Posts Tagged ‘ελλαδα’

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε

Σεπτεμβρίου 14, 2010

Μητρίδα Ιωνία, κοιτίδα των Ελλήνων,
τα τέκνα σου σε χαιρετούν με νεύματα ελπίδων.
Απέναντί σου στέκονται ορθά και μυαλωμένα
γνωρίζοντας πως τα ιερά ποτέ δεν είν’ χαμένα.

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε
κι ας είναι οι μέρες ζοφερές, και ας υποχωρούμε.
Ξανά το Φως θ’ ανάψουμε, όταν θα ‘ρθεί η Ώρα,
στους κόρφους σου τους στοργικούς, σε κάθε ανθρώπου χώρα.


Η σημερινή μου ανάρτηση είναι μία απειροελάχιστη, ταπεινή συνεισφορά στη μνήμη του Ελληνισμού.
Για ιστορικά στοιχεία, μαρτυρίες, αλλά και για την τωρινή στάση που κρατάει το «ελληνικό κράτος» στο τεράστιο αυτό ζήτημα, σας παραπέμπω στην εξαίρετη ανάρτηση του «Πόντου και Αριστερά» «Σφαγή της Σμύρνης: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!», στις πέντε αναρτήσεις-εκπομπές του Hackaday (πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη) και στη σημερινή δημοσίευση του «Δικτύου Μικρασιάτης» με τον τίτλο «Μικρασιατική Καταστροφή – Μνήμη και λήθη».

Σας χαρίζω και τα βίντεο που τράβηξα από το θαυμάσιο έργο του Παρασκευά Συριανόγλου «Η δύση της Ανατολής», το οποίο παρουσίασε η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Μικρασιατών Ιεράπετρας στις 11 και 13 Ιουνίου στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη», και στις 10 Αυγούστου στο πλαίσιο των «Κυρβείων 2010», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαννίδη.









Advertisements

Στη μητέρα των μαχών, ο σκοπός θα κρίνει το αποτέλεσμα

Αύγουστος 14, 2010

Αναδημοσιεύω, με πολλή καθυστέρηση, ένα καταπληκτικό κείμενο της «Ολυμπίας» το οποίο πάλλεται από Ελλάδα, μαζί με ένα αναλόγου ποιότητος, βάθους και ψυχής ποίημα-σχόλιο που έδωσε εκεί ο Σπάρτακος.
Για αφιέρωση αυτής της αναρτήσεώς μου, αντιγράφω τα λόγια του Σπάρτακου, τα οποία έγραψε ως υστερόγραφο στο ποίημά του:
«Αφιερώνεται σ’ όλους τους φίλους που μέσα απ’ τις παγωμένες γραμμές μιας οθόνης, κατάφεραν και μου ‘στειλαν το φως που καίει στις καρδιές τους. Ευχαριστώ και υποκλίνομαι».

Πριν πιάσεις “τ’ άρματα”, σκέψου προσεκτικά τον λόγο που μπαίνεις στη μάχη.

Εάν μπεις στη μάχη για τα φράγκα, για την κονόμα, για “οικονομικά αιτήματα”, τότε είσαι ένα πορτοφόλι. Αναπόφευκτα θα σε αδειάσουν και θα σε πετάξουν στα σκουπίδια.

Εάν μπεις στη μάχη για την αλαζονεία, για τη “μαγκιά” και την φιγούρα, τότε θα έχεις την τύχη του Κόκορα. Τον αφήνουν στο κοτέτσι πλουμιστό, να νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και να κοκορεύεται, μέχρι που μια ωραία πρωΐα αντιλαμβάνεται ότι είναι απλώς η μακαρονάδα του αφεντικού.

Εάν μπεις στη μάχη για την Ιδέα, για το σύνολο, για την γέννα που έρχεται, για τη γενιά που έφυγε, αυτά δηλαδή που απαρτίζουν το Έθνος (=Γέννα),

εάν μπεις στη μάχη με απόλυτη αυτογνωσία ότι μάχεσαι για να προσφέρεις και όχι για να πάρεις, με πίστη σε ένα κοινό και αγνό ιδεώδες, με ορθολογισμό ότι μάχεσαι για το δίκαιο, την Αλήθεια και όχι για το “ίδιον”, τότε έχεις πιάσει έναν αρχέγονο σφυγμό.

Τον σφυγμό που κάνει την ανατροπή, που κάνει τα αδύνατα δυνατά, που κάνει τα θαύματα [ο τονισμός, εδώ, δικός μου]. Την αιώνια αρχή που υποτάσσει το σαθρό και το άδικο. Το πρότυπο που έχει αποθεωθεί και τεκμηριωθεί ανά τους αιώνες, ενσαρκωμένο στον μαχητή που μπήκε ενάντια στην “λογική κατάληξη” με ενθουσιασμό (Εν Θεώ Ουσία) γιατί ο σκοπός του ήταν Θείος. Αληθινός. Η ίδια η Αλήθεια.

Ας θυμηθούμε τον Κολοκοτρώνη. Προδομένος από το γένος του, από τους επίορκους του Έθνους του, τα χρηματισμένα “πατριωτάκια” που του στέρησαν μέχρι και τον γιο του τον πρωτότοκο. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν ο άνθρωπος που έφερε τη λευτεριά. ΕΝΑΣ άνθρωπος, ένας μαχητής αρκούσε για να Ενθουσιάσει τους ραγιάδες, ενάντια στον φόβο, την ηττοπάθεια, την υπεροπλία και υλική ισχύ των αδίκων, την προδοσία των ημετέρων. Τι ομοιότητες, Θέε μου!

Δεν ήταν υπεράνθρωπος, έγινε απλώς αυτό για το οποίο πολεμούσε. Τι ήταν αυτό; Μα το είπε ο ίδιος ξεκάθαρα:

“Για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία”.

Βρε κάτι συμπτώσεις… Τι έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος πριν τη μάχη, στην επίκληση που του έμαθε η Ορφική Ολυμπιάδα;

“Ζευ Βασιλεύ και Γαία”.

Μα και όταν η Θυσία ήταν αναπόφευκτη, ο Θανάσης (Αθάνατος) Διάκος:

«Πατέρα παντοδύναμε, ἄκουσες τὴν εὐχὴ μου• μοῦ φύτεψες μέσ’ στὴν καρδιὰ ἀγάπη, πίστη, ἐλπίδα, ἔδωκες μία ἀχτίδα Σου ἀθέρα στὸ σπαθί μου καὶ μοῦ’πες: Τώρα πέθανε γιὰ Μέ, γιὰ τὴν Πατρίδα.«

Ο Μισόζωος [ο τονισμός, εδώ, δικός μου] εχθρός λοιπόν, δεν φοβάται ούτε τους συνδικαλιστές, ούτε τους “ξερόλες”. Φοβάται αυτούς τους τρελλούς, τους αδίστακτους. Γνωρίζει ότι δεν μπορεί να τους αγοράσει. Δεν μπορεί να τους “θαμπώσει”, δεν μπορεί να τους φοβίσει. Το κυριότερο, δεν μπορεί ούτε να τους εξαπατήσει, διότι απλούστατα γνωρίζουν την Αλήθεια.

Ζούμε την Αλήθεια ως υπέρτατη πράξη Ελευθερίας. Την λέμε ως πράξη επαναστατική, όπως είπε ο Όργουελ. Ούτε χίλιες Δραγώνες ούτε όλα τα ΜΜ”Ε” δεν θα μας ρίξουν στη λήθη. Γιατί είναι η αιώνια συνταγή Νίκης. Από τα χρόνια του Διός, του Λεωνίδα, μέχρι σήμερα:

…καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.

Καλόν Αγώνα!

Και το ποίημα του Σπάρτακου:

ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΟΥ ΜΠΑΝΤΟΝΕΟΝ

Υπέρλαμπρος ο Ηλιος των περσυνών Αλκυονίδων.
Σήμερα καθρεφτίζεται στα γυαλισμένα σπαθιά των Αρχαγγέλων,
αύριο θ’ ακτινοβολεί στο Λιτόχωρο, την Μονεμβάσια και τους Παξούς,
μα στους αιώνες θα φωτίζει, τις γρανιτένιες σας ψυχές.

Υπέρλαμπρος ο Ήλιος των ξεχασμένων αμπελώνων,
ο Ήλιος που σκάει τα τσόφλια των καρπών,
και κάνει τους χυμούς τους να ξεχύνονται στις άγιες καρδιές σας,
καί να ποτίζουν τα ιερά κορμιά σας,
ο Ήλιος που μεθάει τον κότσυφα και που τρελλαίνει τ’ αηδόνια.

Ολόλαμπρος ο Ήλιος του υπνώττοντος Φθινόπωρου,
περνάει απ’ τα μάτια σας και το πετσί σας,
φθάνει στις εσχατιές των άκρων σας, μα και του λογισμού σας,
ζεσταίνει Ακροπόλεις, Παλαμήδια, Τέμπη και Σαμαριά,
θωπεύει λάγνα κι ασύστολα τις όπου γης προδομένες ψυχές,
από την Βασιλεύουσα μέχρι τις όχθες του Γουαδαλκιβίρ,
πλανεύει την Μεσόγειο, από τη Σμύρνη μέχρι το Γιβραλτάρ,
κι από τη Σαλονίκη μέχρι την λατρεμένη Αλεξάνδρεια.

Ολόλαμπρος ο Ήλιος του Μεσονυχτίου,
ήρθε και φώτισε τους ασυγκράτητους κέλητες των λογισμών σας,
και πρόδωσε τους ανομολόγητους χρησμούς των φθηνών αφεντάδων,
των εξαγορασμένων τελάληδων και των επάργυρων κορυβάντων
μιας άθλιας και γκροτέσκας κουστωδίας,
μιας αργυρώνητης παρέας, που δεν έτυχε ν’ ακούσει τους ήχους του μπαντονεόν,
και μιας καμαρίλας που επέπρωτο να πνιγεί μέσα στο ίδιο της το αίμα.

Υπέρλαμπρε κι αδυσώπητε Ήλιε των ξεχασμένων καλοκαιριών της νιότης μας,
παρακαλούμε σε θερμά, σ’ εκλιπαρούμε Ήλιε,
ξέχνα τις νύχτες των ιδρωμένων σεντονιών
και της κραιπάλης τις μέρες,
ξέχνα καλέ μας Ήλιε τον αλαζόνα, τον σοφό και τον πολιτικάντη,
και ζέστανε Ήλιε μου της πόρνης το αγνό κορμί
και του απελπισμένου τα ματωμένα χέρια.

Προπαγάνδα για την «αυτόνομη Κρήτη», σε συναυλία στην Ιεράπετρα!

Αύγουστος 4, 2010

Έγινε κι αυτό! Οι σχεδιαστές της «αυτονόμησης» (του αιματοκυλίσματος, για την ακρίβεια) της Κρήτης το 2012 φρόντισαν ώστε να περάσουν τα «κηρύγματά» τους ακόμα και μέσα από μουσικές εκδηλώσεις! Ο τρόπος για να το πετύχουν είναι, προφανώς, πανεύκολος γι’ αυτούς: σκάνε μερικά ψωροευρώ σε οποιονδήποτε έχει για θεό του το χρήμα και δε γνωρίζει ούτε πατρίδα ούτε ιστορία ούτε γονιούς ούτε τίποτα, κι έτοιμη η δουλειά!

Έτσι, ακούσαμε χθες το βράδυ στην Ιεράπετρα, στη διάρκεια της συναυλίας της Μελίνας Ασλανίδου, τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει, και συγχρόνως να κάνει προπαγάνδα για την «αυτόνομη Κρήτη» και να προβαίνει σ’ έναν ιταμό διαχωρισμό ανάμεσα στο «εδώ» (την Κρήτη) και το «εκεί» (την υπόλοιπη Ελλάδα)!
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, αγαπητέ κατά τα άλλα Μανόλη, τότε θα πρέπει να πάψεις να λες και να παίζεις τραγούδια που προέρχονται από «εκεί» (και μη μου πεις, σε παρακαλώ πολύ, ότι η μουσική είναι μία κι ενώνει τους ανθρώπους, διότι δεν είναι πράμα να επικαλούμαστε κατά περίπτωση τα «ενωτικά» και τα «αποσχιστικά», ανάλογα κάθε φορά με τα φτηνά συμφέροντά μας). Επίσης, θα πρέπει να πάψεις να χρησιμοποιείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται «εκεί», κι ένα σωρό άλλα παρόμοια (το ίδιο θα πρέπει να κάνουν, βέβαια, και όλοι εκείνοι οι Κρητικοί που υποστηρίζουν την «αυτονόμηση», κι ας έρθουν ύστερα να μας πουν τι ωραία που είναι να υπάρχεις δίχως τις προαιώνιες ρίζες και το παρελθόν σου!).

Από το ακροατήριο δεν ακούστηκε η παραμικρή αντίδραση (αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος εκεί ήταν σύμφωνος με τις απαράδεκτες παρόλες του Μανόλη Ανδρουλιδάκη). Περιμένω τώρα με πολύ ενδιαφέρον να δω ποια θα είναι η αντίδραση του Δήμου Ιεράπετρας. Θα καταδικάσει τα λόγια του Ανδρουλιδάκη, ή θ’ αφήσει να έρθει για να «ξαναπαίξει» εδώ μετά από οχτώ βδομάδες;

Παρακολουθήστε τώρα το βίντεο που έχω τραβήξει, ώστε να διαπιστώσετε και του λόγου μου το αληθές, και συνεχίζουμε κατόπιν.

Και η επιλογή του «Φιλεντέμ», που είπε πρώτο ο Ανδρουλιδάκης, ασφαλώς δεν ήταν τυχαία. Η «παντρεμένη» του τραγουδιού, εν προκειμένω, είναι η Κρήτη, η οποία έχει «πάρει άντρα» την Ελλάδα κι άντρα δεν έχει. Κι ο νιος που «την αγαπά», παρακαλεί το Θεό να τη φωτίσει ώστε ν’ απαρνηθεί τον άντρα της (την Ελλάδα) και να πάει μαζί της!
Το μόνο που δεν μας είπε ο λαλίστατος μουσικάντης, είναι η εθνικότητα του «ερωτοχτυπημένου νιου», δηλαδή το κράτος που θέλει να χάψει την Κρήτη!…
Κι αμέσως μετά, ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης τραγούδησε τη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου», στην οποία ως «κακός αφέντης», προφανώς, εννοείται η Ελλάδα, και πάει λέγοντας. – Διότι, πρέπει να τονιστεί, όλοι οι υπέρμαχοι της «αυτόνομης Κρήτης» δεν έχουν άλλο «επιχείρημα», παρεκτός το ότι η Κρήτη αδικείται από την υπόλοιπη Ελλάδα και ζημιώνεται οικονομικά, οπότε πρέπει να αυτονομηθεί για να λύσει το πρόβλημά της!

Η Μελίνα Ασλανίδου φάνηκε να έχει μια δυσκολία στο να παίξει αυτό το άθλιο προπαγανδιστικό παιχνίδι. Στα λόγια που είπε πριν τραγουδήσει ο Ανδρουλιδάκης, κόμπιαζε, με αποτέλεσμα να μην «της βγουν» αβίαστα οι λέξεις «της αυτόνομης Κρήτης». Και, το κυριότερο, αντέδρασε όταν ο Ανδρουλιδάκης είπε «θα παρεμβάλουμε ένα τραγούδι από εκεί [το «εκεί» είναι γι’ αυτόν η Ελλάδα!…]», λέγοντας: «Όχι, θα καταλήξουμε εκεί!»

Συμπέρασμα: Ας συνεχίσουμε να κοιμόμαστε και ν’ αδιαφορούμε, νοιαζόμενοι μόνο για τις «άμεσες ανάγκες» και την καλοπέρασή μας, και θα καλοπεράσουμε για τα καλά όλοι μας, είτε βρισκόμαστε στην Κρήτη, είτε στο Γκρεκιστάν!

Λίγες σκέψεις, με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

Ιουλίου 19, 2010

«Άνανδρη»! Μα τι λέω;! Ποιον ανδρισμό, ποιο φιλότιμο, ποιαν ανθρωπιά να περιμένουμε πως πρέπει να διαθέτουν οι υπάνθρωποι που έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις-κλειδιά της κοινωνίας μας -αλλά και όλων των κοινωνιών του κόσμου-, αυτοί οι ίδιοι που δίνουν τις εντολές για το καθάρισμα οποιουδήποτε τους μπαίνει στο μάτι;

«Κοινωνίας μας»! Μα τι λέω πάλι;! Είναι αυτό το τερατώδες έκτρωμα κοινωνία;; Αστεία πράγματα!! Αυτό, είναι κατά πολύ χειρότερο κι απ’ τη χειρότερη ζούγκλα! Διότι ακόμα και στις ζούγκλες ισχύουν και λειτουργούν κάποιοι απαράβατοι κανόνες οι οποίοι προάγουν και βελτιώνουν τη ζωή, ενώ στο κωλοχανείο που ζούμε εμείς δεν λειτουργεί απολύτως τίποτε, παρά μόνον ο κανόνας των αρχαιόθεν ορκισμένων εχθρών της Ζωής!
Και, για το γεγονός ότι αυτή η «κοινωνία» εξακολουθεί να επιβιώνει και να θριαμβεύει, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως συνυπεύθυνοι, άλλος λίγότερο και άλλος περισσότερο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ, ΚΙ ΟΣΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ, ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΟΛΟΕΝΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΑΥΡΙΟ-ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΙ ΕΜΑΣ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ -ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΟ, ΦΥΣΙΚΑ- ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ;;

Ένας παλιός μου γείτονας, με τον οποίο μιλούσα χθες το βράδυ, μου είπε ότι το στρατόπεδο του Συκουρίου Λάρισας, απ’ το οποίο η «επαναστατική» οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε κλέψει πολεμικό υλικό, ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι ήδη από τα χρόνια της χούντας. Κι εγώ, τότε, παρατήρησα: «Μα δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα ένα ξέφραγο αμπέλι;» Ανοιχτά σύνορα, «ανοιχτές κοινωνίες», υπηκοότητες στις στρατιές των κάθε λογής αλλοδαπών, «δημοκρατίες» και «ανθρώπινα δικαιώματα», ιδού οι αμέτρητες κερκόπορτες, απ’ τις οποίες εισρέουν ανεμπόδιστα τα «φτηνά εργατικά χέρια» των πληρωμένων δολοφόνων (στους οποίους παρέχουμε και δωρεάν μια στοιχειώδη ελληνική παιδεία, ώστε να μπορούν να εξαπατούν πιο εύκολα τα θύματά τους), των εμπρηστών για τις προβοκάτσιες σαν αυτή που έγινε στην εβραϊκή συναγωγή των Χανίων και για την πυρπόληση ολόκληρης της Ελλάδας (θυμάστε τι έγινε πριν από τρία χρόνια, και πόσοι συνάνθρωποί μας κάηκαν σαν λαμπάδες;), αλλά και τα ναρκωτικά που θερίζουν τη νεολαία μας σ’ αυτόν τον ατελείωτο ακήρυκτο πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει, και πάει λέγοντας…

«Μα έχουμε δημοκρατία, το τελειότερο πολίτευμα, και αυτά τα φαινόμενα είναι απλώς μερικές δευτερεύουσες αδυναμίες της!» Να τη χαιρόμαστε τη δημοκρατία μας, να χαιρόμαστε και την τιμή που εμείς οι Έλληνες απολαμβάνουμε, ως οι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες του πολιτεύματος αυτού, χάρη στο οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη χαίρονται τα «αγαθά» της «ελευθερίας», του «σεβασμού των δικαιωμάτων τους» και δε συμμαζεύεται (προσωπικά, φρονώ ότι στην πραγματικότητα ετούτο το «τελειότερο πολίτευμα» κάθε άλλο παρά ελληνικής εμπνεύσεως είναι, αλλ’ αυτό αποτελεί αλλουνού αναγνώσματος αναβαλλόμενο…)!

Κι ένα νεαρό αγόρι, με το οποίο γνωρίστηκα και συνομίλησα χθες, μου εκθείαζε τη δημοκρατικότητα του διαδικτύου. Ναι, έχει δημοκρατικότητα το διαδίκτυο, αλλά δημιουργήθηκε τόσο δημοκρατικό, αποκλειστικά και μόνο προκειμένου «να βγαίνουν όλα τα σαλιγκάρια απ’ τις τρύπες τους και ν’ αποκαλύπτονται οι σκέψεις και τα σχέδιά τους», ώστε να γίνει ευκολότερο το σατανικό έργο των εχθρών της ανθρωπότητας. Κι όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό κι επιμένουμε να μη συντονιζόμαστε, αλλά να κάνουμε ο καθένας μας το κομμάτι του μέσω του διαδικτύου, είμαστε χαμένοι από χέρι! Αυτά, για να μη βαυκαλιζόμαστε ότι τα χιλιάδες αγνά «λουλούδια» που ανθίζουν στο διαδίκτυο μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή στην «κοινωνία» λειτουργώντας κατά μόνας, αλλά και, πέρα απ’ το διαδίκτυο, ότι μπορεί να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα όσο εμείς δεν δημιουργούμε άλλου είδους κοινωνικούς πυρήνες.

Παραθέτω και τον σύνδεσμο από τη σχετική ανάρτηση της Ολυμπίας, επειδή την θεωρώ πολύ καλή και αποκαλυπτική, αλλά κι επειδή ακολουθείται από εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια.

Υστερόγραφο: Αποφάσισα να βάλω τα συγκεκριμένα χρώματα σ’ ετούτη την ανάρτηση, επειδή τα μαύρα δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα.

74 χρόνια από τη γέννηση του αθάνατου Νίκου Ξυλούρη

Ιουλίου 7, 2010

Λένε πως ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε
εκεί ψηλά στ’ Ανώγεια
την έβδομη μέρα του έβδομου μήνα
-ανήμερα της Αγίας Κυριακής-
του έτους 1936…
Και λένε, ακόμα, ότι απόθανε
πριν από τριάντα χρόνια.

Αστεία πράματα!

Ο Νικόλας ο Ξυλούρης γεννήθηκε
-γεια σου ρε Προπαππούλη μου, Μικρασιάτη!-
την ίδια μέρα που γεννήθηκε η Ελλάδα
και θα πεθάνει κάποτε,
την ίδια πάλι μέρα
που και η Ελλάδα θ’ αποθάνει
– δηλαδή, ποτέ.







«Στου βούρκου μέσα τα νερά
πιάνω όσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά».

Άσ’ τους να σ’ το ζητάνε, ρε Νικόλα!
Μέχρι εκεί τους κόβει, μέχρι εκεί φτάνει η καρδιά τους!
Κράτα όμως Εσύ, κράτα γερά, Αρχάγγελέ μας,
να παίρνουμε δύναμη κι εμείς!

Δίκην υστερογράφου:
Η αφιέρωση ετούτη στον Αρχάγγελο Νικόλα είναι πολύ βιαστική κι ελλιπής, διότι όλος ο χρόνος μου τις δύο-τρεις τελευταίες μέρες αφιερωνόταν στην ανεύρεση άλλου -τέταρτου!- σπιτιού για να νοικιάσω στην Ιεράπετρα. Ευτυχώς, (και) αυτή η παλαβή ταλαιπωρία μου βρήκε χθες το αισιότατον τέλος της, και τώρα είμαι υπό μετακόμιση.
Αύριο θα σας ενημερώσω λεπτομερώς για τη δίμηνη αυτή περιπέτειά μου, διότι πιστεύω ότι έχει γενικότερο ενδιαφέρον, και για μεθαύριο σας έχω μαγευτικά βίντεο από τον καταπληκτικό τόπο της νέας οικίας μου. Όσο για τους Δαιμονισμένους των καιρών μας, για τους οποίους είχα πει ότι θα χαράμιζα την καινούργια ανάρτησή μου, ας περιμένουν λίγες μέρες, δε χάθηκε ο κόσμος – κι άλλωστε, ούτε θα τα καταφέρουν ποτέ οι ίδιοι να τον αφανίσουν, παρεκτός απ’ τον εαυτό τους!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ… ΜΙΑ ΖΩΗ… ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Ιουνίου 29, 2010

…ΚΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΘΕΟΙ!
Μ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ,
ΤΑ ΧΕΣΜΕΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ…
ΜΙΑ ΖΩΗ
ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
ΩΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
-ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ; ΤΡΩΓΕΤΑΙ;-

ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΑΜΕ
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ

ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΕΣΑΕΙ
ΣΤΟΥ ΗΣΑΪΑ ΕΝΑ ΡΟΓΧΩΔΗ ΧΟΡΟ ΣΥΡΜΕΝΟΙ!

ΚΑΠΟΥ-ΚΑΠΟΥ,
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΛΩΠΟΔΥΤΕΣ,
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΩΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ!

ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ,
ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΟΥΜΕ
ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΥΒΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ,
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΑΠ’ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ!

ΚΑΙ ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ
ΔΕΝ ΚΑΘΙΣΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ
ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΩΣΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ Ν’ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ,
ΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΞΩ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΒΛΑΣΤΗΜΟΥΜΕ,
ΚΑΘΟΣΟΝ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ «ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ»
ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ ΜΑΣ ΗΓΕΤΕΣ!

…ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ
ΜΑΣ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ
ΜΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ
ΜΑΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ Ο,ΤΙ ΖΩΤΙΚΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ
ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ
ΠΟΥ ΓΑΙΑ ΘΕΑ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ

ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ…
ΝΑ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

…ΕΝΩ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΞΥΠΝΗΤΟ, ΟΠΟΤΕ:
ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΟΡΝΕΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
ΑΠΟΚΤΗΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΤΕΡΑΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ
ΑΓΕΛΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΡΠΕΤΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΑΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΚΑΤΑΤΡΩΓΟΥΝ ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΡΑΚΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΡΕΦΕΙ

ΚΙ ΟΛΟΕΝΑ ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΜΕ:
«ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ, ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙΣ!»
ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΑΠΟΡΟΥΜΕ:
«ΜΑ ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΚΟΠΟΙ;»,
ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ
ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΜΠΑΛΛΟΥΣ!!



Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία
εν αφθονία μου παρέχεις
στέγη, τροφή και προστασία
Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία

Ω τα παιδιά αυτού του κόσμου
Χλωμά τρελά και κουρασμένα
παίρνουν το δρόμο για τη μητέρα
κι εγώ ξαναγυρνώ σ’ εσένα

Μετά τη συγκέντρωση που είχε γίνει μπροστά από το δημαρχείο της Ιεράπετρας κατά την απεργία της 5ης Μαΐου, έγινε και πορεία, την οποία ακολούθησα κι εγώ. Περπατούσα μόνος, άγνωστος ανάμεσα σε όλους τους άλλους διαδηλωτές, και μερικές φορές, ακούγοντας κάποιο σύνθημα που λεγόταν απ’ την «ντουντούκα» στην κεφαλή της πορείας, μου ερχόταν «έμπνευση», άλλαζα μια-δυο λέξεις δίνοντάς του διαφορετικό περιεχόμενο και, μόλις έπεφτε λίγη ησυχία, το φώναζα μία φορά.
Παραθέτω εδώ αυτά τα συνθήματα που «διασκεύασα», γράφοντας πρώτα το αρχικό και από κάτω τη δική μου «διασκευή», με γαλάζιο χρώμα στα γράμματα. Νομίζω πως έχει ενδιαφέρον.

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ!

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΤΗΣ ΚΑΙ ΒΙΟΠΑΛΗ!

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ «Δεν Νοώ Τι»!

ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ Η ΛΥΣΗ!
ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ!

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟ!
Κι εγώ, προσέθεσα το εξής:
ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΟΚ!

ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΡΟΤΙΔΑ!

Και ύστερα, όταν πήγα στο ξενοδοχείο όπου έμενα, σκέφτηκα ετούτα εδώ:
Γιατί κανένας άλλος από τους περίπου διακόσιους διαδηλωτές δεν έβγαλε ούτε ένα διαφορετικό σύνθημα, ούτε μία παραλλαγή πάνω σ’ εκείνα που ακούστηκαν απ’ την ντουντούκα;
Βρείτε την απάντηση μόνοι σας.
Εγώ θα σας πω μόνο, πληροφοριακά, ότι όλοι οι συμμετέχοντες στην πορεία κουβέντιαζαν διαρκώς μεταξύ τους, λες και είχαν χρόνια να ιδωθούν κι έπρεπε όλα να τα πουν εκείνη την ώρα, ενώ εγώ ήμουν (εξωτερικά) μόνος και σποραδικά, μονάχα, αντήλλασσα λίγα φιλικά λόγια με τους άγνωστους σ’ εμένα συνδιαδηλωτές.
Και κάτι άλλο: Ενώ είχα συνεχώς το μυαλό μου σ’ Εσένα, το είχα συγχρόνως ελεύθερο και ενδιαφερόμενο για ό,τι συνέβαινε στην πορεία.

Απεργούν τα χέρια μας
εφημερεύουνε τα σάπια τα μαχαίρια μας.
Απεργούνε τα μυαλά μας
θεριεύουνε τα εμπόδιά μας

Να βάζουμε εμπόδια μπροστά μας
αυτό είναι τ’ αγαπημένο άθλημά μας.
Κοτρώνες άχρηστες παντού στο πέρασμά μας
για επίδειξη να ‘χουμε ύστερα τα δεινά μας

Επίδειξη απόδειξη φθοράς και αγγαρεία
οινόποση κατάνυξη φορά στην αφασία
αντίσταση εξέγερση έρημος απραξία
υπόδειξη απώθηση προβλήματ’ απορία

Προβλήματα ένα σωρό – Προβλήματα ένα σωρό
μαθήματα ποτέ, θαρρώ
μαθήματα ποτέ, θαρρώ

Ο καθένας από μας, μια βιομηχανία παραγωγής προβλημάτων
για ιδία κατανάλωση κι εξαγωγή, προς άγραν νέων πτωμάτων

Εισαγωγέας το λοιπόν εγίνηκα κι εγώ
αλλότριων προβλημάτων
άδειο σακί με βλέπουνε να το γεμίσουνε ποθούν
με χάρτη των αποπάτων

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια
-μάτσο μου δοθήκαν οι ευκαιρίες
μάτσο και οι κλοτσιές μου στις σταδιοδρομίες-
πάντα μας νοιάζοναι τα «φιλικά» τελώνια!

Πριν από χρόνια -τριάντα ήταν κι αυτά, κοντά!- με είπε κάποιος νεκροθάφτη, για να μ’ ευχαριστήσει, προφανώς (τι μου θυμίζει, απ’ του Ιούνη ετούτου τις μέρες, τι μου θυμίζει, από της Κρήτης ετούτες τις ξέρες!…), επειδή μονάχα εγώ στην «πιάτσα» της τότε δουλειάς μου, εκτός του ότι έδινα τις υψηλότερες αμοιβές στους συνεργάτες μου, τους ασφάλιζα κιόλας για την περίπτωση που πάθαιναν ατύχημα εν ώρα εργασίας.
Και κάποιο απ’ τα «μεγάλα αφεντικά» στη δουλειά εκείνο τον καιρό, μου τηλεφώνησε μιαν αποφράδα μέρα για να μου πει ετούτα εδώ τα λόγια: «Θανάση, ο αλήτης σου δεν ήρθε!»
Μόνο που αυτός ο «αλήτης μου» -καθώς δεν απεργούσε- είχε πέσει με το μηχανάκι και είχε σπάσει το κεφάλι του πηγαίνοντας σ’ ετούτο το αφεντικό, ν’ αρχίσει τη δουλειά του.
Ευτυχώς, έγινε καλά -να ζήσεις σαν τα ψηλά τα όρη του Μωριά, ρε Γιώργη μου!- και αποζημιώθηκε χάρη στην ασφάλιση που είχα φροντίσει να κάνω για τα παιδιά με τα οποία συνεργαζόμουν. – Βλέπετε, ουδέποτε στη ζωή μου υπήρξα «μπαχαλάκιας» – και γι’ αυτό, προφανώς, δεν έβγαλα ποτέ μου λεφτά.
Και μιαν άλλη φορά, που ήμουν μαζί με την πρώην σύζυγό μου, το ίδιο αυτό αφεντικό με φιλοδώρησε πάλι με μια παρόμοια προσβολή, και είδα τη σύζυγό μου ν’ αγριεύει αμέσως και να είναι έτοιμη να του ορμήσει. Αργότερα, όταν πήγαμε στο σπίτι, μου είπε: «Μου ήρθε ν’ αρπάξω το ταμπλό που υπήρχε δίπλα και να του το φορέσω κολάρο!» Ήταν ακόμα η εποχή που η ευλογημένη θερμοκοιτίδα μου δεν απεργούσε ως άνθρωπος.

Και να που τώρα βρέθηκα να είμαι νεκροθάφτης προβλημάτων!
Ένα-ένα, ρε παιδιά! Μη σπρώχνεστε, όλα θα πάρετε!
Στη σειρά, για χάρη σας, ανοίγω εγώ τους λάκκους!
Ολημερίς κι ολονυχτίς με την αξίνα της ζωής μου σκάβω
και κανένα σας δε θ’ αφήσω παραπονεμένο!
Μονάχα επιτρέψτε μου Ανάσα μια να πάρω ο καημένος,
και μην ανησυχείτε,

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ ΠΟΤΕ ΕΓΩ!

Μια τοσοδούλα -τετράφυλλη, κι αυτή!- αφιέρωση στ’ Αστέρια μου που γίναν ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ

Ιουνίου 16, 2010




Βγαίν’ η βαρκούλα, βγαίν’ η βαρκούλα του ψαρά
από το περιγιάλι, βαρκούλα, βαρκούλα
από το περιγιάλι, βαρκούλα του ψαρά

Κι απλώνει ο ναύτης, κι απλώνει ο ναύτης με χαρά
τα δίχτυα του και πάλι, βαρκούλα, βαρκούλα
τα δίχτυα του και πάλι, βαρκούλα του ψαρά

Το φεγγαράκι, το φεγγαράκι τον γιαλό
τον κάνει σαν καθρέφτη, βαρκούλα, βαρκούλα
τον κάνει σαν καθρέφτη, βαρκούλα του ψαρά

Και κάθε ψάρι, και κάθε ψάρι παχουλό
μέσα στα δίχτυα πέφτει, βαρκούλα, βαρκούλα
μέσα στα δίχτυα πέφτει, βαρκούλα του ψαρά

Πολύ κουράστη-, πολύ κουράστηκες ψαρά
τα ψάρια είναι δικά σου, βαρκούλα, βαρκούλα
τα ψάρια είναι δικά σου, βαρκούλα του ψαρά

Και πούλα τα, και πούλα τα στην αγορά
να θρέψεις τα παιδιά σου, βαρκούλα, βαρκούλα
να θρέψεις τα παιδιά σου, βαρκούλα του ψαρά

Την επόμενη βδομάδα, θα συμπληρώσω την ανάρτηση με εικόνες από ένα βιβλίο ΜΟΥ. Η πιο ωραία από αυτές, θα είναι η ζωγραφιά που είχε κάνει σε μία από τις πίσω λευκές του σελίδες ένα κοριτσάκι από την Πορτογαλία, που λέγεται Βίρια, εν έτει 1994….
Συμβιβαστείτε προς το παρόν με αυτά τα ολίγα έμφιλα, και πάλι εδώ είμαστε!!!!

Θαυμαστό ταξίδι μες στη νύχτα

Ιουνίου 16, 2010


Νύχτα ξεκίνησα κατά τη δύση
και όμως βρέθηκα σε υπέρλαμπρη ανατολή!
Θαρρείς πως πήγαινα κόντρα στη Φύση
κι αυτή διέταξε να πάρω αποβολή!

Μπροστά μου δεν φαινόταν ούτε αχτίδα
τα ποδάρια μου ολοένα εκαταβούλιαζαν
όλα μού λέγαν δεν υπάρχει ελπίδα
-το ίδιο δε σου λέγανε κι εσένα;-
και τα στοιχειά με πείσμα ενάντια μου εμάνιαζαν

Μ’ απτόητος εκεί! εγώ επροχωρούσα
νύχτα στη νύχτα, έλεγα, μέρα λαμπρή θα φέρει
είχα ένα στόχο που ποτέ δε λησμονούσα
– και ξάφνου πέφτει απ’ τα ψηλά έν’ αστέρι!

Λες κι ήτανε το σύνθημα, κάστρο μπροστά μου εφάνη!
Σ’ εμένανε ν’ αντισταθεί τον Ούννο τον Αττίλα
στάθηκε ολόρθο κι οχυρώθηκε με ένα πυροφάνι…
Εγώ όμως Μέρα γύρευα, καμμιά νίκη-ξεφτίλα…

Μα ήταν τόσο όμορφο, που με ήλκυσε κοντά του.
Να του αρνηθώ δεν μπόραγα, ας του έκανα τη χάρη,
έστω κι αν με περνούσε για εχθρό, που ‘πρεπε του θανάτου
βόλι ευθύς να του έστελνε, σαν άλλη Μάτα Χάρι

Ευλαβικά πλησίαζα, θαύμαζα απορημένος
γιατ’ ήτανε το κάλλος της σιωπής του, χρυσή μια τέτοια μελωδία,
που γούρλωσαν τα μάτια μου παρ’ ότι νυσταγμένος!
Μου τραγουδούσε μυστικά με θλίψη μες στην αδικία
ότι αλήθεια αποτελεί μια ατόφια παρουσία

Δε χρειαζόταν να το πει, το είχα καταλάβει
κι ευθύς ανταποκρίθηκα πριν καν αυτή προλάβει
το θάμβος της ολότελα να κρύψει στη μελάνη
σατανικών στιχουργικών που θα έκανε χαρμάνι

στον Φόβο υπακούοντας
τη Φύση παρακούοντας
– μα κάπου Εμένα εισακούοντας
που είχα πλέον γίνει λέοντας…

Το έφερα γύρο βήμα-βήμα
καθώς μουρμούριζε το κύμα
που το εμπέρδευα με το σκοπό της
όπως αυτή εμένανε με το φρουρό της

Μα το σκοπό μου ούτε στιγμή δεν είχα ξεχάσει
απλώς το κάστρο με κατηύθυνε στη δράση
όπως ο φάρος, ο φρουρός ο εαυτός μου
φύλαγε τ’ Όνειρό μου και το Βιός μου

Συνέχισα λοιπόν δυναμικά τη στράτα
για να βρεθώ ογλήγορα σε ασφάλεια λιμανίσια
όπου είχα την πιο τέλεια πια να διαλέξω βάρκα
το Αγαπημένο κάστρο ν’ απαγάγω σ’ Ελευθερία ίσια




Είχε -ΝΑΙ!- γλυκοχαράξει, θα το πω αν δε σας πειράζει!
Έφευγε τρεχάτο προς τη δύση το μαράζι!
Κάπου στον κόσμο έπαυε να πέφτει το χαλάζι!
Κι ο θάνατος, κότα σωστή,
στις κουτσουλιές του χώθηκε, μόνιμα να κουρνιάζει!

Άλλη δεν είχα πια επιλογή,
έπρεπε να γυρίσω κατά την ανατολή.
Μπροστά μου, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο
σπονδή στον Έρωτα έκανε, τιμημένο!

Όλα είχαν γίνει τώρα τόσο απλά
τα πόδια μου πατούσαν όμως δε βουλιάζαν πια
της Γης φτερά σα να μου έδωσαν οι φτέρνες
συγχρόνως σφίγγοντας του κάστρου μου τις φρένες

Πέρασα πάλι βιαστικά από κοντά του
ότι έπρεπε το Άλφα να ‘βρισκα στο φρύδι του κυμάτου
το Άλφα το κατάλευκο και κόκκινο κι ωραίο
το άτι που ψηλά στο Φως να μας υπάγει ήταν μοιραίο


Άλφα
Όπως η Αρχική Απέριττη Αλήθεια μας
Όπως το αστέρι της Αυγής
Όπως του Έαρός μου ο Αέρας
(ρίκο ρίκο ρίκο-κο ρίκο-κο ρίκο-κο)
της Ήρας μας η Αξία
η Ιώνισσα που Juno την καλούνε
οι ακέφαλοι οι Λατίνοι
τ’ αδέλφια των Σ-ιων-ιστών

Όπως το σύννεφο το Άσπρο των κυμάτων
συνάμα των ουράνιων σωμάτων
Όπως της Αδελφοσύνης η δοξαστική Μυρσίνη
Όπως της Αγάπης μας το Αστραφτερό Χρυσάφι

Όπως του Ήλιου μας η υπέρλαμπρη Ανατολή

Μα τι άλλο τώρα να σας ιστορήσω;
Τα βλέπετε όλα μπρος στα μάτια σας
τα σύννεφα που τρέχουν τα όρη που αντέχουν
– στο Θαύμα της Ανατολής κάλλιο να σας αφήσω!

[Σημ. Τώρα που κατόρθωσα κι ανέβασα όλα τα βίντεο που ήθελα να συμπεριλάβω εδώ, αλλάζω για ένα μικρό διάστημα την ημερομηνία αυτής της αναρτήσεως, ώστε να βρίσκεται στις θέσεις των πιο πρόσφατων και να τη δουν στην πλήρη της μορφή όσοι ενδιαφέρονται. Θα διορθώσω την ημερομηνία σε λίγες μέρες, ώστε να επανέλθει στην κανονική της θέση.]

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΙΩΝΙΩΣ –ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΩΣ– ΑΟΡΙΣΤΑ…

Ιουνίου 5, 2010

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ

Ακούσατε μια παράδοξη παράξενη ιστορία
για τον πατέρα με τη φυσαρμόνικα.

Τελάληδες, κοντραμπατζήδες και της μηχανής του Τσεβελέκου σπαήδες
όσοι του πατρός ζητάτε τη γνώση, ακαμάτηδες και διακοναρέοι,
ωραίοι νέοι και του δεκάξι Φαρισαίοι.
Της Σμύρνης με τη Γαλλική σχολή σπουδαίοι
όσοι ακούτε με παλιές παρέες, όλοι εσείς που θέλετε γνώση
του πατέρα την ιστορία, όσοι για πατρίδες νύχτες μιλάτε τόσοι ανθρώποι,
γυναίκες παιδιά μια ιστορία λυρική παλιά, για φυσαρμόνικα και κάποιο πατέρα
για νύχτα και μέρα ακούσατε την ιστορία στον αέρα.

Στην αρχή ήταν οι τρεις χαλύβδινοι αιώνες
στου Μπαρτζελιώτη με καρεκλάκι οι Παρθενώνες
και μετά ήρθε η θάλασσα και μεσόγειος νησιά,
ο δρόμος με τη βρύση πέτρινη παλιά, παλιώσαν όλα μέσα σε μια νυχτιά.
Γέρασε η Ελένη για μια νυχτιά και το ’23 ήτανε αυτό που λες 1910, αποκοτιά!
Πηγάδια υπόγεια ποταμοί, με του νέγρου το μωρό στη φυλακή
οι Αταμάνοι οι Κοζάκοι οι παλιοί.

Μετά δύο τροχοί αλέθαν σιτάρι βροχή
με τη σιδερολαβή του πυρπολητή Κανάρη, έλειπε η σιδερένια γροθιά.
Του πατέρα το σπίτι πάνω σε καρφιά, δεν έκλαψε, δεν έκλαψε,
του Πόντου Άρη καθώς φεύγαν τα πουλιά.
Χόρεψε, χόρεψε, χόρεψε μόνος για πρώτη φορά,
δε γύρισε δεν ήτανε πατέρας πια.

Ετούτο το ποίημα-γροθιά στο στομάχι ανήκει στον Μιχάλη Κατσαρό, και το αλίευσα στο ιστολόγιο του εξαίρετου Γιώργου Κεντρωτή.

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι δυνατός ξεκίνα πάλι

Θαρρώ πως είναι πια καιρός να βάλουμε στα κεφάλια και τις ψυχές μας μία στοιχειώδη τάξη, διότι περίσσεψαν η αταξία και η σύγχυση, ακόμα και μεταξύ των σπουδαιοτέρων εξ ημών, γεγονός το οποίο θα έχει καταστρεπτικότατες συνέπειες εάν δεν το αντιληφθούμε και δεν το καταστείλουμε στο διάβολο απ’ όπου προέρχεται το συντομότερο δυνατόν.
Θα χρειαστεί να διαθέσετε κάποιον παραπάνω χρόνο, να επιστρατεύσετε τις δυνάμεις και την αντοχή σας, διότι αυτή η ανάρτηση, σε μια στιγμή αμεριμνησίας και απερισκεψίας της, ξαπλώθηκε στην κλίνη του Προκρούστη και ξεχείλωσε πάρα πολύ, με αποτέλεσμα να γίνει ένα… μακρύ ζεϊμπέκικο.

Μας έφτασαν στο σημείο να μιλάμε για τον Επίκουρο απαξιωτικά,
όπως το έχουν κατορθώσει και για τους Κυνικούς,
όπως και για τον συκοφάντη,
όπως και για την αγαθότητα,
όπως και για τον έρωτα,
όπως ακριβώς και γι’ αμέτρητα ακόμη ανθρώπινα, αληθινά, ωραία και μέγιστα
–κι ελληνικά!– μπόρεσαν –λόγω του δικού μας λήθ-αργου– στη θέση τους να βάλουνε
τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Μεγάλα όμως είναι, ευτυχώς, μα μέγιστα ουδέποτε
– άρα η νίκη των ερπετών δεν θα έρθει ουδεπώποτε.
Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά,
αφού τα ψεύτικα είναι εξ ορισμού ασυγκρίτως πιο μικρά από τ’ αληθινά
– αφού τα ψεύτικα είναι ανύπαρκτα ενώ είναι υπαρκτά τ’ αληθινά;
Και πώς θα μπορέσει, λοιπόν, να σταθεί το διαβολικό οικοδόμημα
που ως μοναδικά θεμέλια και σκέλεθρά του έχει
ανυπόστατες δοξασίες και γεγονότα
–κι όμως αληθινά, πάλι εξαιτίας του δικού μας λήθαργου!–,
κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου με τα μηδενικά υλικά του ψεύδους;

Ύστερα, έχουν μπολιάσει με έναν τόσο βαθύ και αποτελεσματικό διχασμό το πνευματικό μας στοιχείο, ώστε να είμαστε σχεδόν όλοι σχιζοφρενείς, είτε σε μικρότερο είτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Και αυτή η κατάσταση ολοένα παροξύνεται, και ολοένα νομίζουμε πως είναι η φυσική μας, και ολοένα περισσότερο μας αρέσει και δεν ανεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας όταν κανείς «τρελός» ή «ανάγωγος» τολμήσει να μας τη θίξει…

Έτσι, μέσα στον καθένα μας συμβιώνουν δύο άνθρωποι – δύο άσπονδοι εχθροί: εκείνος ο εαυτός μας που έχει μέσα του τη θεϊκή ουσία, ο ένθεος, και ο οποίος μπορεί να κάνει τα πάντα απ’ το τίποτα, κι εκείνος ο άρρωστος που νομίζει ότι ενθουσιάζεται, ενώ στην πραγματικότητα γητεύεται σαν μικρό παιδάκι με την οποιαδήποτε μπαρούφα θα του πετάξουν οι δολιότατοι «δάσκαλοι» που έχουν αναλάβει εργολαβικά να μας κάνουν «ανθρώπους», και ο οποίος, κατά συνέπεια, γίνεται πανεύκολα και χωρίς καθόλου να το αντιληφθεί μαριονέτα στα χέρια τους, στην υπηρεσία των ολέθριων επιδιώξεων αυτών των «δασκάλων».
Πώς είναι δυνατόν να προκύψει κάτι θετικό από αυτή την αδιάκοπη κι ανελέητη μάχη εντός μας, όταν η θετική και δημιουργική πλευρά του εαυτού μας έχει γίνει ένας πειθήνιος δούλος της βλακώδους άλλης πλευράς μας, η οποία, με τη σειρά της, υπακούει χωρίς καμμία αντίρρηση σε ό,τι την προστάζουν οι αφανείς χειραγωγοί και οδηγοί της ανθρωπότητας στην άβυσσο;
Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι θα ξεφύγουμε μία μέρα από αυτή την κόλαση, πώς είναι δυνατόν να διατηρούμε ζωντανή την ελπίδα για το αύριο, εφόσον εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να κοιτάξουμε σοβαρά μέσα μας, ώστε να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει και να πάρουμε τις απαραίτητες γενναίες αποφάσεις;

Μωρών μεγάλων μάστορες
που τον μπαμπά μιμούνται
ανθρώπωνε χάλαστορες
δίχως ν’ απολογούνται

Μωρών μεγάλων μπόλιασμα
με ιδέες και με κουσούρια
φαρμακευτών το σκεύασμα
σε ανήλιαγα αχούρια

Μωρών μεγάλων μέντορες
τυφλοί ημιονηγοί
αρμαγεδδόνων πράκτορες
ζόφου υποταγή

Μωρών μεγάλων μάλωμα
κι ο διαιτητής στη μέση
Έριδος το ξεφάντωμα
στα όρνια έχει φέξει

Μωρών μεγάλων κάρφωμα
που μοιάζει με παιχνίδι
των ίδιωνε το σταύρωμα
στου Χάρου το στασίδι

Μωρών μεγάλων μάγεμα
πάντα που βρίσκει στόχο
αρχίζει μ’ ένα χάιδεμα
τελειώνει μ’ ένα ρόγχο

Μωρών μεγάλων μέρισμα
χιλιοανειλημμένο
πανούργων το μηχάνευμα
νομίμως θεσπισμένο

Μωρών μεγάλων μάδημα
για το κοινό συμφέρον
της NASA το κομπόδεμα
κι όλων των συνεταίρων

Μωρών μεγάλων Μέδουσα
σε Βίβλους θεριεμένη
Εγώ είμαι η Μέλισσα
που σ’ έχω σκοτωμένη!

Μωρών μεγάλων μάτιασμα
από κανένα μάτι
Κίρκης κακό ξελόγιασμα
σε είχα μεγάλο άχτι!

Να μία συνηθέσταση όψη αυτής της σχιζοφρένειας που μας κατατρέχει: Επιθυμούμε διακαώς να ζήσουμε πλήρως το σήμερα, αλλά και να αφεθούμε –σαν τα σοφά ποτάμια που ξέρουν πάντα να καταλήγουν στην παμφιλόξενη γαλάζια αγκαλιά της θάλασσας–, να διασκορπιστούμε στο αιώνιο, να γίνουμε ατμός, άτομα, αταμάνοι, να δυναμοποιηθούμε όπως ακριβώς οι ουσίες των ομοιοπαθητικών φαρμάκων! Και πολύ σωστά το επιθυμούμε!
Επιθυμούμε διακαώς να ζήσουμε, και το μόνο που κατορθώνουμε είναι να παρακολουθούμε, ανήμποροι εθισμένοι θεατές, την τραγωδία της ζωής μας, για την οποία, επί πλέον, πληρώνουμε άλλους για να μας την παίζουν, και να εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο σε φρούδες και πολλαπλώς βλαβερές Ολυμπιάδες!

Μωρών μεγάλων μόρφωμα
στη στρούγκα μαντρωμένο
του σπίρτου παρανάλωμα
που σου ’χουν αναμμένο

Μωρών μεγάλων τσάκωμα
για τρίχες και γι’ αρχίδια
άλλων αρτοβουτύρωμα
στα βρομερά παιχνίδια

Μωρών μεγάλων μέτρημα
μόνιμα στο περίπου
για πλάκα είσαι το ψάρεμα
μέσα σε απάτη μύθου

Μωρών μεγάλων μάθημα
γνώση πολλή αποδίδει
στο μαύρο συναπάντημα
και μαθητές κοιμίζει

Μωρών μεγάλων μάγειροι
τη σούπα ανακατεύουν
έρχοντ’ οι καλικάντζαροι
κι οι ηλίθιοι χωρατεύουν

Μωρών μεγάλων δίδαγμα
ποτέ αφομοιωμένο
τη μια είναι ψύλλου πήδημα
την άλλη φουσκωμένο

Μωρών μεγάλων μάγουλο
χιλιοχαστουκισμένο
υπόληψης το σούργελο
καταξεφτιλισμένο

Μωρών μεγάλων μόνοιασμα
που σεβασμό αξιώνει
κέρμα χωρίς αντάλλαγμα
σαβούρα που πληγώνει

Μωρών μεγάλων μοίρασμα
χιλιοανακατεμένο
ποιας τράπουλας το απόβρασμα
σ’ έχει φυλακισμένο;

Μωρών μεγάλων ένωση
(σ)κορακοφαγωμένη
καινούργια πιάσε άρμοση
γενού ολοκληρωμένη!

Μα δεν πρόκειται ποτέ των ποτών να το καταφέρουμε, εφόσον εξακολουθούμε να λειτουργούμε βάσει της διχαστικής σχιζοειδούς λογικής, η οποία θέλει και μπορεί να διογκώνει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε όλα τα φαινομενικώς αντίθετα πράγματα!
Τι είπα; «Φαινομενικώς αντίθετα»; Μάλιστα! Φαινομενικές είναι αυτές οι αντιθέσεις, φαινομενική και η εναντίωση των δύο εαυτών μας!
Μα, εάν είναι έτσι, γιατί διογκώνονται συνεχώς αυτές οι διαφορές; Διότι, απλούστατα, εμείς δεν καταπιανόμαστε, σοβαρά και αποφασιστικά, να ορίσουμε τις φαινομενικώς αόριστες συντεταγμένες αυτών των «αντιθέτων» στοιχείων, να αυτοκαθοριστούμε, δηλαδή, με αποτέλεσμα να μας ορίζουν άλλοι και να μας κάνουν, την κάθε στιγμή που περνάει, νεκροζώντανους! Προτιμούμε ασυζητητί να είμαστε θλιβερές κουρελούδες που απαρτίζονται από αμέτρητα ξένα κομμάτια, παρά να πιάσουμε να ξεθάψουμε τις καταδικές μας φορεσιές, να τις παστρέψουμε, να τις σιδερώσουμε και να τις βάλουμε πάνω μας γελαστοί και περήφανοι. Μας έχουν διαποτίσει, βλέπετε, με το σύνδρομο του αυτοϋποβιβασμού και με τη μανία να θαυμάζουμε τις αλλότριες γελοιότητες, οπότε αισθανόμαστε την ακατανίκητη ανάγκη να τις ενδυθούμε, πετώντας τις δικά μας περγαμηνές στον κάλαθο των αχρήστων.
Και ας μη μου πει κανένας, παρακαλώ πολύ, ότι αυτό δεν αποτελεί αψευδέστατη απόδειξη ανωριμότητας και, πολύ περισσότερο, ανελευθερίας!

Μα, έστω κι αν αυτά αληθεύουν, δεν είναι και πάλι σοφό να προσαρμοζόμαστε και να μην πηγαίνουμε κόντρα στους ισχυρούς, οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους όλα τα μέσα για να διοχετεύουν στην κοινωνία νοοτροπίες και πρότυπα μαζικής κατανάλωσης, αλλά και για να βάζουν στη θέση του οποιονδήποτε τολμήσει να επιλέξει έναν τρόπο ζωής διαφορετικό από τον κυρίαρχο; Με άλλα λόγια, δεν είναι βαρύτατο το τίμημα που θ’ αναγκαστεί να πληρώσει ο κάθε ασυμβίβαστος; Κι ακόμα, δεν είναι από χέρι χαμένη μία τέτοια μάχη;
ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ!
Όλα αυτά δεν είναι παρά οι βολικές δικαιολογίες ώστε να παραμένουμε μια ζωή σκυμμένοι και παραιτημένοι, να βυθιζόμαστε αδιάκοπα σε μία δυσχερέστερη κι επαχθέστερη κατάσταση! Για να μην μπούμε στην –αληθινή– περιπέτεια ν’ αναζητήσουμε και γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να αυτοκαθοριστούμε σύμφωνα με τις γνήσιες δικές μας αξίες και ανάγκες! Και αυτές οι δικαιολογίες δεν κάνουν τίποτε άλλο απ’ το να ανατροφοδοτούν την απατηλή εντύπωση ότι οι τέτοιου είδους απόπειρες είναι καταδικασμένες σε οικτρή αποτυχία και τεράστια φθορά, φθορά η οποία ισοδυναμεί με το τίμημα που τόσο άδικα έχουν πληρώσει μερικοί αμετανόητα ρομαντικοί! Έτσι, στεκόμαστε μαρμαρωμένοι μπροστά στο φόβητρο του κολοσσιαίου τιμήματος.

Εάν όμως ριχτούμε στον ωραίο αυτόν αγώνα με πίστη κι αποφασιστικότητα, σύντομα θα διαπιστώσουμε πως οι μεν δυνάμεις και ικανότητές μας αυξάνονται, οι δε δυσκολίες και θυσίες χάνουν διαρκώς σε βαρύτητα και δυσμενείς επιπτώσεις για εμάς.
Και, βέβαια, η προσπάθεια αυτή διευκολύνεται πάρα πολύ όταν έχουμε δίπλα μας και άλλους συναγωνιστές και δεν είμαστε μόνοι σαν την καλαμιά στον κάμπο, η οποία κινδυνεύει να σωριαστεί κάτω από το πρώτο πέρασμα ενός άγριου θηρίου. Η δε ανεύρεση κι άλλων αποφασισμένων επίδοξων ανθρώπων διευκολύνεται πάρα πολύ από τη στιγμή που ο καθένας από εμάς θα πιστέψει στον εαυτό του (εδώ, εννοώ πίστη θεμελιωμένη σε σωστές βάσεις, όχι στην αλαζονεία και την υπερβολή). Διότι τότε, πια, συνειδητοποιείς αυτόματα ότι δεν μπορεί να είσαι μόνον εσύ και κανένας άλλος ο σωστός, ο ειλικρινής, ο έντιμος, ο συνεπής, ο υπεύθυνος! Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα – διότι, αν δεν υπήρχαν, τότε η δική σου ζωή θα ήταν παντελώς αβίωτη και η μόνη επιλογή που θα σου έμενε, εφόσον ήθελες να μην αυταπατάσαι, θα ήταν η αυτοκτονία!
Άπαξ, δε, και φτάσουμε στο σημείο να αυτοκαθοριστούμε, να γίνουμε δηλαδή ο εαυτός μας αποτινάζοντας τα επίκτητα καρκινώματα, έχουμε κατακτήσει –εκτός όλων των άλλων ικανοτήτων και δυνάμεων, όπως είναι η ευστροφία, η μεγάλη παρατηρητικότητα, η ευκολία να συγκεντρωνόμαστε, η ταχύτατη αντίληψη των παγίδων που πάνε να μας στήσουν μερικοί-μερικοί, η ικανότητα να συνδυάζουμε πολλές πληροφορίες και να κάνουμε πολλά πράγματα συγχρόνως, η διαρκώς αυξανόμενη αντοχή κ.ά.– και κάποια πράγματα που σιγά-σιγά γίνονται τα πιο ισχυρά μας όπλα, και τα οποία δεν θα μπορούσαμε ούτε να ονειρευτούμε όσο παραμέναμε ηττοπαθείς, μεμψίμοιροι και αδρανείς. Ένα τέτοιο είναι η εκπληκτική ικανότητα να μεταμορφώνουμε τις αρχικές μας αποτυχίες σε θριάμβους –και μάλιστα θριάμβους χωρίς να υπάρχει κανένας ηττημένος από την άλλη πλευρά!–, να μετατρέπουμε σε αληθινούς φίλους και συναγωνιστές εκείνους που μας εναντιώνονται όταν μας πρωτογνωρίζουν ή όταν διαπιστώνουν την «αλλαγή πλεύσεώς» μας, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε μέσα σε πολύ μικρό διάστημα περιστοιχισμένοι από ένα σωρό πιστούς συντρόφους, τόσους και τέτοιους που δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε ούτε σε χίλια χρόνια με τη «δοκιμασμένη» νοοτροπία και στάση ζωής!

Αλλά το πιο σπουδαίο, το πιο απίστευτο, είναι η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ που αρχίζει και μας συμβαίνει λίγο-λίγο, και η οποία πυκνώνει κι εντείνεται διαρκώς με την πάροδο του χρόνου, φτάνοντας στο σημείο να μας φιλοδωρεί με πράγματα που η φαντασία μας δεν είχε λαχταρήσει ούτε στις πιο αχαλίνωτες στιγμές της! Βλέπουμε τότε να μας λύνονται σαν από μόνα τους, δηλαδή από ανθρώπους ή γεγονότα που ποτέ δεν είχαμε υπολογίσει επάνω τους, προβλήματα που εμείς αδυνατούσαμε να λύσουμε παρά τις επίμονες προσπάθειές μας, ή ακόμα και πριν εμείς συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή τους, βλέπουμε να μας δίνονται απαντήσεις σε ερωτήματα ακόμη αδιαμόρφωτα μέσα στο μυαλό μας, να φεύγουν από τη μέση υποχρεώσεις και δουλειές χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτε γι’ αυτό και να βρίσκεται έτσι ο αναγκαίος χρόνος ώστε ν’ αφοσιωνόμαστε στο πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε να κάνουμε τότε, και πολλά άλλα παρόμοια. Επίσης, βλέπουμε τη φυσική κατάσταση του οργανισμού μας να μεταμορφώνεται, να σφύζει από υγεία και ρώμη, καθόσον τώρα το πανίσχυρο στοιχείο του ψυχισμού μας λειτουργεί προς όφελος και όχι προς ζημία μας. Και, τέλος, βλέπουμε, εκεί που περπατάμε στο δρόμο νηφάλιοι, χαρούμενοι και συγκροτημένοι, να μπλέκονται απ’ το πουθενά στα βήματά μας ένα σωρό ευπρόσδεκτα και υπέροχα πράγματα, που βοηθάνε σημαντικά τη θετική εξέλιξη των υποθέσεών μας και μας γεμίζουν με μιαν άφατη αγαλλίαση και έναν ακατανίκητο θαυμασμό, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από τη χαμένη παιδική μας αθωότητα και την ικανότητα να βλέπουμε το ίδιο πράγμα σαν να το βλέπουμε για πρώτη φορά – τίποτε άλλο από τον ίδιο τον παράδεισο που όλοι μάς λένε πως έχει χαθεί ανεπιστρεπτί!

Για να φτάσουμε όμως στο σημείο να κάνουμε τη μαγεία στοιχείο της καθημερινής μας ζωής, χρειάζεται οπωσδήποτε να αποβάλουμε το άγχος και τη βιασύνη, τα οποία μόνο σε εσφαλμένες και πανικόβλητες ενέργειες μας οδηγούν, και μόνο τους δυνάστες και τους εχθρούς μας ευνοούν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε πάντα ήρεμοι, να μη χάνουμε την ψυχραιμία μας ακόμα και τις ώρες των μεγάλων εντάσεων με τους συνανθρώπους μας, και να μην επιδιώκουμε εκβιαστικά να γίνεται αυτό που έχουμε βάλει στο μυαλό μας, είτε πρόκειται για μια μελλοντική επιδίωξή μας, είτε για ένα πρόγραμμα ή ένα πραγματικά σοβαρό, ακόμα και επείγον, ζήτημα της επόμενης ώρας. Πρέπει, δηλαδή, να μπορούμε να αφηνόμαστε σε αυτά που μας φέρνει η ζωή την κάθε μέρα ή το κάθε λεπτό· όχι να αποφεύγουμε, αλλά να παρασυρόμαστε πρόθυμα στις επιταγές των εκάστοτε περιστάσεων, όπως είναι η ανάγκη να παρατήσουμε αυτό που κάνουμε και να τρέξουμε για να συμπαρασταθούμε σε κάποιον που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, να μην αρνηθούμε στον σύντροφό ή τους φίλους μας μία έξοδο επειδή αυτό με το οποίο καταγινόμαστε είναι πιο ενδιαφέρον, κ.λπ.

Κι όταν πια φτάνει η ευλογημένη εκείνη ώρα που φτάνουμε στον υψηλό μας στόχο, βλέπουμε πως η αξία του τιμήματος που πληρώσαμε έχει πέσει σαν τις μετοχές – και μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο πέφτουν αυτές: έχει γίνει μηδενική, ενώ συγχρόνως το επίτευγμα για το οποίο παλέψαμε έχει καταξιωθεί πέρα από κάθε προσδοκία μας!

ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΤΕΡΑΤΩΔΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ, ΕΝΑ ΑΠΟΣΤΗΜΑ ΛΟΓΩ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ, ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!
ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΟΣΟΔΟΥΛΑ ΚΑΡΦΙΤΣΑ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΥΟ ΜΑΣ ΔΑΧΤΥΛΑ, ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ!

Βάζω πάλι το ίδιο τραγούδι με άλλο –εξαιρετικό– βίντεο, μήπως κι εμπεδώσουμε κάποτε την ΑΛΗΘΕΙΑ του.

Βάζω πάλι και το άλλο τραγούδι, επειδή έχει υπότιτλους οι οποίοι μας υποδεικνύουν με αρκετή ακρίβεια ποιος είναι ο ένας από τους δύο εαυτούς μας.


Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι
συνετός ξεκίνα πάλι

Κι ήταν ο θάνατος μακρύς
αλλά πεπερασμένος

γιατί η Ζωή είναι το άπειρο
κι όχι ο εσφιγμένος

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ!!


Κάνετε, σας παρακαλώ πολύ, και ένα κλικ στο βελάκι που βρίσκεται αριστερά από τον αριθμό προβολών αυτού του βίντεο, να διαβάσετε τα εξόχως ενδιαφέροντα –και άλλο τόσο σχετικά με το θέμα που μας απασχολεί σ’ ετούτη την ανάρτηση– τα οποία υπάρχουν εκεί χάρη στην έξοχη Kirkh70.
Επιμένω να μπουν στον κόπο ιδίως όλοι οι καλοί, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι ποιητές, προκειμένου να δουν πώς ο Μιχάλης Κατσαρός εννοούσε την ποίηση όχι ως μία απονεκρωμένη και προσοδοφόρα (είτε σε «δόξα», είτε σε χρήμα) λογοτεχνική δραστηριότητα, αλλά με την κυριολεκτική έννοια της λέξεως «ποίησις» – βιώνοντάς την, δηλαδή, και κάνοντάς την πυξίδα της ζωής του και καθημερινή πράξη. Αυτή είναι και η δική μου προσέγγιση της ποίησης, και θεωρώ πως εκείνη η ποίηση που έχει απογυμνωθεί από ετούτη την κύρια διάστασή της «δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε» – για να θυμηθούμε λιγάκι και τον πολύ κύριο Χάρη Βλαβιανό, με τις «σύγχρονες» απόψεις του, ο οποίος υποστηρίζει ότι η αυτή που δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε είναι η στρατευμένη ποίηση…
Εάν, μάλιστα, μπείτε και στον πρόσθετο κόπο να διαβάσετε και τα σχόλια που υπάρχουν κάτω από το «Αντισταθείτε», πολλούς άλλους ανθρώπους να συμφωνούν μαζί μου θα δείτε!

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,
ΠΑΙΔΟΥΛΑ ΩΡΙΜΗ ΠΑΝΩΡΙΑ
ΜΑΡΙΝΑ ΜΟΥ,

ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΕΤΟΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΑΝΩΤΕΡΗ ΤΑΞΗ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ!!



Ο μικρός Μεγάλος Πρίγκιπας και η επόμενη μέρα του

Μαΐου 27, 2010

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε όλα τα λουλουδάκια, και των δύο φύλων και όλων των ηλικιών, που ανθίζουν κι ευωδιάζουν ολόγυρά μου τους τελευταίους μήνες -είτε στην πραγματική ζωή είτε μέσα από το διαδίκτυο-, και με έχουν κάνει να τρέχω λαχανιασμένος όλα να τα χαϊδεύω, να τους τρυφερομιλάω, να τα ποτίζω, να τα φροντίζω, να τα ορμηνεύω. Κι αν κρίνω από τις αντιδράσεις τους, φαίνεται πως τα καταφέρνω θαυμάσια, παρ’ όλο που μερικές φορές δίνω την εντύπωση του ασυνεπούς.

Υπάρχουν, βέβαια, κι ελάχιστα λουλουδάκια που παίρνουν την κάθε μου κίνηση θεόστραβα κι ανάποδα, αλλά ευτυχώς είναι τόσο λίγα, που ούτε το… ποσοστό εισόδου στη Βουλή δεν συγκεντρώνουν (αν και, εδώ που τα λέμε, ίσως μόνο γι’ αυτό το «ευαγές ίδρυμα» είναι κατάλληλα…). Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το «ανάποδα» τους έχει επιβληθεί σε τέτοιο σημείο, που το ‘χουν πάρει για την αληθινή τους φύση, και μόλις κάνω εγώ κάτι που δείχνει να το αμφισβητεί, αυτά τα λουλουδάκια νοιώθουν μιαν αβυσσαλέα ανασφάλεια και, μες στον πανικό που τα κυριεύει, στρέφονται ασυλλόγιστα εναντίον μου και με ανακηρύσσουν εχθρό τους. Δεν αντιλαμβάνονται, τα δύστυχα, ότι κρατούν την ψυχή τους φυλακισμένη κι έτσι αδυνατούν να κατανοήσουν του έρωτός μου την πνοή, ότι αυτό που έχουν από χρόνια κάνει άσπονδο εχθρό τους, είναι ο ίδιος τους ο εαυτός… Στην πραγματικότητα, αυτά τα λουλουδάκια έχουν αποκλείσει, με τα δικά τους χέρια, από την ύπαρξή τους τον ίδιο τον εαυτό τους. Και μόλις τα βρίσκει ένα γερό εξωτερικό «ζόρι», κάνουν στον «υπαίτιο» ακριβώς εκείνο που έχουν κάνει στον εαυτό τους – γιατί, κακά τα ψέματα, σχεδόν πάντα κρίνουμε τους άλλους εξ ιδίων και τους αντιμετωπίζουμε έτσι όπως αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας…

Το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε, δυστυχώς, ανάμεσα στο Αερικό κι εμένα: Η αυτοαποκλεισμένη Μαρία, μόλις άρχισα εγώ να της ασκώ μία πίεση για να ξεκαθαρίσει η σχιζοφρενική κατάσταση που εκείνη προκάλεσε ανάμεσά μας, έπιασε να αποκλείει εμένα από τους σχολιαστές της, ακόμη και στο κανάλι της με τα βίντεο, και να μου απαντά με αχαρακτήριστες ύβρεις στην προηγούμενη (προχθεσινή) ανάρτησή μου, με την οποία της έδειχνα ότι δεν θα μπορούσε με τίποτε να με φιμώσει και στρεφόμουν πλέον ανοιχτά εναντίον της. Καθώς όμως εγώ δεν είχα τίποτε να κρύψω, μια και δεν είχα κάνει τίποτε το μεμπτό απέναντί της, εκείνη έχασε ολότελα την ψυχραιμία της και απέκλεισε ξανά τον εαυτό της, αυτήν τη φορά από το… διαδίκτυο, εξαφανίζοντας (και αυτή…) τα ιστολόγιά της και το κανάλι που είχε στο youtube! Και βρέθηκα εγώ τώρα ν’ αγωνίζομαι να βάλω λυτούς και δεμένους για να την βρουν, ή τουλάχιστον να επικοινωνήσουν μαζί της, προκειμένου να την στηρίξουν ψυχολογικά και να την προλάβουν από κανένα απονενοημένο διάβημα… Διότι, όποια κι αν είναι και ό,τι και να μου έχει κάνει, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος, κι εγώ ούτε θέλησα ποτέ να της κάνω κακό, ούτε τώρα να εκδικηθώ – και το ότι θα την στείλω στα δικαστήρια, θα το κάνω για άλλους λόγους… Τι ειρωνεία! Να προβάλλει η πιθανότητα εγώ, που έχω παίξει τη ζωή μου κορώνα-γράμματα για να σταθώ στο πλευρό της, να συντείνω τελικά στο χειρότερο που θα μπορούσε να της συμβεί!… Να της κάνω εγώ εκείνο για το οποίο εφιστούσα την προσοχή στην πρώτη παράγραφο του «Παράξενα γεγονότα, παράξενες σκέψεις»!…

Ας είναι… Ποτέ δεν είναι αργά. Και ποτέ εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίζουμε αυτά τα λουλουδάκια εχθρικά η εκδικητικά, αφού ο καθένας από εμάς, κάποιες φάσεις της ζωής του τις έχει περάσει έτσι ανάποδα, και χρειάστηκε τεράστιος αγώνας, ή σκανδαλώδης τύχη (αν και τίποτε δεν είναι τυχαίο…), για να μπορέσουμε να φέρουμε το κεφάλι πάνω και τα πόδια πάλι κάτω.
Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος κυλάει όλο και πιο αποφασιστικά προς όφελός μου – προς όφελός μας, δηλαδή. Τι εννοώ; Ότι για κάθε ένα λουλουδάκι που ξυπνάει ένα μαύρο πρωινό πολύ ανάποδα και με ανακηρύσσει εχθρό του, δεκάδες άλλα λουλουδάκια ξυπνούν την ίδια μέρα ολόισια και σε θέση να νοιώθουν το ξεχωριστό πάμφωτο μεγαλείο αυτής της μέρας, και με κάνουν όχι μόνο φίλο επιστήθιο, αλλά και πολλά περισσότερα πράγματα.

Ο χρονικός ορίζοντας ετούτης της ανάρτησης-αφιέρωσης, όμως, εκτείνεται σ’ ολόκληρη την έως τώρα μισή ζωή μου. Απευθύνεται, δηλαδή, και σε όλα τα λουλουδάκια που κατά το πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν μου με αγάπησαν και τ’ αγάπησα, χωρίς όμως ποτέ μέχρι σήμερα να μπορέσει αυτή η αγάπη μας να «ολοκληρωθεί» (από υπαιτιότητα δική τους αλλά και, φυσικά, δική μου), με τον δικό της τρόπο η καθεμιά. Αισθάνομαι τώρα την υποχρέωση να αναφέρω συγκεκριμένα τα πιο σημαντικά από αυτά.
Είναι ο Μίμης, ο Στέλιος, ο Γιάννης, ο Δημήτρης, ο Σάκης από τα παιδικά και σχολικά μου χρόνια, η ζαχαρένια καρδιτσοπούλα η Πόπη από το φροντιστηριακό μου εξάμηνο για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, η οποία, με τον έρωτα που μου είχε εμπνεύσει, έγινε αιτία να φάω το πιο απολαυστικό μουσκίδι της ζωής μου ένα βροχερό βράδυ, η Ρούλα από τα πανεπιστημιακά μου χρόνια, και η Έλλη της ίδιας εποχής η οποία κατάγεται απ’ τη δωδώνεια Ήπειρο, είναι η Λουίζα η εύοσμη πλην όμως άτυχη, με την οποία ήμαστε συνάδελφοι στη φάμπρικα, είναι η -ωραία, ναι- Ελένη που τόσα χρόνια τώρα πνίγεται και χάνεται μέσα στην ίδια την ωραιότητα της ψυχής της, είναι το πρώην αγόρι της, με τον οποίο εμείς παραμένουμε καλοί φίλοι αλλά ο ίδιος αδυνατεί ακόμη να γίνει φίλος με τον εαυτό του, είναι η Βάσω που εδώ και δεκαέξι χρόνια δεν έχει δώσει την απαραίτητη προσοχή στο «δυνατά δυνατά γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα» που της είχα πει τότε εγώ, είναι ο σύζυγός της κι επίσης αγαπητός φίλος που προς στιγμήν νόμισε ότι ήθελα να του «φάω» τη γυναίκα ενώ παρέβλεπε το γεγονός ότι ο αδελφός του ήθελε να τον σκοτώσει για τα περιουσιακά τους, είναι η Κωνσταντίνα που νικά με του Έρωτος το σθένος,
είναι ο Δημήτρης ο οικολόγος που ήθελε να στειρωθεί για να μη συμβάλει στον υπερπληθυσμό της Γης(!), αλλά και για να μη χάσει την «ελευθερία» του να κάνει διαρκώς ταξίδια, είναι ο Θοδωρής ο «Δεν έχω πρόβλημα» και η χαρισματική γυναίκα του… Ασφαλώς είναι κι άλλοι, που αυτή τη στιγμή τους λησμονώ.
Είναι, επίσης,
όλα τα αγαπημένα μου αδέλφια, με πρώτο και καλύτερο τον αδελφό μου, είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω σχεδόν τα πάντα για το ότι έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει τώρα, η πρώην σύζυγός μου, και είναι, πάνω απ’ όλους ως παραλήπτης ετούτης της αφιέρωσης, το καταπληκτικό μελανούρι που μου πρωτογνώρισε τον «Μικρό πρίγκιπα», το πρώτο Μεγάλο και Αληθινό Λουλουδάκι της ζωής μου,
η
Ελεάνα.


Το επόμενο βίντεο αξίζει να περάσετε στο youtube για να το απολαύσετε, διότι στις πληροφορίες του έχει και ένα πάρα πολύ ωραίο απόσπασμα από το βιβλίο του Σαιντ Εξυπερύ (κάνετε κλικ στα βελάκια που υπάρχουν κάτω απ’ το βίντεο).


Οι στίχοι του τραγουδιού στο υπέροχο επόμενο βίντεο παριστάνουν με εκπληκτική ενάργεια το «ανάποδα» – σύμφωνα, τουλάχιστον, με τη δική μου λογική. Ακούστε το, και κάνετε τις δικές σας κρίσεις.

Προσέξατε και τον τίτλο του cd; «Η Γη είναι επίπεδη». Σαφέστατα, ο τίτλος αυτός απηχεί τις αυθαίρετες, υποβολιμαίες και ιδιαίτερα επικίνδυνες «επιστημονικές ανακαλύψεις» των «σοφών» της NASA -ένας εκ των οποίων είναι και ο κύριος Νανόπουλος- ότι το σύμπαν είναι επίπεδο, καθώς και τις «μεταμοντέρνες» τού «πολύ» κυρίου Τόμας Φρίντμαν, ο οποίος θέλει να κάνει όλη την οικουμένη και την ανθρώπινη ζωή επίπεδη σαν οθόνη, και γι’ αυτό κλαίει και οδύρεται που η Ελλάδα μας είναι ακόμα πολύ καμπύλη και, ως εκ τούτου, χρειάζεται να… ισοπεδωθεί!
Και ποιος έχει επιλέξει, παρακαλώ, ετούτο τον τίτλο για το cd; Ένας… Διόνυσος! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!…
Όταν βλέπω τέτοια πράγματα, ΑΣΦΥΚΤΙΩ!!
Και πετάγομαι αμέσως έξω, να πάρω καθαρό αέρα και να δω κανένα αστέρι στον ανέφελο ουρανό μας να πέφτει, ώστε να κάνω άλλη μία ευχή!…

Ευτυχώς, υπάρχουν –πάντα– άνθρωποι, οι οποίοι λένε το σωστό ακόμα κι όταν κάνουν λάθος! Ένας τέτοιος, για παράδειγμα, είναι ο συντάκτης του κατατοπιστικού μικρού κειμένου στο ebooks.gr για το βιβλίο του κυρίου Φρίντμαν «Ο κόσμος είναι επίπεδος», ο οποίος αρχίζει το κείμενό του με αυτήν εδώ τη φράση: «Στην αυγή του 2ου αιώνα ο Φρίντμαν πιστεύει ότι…» Πολύ σωστά το έγραψε ο άνθρωπος: Με τα κηρύγματά του, ο κύριος Φρίντμαν θέλει να πισωγυρίσει τον κόσμο στον προθάλαμο του Μεσαίωνα – για την ακρίβεια, τα αφεντικά του θέλουν. – ΛΑΘΟΣ! ΛΑΘΟΣ! Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΡΙΝΤΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΕΘΝΗΣ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ! – Μήπως μπορεί κανένας, παρακαλώ θερμά, να μου υποδείξει ΜΙΑ βρομιά, απάτη, εγκληματική πράξη ευρείας κλίμακας κ.λπ., η οποία να μην έχει ενορχηστρωθεί από ετούτου
ς τους «χαρισματικούς περιούσιους»; Σας μιλάω εν τιμή, έχω πάθει την πλάκα μου με αυτό το φαινόμενο, κι εξήγηση δυσκολεύομαι πάρα πολύ να δώσω! Τείνω, όμως, στις εξής δύο εκδοχές: Είτε οι άνθρωποι πάσχουν από κάποια βαρύτατη και αιωνίως ανίατη ψυχοπνευματική ασθένεια, είτε η ανάπτυξη του εγκεφάλου τους έχει παραμείνει στάσιμη στο πρώτο εξελικτικό στάδιο, αυτό που ονομάζεται ερπετικό, και δεν έχει προχωρήσει ούτε στο δεύτερο, το παλαιοθηλαστικό, ούτε φυσικά στο τρίτο, το νεοθηλαστικό (νεοφλοιό), το οποίο είναι αυτό που προσιδιάζει στον άνθρωπο!
Όπως υπάρχουν και -πολύ περισσότεροι- άνθρωποι, οι οποίοι λένε το σωστό χωρίς να κάνουν λάθος. Σας έχω στον επόμενο σύνδεσμο δύο από αυτούς. Ν’ αγιάσει το στόμα σου, Σταύρο μου, και το δικό σου, Τάκη!

Αστέρια πέφτουν αμέτρητα κάθε βράδυ
βγες έξω δες τα και κάν’ την ΕΥΧΗ ΣΟΥ
κάν’ τηνε μ’ όλη την παντοδύναμη την ψυχή σου
να την πιστέψεις να την νταντέψεις ίδιο παιδί σου
ο ίδιος εσύ να γίνεις η ευχή σου
– αυτό ήταν! έσβησε κάθε σκοτάδι
– στο χέρι σου ήταν! τώρα δεν έχεις κανένα ψεγάδι
τίποτα πια στη ζωή σου δεν είναι ρημάδι!