Posts Tagged ‘Θέατρο’

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε

Σεπτεμβρίου 14, 2010

Μητρίδα Ιωνία, κοιτίδα των Ελλήνων,
τα τέκνα σου σε χαιρετούν με νεύματα ελπίδων.
Απέναντί σου στέκονται ορθά και μυαλωμένα
γνωρίζοντας πως τα ιερά ποτέ δεν είν’ χαμένα.

Πατρίδα Ιωνία, ποτέ δε σε ξεχνούμε
κι ας είναι οι μέρες ζοφερές, και ας υποχωρούμε.
Ξανά το Φως θ’ ανάψουμε, όταν θα ‘ρθεί η Ώρα,
στους κόρφους σου τους στοργικούς, σε κάθε ανθρώπου χώρα.


Η σημερινή μου ανάρτηση είναι μία απειροελάχιστη, ταπεινή συνεισφορά στη μνήμη του Ελληνισμού.
Για ιστορικά στοιχεία, μαρτυρίες, αλλά και για την τωρινή στάση που κρατάει το «ελληνικό κράτος» στο τεράστιο αυτό ζήτημα, σας παραπέμπω στην εξαίρετη ανάρτηση του «Πόντου και Αριστερά» «Σφαγή της Σμύρνης: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!», στις πέντε αναρτήσεις-εκπομπές του Hackaday (πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη) και στη σημερινή δημοσίευση του «Δικτύου Μικρασιάτης» με τον τίτλο «Μικρασιατική Καταστροφή – Μνήμη και λήθη».

Σας χαρίζω και τα βίντεο που τράβηξα από το θαυμάσιο έργο του Παρασκευά Συριανόγλου «Η δύση της Ανατολής», το οποίο παρουσίασε η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Μικρασιατών Ιεράπετρας στις 11 και 13 Ιουνίου στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη», και στις 10 Αυγούστου στο πλαίσιο των «Κυρβείων 2010», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαννίδη.









Κι άλλο «αίνιγμα» με ολόψυχες προ(σ)κλήσεις!!!!

Ιουνίου 18, 2010

Προσκλήσεις σπέρνω σπόρους μοιράζω
και μαράζι δε βάζω
σημειώσεις μονάχα αραδιάζω
τα πρόσωπα απ’ τις μάσκες ξεχωρίζω
τους φίλους απ’ τη μαύρη θλίψη βγάζω

Σπόρους προκλήσεων γεμάτων Ανθρωπιάς
αγρύπνιες παρακλήσεων δίχως κακομοιριά

έλξεις φιλότητος -κι εν γένει Έρωτος, σαφώς-
αδιάκοπ’ αραδιάζω
χωρίς από μαράζι ούτ’ ένα τόσο ίχνος πια να βάζω
όταν η απάντηση που παίρνω είν’
ένα μαύρο «Απουσιάζω«
μήτε όμως και τους άλλους στην οδύνη να βουλιάζω
κείνους που ένα
«Ναι!» μου λένε
δίχως πολλές φορές να ξέρουνε τι θένε,
μα τουναντίον από πόνο θλίψη και καημό
με αγάπη τους αδειάζω


Κι έτσι ολοένα μέσα στην πράξη ωριμάζω
μέσα στη
δράση ευ-δοκιμώ και άνθη βγάζω
γέφυρα γέγονα μες στα γκρεμνά στις καταιγίδες
τους συνανθρώπους μου να προστατεύω απ’
τις παγίδες
τα εσώψυχά μου τα κουσούρια βρήκα τον τρόπο και κατασιγάζω
τα εντός μου δόλια τέρατα γέγονα πλέον ικανός τέλεια να δαμάζω
– τον μόνο τρόπο δηλαδή που εγγυάται νίκη εωθινή και όχι
ΜΑΣΚΑΡΑΤΑ να κοιμάται
νίκη μαθές τους πύρρειους θρίαμβους ούτε που ξέρει να θυμάται

Και όλα ετούτα πετυχαίνω δίχως ούτε γι’ αστείο να καγχάζω
χωρίς να κοκορεύομαι τίποτα το ιδιαίτερο να παρουσιάζω
-απλώς και μόνο ματαιόδοξα θέλοντας να εντυπωσιάζω-
και βέβαια χωρίς κανέναν στο ελάχιστο να εξουσιάζω
αφού το μόνο εγώ που θέλω είν’ την
ουσία διαρκώς να πλησιάζω
αυτήν που ανέκαθεν με τρέλαινε στα μάτια να κοιτάζω
και αποζητούσα να την βρω στην αγκαλιά της μέσα να κουρνιάζω
την ίδια αυτήν που όλοι μας ποθούμε -πράγμα που πλέον
ούτε που το κουβεντιάζω-

μα υστερικά την κυνηγούμε οπότε διαρκώς την απωθούμε
κι εν συνεχεία τη μισούμε καθώς το ίδιο τον εαυτό αντιπαθούμε
μόνο και μόνο ώστε να μπορούμε ασύστολα να απορούμε
τι διάολο είναι αυτό που φταίει και τη ζωούλα μας την κατακαίει
κι απαρηγόρητες Μανιάτισσες ανόητες για θάνατο που
δεν μας βρήκε
με ολοφυρμούς με κοπετούς στην πιο καλή των περιπτώσεων μοιρολογάμε
έτσι καθώς ο σ-ατανάς μέσα μας σαν το νοικοκύρη μπήκε
ώστε το θάνατο εν τέλει οι ίδιοι επάνω μας τονε τραβάμε

Το υπέροχο βίντεο που ακολουθεί, το ανακάλυψα χάρη στη φίλη mi_metrelaineis. Μαζί με τις ευχαριστίες μου, της αφιερώνω ιδιαίτερα, εκτός από αυτό, και το δεύτερο βίντεο με τους Enigma που έχω συμπεριλάβει σε αυτή την ανάρτηση.


Κι όταν είναι αμοιβαία τα αισθήματα μωρό μου
ήγουν στην άτολμη απραξία εξαντλώ τον εαυτό μου,
πάλι το ίδιο -ή, έστω, εμπλουτισμένο- μοιρολόι τραγουδάμε
κάποια (μοιραία, μήπως;) δεκάτη ογδόη του Οκτώβρη….
με τα όργανα και τη φωνή που ως ά-τομα (;;;;!!!!????….)
οι ίδιοι προτιμάμε:


Κάποιες στιγμές πιο φωτεινές,
που συλλογιόμαστε πως όλα είναι δικά μας
μα σαν να γλίστρησαν στο χθες
και ουδέποτε είν’ εδώ στο σήμερα στα δάχτυλά μας,
ε τότενες πολύ σωστότερα έρχετ’ η απορία
– πολύ εγγύτερα, προσωρινά, είμαστε στην
ουσία:

Μα είν’ ελάχιστη η απόσταση απ’ το προσωρινά ώς το παντοτινά!
Σχεδόν ανύπαρκτη
(λέω «σχεδόν» αντί για «κυριολεκτικά»,
μη για τρελό πάλι με πείτε)!
Σας το υπογράφω
, τώρα που το ‘φερε η κουβέντα εδωνά!
Απ’ τη ζωή την πείρα το μυαλό και την καρδιά μου
είναι όλα ετούτα που σας γράφω
– δεν είμαι πίθηκος και δε μου αρέσει τίποτε ν’ αντιγράφω!

Εκεί στο βάθος Είμαι Εγώ
ολόρθος σε προσμένει ο
που κάνει το
Θαύμα μπορετό
όρθρος που ανασταίνει

Οι δρόμοι όλοι του ντουνιά
σ’ εμέναν οδηγούνε
δοκιμασμένη απανεμιά
κι ας οι καιροί λυσσούνε


Εκεί στο βάθος κρύπτεται
Φύσις Πεφιλημένη
στο Φως του Ήλιου απλώνεται
Αμάλθεια Ευλογημένη

Εκεί στο βάθος το Παιδί
που μοιάζει με λωλάδι
μοσχοβολεί το γιασεμί
χάνεται
το σκοτάδι

Εκεί στο βάθος του μυαλού
στέκεις φυλακισμένη
Παρθένα Κόρη του Γιαλού
Μήτρα χαροκαμένη

Εκεί μακριά στη Σάντα Φε
τη Σκάλα
ανέβα αδελφέ
μην πίνεις πια πικρό καφέ
κάψε τους κάφρους της Χουαρέζ!

Εκεί στο βάθος το Φιλί
γνήσια Καρδιά σε καρτερεί
που σκίζει σα νυστέρι
τον Κόσμο της Ζωής θα φέρει

Τι λείπει σε όσα μέχρι εδωπέρα είπα, εκτός από τη λύπη;
Γιατ’ είναι αλήθεια όσο και αν αλλόκοτο φαντάζει, πως κάτι λείπει!
Είναι το κλου είνα’ η ΜΑΓΕΙΑ είνα’ η ευ-φορία η ΕΥΤΥΧΙΑ
που δε σ’ αφήνει ούτε λεπτό άπαξ και πιάσεις τον σωστό
ευλογημένο τον Σκοπό – μέσα σ’ αυτόν εσύ κι εγώ
μέσα σε Αυτόν όλο το σύμπαν που δε σηκώνει είπα και ξείπα
που κάνει μια χαψιά
τις ΗΠΑ και όλα τα παράσιτα τα δίχως τσίπα
μέσα σε Αυτόν υπάρχουμε γεννιόμαστε για να Τον πάθουμε!

Και κάτι για όσους τυχόν ξεχνούν
και γεγονότα και
Αριθμούς
Βουνά
ταξίδια του Βυθού
Γεννήσεις πλοία του σκοτωμού
Μάγισσες του μεσημεριού
τα λόγια που οι ίδιοι είπαν μόλις χθες
τα βέλη που έριξαν χωρίς να φταις

το τέσσερα και το δεκάξι
τη Νύχτα που έχει πια Χαράξει
τ
α δυο αφτιά που φλέβισαν
τα δύο μάτια που έπρηξαν
τα δάκρυα και οι οθόνες
τους
Άνθρωπους και τους τελώνες
τους Δρόμους που έγιναν χελώνες
τους Κρόνους και την
Άγια Πέτρα
του Έρωτος την Άτρωτη Φαρέτρα

Κι από κοντά
κι από μακριά
κι από έξω
κι από μέσα
-αρκεί να έχεις λίγη μπέσα-

μονάχα με το Ολότροπο
του Κόσμου το Τραγούδι
παύει να κλώθει η Άτροπος
Ανθίζει το Λουλούδι
– λαγχάνει ο Λίθος
Πράσιν’ Ωραίο Χνούδι


Λοιπόν, για όσες και όσους φίλους ενδιαφέρονται, έχουμε και λέμε:
Σήμερα Παρασκευή, βρισκόμαστε έξω από το Ινστιτούτο Θερβάντες, οδός Μητροπόλεως 23, και ώρα 7.30, για την παράσταση «Cafe Cantante» (η οποία αρχίζει στις 8.00).
Μεθαύριο Κυριακή και την επόμενη Δευτέρα, βρισκόμαστε στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, οδός Φωκίωνος Νέγρη 42, το αργότερο μέχρι τις 9.10 μ.μ., για το τρίπτυχο πάνω στα έργα του Σάμουελ Μπέκετ.
Από την Τρίτη και μετά, το θέατρο των συναντήσεών μας μεταφέρεται για περίπου τρεις εβδομάδες στην Κρήτη (προσφέρεται και για μπάνια, τώρα πια), και βλέπουμε πάλι.
Όποια και όποιος ενδιαφέρεται για κοινή «έφοδο» στις αθηναϊκές παραστάσεις των τριών αυτών ημερών, μπορεί να μου τηλεφωνεί για συνεννόηση στο 6970.398.445.
Για τη σημερινή παράσταση στο Ινστιτούτο Θερβάντες, μου είναι εύκολο να βγάλω εισιτήρια για όποιον θέλει (κοστίζουν 15 ευρώ), αρκεί να μου το πει εγκαίρως.
Εννοείται πως εγώ θα είμαι διαθέσιμος και τις τρεις μέρες, αν όμως δεν υπάρξει ανταπόκριση από κανέναν, δεν πρόκειται να πηγαίνω ούτε εγώ, διότι ο χρόνος μου είναι πολύτιμος.

Δύο πολιτιστικές εκδηλώσεις που έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον

Ιουνίου 11, 2010

Η πρώτη γίνεται εδώ, στην Ιεράπετρα, σήμερα Παρασκευή και μεθαύριο Κυριακή, στις εννέα το βράδυ, στη συνεδριακή αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη».
Πρόκειται για την παράσταση που δίνει η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Μικρασιατών Ιεράπετρας, με το έργο του Παρασκευά Συριανόγλου «Η δύση της Ανατολής».
Ο υποφαινόμενος θα πάει να την δει σήμερα Παρασκευή, διότι, αν μη τι άλλο, θέλει να γνωρίσει μερικούς από τους συμπατριώτες του Ιεραπετρίτες.
Τράβηξε και ένα βίντεο με την αφίσα της θεατρικής ομάδας, το οποίο αναγγέλλει την παράσταση με σαφώς καλύτερο τρόπο, τουλάχιστον από άποψη αισθητικής.

Αλλά η ψυχαγωγία στην Ιεράπετρα δεν σταματά ποτέ. Απόψε, π.χ., στο μπαρ Artica και ώρα 22:30, υπάρχει βραδιά ροκ μουσικής με τους Arrapao midnight και ελεύθερη είσοδο.
Να δούμε τι θα πρωτοπρολάβουμε!…

Η δεύτερη εκδήλωση γίνεται την Κυριακή στην Αθήνα, και είναι η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της Ρίκης Ματαλλιωτάκη, που έχει τον τίτλο «Στων μελτεμιών τις ράχες». Θα λάβει χώρα την Κυριακή στην Αθήνα, στις 19:30, στο ισόγειο του Booze Cooperativa (Κολοκοτρώνη 57).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Μαρία Τζιρίτα (συγγραφέας) και Λίτσα Πατεράκη (ποιήτρια, συγγραφέας).
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει ο ηθοποιός Γιώργος Γιαννόπουλος.
Θα υπάρχει και μουσική συντροφιά με κιθάρα, από τον Μανώλη Παπαγεωργίου.

Ειδικά αυτή η παρουσίαση, αποτελεί μία πρώτης τάξεως ευκαιρία -για όσους από τους φίλους ιστολόγους έχουν τη δυνατότητα- να γνωριστούμε έξω απ’ τις οθόνες, ως άνθρωποι με σάρκα και οστά, και να γίνει μία πρώτη συζήτηση μεταξύ εκείνων οι οποίοι προσβλέπουν στη μεγάλη «αγκαλιά» του Ευρύνοου.