.
Παραθέτω εδώ αυτά τα συνθήματα που «διασκεύασα», γράφοντας πρώτα το αρχικό και από κάτω τη δική μου «διασκευή», με γαλάζιο χρώμα στα γράμματα. Νομίζω πως έχει ενδιαφέρον.

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ!

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΤΗΣ ΚΑΙ ΒΙΟΠΑΛΗ!

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ «Δεν Νοώ Τι»!

ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ Η ΛΥΣΗ!
ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ!

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟ!
Κι εγώ, προσέθεσα το εξής:
ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΟΚ!

ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΡΟΤΙΔΑ!

Και ύστερα, όταν πήγα στο ξενοδοχείο όπου έμενα, σκέφτηκα ετούτα εδώ:
Γιατί κανένας άλλος από τους περίπου διακόσιους διαδηλωτές δεν έβγαλε ούτε ένα διαφορετικό σύνθημα, ούτε μία παραλλαγή πάνω σ’ εκείνα που ακούστηκαν απ’ την ντουντούκα;
Βρείτε την απάντηση μόνοι σας.
Εγώ θα σας πω μόνο, πληροφοριακά, ότι όλοι οι συμμετέχοντες στην πορεία κουβέντιαζαν διαρκώς μεταξύ τους, λες και είχαν χρόνια να ιδωθούν κι έπρεπε όλα να τα πουν εκείνη την ώρα, ενώ εγώ ήμουν (εξωτερικά) μόνος και σποραδικά, μονάχα, αντήλλασσα λίγα φιλικά λόγια με τους άγνωστους σ’ εμένα συνδιαδηλωτές.
Και κάτι άλλο: Ενώ είχα συνεχώς το μυαλό μου σ’ Εσένα, το είχα συγχρόνως ελεύθερο και ενδιαφερόμενο για ό,τι συνέβαινε στην πορεία.

Απεργούν τα χέρια μας
εφημερεύουνε τα σάπια τα μαχαίρια μας.
Απεργούνε τα μυαλά μας
θεριεύουνε τα εμπόδιά μας

Να βάζουμε εμπόδια μπροστά μας
αυτό είναι τ’ αγαπημένο άθλημά μας.
Κοτρώνες άχρηστες παντού στο πέρασμά μας
για επίδειξη να ‘χουμε ύστερα τα δεινά μας

Επίδειξη απόδειξη φθοράς και αγγαρεία
οινόποση κατάνυξη φορά στην αφασία
αντίσταση εξέγερση έρημος απραξία
υπόδειξη απώθηση προβλήματ’ απορία

Προβλήματα ένα σωρό – Προβλήματα ένα σωρό
μαθήματα ποτέ, θαρρώ
μαθήματα ποτέ, θαρρώ

Ο καθένας από μας, μια βιομηχανία παραγωγής προβλημάτων
για ιδία κατανάλωση κι εξαγωγή, προς άγραν νέων πτωμάτων

Εισαγωγέας το λοιπόν εγίνηκα κι εγώ
αλλότριων προβλημάτων
άδειο σακί με βλέπουνε να το γεμίσουνε ποθούν
με χάρτη των αποπάτων

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια
-μάτσο μου δοθήκαν οι ευκαιρίες
μάτσο και οι κλοτσιές μου στις σταδιοδρομίες-
πάντα μας νοιάζοναι τα «φιλικά» τελώνια!

Πριν από χρόνια -τριάντα ήταν κι αυτά, κοντά!- με είπε κάποιος νεκροθάφτη, για να μ’ ευχαριστήσει, προφανώς (τι μου θυμίζει, απ’ του Ιούνη ετούτου τις μέρες, τι μου θυμίζει, από της Κρήτης ετούτες τις ξέρες!…), επειδή μονάχα εγώ στην «πιάτσα» της τότε δουλειάς μου, εκτός του ότι έδινα τις υψηλότερες αμοιβές στους συνεργάτες μου, τους ασφάλιζα κιόλας για την περίπτωση που πάθαιναν ατύχημα εν ώρα εργασίας.
Και κάποιο απ’ τα «μεγάλα αφεντικά» στη δουλειά εκείνο τον καιρό, μου τηλεφώνησε μιαν αποφράδα μέρα για να μου πει ετούτα εδώ τα λόγια: «Θανάση, ο αλήτης σου δεν ήρθε!»
Μόνο που αυτός ο «αλήτης μου» -καθώς δεν απεργούσε- είχε πέσει με το μηχανάκι και είχε σπάσει το κεφάλι του πηγαίνοντας σ’ ετούτο το αφεντικό, ν’ αρχίσει τη δουλειά του.
Ευτυχώς, έγινε καλά -να ζήσεις σαν τα ψηλά τα όρη του Μωριά, ρε Γιώργη μου!- και αποζημιώθηκε χάρη στην ασφάλιση που είχα φροντίσει να κάνω για τα παιδιά με τα οποία συνεργαζόμουν. – Βλέπετε, ουδέποτε στη ζωή μου υπήρξα «μπαχαλάκιας» – και γι’ αυτό, προφανώς, δεν έβγαλα ποτέ μου λεφτά.
Και μιαν άλλη φορά, που ήμουν μαζί με την πρώην σύζυγό μου, το ίδιο αυτό αφεντικό με φιλοδώρησε πάλι με μια παρόμοια προσβολή, και είδα τη σύζυγό μου ν’ αγριεύει αμέσως και να είναι έτοιμη να του ορμήσει. Αργότερα, όταν πήγαμε στο σπίτι, μου είπε: «Μου ήρθε ν’ αρπάξω το ταμπλό που υπήρχε δίπλα και να του το φορέσω κολάρο!» Ήταν ακόμα η εποχή που η ευλογημένη θερμοκοιτίδα μου δεν απεργούσε ως άνθρωπος.

Και να που τώρα βρέθηκα να είμαι νεκροθάφτης προβλημάτων!
Ένα-ένα, ρε παιδιά! Μη σπρώχνεστε, όλα θα πάρετε!
Στη σειρά, για χάρη σας, ανοίγω εγώ τους λάκκους!
Ολημερίς κι ολονυχτίς με την αξίνα της ζωής μου σκάβω
και κανένα σας δε θ’ αφήσω παραπονεμένο!
Μονάχα επιτρέψτε μου Ανάσα μια να πάρω ο καημένος,
και μην ανησυχείτε,

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ ΠΟΤΕ ΕΓΩ!

Θαυμαστό ταξίδι μες στη νύχτα

Ιουνίου 16, 2010


Νύχτα ξεκίνησα κατά τη δύση
και όμως βρέθηκα σε υπέρλαμπρη ανατολή!
Θαρρείς πως πήγαινα κόντρα στη Φύση
κι αυτή διέταξε να πάρω αποβολή!

Μπροστά μου δεν φαινόταν ούτε αχτίδα
τα ποδάρια μου ολοένα εκαταβούλιαζαν
όλα μού λέγαν δεν υπάρχει ελπίδα
-το ίδιο δε σου λέγανε κι εσένα;-
και τα στοιχειά με πείσμα ενάντια μου εμάνιαζαν

Μ’ απτόητος εκεί! εγώ επροχωρούσα
νύχτα στη νύχτα, έλεγα, μέρα λαμπρή θα φέρει
είχα ένα στόχο που ποτέ δε λησμονούσα
– και ξάφνου πέφτει απ’ τα ψηλά έν’ αστέρι!

Λες κι ήτανε το σύνθημα, κάστρο μπροστά μου εφάνη!
Σ’ εμένανε ν’ αντισταθεί τον Ούννο τον Αττίλα
στάθηκε ολόρθο κι οχυρώθηκε με ένα πυροφάνι…
Εγώ όμως Μέρα γύρευα, καμμιά νίκη-ξεφτίλα…

Μα ήταν τόσο όμορφο, που με ήλκυσε κοντά του.
Να του αρνηθώ δεν μπόραγα, ας του έκανα τη χάρη,
έστω κι αν με περνούσε για εχθρό, που ‘πρεπε του θανάτου
βόλι ευθύς να του έστελνε, σαν άλλη Μάτα Χάρι

Ευλαβικά πλησίαζα, θαύμαζα απορημένος
γιατ’ ήτανε το κάλλος της σιωπής του, χρυσή μια τέτοια μελωδία,
που γούρλωσαν τα μάτια μου παρ’ ότι νυσταγμένος!
Μου τραγουδούσε μυστικά με θλίψη μες στην αδικία
ότι αλήθεια αποτελεί μια ατόφια παρουσία

Δε χρειαζόταν να το πει, το είχα καταλάβει
κι ευθύς ανταποκρίθηκα πριν καν αυτή προλάβει
το θάμβος της ολότελα να κρύψει στη μελάνη
σατανικών στιχουργικών που θα έκανε χαρμάνι

στον Φόβο υπακούοντας
τη Φύση παρακούοντας
– μα κάπου Εμένα εισακούοντας
που είχα πλέον γίνει λέοντας…

Το έφερα γύρο βήμα-βήμα
καθώς μουρμούριζε το κύμα
που το εμπέρδευα με το σκοπό της
όπως αυτή εμένανε με το φρουρό της

Μα το σκοπό μου ούτε στιγμή δεν είχα ξεχάσει
απλώς το κάστρο με κατηύθυνε στη δράση
όπως ο φάρος, ο φρουρός ο εαυτός μου
φύλαγε τ’ Όνειρό μου και το Βιός μου

Συνέχισα λοιπόν δυναμικά τη στράτα
για να βρεθώ ογλήγορα σε ασφάλεια λιμανίσια
όπου είχα την πιο τέλεια πια να διαλέξω βάρκα
το Αγαπημένο κάστρο ν’ απαγάγω σ’ Ελευθερία ίσια




Είχε -ΝΑΙ!- γλυκοχαράξει, θα το πω αν δε σας πειράζει!
Έφευγε τρεχάτο προς τη δύση το μαράζι!
Κάπου στον κόσμο έπαυε να πέφτει το χαλάζι!
Κι ο θάνατος, κότα σωστή,
στις κουτσουλιές του χώθηκε, μόνιμα να κουρνιάζει!

Άλλη δεν είχα πια επιλογή,
έπρεπε να γυρίσω κατά την ανατολή.
Μπροστά μου, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο
σπονδή στον Έρωτα έκανε, τιμημένο!

Όλα είχαν γίνει τώρα τόσο απλά
τα πόδια μου πατούσαν όμως δε βουλιάζαν πια
της Γης φτερά σα να μου έδωσαν οι φτέρνες
συγχρόνως σφίγγοντας του κάστρου μου τις φρένες

Πέρασα πάλι βιαστικά από κοντά του
ότι έπρεπε το Άλφα να ‘βρισκα στο φρύδι του κυμάτου
το Άλφα το κατάλευκο και κόκκινο κι ωραίο
το άτι που ψηλά στο Φως να μας υπάγει ήταν μοιραίο


Άλφα
Όπως η Αρχική Απέριττη Αλήθεια μας
Όπως το αστέρι της Αυγής
Όπως του Έαρός μου ο Αέρας
(ρίκο ρίκο ρίκο-κο ρίκο-κο ρίκο-κο)
της Ήρας μας η Αξία
η Ιώνισσα που Juno την καλούνε
οι ακέφαλοι οι Λατίνοι
τ’ αδέλφια των Σ-ιων-ιστών

Όπως το σύννεφο το Άσπρο των κυμάτων
συνάμα των ουράνιων σωμάτων
Όπως της Αδελφοσύνης η δοξαστική Μυρσίνη
Όπως της Αγάπης μας το Αστραφτερό Χρυσάφι

Όπως του Ήλιου μας η υπέρλαμπρη Ανατολή

Μα τι άλλο τώρα να σας ιστορήσω;
Τα βλέπετε όλα μπρος στα μάτια σας
τα σύννεφα που τρέχουν τα όρη που αντέχουν
– στο Θαύμα της Ανατολής κάλλιο να σας αφήσω!

[Σημ. Τώρα που κατόρθωσα κι ανέβασα όλα τα βίντεο που ήθελα να συμπεριλάβω εδώ, αλλάζω για ένα μικρό διάστημα την ημερομηνία αυτής της αναρτήσεως, ώστε να βρίσκεται στις θέσεις των πιο πρόσφατων και να τη δουν στην πλήρη της μορφή όσοι ενδιαφέρονται. Θα διορθώσω την ημερομηνία σε λίγες μέρες, ώστε να επανέλθει στην κανονική της θέση.]

Ο μικρός Μεγάλος Πρίγκιπας και η επόμενη μέρα του

Μαΐου 27, 2010

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε όλα τα λουλουδάκια, και των δύο φύλων και όλων των ηλικιών, που ανθίζουν κι ευωδιάζουν ολόγυρά μου τους τελευταίους μήνες -είτε στην πραγματική ζωή είτε μέσα από το διαδίκτυο-, και με έχουν κάνει να τρέχω λαχανιασμένος όλα να τα χαϊδεύω, να τους τρυφερομιλάω, να τα ποτίζω, να τα φροντίζω, να τα ορμηνεύω. Κι αν κρίνω από τις αντιδράσεις τους, φαίνεται πως τα καταφέρνω θαυμάσια, παρ’ όλο που μερικές φορές δίνω την εντύπωση του ασυνεπούς.

Υπάρχουν, βέβαια, κι ελάχιστα λουλουδάκια που παίρνουν την κάθε μου κίνηση θεόστραβα κι ανάποδα, αλλά ευτυχώς είναι τόσο λίγα, που ούτε το… ποσοστό εισόδου στη Βουλή δεν συγκεντρώνουν (αν και, εδώ που τα λέμε, ίσως μόνο γι’ αυτό το «ευαγές ίδρυμα» είναι κατάλληλα…). Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το «ανάποδα» τους έχει επιβληθεί σε τέτοιο σημείο, που το ‘χουν πάρει για την αληθινή τους φύση, και μόλις κάνω εγώ κάτι που δείχνει να το αμφισβητεί, αυτά τα λουλουδάκια νοιώθουν μιαν αβυσσαλέα ανασφάλεια και, μες στον πανικό που τα κυριεύει, στρέφονται ασυλλόγιστα εναντίον μου και με ανακηρύσσουν εχθρό τους. Δεν αντιλαμβάνονται, τα δύστυχα, ότι κρατούν την ψυχή τους φυλακισμένη κι έτσι αδυνατούν να κατανοήσουν του έρωτός μου την πνοή, ότι αυτό που έχουν από χρόνια κάνει άσπονδο εχθρό τους, είναι ο ίδιος τους ο εαυτός… Στην πραγματικότητα, αυτά τα λουλουδάκια έχουν αποκλείσει, με τα δικά τους χέρια, από την ύπαρξή τους τον ίδιο τον εαυτό τους. Και μόλις τα βρίσκει ένα γερό εξωτερικό «ζόρι», κάνουν στον «υπαίτιο» ακριβώς εκείνο που έχουν κάνει στον εαυτό τους – γιατί, κακά τα ψέματα, σχεδόν πάντα κρίνουμε τους άλλους εξ ιδίων και τους αντιμετωπίζουμε έτσι όπως αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας…

Το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε, δυστυχώς, ανάμεσα στο Αερικό κι εμένα: Η αυτοαποκλεισμένη Μαρία, μόλις άρχισα εγώ να της ασκώ μία πίεση για να ξεκαθαρίσει η σχιζοφρενική κατάσταση που εκείνη προκάλεσε ανάμεσά μας, έπιασε να αποκλείει εμένα από τους σχολιαστές της, ακόμη και στο κανάλι της με τα βίντεο, και να μου απαντά με αχαρακτήριστες ύβρεις στην προηγούμενη (προχθεσινή) ανάρτησή μου, με την οποία της έδειχνα ότι δεν θα μπορούσε με τίποτε να με φιμώσει και στρεφόμουν πλέον ανοιχτά εναντίον της. Καθώς όμως εγώ δεν είχα τίποτε να κρύψω, μια και δεν είχα κάνει τίποτε το μεμπτό απέναντί της, εκείνη έχασε ολότελα την ψυχραιμία της και απέκλεισε ξανά τον εαυτό της, αυτήν τη φορά από το… διαδίκτυο, εξαφανίζοντας (και αυτή…) τα ιστολόγιά της και το κανάλι που είχε στο youtube! Και βρέθηκα εγώ τώρα ν’ αγωνίζομαι να βάλω λυτούς και δεμένους για να την βρουν, ή τουλάχιστον να επικοινωνήσουν μαζί της, προκειμένου να την στηρίξουν ψυχολογικά και να την προλάβουν από κανένα απονενοημένο διάβημα… Διότι, όποια κι αν είναι και ό,τι και να μου έχει κάνει, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος, κι εγώ ούτε θέλησα ποτέ να της κάνω κακό, ούτε τώρα να εκδικηθώ – και το ότι θα την στείλω στα δικαστήρια, θα το κάνω για άλλους λόγους… Τι ειρωνεία! Να προβάλλει η πιθανότητα εγώ, που έχω παίξει τη ζωή μου κορώνα-γράμματα για να σταθώ στο πλευρό της, να συντείνω τελικά στο χειρότερο που θα μπορούσε να της συμβεί!… Να της κάνω εγώ εκείνο για το οποίο εφιστούσα την προσοχή στην πρώτη παράγραφο του «Παράξενα γεγονότα, παράξενες σκέψεις»!…

Ας είναι… Ποτέ δεν είναι αργά. Και ποτέ εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίζουμε αυτά τα λουλουδάκια εχθρικά η εκδικητικά, αφού ο καθένας από εμάς, κάποιες φάσεις της ζωής του τις έχει περάσει έτσι ανάποδα, και χρειάστηκε τεράστιος αγώνας, ή σκανδαλώδης τύχη (αν και τίποτε δεν είναι τυχαίο…), για να μπορέσουμε να φέρουμε το κεφάλι πάνω και τα πόδια πάλι κάτω.
Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος κυλάει όλο και πιο αποφασιστικά προς όφελός μου – προς όφελός μας, δηλαδή. Τι εννοώ; Ότι για κάθε ένα λουλουδάκι που ξυπνάει ένα μαύρο πρωινό πολύ ανάποδα και με ανακηρύσσει εχθρό του, δεκάδες άλλα λουλουδάκια ξυπνούν την ίδια μέρα ολόισια και σε θέση να νοιώθουν το ξεχωριστό πάμφωτο μεγαλείο αυτής της μέρας, και με κάνουν όχι μόνο φίλο επιστήθιο, αλλά και πολλά περισσότερα πράγματα.

Ο χρονικός ορίζοντας ετούτης της ανάρτησης-αφιέρωσης, όμως, εκτείνεται σ’ ολόκληρη την έως τώρα μισή ζωή μου. Απευθύνεται, δηλαδή, και σε όλα τα λουλουδάκια που κατά το πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν μου με αγάπησαν και τ’ αγάπησα, χωρίς όμως ποτέ μέχρι σήμερα να μπορέσει αυτή η αγάπη μας να «ολοκληρωθεί» (από υπαιτιότητα δική τους αλλά και, φυσικά, δική μου), με τον δικό της τρόπο η καθεμιά. Αισθάνομαι τώρα την υποχρέωση να αναφέρω συγκεκριμένα τα πιο σημαντικά από αυτά.
Είναι ο Μίμης, ο Στέλιος, ο Γιάννης, ο Δημήτρης, ο Σάκης από τα παιδικά και σχολικά μου χρόνια, η ζαχαρένια καρδιτσοπούλα η Πόπη από το φροντιστηριακό μου εξάμηνο για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, η οποία, με τον έρωτα που μου είχε εμπνεύσει, έγινε αιτία να φάω το πιο απολαυστικό μουσκίδι της ζωής μου ένα βροχερό βράδυ, η Ρούλα από τα πανεπιστημιακά μου χρόνια, και η Έλλη της ίδιας εποχής η οποία κατάγεται απ’ τη δωδώνεια Ήπειρο, είναι η Λουίζα η εύοσμη πλην όμως άτυχη, με την οποία ήμαστε συνάδελφοι στη φάμπρικα, είναι η -ωραία, ναι- Ελένη που τόσα χρόνια τώρα πνίγεται και χάνεται μέσα στην ίδια την ωραιότητα της ψυχής της, είναι το πρώην αγόρι της, με τον οποίο εμείς παραμένουμε καλοί φίλοι αλλά ο ίδιος αδυνατεί ακόμη να γίνει φίλος με τον εαυτό του, είναι η Βάσω που εδώ και δεκαέξι χρόνια δεν έχει δώσει την απαραίτητη προσοχή στο «δυνατά δυνατά γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα» που της είχα πει τότε εγώ, είναι ο σύζυγός της κι επίσης αγαπητός φίλος που προς στιγμήν νόμισε ότι ήθελα να του «φάω» τη γυναίκα ενώ παρέβλεπε το γεγονός ότι ο αδελφός του ήθελε να τον σκοτώσει για τα περιουσιακά τους, είναι η Κωνσταντίνα που νικά με του Έρωτος το σθένος,
είναι ο Δημήτρης ο οικολόγος που ήθελε να στειρωθεί για να μη συμβάλει στον υπερπληθυσμό της Γης(!), αλλά και για να μη χάσει την «ελευθερία» του να κάνει διαρκώς ταξίδια, είναι ο Θοδωρής ο «Δεν έχω πρόβλημα» και η χαρισματική γυναίκα του… Ασφαλώς είναι κι άλλοι, που αυτή τη στιγμή τους λησμονώ.
Είναι, επίσης,
όλα τα αγαπημένα μου αδέλφια, με πρώτο και καλύτερο τον αδελφό μου, είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω σχεδόν τα πάντα για το ότι έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει τώρα, η πρώην σύζυγός μου, και είναι, πάνω απ’ όλους ως παραλήπτης ετούτης της αφιέρωσης, το καταπληκτικό μελανούρι που μου πρωτογνώρισε τον «Μικρό πρίγκιπα», το πρώτο Μεγάλο και Αληθινό Λουλουδάκι της ζωής μου,
η
Ελεάνα.


Το επόμενο βίντεο αξίζει να περάσετε στο youtube για να το απολαύσετε, διότι στις πληροφορίες του έχει και ένα πάρα πολύ ωραίο απόσπασμα από το βιβλίο του Σαιντ Εξυπερύ (κάνετε κλικ στα βελάκια που υπάρχουν κάτω απ’ το βίντεο).


Οι στίχοι του τραγουδιού στο υπέροχο επόμενο βίντεο παριστάνουν με εκπληκτική ενάργεια το «ανάποδα» – σύμφωνα, τουλάχιστον, με τη δική μου λογική. Ακούστε το, και κάνετε τις δικές σας κρίσεις.

Προσέξατε και τον τίτλο του cd; «Η Γη είναι επίπεδη». Σαφέστατα, ο τίτλος αυτός απηχεί τις αυθαίρετες, υποβολιμαίες και ιδιαίτερα επικίνδυνες «επιστημονικές ανακαλύψεις» των «σοφών» της NASA -ένας εκ των οποίων είναι και ο κύριος Νανόπουλος- ότι το σύμπαν είναι επίπεδο, καθώς και τις «μεταμοντέρνες» τού «πολύ» κυρίου Τόμας Φρίντμαν, ο οποίος θέλει να κάνει όλη την οικουμένη και την ανθρώπινη ζωή επίπεδη σαν οθόνη, και γι’ αυτό κλαίει και οδύρεται που η Ελλάδα μας είναι ακόμα πολύ καμπύλη και, ως εκ τούτου, χρειάζεται να… ισοπεδωθεί!
Και ποιος έχει επιλέξει, παρακαλώ, ετούτο τον τίτλο για το cd; Ένας… Διόνυσος! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!…
Όταν βλέπω τέτοια πράγματα, ΑΣΦΥΚΤΙΩ!!
Και πετάγομαι αμέσως έξω, να πάρω καθαρό αέρα και να δω κανένα αστέρι στον ανέφελο ουρανό μας να πέφτει, ώστε να κάνω άλλη μία ευχή!…

Ευτυχώς, υπάρχουν –πάντα– άνθρωποι, οι οποίοι λένε το σωστό ακόμα κι όταν κάνουν λάθος! Ένας τέτοιος, για παράδειγμα, είναι ο συντάκτης του κατατοπιστικού μικρού κειμένου στο ebooks.gr για το βιβλίο του κυρίου Φρίντμαν «Ο κόσμος είναι επίπεδος», ο οποίος αρχίζει το κείμενό του με αυτήν εδώ τη φράση: «Στην αυγή του 2ου αιώνα ο Φρίντμαν πιστεύει ότι…» Πολύ σωστά το έγραψε ο άνθρωπος: Με τα κηρύγματά του, ο κύριος Φρίντμαν θέλει να πισωγυρίσει τον κόσμο στον προθάλαμο του Μεσαίωνα – για την ακρίβεια, τα αφεντικά του θέλουν. – ΛΑΘΟΣ! ΛΑΘΟΣ! Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΡΙΝΤΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΕΘΝΗΣ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ! – Μήπως μπορεί κανένας, παρακαλώ θερμά, να μου υποδείξει ΜΙΑ βρομιά, απάτη, εγκληματική πράξη ευρείας κλίμακας κ.λπ., η οποία να μην έχει ενορχηστρωθεί από ετούτου
ς τους «χαρισματικούς περιούσιους»; Σας μιλάω εν τιμή, έχω πάθει την πλάκα μου με αυτό το φαινόμενο, κι εξήγηση δυσκολεύομαι πάρα πολύ να δώσω! Τείνω, όμως, στις εξής δύο εκδοχές: Είτε οι άνθρωποι πάσχουν από κάποια βαρύτατη και αιωνίως ανίατη ψυχοπνευματική ασθένεια, είτε η ανάπτυξη του εγκεφάλου τους έχει παραμείνει στάσιμη στο πρώτο εξελικτικό στάδιο, αυτό που ονομάζεται ερπετικό, και δεν έχει προχωρήσει ούτε στο δεύτερο, το παλαιοθηλαστικό, ούτε φυσικά στο τρίτο, το νεοθηλαστικό (νεοφλοιό), το οποίο είναι αυτό που προσιδιάζει στον άνθρωπο!
Όπως υπάρχουν και -πολύ περισσότεροι- άνθρωποι, οι οποίοι λένε το σωστό χωρίς να κάνουν λάθος. Σας έχω στον επόμενο σύνδεσμο δύο από αυτούς. Ν’ αγιάσει το στόμα σου, Σταύρο μου, και το δικό σου, Τάκη!

Αστέρια πέφτουν αμέτρητα κάθε βράδυ
βγες έξω δες τα και κάν’ την ΕΥΧΗ ΣΟΥ
κάν’ τηνε μ’ όλη την παντοδύναμη την ψυχή σου
να την πιστέψεις να την νταντέψεις ίδιο παιδί σου
ο ίδιος εσύ να γίνεις η ευχή σου
– αυτό ήταν! έσβησε κάθε σκοτάδι
– στο χέρι σου ήταν! τώρα δεν έχεις κανένα ψεγάδι
τίποτα πια στη ζωή σου δεν είναι ρημάδι!

Άρχισε (πρωθυστέρως, πάλι) η ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ! ΦΥΛΑΞΟΥ!…

Μαΐου 25, 2010

…Εσύ! Εσύ! Εσύ! Εσύ!…

Και χαλάρωσε λίγο με το αγγελούδι που ακολουθεί, καλό θα σου κάνει, διότι θα είναι σφοδρότατο το επερχόμενο storm, αφού αποδείχθηκες πανηγυρικά ανίκανη να σταθείς σαν rider…

«Μα τι καθαρό σπίτι! Όλη την ώρα με τα σάρωθρα»!
«Πρέπει να καθαρίσουμε! Να ‘ναι το σπίτι μας καθαρό! Γιορτάζουμε σήμερα»!
«Αυτό είναι τουλάχιστον απαράδεκτο»!
«Έχει και η βρομιά τα όριά της»!
«Μετά θα σου δείξω πώς κάνει η μάγισσα Αϊάσανθα η Ιώνισσα, πώς δείχνει ολοπρόθυμα στους πάντες την απλούστατη συνταγή της ευτυχίας – αν και όλα δείχνουν ότι εσύ έχεις χάσει ακόμα και τη στοιχειώδη ικανότητα της οράσεως»!
«Τώρα, όμως, η αθάνατη μούσα η Καλλιόπη, η σπουδαιότερη από τις εννέα κόρες της Μνημοσύνης και του Ζηνός -και ουχί Διός- έχει καημό για να σκουπίσει! Τον ίδιο καημό είμαι σίγουρος πως έχει και η Κλειώ η νότια, αυτή της ένδοξης αρχαίας και σύγχρονης Ιστορίας, και όλες οι υπόλοιπες, που δεν τις αναφέρω ονομαστικά για να μη σε (ξανα)κουράσω και βρεθείς πάλι στην ανάγκη εξωτερικών βοηθημάτων για να κρατήσεις ανοιχτή την «πύλη της αντίληψής» σου… – Θαρρώ, μάλιστα, ότι τον αυτόν καημό έχει και η Καλυψώ που επί επτά έτη συναπτά εφιλοξένησε πλουσιοπάροχα τον Οδυσσέα, ακόμα κι αυτή η Κίρκη, που στο πάλαι ποτέ παρελθόν επεχείρησε να τον μετατρέψει σε γουρούνι (δεν βάζω σύνδεσμο, για τον ίδιο ανωτέρω λόγο…), αλλά τώρα πια έχει καταλάβει ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει. Αλλά και κάποια άλλη Ψυχωμένη, όπως επίσης και μια Πυριφλεγής, και… και… και…! Μέχρι και συνονόματες και συνονόματοι του υπηρέτου του θανάτου, ήγουν του «αρχαγγέλου» Μιχαήλ, έχουν τον ίδιο καημό! Κι ένα σωρό Μαράκια, βέβαια, με ολόφωτα -αυτά…- ματάκια! Και, φυσικά, φυσικά, ο εκκαθαριστής της κόπρου του Αυγείου Ηρακλής, ο οποίος μοιάζει να με έχει χρίσει διάδοχό του»!
«Τι άλλο σκουπίδι έχεις να φέρεις για να καθαρίσουμε; Φέρ’ τα όλα τώρα που γυρίζω και τον Άδη συγυρίζω»!
«Βρε συ! Έχουμε να κάνουμε κι άλλα πράγματα, εκτός απ’ το να μαλακιζόμαστε, λέω εγώ. ΕΣΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΕΡΙΑ «ΑΝΤΙΛΗΨΗ», ΤΙ ΛΕΣ;;»!
«Τι όμορφα που χτυπάς τα χεράκια σου, μανάρι μου! Αυτό ίσως και να είναι ενθαρρυντικό! ΤΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙ, ΟΥΤΕ ΕΡΠΕΤΟ, ΟΥΤΕ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ, ΟΥΤΕ ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ, ΟΥΤΕ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟΣ, ΟΥΤΕ ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑΤΙΚΟΣ, ΟΥΤΕ ΠΤΑΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ «ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΗ ΦΙΛΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥΣ»! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑΣ ΤΙΜΙΟΤΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣΤΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»!!


Σε ευχαριστώ, ωραίο μου πλυντήριο!
Είδατε η τεχνολογία, που την κατηγορείτε, αχάριστοι;!

ΑΣΤΡΑΨΤΕ ΦΩΤΑ ΟΛΑ ΕΣΕΙΣ,
ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!

Ίσως να έχεις βγάλει το διασκεδαστικό συμπέρασμα ότι πάσχω από ανίατο παλιμπαιδισμό. Άλλωστε, κάτι τέτοιο μου έχεις γράψει, θαρρώ, στο τελευταίο κοσμιότατο χέσιμο που μου επιδαψίλευσες στις 18 Μαΐου, και φρόντισες να το κρύψεις μάνι-μάνι (μήπως θέλεις να σου το δείξω σε εικόνα;), αφού πρώτα «ενέκρινες» επιλεκτικά ένα σχολιάκι μου που μέσα στη βολική(;) βλακεία σου θεώρησες ότι σε βόλευε να δημοσιεύσεις – βλέπεις, δεν είμαι ίσα κι όμοια, για να έχω τα ίδια «προνόμια», με το γουρούνι σου, που σου τρίζει το δόντι κι εσύ αμέσως στέκεις σούζα στο ένα πόδι στρουθοκαμηλίζοντας! Αν επιθυμείς επιβεβαίωση ετούτου του ισχυρισμού μου, δες μόνο μία άλλη μεγαλειώδη βλακεία που διέπραξες ομού μετά του γουρουνιού σου, εκείνη της 18ης του Φλεβάρη, που επίσης έχεις τώρα εξαφανίσει (μήπως θέλεις να σου τη δείξω σε εικόνα;)! – Ή μήπως προτιμάς να σου αποδείξω πόσο ασταμάτητα κι ακατανίκητα συνωμοτεί το σύμπαν ολόκληρο υπέρ της Αλήθειας και της Ζωής; Άντε, θα σου κάνω κι αυτή τη χάρη: 18 του μηνού έχω τη γιορτή μου, 18 του μηνού ανακοινώθηκε η βράβευση του πατέρα μου με το Νόμπελ Ποίησης, 18 του μηνού ανέβηκε να δουλεύει για εμένα και όλους τους ανθρώπους στους ουρανούς! Σου φτάνουν αυτά, έτσι δεν είναι;!
Νόμιζε, λοιπόν, ό,τι σου κατεβάζει η «πύλη» της γκλάβας σου, εσύ θα ζημιωθείς, όχι εγώ!
Μπορεί όμως και να ενισχύεις, μες στην πολλή σου «αντίληψη», αυτό το διασκεδαστικό συμπέρασμα από το γεγονός ότι εγώ δημοσιεύω πολύ τακτικά βίντεο και εικόνες με μικρά παιδιά, ακόμα και βρέφη. Μα πώς να μη δημοσιεύω βρε (πάλαι ποτέ αγαπημένη) κοκορόμυαλη, αφού αυτά είναι η Ελπίδα, η αυριανή Ζωή, κι αφού εγώ έχω γίνει μέσα σε ελάχιστες μέρες γκαρδιακός φίλος δεκάδων νέων αξιαγάπητων πλασμάτων, από νήπια μέχρι μαθητές του λυκείου και φοιτητές, και ακοίμητος φύλακας-άγγελος όλων μα όλων από τους λογής (όνομα και μη χωριό…) εκμαυλιστές, διαφθορείς και δολοφόνους τους; Αφού είμαι ήδη πατέρας και σεβάσμιος παππούς τους και κρέμονται όλα απ’ τα χείλη μου; Σύρε μια βολτίτσα στην Ιεράπετρα, να συναντήσεις στην τύχη μερικά και να τα ρωτήσεις (αν και πολύ φοβάμαι πως αν το κάνεις, θα σε αρπάξουν όλα μαζί και θ’ αποναυαγήσουν το ναυάγιό σου στα κατάβαθα της ευλογημένης Ελληνίδος Θάλασσας· η Νέμεσις, όπως αρέσκεται να τη μνημονεύει μια Ψυχωμένη Ελληνίδα, σου [σας] έρχεται από όλους κι από παντού, και ο πρώτος τόπος που θα ξεβρομίσει απ’ τη θανατερή σήψη σας είναι αυτή η Ιερή Πόλη της Κρήτης) – ώστε να βεβαιωθείς για άλλη μία φορά πως είμαι ένας «μαλάκας αποκλεισμένος στον κόσμο του πλανεμένου μου μυαλού»!

Γεια χαρά νταν και τα κουκκιά μπαγκλάμ, που λένε κι οι φίλοι σου οι «Έλληνες»!

Υστερόγραφο:
1. Σε ευχαριστώ θερμά για το τελευταίο ηλίθιο άδειασμα-χέσιμο, καθώς και για τη γεμάτη «αντίληψη» νέα σου ανάρτηση, διότι μου προσέφερες έτσι και τα τελευταία στοιχεία που χρειαζόμουν για να καταθέσω αυτές τις μέρες, που βρίσκομαι στην Αθήνα, το παραφουσκωμένο «πακέτο» και των δυο σας στην Υπηρεσία Διώξεως Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είμαι πια και απολύτως εξασφαλισμένος από τυχόν «φιλικές επισκέψεις» πληρωμένων δολοφόνων και «μοιραία ατυχήματα» – ή, με άλλα λόγια, έτσι και πάθω το παραμικρό, όλες οι υποψίες θα πέσουν επάνω σας, αφού δεν έχω απολύτως κανέναν άλλο εχθρό.
2. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ, που κατόρθωσες, παρά την τερατώδη ψευτιά της βιτρίνας που εμφανίζεις προς άγραν ευπίστων θυμάτων, να γίνεις ο απελευθερωτικός καταλύτης για τη ζωή μου.
ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ.

ΟΡΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – HUMAN BEINGS’ OATH

Απρίλιος 16, 2010

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2003, ώρα 2.16

Εγώ, ο εξόριστος Ποιητής που στον Αιώνα του Σκότους βλέπει,

Την υγεία της καταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη μου αδειάζοντας,

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΤΗΤΟΣ, ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΞΕΩΣ

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ

Να αφιερώσω την ταπεινότητα της ύπαρξής μου, οριστικώς και απαρεγκλίτως,
στον ευγενή και άδολο αγώνα για την επί της Γης αποκατάσταση των ως άνω θεμελιωδών Αρχών,
οι οποίες παραβιάζονται και κακοποιούνται συστηματικά από μία δράκα παραφρόνων
συνεπικουρουμένων από έναν εσμό ανιστορήτων, τυχαρπάστων και ανοήτων

Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης
όπου πατρίς μας είναι η Γη, λίκνον θαυμαστοτάτης
Δημιουργίας που καμμιά δεν έχει όμοιά της
– να τη φυλάξω απ’ τη στρατιά της φοβερής Απάτης

Το ορκίζομαι

Να αγωνιστώ από κοινού με τους αμέτρητους ομοίους μου για να αναλάβουν εκ νέου
η ψυχή και η καρδιά την πρωτοκαθεδρία επί των ανθρωπίνων ενεργειών και σχέσεων,
ώστε να εξουδετερωθούν οι στυγνοί απρόσωποι μηχανισμοί του Μίσους και της Έχθρας
και να βασιλεύσει πάλι επί της Γης ο εύψυχος κι εγκάρδιος Λόγος

Το Ιερό Καθήκον μου να μην εγκαταλείψω
να μη δειλιάσω ούτε λεπτό, μήτε ν’ αμφιθυμήσω –
τον Κόσμο ετούτο τον σεπτό να τον υπερασπίσω
στα βρόχια τους τα ζοφερά βορά να μην αφήσω

Το ορκίζομαι

Να διαθέσω και την τελευταία μου ικμάδα ώστε να λάμψει η ζωοδότρα Αλήθεια,
για την επανάκτηση της ιστορικής και συμπαντικής μνήμης του ανθρώπου,
για την ανεύρεση της αμύθητης γνωστικής και πολιτιστικής παρακαταθήκης
που βάρβαροι θανατοχαρείς σφετεριστές διαστρέφουν και αποκρύπτουν

Τον Πύργο το Σατανικό στο χώμα ν’ αποδώσω
χωρίς σφεντόνα παιδική ποτέ μου να σηκώσω
και σ’ έναν τόπο ιερό παρθένος να ορθώσω
Αθανασίας Ερέχθειο που έχει λείψει τόσο

Το ορκίζομαι

Να καταβάλλω άοκνες προσπάθειες ώστε να παύσει η αντιστροφή των νοημάτων των λέξεων,
η οποία κάνει τους ανθρώπους να πορεύονται με τα πόδια για κεφάλι και με το κεφάλι για πόδια
κι επιφέρει μια χαοτική σύγχυση και ασυνεννοησία μεταξύ τους,
συντελώντας έτσι τα μέγιστα στην επικράτηση του Πονηρού και των αιμοδιψών εξουσιών

Να είμαι πάντοτε σαφής και ακριβής
κι από όλους κατανοητός ευθύς
στους δε πανούργους άτεγκτα δριμύς
και στα εμπόδια όπως ο άνεμος ταχύς

Το ορκίζομαι

Να υπερπηδώ τα μυριάδες προπετάσματα που με τα εξωνημένα τους παραρτήματα
προβάλλουν εμπρός μου οι θλιβεροί όσο και δυστυχείς σφετεριστές,
και να κατακαίω με την περήφανη αδιαφορία μου τις μυριοκέφαλες Λερναίες Ύδρες
που διαρκώς εξαπολύουν, στην οικτρή επιδίωξή τους να καταπνίξουν οτιδήποτε υγιές βλασταίνει

Με σύνεση και θάρρος, με μέτρο και αυταπάρνηση,
αγέρωχος να προχωρώ στη Φωτεινή μου εξόρμηση
απέχων πάσης βίας –καμμιά γι’ αυτήν συγχώρηση–
μόνο με όραμα ευγενές και με νηφάλια φρόνηση

Το ορκίζομαι

Να έχω το πνεύμα καθαρό, έτσι όπως μου το δώρισε η Πάνσοφος η Φύση,
στα ποταπά τους ψέματα την πλάτη να γυρίζω, εκάς εμού οι χίμαιρες, εκάς οι υποσχέσεις
που παγανιά μού στήνουνε κορόιδο να με πιάνουν, ή να με κάνουν σκλάβο τους
τον άρχοντα εμένα, φτωχό νεροκουβαλητή στου φθόνου τους τον μύλο

Ένα ζεστό χαμόγελο μόνο να τους χαρίζω
και με ιδρώτα τίμιο τον Κόσμο να ποτίζω –
κι όταν ο μόχθος ο πολύς με κάνει να σαστίζω,
με την ψυχή γαλήνια σιγά να μουρμουρίζω:

Είμαι ένα δέντρο με τις ρίζες βαθιές
που χαρίζει φιλότητα, γεύσεις κι ανάσασμα,
και πριόνια βαρβάρων επάνω μου σπάζονται

Είμαι ένας ήλιος με ακτίνες γλυκές
που φωτίζει την πλάση και δίνει της νόημα
και της Έχθρας τα ερέβη μπροστά μου σκορπίζονται

Είμαι μια μάννα σε μεγάλες στιγμές
με του Κόσμου στα σπλάχνα της το κοιλοπόνημα
που τα πρώτα του κλάματα κιόλας ακούγονται

Ξανανιωμένος τώρα πια απ’ την Ωδή των Φίλων
και πάλι να καταπιαστώ με τα ουρλιαχτά των Σκύλων
φιμώνοντάς τους ν’ ακουστεί η μελωδία των γρύλλων
ηδέως αναγγέλλουσα την Εποχή των Ήλιων

Να εργαστώ για την ταχεία σύνταξη του Χάρτη της Παγκόσμιας Αμφικτυονίας των Φίλων,
η οποία θα παραχώσει στο μακρινό παρελθόν την Καταχθόνια Εταιρεία των Τεράτων
διά παντός καθαίροντας δέλτους και γραφάς από σημεία θυτών τε και θυμάτων
κι εγκαθιδρύοντας την αληθή Δημοκρατία των Τίμιων και Υπεύθυνων Πολιτών του Κόσμου

Με το νου και την ψυχή μες στην άδολη καρδιά μου
να ξυπνήσω από τη νάρκη τα Μεγάλα Όνειρά μου
να τους δώκω οστά και σάρκα να τα χαίρομαι μπροστά μου
με τους Φίλους οπου στέκουν αλληλέγγυοι σιμά μου

Το ορκίζομαι

Να κινήσω γη και ουρανό για να κατακρημνισθούν οι ποικιλώνυμοι πρόστυχοι Μολώχ,
τα ύπουλα αυτά εφευρήματα όσων έχουν ως μοναδικό τους μέλημα να απεργάζονται Αρμαγεδώνες και παντός είδους συμφορές τάζοντας επουράνιους παραδείσους για ν’ ανάβουν επίγειες κολάσεις
και υποσχόμενοι αιώνια ζωή μετά θάνατον για να επιφέρουν τον αιώνιο θάνατο της Ζωής

Τον Άνθρωπο τον Άνθρωπο Θεό ν’ αναγορεύσω
αυτόν που ξέρει να κρατά το νήμα και το μέτρο
τον Ιεροφάντη της Ζωής μονάχα να πιστέψω
και την αξιοσύνη Του αιώνια να λατρέψω

Το ορκίζομαι

Για να αποτιναχθεί απ’ τους ανθρώπους το χιλιόχρονο καρκίνωμα, το διαβολικό απατηλό Άχθος
που έχει περιαγάγει σε υποδούλωση, εξαθλίωση κι εκφυλισμό το τελειότερο πλάσμα της Φύσης,
για να αρθεί η μέγιστη Ύβρις που κατατείνει σε ανατροπή των ζωτικών κανόνων και θεσμίων
οδηγώντας έτσι με μαθηματική ακρίβεια το ανθρώπινο γένος και τον πλανήτη σε αφανισμό

Στον Έρωτα και τον Φαλλό στεφάνι να φορέσω
και στης Γυναίκας τον Ανθό Γύρη να αποθέσω
στο Μέγα Θαύμα της Ζωής τόκο να καταθέσω
– με τη συνείδηση ήσυχη μετά ας αποπνεύσω

Το ορκίζομαι

Να παλέψω για να εγκαταλειφθεί ο χυδαίος ευδαιμονισμός, με την ανταγωνιστική χρηματοθηρία,
τον ακόρεστο καταναλωτισμό και την άρρωστη τρυφηλότητα, που έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα την ψυχική καταρράκωση,
την παραλυτική μαλθακότητα και τον ενταφιασμό των πραγματικών δυνάμεων των ανθρώπων,
μετατρέποντάς τους σε εχθρούς αλλήλων και πειθήνιους δούλους

Της φυλακής μας τα κλειδιά οι ίδιοι τα κρατάμε
καθένας μες στα χέρια του, ας μην το λησμονάμε –
στη μαύρη κλειδαρότρυπ’ απαλά να τα γυρνάμε,
λεύτερ’ αδέλφια δυνατά στα ύψη να πετάμε

Το ορκίζομαι

Να μη μεταθέτω τις βαριές κι ωραίες ευθύνες που μου αναλογούν σε κανέναν άλλο,
να μη λησμονώ πως η Ευτυχία ωριμάζει εν αφθονία μόλις τη λιπάνω με τίμια φιλεργία
και πως ουδείς μπορεί να τη σφετεριστεί, μονάχα διαφεύγει εάν εγώ αποδιώξω το λίπασμά μου,
και να μη γίνομαι αφελές θύμα που εξαρτά τη δική του ευτυχία από την αλλότρια δυστυχία

Μην ευτυχία αποζητώ στου διπλανού το θρήνο
μα στην Ουσία να βουτώ κι εκεί να εμβαθύνω –
από δωράκια δούρεια ευθύς να ξεμακρύνω
και στους προπάτορες ποτέ το κρίμα να μη ρίχνω

Το ορκίζομαι

Να περιφρονώ τις ευτελείς επιδιώξεις, να ενεργώ με ανιδιοτέλεια,
με σεβασμό στα απαράγραπτα δικαιώματα των ζωντανών πλασμάτων όπου Γης,
με πίστη ακλόνητη στις ικανότητες όλων των ανθρώπων να μεγαλουργούν επ’ αγαθώ,
αφήνοντας ελεύθερη την αστείρευτη φαντασία μου που ξέρει να γεννάει θαύματα

Το κεφάλι φέρτε πάνω και τα πόδια πάλι κάτω
να θυμίσω στους αθώους που τους γύρισαν το τράτο
και την πίστη πως το θαύμα ρέει στις φλέβες εκεί χάμω
που είναι Γνώση ξεχασμένη, η τροφή των Αθανάτων

Το ορκίζομαι

Να είμαι απρόβλεπτος και φοβερός, εδώ να με γυρεύουν οι Φονιάδες, ολούθε να με ψάχνουν,
κι εγώ να στέκω πάντα εκεί, ολόρθος εμπροστά τους, να τους τυφλώνω με το Φως,
αστροπελέκι αδόκητο να τους αποσβολώνω, μα και αγκάλη στοργική να τους εγκαρδιώνω
– να τρανταχτούνε σύγκορμοι, να νιώσουν και να κλάψουν

Μέχρι που πανικόβλητοι θα πάνε να πνιγούνε
ή που θα ανανήψουνε κι ανθρώποι θα γινούνε –
τη μέρα που τα λάβαρα της Έχθρας θα καούνε
και των Περάτων οι χορδές ειρηνικά θα ηχούνε

Το ορκίζομαι

Κατανοώντας τις τεράστιες δυσκολίες που έχω να αντιμετωπίσω,
και έτοιμος να υποδεχθώ όσες ακόμη δεν γνωρίζω,
θα προχωρήσω απτόητος και δεν θα σταματήσω παρά μόνον στην Αρχή:
στην του σεμνού και άδολου Ανθρώπου ενάρετη αποθέωση,
στον οριστικό θρίαμβο της Αλήθειας, της Ειρήνης, της Ευνομίας κι Ελευθερίας
– στην επίγεια αποκατάσταση της Συμπαντικής Φιλότητος, Αρμονίας και Τάξεως

ΤΟ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση,
και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

Όποια και όποιος νοιώθει
ότι τον εκφράζει αυτός ο όρκος και το ποθεί,
δεν έχει παρά έν’ απλό «ΝΑΙ!» να πει
κι αντάμα με τους Φίλους να σταθεί

Το αγαπημένο μου Αερικό ανταποκρίθηκε αμέσως στην πρότασή μου, με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο. Κι ετούτο το κα-τα-πλη-κτι-κό βίντεο, με το οποίο εμπλουτίζω τώρα αυτή την ανάρτηση, το ανακάλυψα χάρη (και πάλι) στο Αερικό. Πράγμα το οποίο, εκτός των άλλων, σημαίνει ότι θα του χρωστάτε επίσης χάρες και όσοι από εσάς το ανακαλύψετε χάρη σ’ εκείνη.

Κι άλλη κα-τα-πλη-κτι-κή ανάρτηση, με σαφέστατο άξονα αναφοράς ετούτο τον Όρκο, έκανε το πολυαγαπημένο μου Αερικό, ήδη από προχθές! Μην τη χάσετε, θα μείνετε κατά πολύ φτωχότεροι! Και τώρα, έβαλε στα «αγαπημένα» του καναλιού της ετούτο το αριστουργηματικό βίντεο:

Ωχ! ωχ! Πόσα, πόσα χρόνια θα πρέπει να ζήσω, ώστε να μπορέσω να σ’ ευχαριστήσω;;;;