Posts Tagged ‘κοινωνικά ζητήματα’

Λίγες σκέψεις, με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

Ιουλίου 19, 2010

«Άνανδρη»! Μα τι λέω;! Ποιον ανδρισμό, ποιο φιλότιμο, ποιαν ανθρωπιά να περιμένουμε πως πρέπει να διαθέτουν οι υπάνθρωποι που έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις-κλειδιά της κοινωνίας μας -αλλά και όλων των κοινωνιών του κόσμου-, αυτοί οι ίδιοι που δίνουν τις εντολές για το καθάρισμα οποιουδήποτε τους μπαίνει στο μάτι;

«Κοινωνίας μας»! Μα τι λέω πάλι;! Είναι αυτό το τερατώδες έκτρωμα κοινωνία;; Αστεία πράγματα!! Αυτό, είναι κατά πολύ χειρότερο κι απ’ τη χειρότερη ζούγκλα! Διότι ακόμα και στις ζούγκλες ισχύουν και λειτουργούν κάποιοι απαράβατοι κανόνες οι οποίοι προάγουν και βελτιώνουν τη ζωή, ενώ στο κωλοχανείο που ζούμε εμείς δεν λειτουργεί απολύτως τίποτε, παρά μόνον ο κανόνας των αρχαιόθεν ορκισμένων εχθρών της Ζωής!
Και, για το γεγονός ότι αυτή η «κοινωνία» εξακολουθεί να επιβιώνει και να θριαμβεύει, είμαστε όλοι ανεξαιρέτως συνυπεύθυνοι, άλλος λίγότερο και άλλος περισσότερο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ, ΚΙ ΟΣΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ, ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΟΛΟΕΝΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΑΥΡΙΟ-ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΙ ΕΜΑΣ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ -ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΟ, ΦΥΣΙΚΑ- ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ;;

Ένας παλιός μου γείτονας, με τον οποίο μιλούσα χθες το βράδυ, μου είπε ότι το στρατόπεδο του Συκουρίου Λάρισας, απ’ το οποίο η «επαναστατική» οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε κλέψει πολεμικό υλικό, ήταν ένα ξέφραγο αμπέλι ήδη από τα χρόνια της χούντας. Κι εγώ, τότε, παρατήρησα: «Μα δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα ένα ξέφραγο αμπέλι;» Ανοιχτά σύνορα, «ανοιχτές κοινωνίες», υπηκοότητες στις στρατιές των κάθε λογής αλλοδαπών, «δημοκρατίες» και «ανθρώπινα δικαιώματα», ιδού οι αμέτρητες κερκόπορτες, απ’ τις οποίες εισρέουν ανεμπόδιστα τα «φτηνά εργατικά χέρια» των πληρωμένων δολοφόνων (στους οποίους παρέχουμε και δωρεάν μια στοιχειώδη ελληνική παιδεία, ώστε να μπορούν να εξαπατούν πιο εύκολα τα θύματά τους), των εμπρηστών για τις προβοκάτσιες σαν αυτή που έγινε στην εβραϊκή συναγωγή των Χανίων και για την πυρπόληση ολόκληρης της Ελλάδας (θυμάστε τι έγινε πριν από τρία χρόνια, και πόσοι συνάνθρωποί μας κάηκαν σαν λαμπάδες;), αλλά και τα ναρκωτικά που θερίζουν τη νεολαία μας σ’ αυτόν τον ατελείωτο ακήρυκτο πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει, και πάει λέγοντας…

«Μα έχουμε δημοκρατία, το τελειότερο πολίτευμα, και αυτά τα φαινόμενα είναι απλώς μερικές δευτερεύουσες αδυναμίες της!» Να τη χαιρόμαστε τη δημοκρατία μας, να χαιρόμαστε και την τιμή που εμείς οι Έλληνες απολαμβάνουμε, ως οι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες του πολιτεύματος αυτού, χάρη στο οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη χαίρονται τα «αγαθά» της «ελευθερίας», του «σεβασμού των δικαιωμάτων τους» και δε συμμαζεύεται (προσωπικά, φρονώ ότι στην πραγματικότητα ετούτο το «τελειότερο πολίτευμα» κάθε άλλο παρά ελληνικής εμπνεύσεως είναι, αλλ’ αυτό αποτελεί αλλουνού αναγνώσματος αναβαλλόμενο…)!

Κι ένα νεαρό αγόρι, με το οποίο γνωρίστηκα και συνομίλησα χθες, μου εκθείαζε τη δημοκρατικότητα του διαδικτύου. Ναι, έχει δημοκρατικότητα το διαδίκτυο, αλλά δημιουργήθηκε τόσο δημοκρατικό, αποκλειστικά και μόνο προκειμένου «να βγαίνουν όλα τα σαλιγκάρια απ’ τις τρύπες τους και ν’ αποκαλύπτονται οι σκέψεις και τα σχέδιά τους», ώστε να γίνει ευκολότερο το σατανικό έργο των εχθρών της ανθρωπότητας. Κι όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό κι επιμένουμε να μη συντονιζόμαστε, αλλά να κάνουμε ο καθένας μας το κομμάτι του μέσω του διαδικτύου, είμαστε χαμένοι από χέρι! Αυτά, για να μη βαυκαλιζόμαστε ότι τα χιλιάδες αγνά «λουλούδια» που ανθίζουν στο διαδίκτυο μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή στην «κοινωνία» λειτουργώντας κατά μόνας, αλλά και, πέρα απ’ το διαδίκτυο, ότι μπορεί να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα όσο εμείς δεν δημιουργούμε άλλου είδους κοινωνικούς πυρήνες.

Παραθέτω και τον σύνδεσμο από τη σχετική ανάρτηση της Ολυμπίας, επειδή την θεωρώ πολύ καλή και αποκαλυπτική, αλλά κι επειδή ακολουθείται από εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια.

Υστερόγραφο: Αποφάσισα να βάλω τα συγκεκριμένα χρώματα σ’ ετούτη την ανάρτηση, επειδή τα μαύρα δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα.

Advertisements

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ… ΜΙΑ ΖΩΗ… ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Ιουνίου 29, 2010

…ΚΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΘΕΟΙ!
Μ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ,
ΤΑ ΧΕΣΜΕΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ…
ΜΙΑ ΖΩΗ
ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
ΩΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
-ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ; ΤΡΩΓΕΤΑΙ;-

ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΑΜΕ
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ

ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΕΣΑΕΙ
ΣΤΟΥ ΗΣΑΪΑ ΕΝΑ ΡΟΓΧΩΔΗ ΧΟΡΟ ΣΥΡΜΕΝΟΙ!

ΚΑΠΟΥ-ΚΑΠΟΥ,
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΛΩΠΟΔΥΤΕΣ,
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΩΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ!

ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ,
ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΟΥΜΕ
ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΥΒΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ,
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΑΠ’ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ!

ΚΑΙ ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ
ΔΕΝ ΚΑΘΙΣΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ
ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΩΣΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ Ν’ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ,
ΜΟΡΦΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΞΩ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΒΛΑΣΤΗΜΟΥΜΕ,
ΚΑΘΟΣΟΝ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ «ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ»
ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ ΜΑΣ ΗΓΕΤΕΣ!

…ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ
ΜΑΣ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ
ΜΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ
ΜΑΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ Ο,ΤΙ ΖΩΤΙΚΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ
ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ
ΠΟΥ ΓΑΙΑ ΘΕΑ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ

ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ…
ΝΑ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

…ΕΝΩ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΞΥΠΝΗΤΟ, ΟΠΟΤΕ:
ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΟΡΝΕΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
ΑΠΟΚΤΗΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΤΕΡΑΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ
ΑΓΕΛΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΡΠΕΤΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΑΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΚΑΤΑΤΡΩΓΟΥΝ ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΡΑΚΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΡΕΦΕΙ

ΚΙ ΟΛΟΕΝΑ ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΜΕ:
«ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ, ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙΣ!»
ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΑΠΟΡΟΥΜΕ:
«ΜΑ ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΚΟΠΟΙ;»,
ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ
ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΜΠΑΛΛΟΥΣ!!



Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία
εν αφθονία μου παρέχεις
στέγη, τροφή και προστασία
Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία

Ω τα παιδιά αυτού του κόσμου
Χλωμά τρελά και κουρασμένα
παίρνουν το δρόμο για τη μητέρα
κι εγώ ξαναγυρνώ σ’ εσένα

Μετά τη συγκέντρωση που είχε γίνει μπροστά από το δημαρχείο της Ιεράπετρας κατά την απεργία της 5ης Μαΐου, έγινε και πορεία, την οποία ακολούθησα κι εγώ. Περπατούσα μόνος, άγνωστος ανάμεσα σε όλους τους άλλους διαδηλωτές, και μερικές φορές, ακούγοντας κάποιο σύνθημα που λεγόταν απ’ την «ντουντούκα» στην κεφαλή της πορείας, μου ερχόταν «έμπνευση», άλλαζα μια-δυο λέξεις δίνοντάς του διαφορετικό περιεχόμενο και, μόλις έπεφτε λίγη ησυχία, το φώναζα μία φορά.
Παραθέτω εδώ αυτά τα συνθήματα που «διασκεύασα», γράφοντας πρώτα το αρχικό και από κάτω τη δική μου «διασκευή», με γαλάζιο χρώμα στα γράμματα. Νομίζω πως έχει ενδιαφέρον.

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ!

ΕΜΠΡΟΣ, ΛΑΕ, ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΤΗΣ ΚΑΙ ΒΙΟΠΑΛΗ!

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ «Δεν Νοώ Τι»!

ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ Η ΛΥΣΗ!
ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ!

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟ!
Κι εγώ, προσέθεσα το εξής:
ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΟΚ!

ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ!
ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΡΟΤΙΔΑ!

Και ύστερα, όταν πήγα στο ξενοδοχείο όπου έμενα, σκέφτηκα ετούτα εδώ:
Γιατί κανένας άλλος από τους περίπου διακόσιους διαδηλωτές δεν έβγαλε ούτε ένα διαφορετικό σύνθημα, ούτε μία παραλλαγή πάνω σ’ εκείνα που ακούστηκαν απ’ την ντουντούκα;
Βρείτε την απάντηση μόνοι σας.
Εγώ θα σας πω μόνο, πληροφοριακά, ότι όλοι οι συμμετέχοντες στην πορεία κουβέντιαζαν διαρκώς μεταξύ τους, λες και είχαν χρόνια να ιδωθούν κι έπρεπε όλα να τα πουν εκείνη την ώρα, ενώ εγώ ήμουν (εξωτερικά) μόνος και σποραδικά, μονάχα, αντήλλασσα λίγα φιλικά λόγια με τους άγνωστους σ’ εμένα συνδιαδηλωτές.
Και κάτι άλλο: Ενώ είχα συνεχώς το μυαλό μου σ’ Εσένα, το είχα συγχρόνως ελεύθερο και ενδιαφερόμενο για ό,τι συνέβαινε στην πορεία.

Απεργούν τα χέρια μας
εφημερεύουνε τα σάπια τα μαχαίρια μας.
Απεργούνε τα μυαλά μας
θεριεύουνε τα εμπόδιά μας

Να βάζουμε εμπόδια μπροστά μας
αυτό είναι τ’ αγαπημένο άθλημά μας.
Κοτρώνες άχρηστες παντού στο πέρασμά μας
για επίδειξη να ‘χουμε ύστερα τα δεινά μας

Επίδειξη απόδειξη φθοράς και αγγαρεία
οινόποση κατάνυξη φορά στην αφασία
αντίσταση εξέγερση έρημος απραξία
υπόδειξη απώθηση προβλήματ’ απορία

Προβλήματα ένα σωρό – Προβλήματα ένα σωρό
μαθήματα ποτέ, θαρρώ
μαθήματα ποτέ, θαρρώ

Ο καθένας από μας, μια βιομηχανία παραγωγής προβλημάτων
για ιδία κατανάλωση κι εξαγωγή, προς άγραν νέων πτωμάτων

Εισαγωγέας το λοιπόν εγίνηκα κι εγώ
αλλότριων προβλημάτων
άδειο σακί με βλέπουνε να το γεμίσουνε ποθούν
με χάρτη των αποπάτων

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια
-μάτσο μου δοθήκαν οι ευκαιρίες
μάτσο και οι κλοτσιές μου στις σταδιοδρομίες-
πάντα μας νοιάζοναι τα «φιλικά» τελώνια!

Πριν από χρόνια -τριάντα ήταν κι αυτά, κοντά!- με είπε κάποιος νεκροθάφτη, για να μ’ ευχαριστήσει, προφανώς (τι μου θυμίζει, απ’ του Ιούνη ετούτου τις μέρες, τι μου θυμίζει, από της Κρήτης ετούτες τις ξέρες!…), επειδή μονάχα εγώ στην «πιάτσα» της τότε δουλειάς μου, εκτός του ότι έδινα τις υψηλότερες αμοιβές στους συνεργάτες μου, τους ασφάλιζα κιόλας για την περίπτωση που πάθαιναν ατύχημα εν ώρα εργασίας.
Και κάποιο απ’ τα «μεγάλα αφεντικά» στη δουλειά εκείνο τον καιρό, μου τηλεφώνησε μιαν αποφράδα μέρα για να μου πει ετούτα εδώ τα λόγια: «Θανάση, ο αλήτης σου δεν ήρθε!»
Μόνο που αυτός ο «αλήτης μου» -καθώς δεν απεργούσε- είχε πέσει με το μηχανάκι και είχε σπάσει το κεφάλι του πηγαίνοντας σ’ ετούτο το αφεντικό, ν’ αρχίσει τη δουλειά του.
Ευτυχώς, έγινε καλά -να ζήσεις σαν τα ψηλά τα όρη του Μωριά, ρε Γιώργη μου!- και αποζημιώθηκε χάρη στην ασφάλιση που είχα φροντίσει να κάνω για τα παιδιά με τα οποία συνεργαζόμουν. – Βλέπετε, ουδέποτε στη ζωή μου υπήρξα «μπαχαλάκιας» – και γι’ αυτό, προφανώς, δεν έβγαλα ποτέ μου λεφτά.
Και μιαν άλλη φορά, που ήμουν μαζί με την πρώην σύζυγό μου, το ίδιο αυτό αφεντικό με φιλοδώρησε πάλι με μια παρόμοια προσβολή, και είδα τη σύζυγό μου ν’ αγριεύει αμέσως και να είναι έτοιμη να του ορμήσει. Αργότερα, όταν πήγαμε στο σπίτι, μου είπε: «Μου ήρθε ν’ αρπάξω το ταμπλό που υπήρχε δίπλα και να του το φορέσω κολάρο!» Ήταν ακόμα η εποχή που η ευλογημένη θερμοκοιτίδα μου δεν απεργούσε ως άνθρωπος.

Και να που τώρα βρέθηκα να είμαι νεκροθάφτης προβλημάτων!
Ένα-ένα, ρε παιδιά! Μη σπρώχνεστε, όλα θα πάρετε!
Στη σειρά, για χάρη σας, ανοίγω εγώ τους λάκκους!
Ολημερίς κι ολονυχτίς με την αξίνα της ζωής μου σκάβω
και κανένα σας δε θ’ αφήσω παραπονεμένο!
Μονάχα επιτρέψτε μου Ανάσα μια να πάρω ο καημένος,
και μην ανησυχείτε,

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ ΠΟΤΕ ΕΓΩ!

Έλα να γίνουμε ο ένας του άλλου σκαλοπάτι!!….

Ιουνίου 20, 2010

….Επισήμως και πανηγυρικώς!!

Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή
καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει

Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί


_ _ _ _ X V I_ _ _ _

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο
Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν
Αεροβάτες
Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας
Ένας Θεός το ξέρει.

Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη
Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται
Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη
Που όλο παρακαλείς
Κι όλο δεν κατεβαίνει
Χρόνια και χρόνια
Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

Κι όμως του πόθου τ’ όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
Τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες
Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
Δώσε το χέρι σου θα πάμε πριν η Αυγή
Την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.

Δώσε το χέρι σου – πριν συναχτούν πουλιά
Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
Πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

Οδυσσέας Ελύτης, Ήλιος ο Πρώτος

Και ολίγη γκρίνια, να παρασκευάσουμε σαλάτα
Αρχίζω ν’ αμφιβάλλω πολύ έντονα, τούτες τις τελευταίες μέρες, για το εάν έχουμε νοιώσει ακόμα κι εμείς, οι ευαίσθητοι και καλλιεργημένοι διαδικτυακοί φίλοι, τι σίδερο τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά χρειάζονται για να χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε. Θέλουμε να οικοδομήσουμε κάτι σπουδαίο, και το αντιμετωπίζουμε σαν να είναι ένα απλό παιχνιδάκι – που μπορεί, ναι, στο χέρι μας είναι να γίνει παιχνιδάκι, μόνο που για να συμβεί αυτό, πρέπει εμείς να γίνουμε πρωτομάστορες, ενώ τώρα είμαστε κάτι ελάχιστα πιο πάνω από παραγιοί.
Ή, αν μου επιτρέπετε να το διατυπώσω ακόμα πιο σκληρά -δηλαδή, ακόμα πιο αληθινά-, αρχίζω να σκέφτομαι μήπως πρέπει να μας λιθοβολούν αυτοί που μας φωνάζουν αεροβάτες…
Είναι που βλέπω, βλέπετε, και κάτι πράματα αδιανόητα, που να μην πιστεύω στα μάτια μου, αφού είν’ ετούτα πράματα καμωμένα από εμάς τους ίδιους, που «ποιητές» δηλώνουμε -μάλιστα, «ποιητές της ζωής», ενίοτε-, «νοήμονες τρελοί», «πολιτισμένοι», «αγωνιστές», ακόμα και «Άνθρωποι».
Είναι που βλέπω, βλέπετε, σε τίποτε εμείς να μη διαφέρουμε κατά βάθος απ’ τους χαλαστές – ενίοτε, μάλιστα, τους χαλαστές της ζωής, τους απροσμέτρητους παράφρονες που μόνον η στάχτη κι η πούλβερη ικανοποιεί, τους παχύδερμους ανάλγητους και τους ανθρωποφάγους, ακόμ’-ακόμα κι απ’ τους σκορπιούς και τις ύαινες…
Είναι που βλέπω, βλέπετε, ανθρώπους ώριμους -αλλά μόνο ως προς την ηλικία, δυστυχώς…- να μην τους καίγεται καρφάκι για τη ζημιά που ενδέχεται να προκαλέσουν σε πολύ νεώτερα από αυτούς άτομα με την -παντελώς αδικαιολόγητη- εξουσιαστική επιρροή που τους ασκούν, και το μόνο που τους ενδιαφέρει να είναι, μην τυχόν χάσουν -οποία βλακεία!…- την «αυλή» που έχουν καταφέρει να σχηματίσουν ολόγυρά τους, από την οποία πορίζονται δόξα -…βλακεία εις το τετράγωνον!!…- και πελατεία -…εις τον κύβον!!!…
Κι έτσι, καταλήγουμε να γίνουμε μία σαλάτα βλακείας! Ίσως η μεγαλύτερη σαλάτα βλακείας στον κόσμο!

Έλα να γίνουμε ο ένας του άλλου σκαλοπάτι!
Αυτό ακριβώς κάνουν οι σοφές μέλισσες για να χτίζουν
τις εξαγωνικές κηρήθρες τους. Επίσης, το κάνουν όταν τα σμάρια τους εισέρχονται στη νέα μόνιμη κατοικία τους, αλλά και
για να ξαναμπούν στην κυψέλη τους, όταν καμμιά φορά συμβαίνει
να πέσουν ξαφνικά μπροστά της πολλές μέλισσες μαζί.

Εμείς οι «νοήμονες», εμείς οι «εξελιγμένοι», εμείς οι «πολιτισμένοι» κάνουμε το ακριβώς αντίθετο!…
Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων κατά τις οποίες κάποιος συνάνθρωπός μας θα επιχειρήσει να «αρπαχτεί» επάνω μας, στην προσπάθειά του να γλυτώσει από μια πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία ευρίσκεται, εμείς, για να τον… βοηθήσουμε, του δίνουμε μια περιποιημένη κλοτσιά.
Μάλιστα, έχουμε «εξελίξει» σε θαυμαστό σημείο αυτό το αγαπημένο μας άθλημα -σαν «εξελιγμένα» άτομα που είμαστε-, και δεν καθόμαστε να περιμένουμε πότε θα βρεθεί κανένας άτυχος ν’ αρπαχτεί από πάνω μας, ώστε να ρίξουμε την κλοτσιά και να την καταφχαριστηθούμε: βρίσκουμε μόνοι μας, πανεύκολα -και με το ατιμώρητο, βέβαια-, κάποιον που θεωρούμε κατάλληλο πετσί για να κλοτσήσουμε, και του την ανάβουμε! Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σιτίζουμε και το ερείπιο τύπου Ρικομέξ που σχεδόν όλοι μας ευλαβικά περιποιούμαστε εντός μας, γιγαντώνοντάς το και θάβοντας ολοένα και περισσότερο τους εαυτούς μας κάτω απ’ αυτό! Είναι ετούτη, ξέρετε, μία αρχαιόθεν δοκιμασμένη συνταγή, η οποία φέρνει πάντοτε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα!


Το ποιηματάκι που ακολουθεί, θα πρέπει να το διαβάσετε από κάτω προς τα πάνω, δηλαδή να αρχίσετε από το τελευταίο (έκτο) εντός πλαισίου δίστιχο (και ουδόλως δύστυχο, εννοείται!…) και να συνεχίσετε προς τα πάνω. Μόλις το κάνετε, θα έχετε καταλάβει και το γιατί του έδωσα αυτή την αντίστροφη διάταξη.

Ξ Υ Π Ν Α Α Α Α ! ! ! !

Έλα να γίνουμε ο ένας του άλλου σκαλοπάτι,
της πεμπτουσίας του βίου μας να πιούμε το κανάτι!

Έλα να κλείσουμε ο ένας στον άλλονε το μάτι,
στα ουράνια να πάμ’ εκεί ψηλά που ζουν οι αθανάτοι!

Αδύνατον να καταλάβω γιατί με έχεις άχτι!…
Α! Σίγουρα, από ένα μάταιο μωρόδοξο γινάτι!

Έλα να γίνουμε ο ένας του άλλου σκαλοπάτι,
αντί να βγάζουμε ο ένας του αλλουνού το μάτι!

Έλα να καθαρίσουμε της ζήσης μας το μονοπάτι
αν θες να μη σαπίσουμε στον τόπο εδώ αμανάτι!

Μη λυπηθείς τα κούτσουρα!
Διότι τα κούτσουρα, απ’ όπου κι αν προέρχονται, ακόμα κι από εσένα τον ίδιο, είναι για να καίγονται!

Μη φτάσεις ώς τη στάχτη!
Μην προκαλέσεις καταστροφή! Εάν το κάνεις, θα γίνεις κι εσύ, ολόκληρος, ένα αποκαΐδι!




Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡ’ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ
ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ: ΑΠΟ ΜΑΣ Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ!


Ένα απέριττο ξημέρωμα, που ωστόσο τα είχε -σχεδόν- όλα!

Ιουνίου 11, 2010

Από το υπέροχο ξημέρωμα ετούτης της μέρας, κιόλας, η ψυχική μου κατάσταση ήταν θαυμάσια – κι ας έλειπε, για λίγο ακόμη, κάτι εξόχως σημαντικό… Ανάλογης διαθέσεως αναρτήσεις σκεφτόμουν να κάνω, λοιπόν.
Ήρθαν όμως τρία γεγονότα, σαν να ήταν σταλμένα για να χαλάσουν τη γενική μου ευφορία.

Το πρώτο, μου αποκάλυπτε την αληθινή, και απαίσια, κατάσταση ενός καλού παιδιού, το οποίο είναι ένα από τα πρώτα που γνώρισα εδώ. Πρόκειται για ένα παλληκάρι που, ενώ κανονικά έπρεπε να τελειώνει τώρα την τρίτη λυκείου, την επόμενη σχολική χρονιά θα πάει στην… πρώτη! Και, μόλις πήρα από τον ίδιο σήμερα αυτές τις πληροφορίες, ξαναήρθαν αμέσως στο νου μου οι ζοφερές εικόνες που αντίκρυσα απ’ τον Απρίλιο, κιόλας, σε κάποιους χώρους εδώ, με ό,τι αυτές φανερώνουν πανηγυρικά για τα απίστευτα χάλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος, για τις ασυγχώρητες παραλείψεις των υπευθύνων του «ελληνικού» Υπουργείου «Παιδείας»…
Και μου έφεραν αυτές οι πληροφορίες, εν συνεχεία, στο νου ένα άλλο παιδί της δευτέρας λυκείου που επίσης έχω γνωρίσει εδώ από τον Απρίλιο, το οποίο υποτίθεται ότι έχει γλυτώσει από αυτά τα καταστρεπτικά μονοπάτια – μόνο που έχει μπλεχτεί σε άλλα, και μάλιστα κάτω από την άγρυπνη επιτήρηση των μορφωμένων γονέων του!
Έτσι έχουν δυστυχώς, καλέ Εσύ, Εσύ, τα πράγματα με τα δύο πρώτα «παιδιά» μας. Ευτυχώς που μετά από αυτά προστέθηκαν δεκάδες άλλα. Δεν μπορεί να έχουν όλα κι από ένα ανάλογο βαρίδι να τα παγιδεύει και να τα βουλιάζει!
Κι εν συνεχεία, μόλις ήρθα το μεσημέρι στο ίντερνετ καφέ, ανακάλυψα «τυχαία» μερικές ανατριχιαστικές πληροφορίες για τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν, όταν οι μαθητές των γυμνασίων και λυκείων κάνουν καταλήψεις, με το πρόσχημα του αγώνα για μία καλύτερη εκπαίδευση…
Όλα αυτά, εννοείται, μέλλουν να αποτελέσουν αντικείμενο ξεχωριστών αναρτήσεων, οι οποίες θα γίνουν εν ευθέτω χρόνω.

Το δεύτερο πράγμα που προσπάθησε να μου χαλάσει τη διάθεση, ήταν η διαπίστωσή μου πως εξαφανίστηκαν για δεύτερη φορά οι εικόνες που έχω ανεβάσει στο «THE HOLY MEETING IN THE GOLDEN ISLAND OF THE ETERNAL SUN OF LIFE». Έγραψα αμέσως ένα σχετικό σχόλιο εκεί, και επιφυλάσσομαι…
Πάει καιρός, ήδη, που έχω επισημάνει την κακόβουλη κι εγκληματική δράση ορισμένων υπανθρώπων μέσω του διαδικτύου, έχω αποδυθεί σε έναν αγώνα για να περιοριστεί, τουλάχιστον, αυτή η απαράδεκτη και πολύ επικίνδυνη κατάσταση, και διαπιστώνω με οδύνη μου πως οι καλοί φίλοι συνιστολόγοι που έχουν λάβει γνώση παραμένουν αδρανείς, θαρρείς και είναι κάτι που δεν τους αφορά καθόλου, κάτι που αποκλείεται να πλήξει κάποια στιγμή τους ίδιους. Και συνεχίζουν, οι περισσότεροι από αυτούς, να δημοσιεύουν ωραιότατα λεξιγραφήματα (από προσωπικές τους εμπειρίες μέχρι ποιήματα και διηγήματα) ως άλλοι αυτοϊκανοποιούμενοι νάρκισσοι, ή να βυθίζονται ολοένα και περισσότερο σε αδιέξοδες έως ολέθριες ατομικές ομφαλοσκοπήσεις…
Εννοείται ότι κανέναν δεν θέλω να προσβάλω, αισθάνομαι όμως ότι δεν υπάρχει άλλη εποικοδομητική και αληθινά φιλική στάση, πέρα από τη στάση της καλοπροαίρετης αλήθειας – έστω και με τον κίνδυνο να έχω λάθος ή να υπερβάλλω σε σχέση με ορισμένους.

Το τρίτο συνέβη το απόγευμα, και αφορά τους μικρόψυχους κι αστείους χαρακτηρισμούς που έχουν σπεύσει να κάνουν μερικοί για το άτομό μου. Δεν πειράζει, ας είναι καλά, και ο χρόνος θα δείξει όλη την πραγματικότητα…

Μα δεν επρόκειτο, βέβαια, να άφηνα τα δυσάρεστα, πράγματι, αυτά γεγονότα να με κλονίσουν!
Ορίστε, λοιπόν, λίγα βίντεο που τράβηξα μόλις σήμερα στην Ιεράπετρα, έτσι, για να… σκάσει μονάχο του ό,τι θέλει να μας σκάσει!
Δυστυχώς, ένα βίντεο, που συμβαίνει να είναι και το καλύτερο, δεν μπορώ να το ανεβάσω τώρα, επειδή έχει υπερβεί τα δέκα λεπτά και η κυρία Youtube μας το απορρίπτει. Θα χρειαστεί να κάνουμε υπομονή για λίγες μέρες, έως ότου μπορέσω να το «πετσοκόψω» με ένα πρόγραμμα επεξεργασίας βίντεο, ώστε να τα ενσωματώσω σ’ ετούτην εδώ την ανάρτηση. Προς το παρόν βάζω αντί για αυτό -ώστε να είναι και τέσσερα…- ένα απογευματινό, με τον… κύριο «Καλημέρα!».




ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΙΩΝΙΩΣ –ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΩΣ– ΑΟΡΙΣΤΑ…

Ιουνίου 5, 2010

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ

Ακούσατε μια παράδοξη παράξενη ιστορία
για τον πατέρα με τη φυσαρμόνικα.

Τελάληδες, κοντραμπατζήδες και της μηχανής του Τσεβελέκου σπαήδες
όσοι του πατρός ζητάτε τη γνώση, ακαμάτηδες και διακοναρέοι,
ωραίοι νέοι και του δεκάξι Φαρισαίοι.
Της Σμύρνης με τη Γαλλική σχολή σπουδαίοι
όσοι ακούτε με παλιές παρέες, όλοι εσείς που θέλετε γνώση
του πατέρα την ιστορία, όσοι για πατρίδες νύχτες μιλάτε τόσοι ανθρώποι,
γυναίκες παιδιά μια ιστορία λυρική παλιά, για φυσαρμόνικα και κάποιο πατέρα
για νύχτα και μέρα ακούσατε την ιστορία στον αέρα.

Στην αρχή ήταν οι τρεις χαλύβδινοι αιώνες
στου Μπαρτζελιώτη με καρεκλάκι οι Παρθενώνες
και μετά ήρθε η θάλασσα και μεσόγειος νησιά,
ο δρόμος με τη βρύση πέτρινη παλιά, παλιώσαν όλα μέσα σε μια νυχτιά.
Γέρασε η Ελένη για μια νυχτιά και το ’23 ήτανε αυτό που λες 1910, αποκοτιά!
Πηγάδια υπόγεια ποταμοί, με του νέγρου το μωρό στη φυλακή
οι Αταμάνοι οι Κοζάκοι οι παλιοί.

Μετά δύο τροχοί αλέθαν σιτάρι βροχή
με τη σιδερολαβή του πυρπολητή Κανάρη, έλειπε η σιδερένια γροθιά.
Του πατέρα το σπίτι πάνω σε καρφιά, δεν έκλαψε, δεν έκλαψε,
του Πόντου Άρη καθώς φεύγαν τα πουλιά.
Χόρεψε, χόρεψε, χόρεψε μόνος για πρώτη φορά,
δε γύρισε δεν ήτανε πατέρας πια.

Ετούτο το ποίημα-γροθιά στο στομάχι ανήκει στον Μιχάλη Κατσαρό, και το αλίευσα στο ιστολόγιο του εξαίρετου Γιώργου Κεντρωτή.

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι δυνατός ξεκίνα πάλι

Θαρρώ πως είναι πια καιρός να βάλουμε στα κεφάλια και τις ψυχές μας μία στοιχειώδη τάξη, διότι περίσσεψαν η αταξία και η σύγχυση, ακόμα και μεταξύ των σπουδαιοτέρων εξ ημών, γεγονός το οποίο θα έχει καταστρεπτικότατες συνέπειες εάν δεν το αντιληφθούμε και δεν το καταστείλουμε στο διάβολο απ’ όπου προέρχεται το συντομότερο δυνατόν.
Θα χρειαστεί να διαθέσετε κάποιον παραπάνω χρόνο, να επιστρατεύσετε τις δυνάμεις και την αντοχή σας, διότι αυτή η ανάρτηση, σε μια στιγμή αμεριμνησίας και απερισκεψίας της, ξαπλώθηκε στην κλίνη του Προκρούστη και ξεχείλωσε πάρα πολύ, με αποτέλεσμα να γίνει ένα… μακρύ ζεϊμπέκικο.

Μας έφτασαν στο σημείο να μιλάμε για τον Επίκουρο απαξιωτικά,
όπως το έχουν κατορθώσει και για τους Κυνικούς,
όπως και για τον συκοφάντη,
όπως και για την αγαθότητα,
όπως και για τον έρωτα,
όπως ακριβώς και γι’ αμέτρητα ακόμη ανθρώπινα, αληθινά, ωραία και μέγιστα
–κι ελληνικά!– μπόρεσαν –λόγω του δικού μας λήθ-αργου– στη θέση τους να βάλουνε
τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Μεγάλα όμως είναι, ευτυχώς, μα μέγιστα ουδέποτε
– άρα η νίκη των ερπετών δεν θα έρθει ουδεπώποτε.
Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά,
αφού τα ψεύτικα είναι εξ ορισμού ασυγκρίτως πιο μικρά από τ’ αληθινά
– αφού τα ψεύτικα είναι ανύπαρκτα ενώ είναι υπαρκτά τ’ αληθινά;
Και πώς θα μπορέσει, λοιπόν, να σταθεί το διαβολικό οικοδόμημα
που ως μοναδικά θεμέλια και σκέλεθρά του έχει
ανυπόστατες δοξασίες και γεγονότα
–κι όμως αληθινά, πάλι εξαιτίας του δικού μας λήθαργου!–,
κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου με τα μηδενικά υλικά του ψεύδους;

Ύστερα, έχουν μπολιάσει με έναν τόσο βαθύ και αποτελεσματικό διχασμό το πνευματικό μας στοιχείο, ώστε να είμαστε σχεδόν όλοι σχιζοφρενείς, είτε σε μικρότερο είτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Και αυτή η κατάσταση ολοένα παροξύνεται, και ολοένα νομίζουμε πως είναι η φυσική μας, και ολοένα περισσότερο μας αρέσει και δεν ανεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας όταν κανείς «τρελός» ή «ανάγωγος» τολμήσει να μας τη θίξει…

Έτσι, μέσα στον καθένα μας συμβιώνουν δύο άνθρωποι – δύο άσπονδοι εχθροί: εκείνος ο εαυτός μας που έχει μέσα του τη θεϊκή ουσία, ο ένθεος, και ο οποίος μπορεί να κάνει τα πάντα απ’ το τίποτα, κι εκείνος ο άρρωστος που νομίζει ότι ενθουσιάζεται, ενώ στην πραγματικότητα γητεύεται σαν μικρό παιδάκι με την οποιαδήποτε μπαρούφα θα του πετάξουν οι δολιότατοι «δάσκαλοι» που έχουν αναλάβει εργολαβικά να μας κάνουν «ανθρώπους», και ο οποίος, κατά συνέπεια, γίνεται πανεύκολα και χωρίς καθόλου να το αντιληφθεί μαριονέτα στα χέρια τους, στην υπηρεσία των ολέθριων επιδιώξεων αυτών των «δασκάλων».
Πώς είναι δυνατόν να προκύψει κάτι θετικό από αυτή την αδιάκοπη κι ανελέητη μάχη εντός μας, όταν η θετική και δημιουργική πλευρά του εαυτού μας έχει γίνει ένας πειθήνιος δούλος της βλακώδους άλλης πλευράς μας, η οποία, με τη σειρά της, υπακούει χωρίς καμμία αντίρρηση σε ό,τι την προστάζουν οι αφανείς χειραγωγοί και οδηγοί της ανθρωπότητας στην άβυσσο;
Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι θα ξεφύγουμε μία μέρα από αυτή την κόλαση, πώς είναι δυνατόν να διατηρούμε ζωντανή την ελπίδα για το αύριο, εφόσον εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να κοιτάξουμε σοβαρά μέσα μας, ώστε να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει και να πάρουμε τις απαραίτητες γενναίες αποφάσεις;

Μωρών μεγάλων μάστορες
που τον μπαμπά μιμούνται
ανθρώπωνε χάλαστορες
δίχως ν’ απολογούνται

Μωρών μεγάλων μπόλιασμα
με ιδέες και με κουσούρια
φαρμακευτών το σκεύασμα
σε ανήλιαγα αχούρια

Μωρών μεγάλων μέντορες
τυφλοί ημιονηγοί
αρμαγεδδόνων πράκτορες
ζόφου υποταγή

Μωρών μεγάλων μάλωμα
κι ο διαιτητής στη μέση
Έριδος το ξεφάντωμα
στα όρνια έχει φέξει

Μωρών μεγάλων κάρφωμα
που μοιάζει με παιχνίδι
των ίδιωνε το σταύρωμα
στου Χάρου το στασίδι

Μωρών μεγάλων μάγεμα
πάντα που βρίσκει στόχο
αρχίζει μ’ ένα χάιδεμα
τελειώνει μ’ ένα ρόγχο

Μωρών μεγάλων μέρισμα
χιλιοανειλημμένο
πανούργων το μηχάνευμα
νομίμως θεσπισμένο

Μωρών μεγάλων μάδημα
για το κοινό συμφέρον
της NASA το κομπόδεμα
κι όλων των συνεταίρων

Μωρών μεγάλων Μέδουσα
σε Βίβλους θεριεμένη
Εγώ είμαι η Μέλισσα
που σ’ έχω σκοτωμένη!

Μωρών μεγάλων μάτιασμα
από κανένα μάτι
Κίρκης κακό ξελόγιασμα
σε είχα μεγάλο άχτι!

Να μία συνηθέσταση όψη αυτής της σχιζοφρένειας που μας κατατρέχει: Επιθυμούμε διακαώς να ζήσουμε πλήρως το σήμερα, αλλά και να αφεθούμε –σαν τα σοφά ποτάμια που ξέρουν πάντα να καταλήγουν στην παμφιλόξενη γαλάζια αγκαλιά της θάλασσας–, να διασκορπιστούμε στο αιώνιο, να γίνουμε ατμός, άτομα, αταμάνοι, να δυναμοποιηθούμε όπως ακριβώς οι ουσίες των ομοιοπαθητικών φαρμάκων! Και πολύ σωστά το επιθυμούμε!
Επιθυμούμε διακαώς να ζήσουμε, και το μόνο που κατορθώνουμε είναι να παρακολουθούμε, ανήμποροι εθισμένοι θεατές, την τραγωδία της ζωής μας, για την οποία, επί πλέον, πληρώνουμε άλλους για να μας την παίζουν, και να εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο σε φρούδες και πολλαπλώς βλαβερές Ολυμπιάδες!

Μωρών μεγάλων μόρφωμα
στη στρούγκα μαντρωμένο
του σπίρτου παρανάλωμα
που σου ’χουν αναμμένο

Μωρών μεγάλων τσάκωμα
για τρίχες και γι’ αρχίδια
άλλων αρτοβουτύρωμα
στα βρομερά παιχνίδια

Μωρών μεγάλων μέτρημα
μόνιμα στο περίπου
για πλάκα είσαι το ψάρεμα
μέσα σε απάτη μύθου

Μωρών μεγάλων μάθημα
γνώση πολλή αποδίδει
στο μαύρο συναπάντημα
και μαθητές κοιμίζει

Μωρών μεγάλων μάγειροι
τη σούπα ανακατεύουν
έρχοντ’ οι καλικάντζαροι
κι οι ηλίθιοι χωρατεύουν

Μωρών μεγάλων δίδαγμα
ποτέ αφομοιωμένο
τη μια είναι ψύλλου πήδημα
την άλλη φουσκωμένο

Μωρών μεγάλων μάγουλο
χιλιοχαστουκισμένο
υπόληψης το σούργελο
καταξεφτιλισμένο

Μωρών μεγάλων μόνοιασμα
που σεβασμό αξιώνει
κέρμα χωρίς αντάλλαγμα
σαβούρα που πληγώνει

Μωρών μεγάλων μοίρασμα
χιλιοανακατεμένο
ποιας τράπουλας το απόβρασμα
σ’ έχει φυλακισμένο;

Μωρών μεγάλων ένωση
(σ)κορακοφαγωμένη
καινούργια πιάσε άρμοση
γενού ολοκληρωμένη!

Μα δεν πρόκειται ποτέ των ποτών να το καταφέρουμε, εφόσον εξακολουθούμε να λειτουργούμε βάσει της διχαστικής σχιζοειδούς λογικής, η οποία θέλει και μπορεί να διογκώνει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε όλα τα φαινομενικώς αντίθετα πράγματα!
Τι είπα; «Φαινομενικώς αντίθετα»; Μάλιστα! Φαινομενικές είναι αυτές οι αντιθέσεις, φαινομενική και η εναντίωση των δύο εαυτών μας!
Μα, εάν είναι έτσι, γιατί διογκώνονται συνεχώς αυτές οι διαφορές; Διότι, απλούστατα, εμείς δεν καταπιανόμαστε, σοβαρά και αποφασιστικά, να ορίσουμε τις φαινομενικώς αόριστες συντεταγμένες αυτών των «αντιθέτων» στοιχείων, να αυτοκαθοριστούμε, δηλαδή, με αποτέλεσμα να μας ορίζουν άλλοι και να μας κάνουν, την κάθε στιγμή που περνάει, νεκροζώντανους! Προτιμούμε ασυζητητί να είμαστε θλιβερές κουρελούδες που απαρτίζονται από αμέτρητα ξένα κομμάτια, παρά να πιάσουμε να ξεθάψουμε τις καταδικές μας φορεσιές, να τις παστρέψουμε, να τις σιδερώσουμε και να τις βάλουμε πάνω μας γελαστοί και περήφανοι. Μας έχουν διαποτίσει, βλέπετε, με το σύνδρομο του αυτοϋποβιβασμού και με τη μανία να θαυμάζουμε τις αλλότριες γελοιότητες, οπότε αισθανόμαστε την ακατανίκητη ανάγκη να τις ενδυθούμε, πετώντας τις δικά μας περγαμηνές στον κάλαθο των αχρήστων.
Και ας μη μου πει κανένας, παρακαλώ πολύ, ότι αυτό δεν αποτελεί αψευδέστατη απόδειξη ανωριμότητας και, πολύ περισσότερο, ανελευθερίας!

Μα, έστω κι αν αυτά αληθεύουν, δεν είναι και πάλι σοφό να προσαρμοζόμαστε και να μην πηγαίνουμε κόντρα στους ισχυρούς, οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους όλα τα μέσα για να διοχετεύουν στην κοινωνία νοοτροπίες και πρότυπα μαζικής κατανάλωσης, αλλά και για να βάζουν στη θέση του οποιονδήποτε τολμήσει να επιλέξει έναν τρόπο ζωής διαφορετικό από τον κυρίαρχο; Με άλλα λόγια, δεν είναι βαρύτατο το τίμημα που θ’ αναγκαστεί να πληρώσει ο κάθε ασυμβίβαστος; Κι ακόμα, δεν είναι από χέρι χαμένη μία τέτοια μάχη;
ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ!
Όλα αυτά δεν είναι παρά οι βολικές δικαιολογίες ώστε να παραμένουμε μια ζωή σκυμμένοι και παραιτημένοι, να βυθιζόμαστε αδιάκοπα σε μία δυσχερέστερη κι επαχθέστερη κατάσταση! Για να μην μπούμε στην –αληθινή– περιπέτεια ν’ αναζητήσουμε και γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να αυτοκαθοριστούμε σύμφωνα με τις γνήσιες δικές μας αξίες και ανάγκες! Και αυτές οι δικαιολογίες δεν κάνουν τίποτε άλλο απ’ το να ανατροφοδοτούν την απατηλή εντύπωση ότι οι τέτοιου είδους απόπειρες είναι καταδικασμένες σε οικτρή αποτυχία και τεράστια φθορά, φθορά η οποία ισοδυναμεί με το τίμημα που τόσο άδικα έχουν πληρώσει μερικοί αμετανόητα ρομαντικοί! Έτσι, στεκόμαστε μαρμαρωμένοι μπροστά στο φόβητρο του κολοσσιαίου τιμήματος.

Εάν όμως ριχτούμε στον ωραίο αυτόν αγώνα με πίστη κι αποφασιστικότητα, σύντομα θα διαπιστώσουμε πως οι μεν δυνάμεις και ικανότητές μας αυξάνονται, οι δε δυσκολίες και θυσίες χάνουν διαρκώς σε βαρύτητα και δυσμενείς επιπτώσεις για εμάς.
Και, βέβαια, η προσπάθεια αυτή διευκολύνεται πάρα πολύ όταν έχουμε δίπλα μας και άλλους συναγωνιστές και δεν είμαστε μόνοι σαν την καλαμιά στον κάμπο, η οποία κινδυνεύει να σωριαστεί κάτω από το πρώτο πέρασμα ενός άγριου θηρίου. Η δε ανεύρεση κι άλλων αποφασισμένων επίδοξων ανθρώπων διευκολύνεται πάρα πολύ από τη στιγμή που ο καθένας από εμάς θα πιστέψει στον εαυτό του (εδώ, εννοώ πίστη θεμελιωμένη σε σωστές βάσεις, όχι στην αλαζονεία και την υπερβολή). Διότι τότε, πια, συνειδητοποιείς αυτόματα ότι δεν μπορεί να είσαι μόνον εσύ και κανένας άλλος ο σωστός, ο ειλικρινής, ο έντιμος, ο συνεπής, ο υπεύθυνος! Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα – διότι, αν δεν υπήρχαν, τότε η δική σου ζωή θα ήταν παντελώς αβίωτη και η μόνη επιλογή που θα σου έμενε, εφόσον ήθελες να μην αυταπατάσαι, θα ήταν η αυτοκτονία!
Άπαξ, δε, και φτάσουμε στο σημείο να αυτοκαθοριστούμε, να γίνουμε δηλαδή ο εαυτός μας αποτινάζοντας τα επίκτητα καρκινώματα, έχουμε κατακτήσει –εκτός όλων των άλλων ικανοτήτων και δυνάμεων, όπως είναι η ευστροφία, η μεγάλη παρατηρητικότητα, η ευκολία να συγκεντρωνόμαστε, η ταχύτατη αντίληψη των παγίδων που πάνε να μας στήσουν μερικοί-μερικοί, η ικανότητα να συνδυάζουμε πολλές πληροφορίες και να κάνουμε πολλά πράγματα συγχρόνως, η διαρκώς αυξανόμενη αντοχή κ.ά.– και κάποια πράγματα που σιγά-σιγά γίνονται τα πιο ισχυρά μας όπλα, και τα οποία δεν θα μπορούσαμε ούτε να ονειρευτούμε όσο παραμέναμε ηττοπαθείς, μεμψίμοιροι και αδρανείς. Ένα τέτοιο είναι η εκπληκτική ικανότητα να μεταμορφώνουμε τις αρχικές μας αποτυχίες σε θριάμβους –και μάλιστα θριάμβους χωρίς να υπάρχει κανένας ηττημένος από την άλλη πλευρά!–, να μετατρέπουμε σε αληθινούς φίλους και συναγωνιστές εκείνους που μας εναντιώνονται όταν μας πρωτογνωρίζουν ή όταν διαπιστώνουν την «αλλαγή πλεύσεώς» μας, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε μέσα σε πολύ μικρό διάστημα περιστοιχισμένοι από ένα σωρό πιστούς συντρόφους, τόσους και τέτοιους που δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε ούτε σε χίλια χρόνια με τη «δοκιμασμένη» νοοτροπία και στάση ζωής!

Αλλά το πιο σπουδαίο, το πιο απίστευτο, είναι η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ που αρχίζει και μας συμβαίνει λίγο-λίγο, και η οποία πυκνώνει κι εντείνεται διαρκώς με την πάροδο του χρόνου, φτάνοντας στο σημείο να μας φιλοδωρεί με πράγματα που η φαντασία μας δεν είχε λαχταρήσει ούτε στις πιο αχαλίνωτες στιγμές της! Βλέπουμε τότε να μας λύνονται σαν από μόνα τους, δηλαδή από ανθρώπους ή γεγονότα που ποτέ δεν είχαμε υπολογίσει επάνω τους, προβλήματα που εμείς αδυνατούσαμε να λύσουμε παρά τις επίμονες προσπάθειές μας, ή ακόμα και πριν εμείς συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή τους, βλέπουμε να μας δίνονται απαντήσεις σε ερωτήματα ακόμη αδιαμόρφωτα μέσα στο μυαλό μας, να φεύγουν από τη μέση υποχρεώσεις και δουλειές χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτε γι’ αυτό και να βρίσκεται έτσι ο αναγκαίος χρόνος ώστε ν’ αφοσιωνόμαστε στο πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε να κάνουμε τότε, και πολλά άλλα παρόμοια. Επίσης, βλέπουμε τη φυσική κατάσταση του οργανισμού μας να μεταμορφώνεται, να σφύζει από υγεία και ρώμη, καθόσον τώρα το πανίσχυρο στοιχείο του ψυχισμού μας λειτουργεί προς όφελος και όχι προς ζημία μας. Και, τέλος, βλέπουμε, εκεί που περπατάμε στο δρόμο νηφάλιοι, χαρούμενοι και συγκροτημένοι, να μπλέκονται απ’ το πουθενά στα βήματά μας ένα σωρό ευπρόσδεκτα και υπέροχα πράγματα, που βοηθάνε σημαντικά τη θετική εξέλιξη των υποθέσεών μας και μας γεμίζουν με μιαν άφατη αγαλλίαση και έναν ακατανίκητο θαυμασμό, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από τη χαμένη παιδική μας αθωότητα και την ικανότητα να βλέπουμε το ίδιο πράγμα σαν να το βλέπουμε για πρώτη φορά – τίποτε άλλο από τον ίδιο τον παράδεισο που όλοι μάς λένε πως έχει χαθεί ανεπιστρεπτί!

Για να φτάσουμε όμως στο σημείο να κάνουμε τη μαγεία στοιχείο της καθημερινής μας ζωής, χρειάζεται οπωσδήποτε να αποβάλουμε το άγχος και τη βιασύνη, τα οποία μόνο σε εσφαλμένες και πανικόβλητες ενέργειες μας οδηγούν, και μόνο τους δυνάστες και τους εχθρούς μας ευνοούν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε πάντα ήρεμοι, να μη χάνουμε την ψυχραιμία μας ακόμα και τις ώρες των μεγάλων εντάσεων με τους συνανθρώπους μας, και να μην επιδιώκουμε εκβιαστικά να γίνεται αυτό που έχουμε βάλει στο μυαλό μας, είτε πρόκειται για μια μελλοντική επιδίωξή μας, είτε για ένα πρόγραμμα ή ένα πραγματικά σοβαρό, ακόμα και επείγον, ζήτημα της επόμενης ώρας. Πρέπει, δηλαδή, να μπορούμε να αφηνόμαστε σε αυτά που μας φέρνει η ζωή την κάθε μέρα ή το κάθε λεπτό· όχι να αποφεύγουμε, αλλά να παρασυρόμαστε πρόθυμα στις επιταγές των εκάστοτε περιστάσεων, όπως είναι η ανάγκη να παρατήσουμε αυτό που κάνουμε και να τρέξουμε για να συμπαρασταθούμε σε κάποιον που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, να μην αρνηθούμε στον σύντροφό ή τους φίλους μας μία έξοδο επειδή αυτό με το οποίο καταγινόμαστε είναι πιο ενδιαφέρον, κ.λπ.

Κι όταν πια φτάνει η ευλογημένη εκείνη ώρα που φτάνουμε στον υψηλό μας στόχο, βλέπουμε πως η αξία του τιμήματος που πληρώσαμε έχει πέσει σαν τις μετοχές – και μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο πέφτουν αυτές: έχει γίνει μηδενική, ενώ συγχρόνως το επίτευγμα για το οποίο παλέψαμε έχει καταξιωθεί πέρα από κάθε προσδοκία μας!

ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΤΕΡΑΤΩΔΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ, ΕΝΑ ΑΠΟΣΤΗΜΑ ΛΟΓΩ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ, ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!
ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΟΣΟΔΟΥΛΑ ΚΑΡΦΙΤΣΑ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΥΟ ΜΑΣ ΔΑΧΤΥΛΑ, ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ!

Βάζω πάλι το ίδιο τραγούδι με άλλο –εξαιρετικό– βίντεο, μήπως κι εμπεδώσουμε κάποτε την ΑΛΗΘΕΙΑ του.

Βάζω πάλι και το άλλο τραγούδι, επειδή έχει υπότιτλους οι οποίοι μας υποδεικνύουν με αρκετή ακρίβεια ποιος είναι ο ένας από τους δύο εαυτούς μας.


Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι
συνετός ξεκίνα πάλι

Κι ήταν ο θάνατος μακρύς
αλλά πεπερασμένος

γιατί η Ζωή είναι το άπειρο
κι όχι ο εσφιγμένος

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ!!


Κάνετε, σας παρακαλώ πολύ, και ένα κλικ στο βελάκι που βρίσκεται αριστερά από τον αριθμό προβολών αυτού του βίντεο, να διαβάσετε τα εξόχως ενδιαφέροντα –και άλλο τόσο σχετικά με το θέμα που μας απασχολεί σ’ ετούτη την ανάρτηση– τα οποία υπάρχουν εκεί χάρη στην έξοχη Kirkh70.
Επιμένω να μπουν στον κόπο ιδίως όλοι οι καλοί, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι ποιητές, προκειμένου να δουν πώς ο Μιχάλης Κατσαρός εννοούσε την ποίηση όχι ως μία απονεκρωμένη και προσοδοφόρα (είτε σε «δόξα», είτε σε χρήμα) λογοτεχνική δραστηριότητα, αλλά με την κυριολεκτική έννοια της λέξεως «ποίησις» – βιώνοντάς την, δηλαδή, και κάνοντάς την πυξίδα της ζωής του και καθημερινή πράξη. Αυτή είναι και η δική μου προσέγγιση της ποίησης, και θεωρώ πως εκείνη η ποίηση που έχει απογυμνωθεί από ετούτη την κύρια διάστασή της «δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε» – για να θυμηθούμε λιγάκι και τον πολύ κύριο Χάρη Βλαβιανό, με τις «σύγχρονες» απόψεις του, ο οποίος υποστηρίζει ότι η αυτή που δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπώθηκε είναι η στρατευμένη ποίηση…
Εάν, μάλιστα, μπείτε και στον πρόσθετο κόπο να διαβάσετε και τα σχόλια που υπάρχουν κάτω από το «Αντισταθείτε», πολλούς άλλους ανθρώπους να συμφωνούν μαζί μου θα δείτε!

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,
ΠΑΙΔΟΥΛΑ ΩΡΙΜΗ ΠΑΝΩΡΙΑ
ΜΑΡΙΝΑ ΜΟΥ,

ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΕΤΟΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΑΝΩΤΕΡΗ ΤΑΞΗ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ!!



Πουλημένη γυφτοπούλα

Ιουνίου 3, 2010


Το ποίημα που ακολουθεί αφιερώνεται στους τέσσερεις Μιχαλιούς που έχω γνωρίσει στην Κρήτη, και με τους οποίους έχω ήδη επικοινωνήσει τόσο βαθιά, όσο δεν έχω μπορέσει να το πετύχω με πολλούς άλλους παρ’ όλο που το προσπαθώ δεκαετίες ολόκληρες. Έτσι ευανάγνωστα που μου επέτρεψαν να κάνω σ’ αυτούς τα σωθικά μου, θα μπορούσα να πω ότι αποτελούν μία αληθινή Αγία Τριάδα plus one, εάν δεν υπερτερούσε μέσα σ’ αυτήν τόσο πολύ το αρσενικό στοιχείο!…

Θέλω και από εδώ, λοιπόν, να τους πω ένα απέραντο, όσο και φτωχό ακόμη,

Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ ΩΕ Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ ΩΕ Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω.

Μια γυφτοπούλα είμαι αδικημένη
μια ομορφιά πτερόεσσα που κελαηδεί
πάνου στα σίδερα όμως καρφωμένη
– φτιασιδωμένη ανόητα καλλονή

Οι λέοντες με τρώνε με σπαράζουν
ολόγυρα τα στίφη θαμπωμένα αλαλάζουν
οι μπάτσοι κυνηγούν με κι άγρια κράζουν
της μοίρας μου τα βρόχια με ρημάζουν

Μια γυφτοπούλα είμαι πουλημένη
στου Χάρου το παζάρι το φτηνό
γιατί έτσι το επιθύμησ’ η ειμαρμένη
– ν’ αντισταθώ νιονιό δεν έχω εγώ

Τα σύννεφα με βρέχουν με μουσκεύουν
οι καύσωνες τη σάρκα μου σμιλεύουν
θάλασσας έλικες επάνω μου χορεύουν
οι αέρηδες με βλέπουν κι αγριεύουν

♣♣ ♣♣

Μια γυφτοπούλα είμαι προικισμένη
που ελεημοσύνη κάνει πως ζητεί
αφ’ υψηλού γελάνε οι τυφλωμένοι
μα στα κρυφά εκεί γιορτάζει η Ζωή
η πεμπτουσία που είναι εγώ κι εσύ

Σας έχω στη συνέχεια ένα αξέχαστο τραγούδι με τον ίδιο τίτλο, εκτελεσμένο από τον… θηλυκό -και κάθε άλλο παρά έκπτωτο…- βασιλιά που φέρει το όνομα Κάρολος.

Εάν επιθυμείτε να απολαύσετε το υπέροχο αυτό κομμάτι ζευγαροεκτελεσμένο από την εν λόγω Άνασσα και τον πιστό τροβαδούρο της, ο οποίος μάλιστα δεν σταματάει ούτε στιγμή να… κόβει και να ράβει, κάντε ένα απλό κλικ εδώ.

Κι εγώ, τώρα, σας φιλώ όλες και όλους, κάπου εδώ!…

Κι αύριο έχει ο μήνας τέσσερεις, ημέρα Παρασκευή!…
Μου μένουνε πια, ύστερα, μέρες μία και μία!!

ΟΛΟΙ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ!!

Μαΐου 31, 2010

Κανένας δεν πρέπει να λείψει απόψε από τη συγκέντωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία των προαιώνιων Εχθρών της Ζωής, στη συμβολική*, έστω, διαμαρτυρία για το νέο Έγκλημα που αυτοί διέπραξαν κατά της Ανθρωπότητας, ετούτη τη φορά εναντίον αμάχων Ανθρώπων οι οποίοι αποφάσισαν να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους προκειμένου να βοηθήσουν τους εδώ και χρόνια αποκλεισμένους Παλαιστίνιους αδελφούς μας.

Εξ αφορμής της σημερινής μας διαμαρτυρίας, θα πρέπει να αρχίσουμε και μία συστηματική καταγγελία, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αυτής της πιο τερατώδους προπαγανδιστικής μηχανής που έχει γνωρίσει ποτέ ο πλανήτης μας, προκειμένου να την εξουδετερώσουμε, επιτέλους, στο ορατό μέλλον. Δεν επιτρέπεται ν’ αφήνουμε τους εγκληματίες Σιωνιστές, οι οποίοι εξοντώνουν μεθοδικά και ανεμπόδιστα τον παλαιστινιακό λαό, να παρουσιάζονται στη διεθνή κοινή γνώμη ως προστάτες των ελευθεριών τους, οι οποίοι δήθεν κόπτονται για να τους απαλλάξουν από τους «δυνάστες» της Χαμάς (λες και ήταν άλλος λαός αυτός που ανέδειξε με την ψήφο του τη Χαμάς, και όχι ο παλαιστινιακός!). Εάν θέλετε ένα παράδειγμα αυτής της άνανδρης ισραηλινής τακτικής, δείτε το βίντεο σε αυτή την είδηση του in.gr, ν’ ακούσετε πώς το λέει ανερυθρίαστα ο Ισραηλινός εκπρόσωπος.

Αλλά η διαμαρτυρία μας δεν πρέπει να περιοριστεί μόνον εναντίον των Ισραηλινών δολοφόνων. Επιβάλλεται να καταδικάσουμε και όλους τους δυτικούς, και λοιπούς, «ηγέτες»-υπηρέτες των Σιωνιστών, οι οποίοι, όταν δεν συμπράττουν απροκάλυπτα μαζί τους, τους προσφέρουν από τα παρασκήνια την απαραίτητη νομική και πολιτική κάλυψη, ώστε να μπορούν αυτοί να συνεχίζουν ανενόχλητοι το ολέθριο έργο τους.
Πρώτοι και καλύτεροι σε αυτό το «θεάρεστο» έργο είναι, φυσικά, οι «δημοκράτες» Αμερικανοί επίσημοι, οι οποίοι, αφού εξέφρασαν τη «βαθύτατη λύπη» (διάβαζε: άφατη αγαλλίασή) τους για τη δολοφονία των αθώων ακτιβιστών, συμπλήρωσαν ότι «οι ΗΠΑ εργάζονται αυτή τη στιγμή για την κατανόηση των συνθηκών που περιβάλλουν αυτή την τραγωδία». Ποιες συνθήκες έχετε ανάγκη να κατανοήσετε, βρε καθάρματα; Αυτές που εσείς οι ίδιοι διαμορφώνετε, χρόνια και χρόνια πριν, με την πολιτική και στρατιωτική ισχύ σας;
Ακολουθούν κατά πόδας οι «Ευρωπαίοι ηγέτες», με πρώτους και καλύτερους, επί των ημερών μας, τον μπασταρδοεβραίο Σαρκοζί και τη χειρότερη κι από τους άντρες γυναίκα (;) Μέρκελ. «Δυσανάλογη» χαρακτήρισαν τη βία που άσκησαν οι Σιωνιστές εργοδότες τους (λες και υπάρχει πουθενά, στην κολασμένη κοινωνία που μας έχουν επιβάλει, «ανάλογη» βία), και αποσιωπώντας πλήρως το ότι οι Ισραηλινοί ήταν αυτοί που επιτέθηκαν!
Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι, οι οποίοι κάνουν στους Σιωνιστές πλάτες με αφανή τρόπο. Μιλάω για τους Ρώσους, τους Κινέζους κ.λπ., κι εύχομαι ειλικρινά να σφάλλω σε αυτή μου την εκτίμηση…

*Χαρακτήρισα την αποψινή διαμαρτυρία συμβολική, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τέτοια θα είναι ως προς το πρακτικό της αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, τη θεωρώ εντελώς ανεπαρκή και αδύναμη να επιφέρει μία ουσιώδη αλλαγή στην απάνθρωπη πολιτική των Σιωνιστών και, κατ’ επέκτασιν, στην τραγική κατάσταση που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι.
Αρκεί να σκεφτούμε το μηδενικό θετικό αποτέλεσμα που επέφερε η δίκαιη αγανάκτηση και διαμαρτυρία τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο το 2003, όταν οι Αμερικανοί «απελευθερωτές» που ομνύουν στα εβραϊκής εμπνεύσεως Οστά και Κρανία ισοπέδωναν τη Βαγδάτη και καταδίκαζαν τον ιρακινό λαό σε αυτή την πολυετή αιμορραγία κι εξαθλίωση.
Καλή και άγια η αγανάκτησή μας, φίλοι και αδελφοί, αλλά θα πρέπει να είμαστε άκρως αυστηροί, πρώτα και κύρια απέναντι στους εαυτούς μας: Για τους περισσότερους από τους αμέτρητους διαδηλωτές του 2003, η συμμετοχή σ’ εκείνες τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν ήταν παρά μία πολύ βολική διέξοδος, προκειμένου να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους κι έτσι να μπορούν να επιστρέψουν ήρεμοι κι ωραίοι στην καθημερινότητά τους, η οποία είναι συνένοχη μ’ εκείνους που οι ίδιοι καταδίκαζαν στις διαδηλώσεις. Θέλω να πω, ότι χρειάζονται πλέον άλλες μέθοδοι αντίδρασης, ρηξικέλευθες κι ευφάνταστες, οι οποίες να βάζουν σιγά-σιγά, αλλά πραγματικά και με τρόπο που να μην τους αφήνουν δυνατότητες ανασυγκρότησης κι αντίδρασης, στο περιθώριο όλους τους Εχθρούς της Ανθρωπότητας, της Ζωής και της Γης μας (αυτά τα τρία τελευταία είναι «πακέτο τρία σε ένα»). Και αυτές οι μέθοδοι, κατά την γνώμη μου, δεν είναι παρά οι κινήσεις εκείνες, οι οποίες θα δημιουργήσουν μία κανονική και πλήρη κοινωνία έξω από αυτή την κολασμένη που μας έχουν επιβάλει ετούτοι οι ορκισμένοι εχθροί και ολετήρες μας· οι κινήσεις εκείνες, δηλαδή, που θα επιφέρουν την αναπόδραστη αφαίρεση του εδάφους κάτω από τα πόδια τους. Διότι αυτοί εξαρτώνται από εμάς και όχι εμείς από αυτούς! Εμείς οι πάμπολλοι άνθρωποι είμαστε οι ικανοί και ισχυροί, ενώ αυτοί οι ελάχιστοι είναι οι ακαμάτηδες, οι ανήμποροι, οι παράσιτοι αδύναμοι, που θα εξαφανιστούν εν μιά νυκτί άπαξ και το αντιληφθούμε και το αποφασίσουμε εμείς! Αρκετά πια και με αυτές τις σατανικές αντιστροφές των πραγματικών εννοιών, οι οποίες είναι τα μεγαλύτερα όπλα για την παγκόσμια επικράτησή τους!
Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πρόκειται για καθόλου εύκολη υπόθεση, και ότι, για να τελεσφορήσει, θα απαιτήσει πάρα πολλές θυσίες εκ μέρους μας. Είναι όμως πολύ προτιμότερο να αποδεχθούμε και αναλάβουμε οικειοθελώς αυτές τις θυσίες, παρά να εξαναγκαζόμαστε σε ολοένα και χειρότερες θυσίες στον βωμό του ακόρεστου και ολοένα πιο αδηφάγου Μολώχ. Πρόκειται για απλή λογική: Το τίμημα που εμείς θ’ αποφασίσουμε αυτοβούλως να πληρώσουμε σήμερα, θα είναι ασυγκρίτως πιο μικρό από εκείνο που θα μας σύρουν διαρκώς να πληρώνουμε εκείνοι, και του οποίου η μαθηματική τελική κατάληξη θα είναι ο ολοκληρωτικές αφανισμός μας. Αφήστε που, μετά την πρώτη δύσκολη περίοδο προσαρμογής στις νέες συνθήκες που θα έχουμε αποφασίσει μόνοι μας, θα διαπιστώσουμε κατάπληκτοι ότι…

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!…

…και θα αναφωνήσουμε, πανευτυχείς:

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ!!

Μία πρόσκληση, για τη μεθαυριανή συναυλία του Ψαραντώνη στο Ηρώδειο…

Μαΐου 31, 2010

…Προς όποιαν ή όποιον έχει την ευχέρεια και θέλει να αποδείξει εμπράκτως τη συνέπεια των λόγων και των πράξεών του…

Φτάσε όπου θέλεις!
Γιατί όταν αληθινά το θέλεις,
ΤΟ ΜΠΟΡΕΙΣ!!

Αντιγράφω το κείμενο από το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών:

Το Φεστιβάλ Αθηνών τιμά τον πρωτοπόρο λυράρη Ψαραντώνη με μια συναυλία στο Ηρώδειο. Δεινός δεξιοτέχνης, ο Αντώνης Ξυλούρης, κατά κόσμον Ψαραντώνης, κατάγεται από οικογένεια με μεγάλη μουσική παράδοση (είναι αδελφός του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη) και άρχισε να μαθαίνει λύρα σε ηλικία 9 ετών βόσκοντας τα πρόβατά του ψηλά στον Ψηλορείτη.
Το ιδιότυπο προσωπικό του ύφος στο παίξιμο της «αρχόντισσας» λύρας αλλά και άλλων οργάνων, όπως ο τζουράς και το μαντολίνο, έχει αναγνωριστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ανάμεσα στους θαυμαστές του συγκαταλέγεται ο Νικ Κέιβ, ο οποίος τον κάλεσε στο διεθνές φεστιβάλ ροκ «All Tomorrow’s Parties» που οργάνωσε ο ίδιος το 2009 στην Αυστραλία.
«Από την απαρχή του ο κόσμος διαμορφώνεται με ήχο και ρυθμό. Αυτή η ηχητική δόνηση φανερώνεται στη μουσική του Ψαραντώνη. Ποτέ μου δεν είχα ακούσει τέτοιο ήχο», σχολίασε η Γερμανίδα δημοσιογράφος Ruth Roedler.
Ο Ψαραντώνης, γράφει ο Μάκης Μηλάτος, «είναι ένα προϊστορικό θεριό κρυμμένο σε μια σπηλιά της Κρήτης. […] Τσακισμένη ερμηνεία, βαθιές ανάσες και η μουσική που παρεμβαίνει διακριτικά, ένας δίσκος για να κοινωνήσεις των αχράντων μυστηρίων ένα άγιο κολατσιό: ψωμί, ελιές και κρασί. […] Ο Ψαραντώνης δεν είναι αυτού του κόσμου, τα blues του σκίζουν την καρδιά…»

Άρωμα από τον δικό του «άγριο και περήφανο» ήχο προσθέτει στην ίδια συναυλία ο Γιάννης Αγγελάκας.

Αυτά λένε παγκοσμίως για τον Ψαραντώνη. Εγώ ο έρημος, ξέρετε τι άκουσα με τα ίδια μου τ’ αυτιά στην Κρήτη πριν από λίγο καιρό, κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό (για τον άνθρωπο που μου το έλεγε);
Ότι ο Ψαραντώνης είναι εμετικός ως καλλιτέχνης!
Στο ίδιο «μήκος κύματος» ήταν η «γνώμη» του ιδίου ανθρώπου και για τον Λουδοβίκο των Ανωγείων!

Δείτε εδώ πώς διατυπώνει μία παρόμοια πρόταση ο δεξιοτέχνης Woody Allen. – Διότι, μπορεί (και πρέπει!) να του καταμαρτυρήσει κανείς ένα σωρό πράγματα, αλλά δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει τη μεγάλη σκηνοθετική ικανότητα. Το πρόβλημα (και) με αυτόν είναι ότι κάνει κάκιστη χρήση της ικανότητάς του…

Διαβάστε τι γράφει το παρακάτω χαρτάκι, κύριε Allen (ή μήπως Alien, πιο σωστά;), που μια ζωή μας έχετε πρήξει με τα συγκαλυμμένα θανατόφιλα κηρύγματά σας!

Πάλι παρασύρθηκα με τους διαβόλους, που να τους πάρει και να τους σηκώσει ο διάβολός τους!
Κι επειδή, όπως ασφαλώς αντιλαμβάνεσθε, θα ήταν μεγάλη γρουσουζιά να μας τελείωνε ο δύων κύριος Allen, ας τελειώσουμε εμείς με τον Γιάννη Αγγελάκα και μία πολύ ωραία ωκεάνια δύση. – Να την βλέπουν κι αυτοί οι ερεβομανείς απ’ τα λαγούμια τους και να χαίρονται για λίγο ακόμα… Εμείς την απολαμβάνουμε από εκεί ψηλά!…

Καληνύχτα, παιδιά!
Αυτός ο κόσμος αλλάζει!!
Με αληθινή φιλία και φιλιά!!!

Ο μικρός Μεγάλος Πρίγκιπας και η επόμενη μέρα του

Μαΐου 27, 2010

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε όλα τα λουλουδάκια, και των δύο φύλων και όλων των ηλικιών, που ανθίζουν κι ευωδιάζουν ολόγυρά μου τους τελευταίους μήνες -είτε στην πραγματική ζωή είτε μέσα από το διαδίκτυο-, και με έχουν κάνει να τρέχω λαχανιασμένος όλα να τα χαϊδεύω, να τους τρυφερομιλάω, να τα ποτίζω, να τα φροντίζω, να τα ορμηνεύω. Κι αν κρίνω από τις αντιδράσεις τους, φαίνεται πως τα καταφέρνω θαυμάσια, παρ’ όλο που μερικές φορές δίνω την εντύπωση του ασυνεπούς.

Υπάρχουν, βέβαια, κι ελάχιστα λουλουδάκια που παίρνουν την κάθε μου κίνηση θεόστραβα κι ανάποδα, αλλά ευτυχώς είναι τόσο λίγα, που ούτε το… ποσοστό εισόδου στη Βουλή δεν συγκεντρώνουν (αν και, εδώ που τα λέμε, ίσως μόνο γι’ αυτό το «ευαγές ίδρυμα» είναι κατάλληλα…). Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το «ανάποδα» τους έχει επιβληθεί σε τέτοιο σημείο, που το ‘χουν πάρει για την αληθινή τους φύση, και μόλις κάνω εγώ κάτι που δείχνει να το αμφισβητεί, αυτά τα λουλουδάκια νοιώθουν μιαν αβυσσαλέα ανασφάλεια και, μες στον πανικό που τα κυριεύει, στρέφονται ασυλλόγιστα εναντίον μου και με ανακηρύσσουν εχθρό τους. Δεν αντιλαμβάνονται, τα δύστυχα, ότι κρατούν την ψυχή τους φυλακισμένη κι έτσι αδυνατούν να κατανοήσουν του έρωτός μου την πνοή, ότι αυτό που έχουν από χρόνια κάνει άσπονδο εχθρό τους, είναι ο ίδιος τους ο εαυτός… Στην πραγματικότητα, αυτά τα λουλουδάκια έχουν αποκλείσει, με τα δικά τους χέρια, από την ύπαρξή τους τον ίδιο τον εαυτό τους. Και μόλις τα βρίσκει ένα γερό εξωτερικό «ζόρι», κάνουν στον «υπαίτιο» ακριβώς εκείνο που έχουν κάνει στον εαυτό τους – γιατί, κακά τα ψέματα, σχεδόν πάντα κρίνουμε τους άλλους εξ ιδίων και τους αντιμετωπίζουμε έτσι όπως αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας…

Το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε, δυστυχώς, ανάμεσα στο Αερικό κι εμένα: Η αυτοαποκλεισμένη Μαρία, μόλις άρχισα εγώ να της ασκώ μία πίεση για να ξεκαθαρίσει η σχιζοφρενική κατάσταση που εκείνη προκάλεσε ανάμεσά μας, έπιασε να αποκλείει εμένα από τους σχολιαστές της, ακόμη και στο κανάλι της με τα βίντεο, και να μου απαντά με αχαρακτήριστες ύβρεις στην προηγούμενη (προχθεσινή) ανάρτησή μου, με την οποία της έδειχνα ότι δεν θα μπορούσε με τίποτε να με φιμώσει και στρεφόμουν πλέον ανοιχτά εναντίον της. Καθώς όμως εγώ δεν είχα τίποτε να κρύψω, μια και δεν είχα κάνει τίποτε το μεμπτό απέναντί της, εκείνη έχασε ολότελα την ψυχραιμία της και απέκλεισε ξανά τον εαυτό της, αυτήν τη φορά από το… διαδίκτυο, εξαφανίζοντας (και αυτή…) τα ιστολόγιά της και το κανάλι που είχε στο youtube! Και βρέθηκα εγώ τώρα ν’ αγωνίζομαι να βάλω λυτούς και δεμένους για να την βρουν, ή τουλάχιστον να επικοινωνήσουν μαζί της, προκειμένου να την στηρίξουν ψυχολογικά και να την προλάβουν από κανένα απονενοημένο διάβημα… Διότι, όποια κι αν είναι και ό,τι και να μου έχει κάνει, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος, κι εγώ ούτε θέλησα ποτέ να της κάνω κακό, ούτε τώρα να εκδικηθώ – και το ότι θα την στείλω στα δικαστήρια, θα το κάνω για άλλους λόγους… Τι ειρωνεία! Να προβάλλει η πιθανότητα εγώ, που έχω παίξει τη ζωή μου κορώνα-γράμματα για να σταθώ στο πλευρό της, να συντείνω τελικά στο χειρότερο που θα μπορούσε να της συμβεί!… Να της κάνω εγώ εκείνο για το οποίο εφιστούσα την προσοχή στην πρώτη παράγραφο του «Παράξενα γεγονότα, παράξενες σκέψεις»!…

Ας είναι… Ποτέ δεν είναι αργά. Και ποτέ εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίζουμε αυτά τα λουλουδάκια εχθρικά η εκδικητικά, αφού ο καθένας από εμάς, κάποιες φάσεις της ζωής του τις έχει περάσει έτσι ανάποδα, και χρειάστηκε τεράστιος αγώνας, ή σκανδαλώδης τύχη (αν και τίποτε δεν είναι τυχαίο…), για να μπορέσουμε να φέρουμε το κεφάλι πάνω και τα πόδια πάλι κάτω.
Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος κυλάει όλο και πιο αποφασιστικά προς όφελός μου – προς όφελός μας, δηλαδή. Τι εννοώ; Ότι για κάθε ένα λουλουδάκι που ξυπνάει ένα μαύρο πρωινό πολύ ανάποδα και με ανακηρύσσει εχθρό του, δεκάδες άλλα λουλουδάκια ξυπνούν την ίδια μέρα ολόισια και σε θέση να νοιώθουν το ξεχωριστό πάμφωτο μεγαλείο αυτής της μέρας, και με κάνουν όχι μόνο φίλο επιστήθιο, αλλά και πολλά περισσότερα πράγματα.

Ο χρονικός ορίζοντας ετούτης της ανάρτησης-αφιέρωσης, όμως, εκτείνεται σ’ ολόκληρη την έως τώρα μισή ζωή μου. Απευθύνεται, δηλαδή, και σε όλα τα λουλουδάκια που κατά το πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν μου με αγάπησαν και τ’ αγάπησα, χωρίς όμως ποτέ μέχρι σήμερα να μπορέσει αυτή η αγάπη μας να «ολοκληρωθεί» (από υπαιτιότητα δική τους αλλά και, φυσικά, δική μου), με τον δικό της τρόπο η καθεμιά. Αισθάνομαι τώρα την υποχρέωση να αναφέρω συγκεκριμένα τα πιο σημαντικά από αυτά.
Είναι ο Μίμης, ο Στέλιος, ο Γιάννης, ο Δημήτρης, ο Σάκης από τα παιδικά και σχολικά μου χρόνια, η ζαχαρένια καρδιτσοπούλα η Πόπη από το φροντιστηριακό μου εξάμηνο για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, η οποία, με τον έρωτα που μου είχε εμπνεύσει, έγινε αιτία να φάω το πιο απολαυστικό μουσκίδι της ζωής μου ένα βροχερό βράδυ, η Ρούλα από τα πανεπιστημιακά μου χρόνια, και η Έλλη της ίδιας εποχής η οποία κατάγεται απ’ τη δωδώνεια Ήπειρο, είναι η Λουίζα η εύοσμη πλην όμως άτυχη, με την οποία ήμαστε συνάδελφοι στη φάμπρικα, είναι η -ωραία, ναι- Ελένη που τόσα χρόνια τώρα πνίγεται και χάνεται μέσα στην ίδια την ωραιότητα της ψυχής της, είναι το πρώην αγόρι της, με τον οποίο εμείς παραμένουμε καλοί φίλοι αλλά ο ίδιος αδυνατεί ακόμη να γίνει φίλος με τον εαυτό του, είναι η Βάσω που εδώ και δεκαέξι χρόνια δεν έχει δώσει την απαραίτητη προσοχή στο «δυνατά δυνατά γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα» που της είχα πει τότε εγώ, είναι ο σύζυγός της κι επίσης αγαπητός φίλος που προς στιγμήν νόμισε ότι ήθελα να του «φάω» τη γυναίκα ενώ παρέβλεπε το γεγονός ότι ο αδελφός του ήθελε να τον σκοτώσει για τα περιουσιακά τους, είναι η Κωνσταντίνα που νικά με του Έρωτος το σθένος,
είναι ο Δημήτρης ο οικολόγος που ήθελε να στειρωθεί για να μη συμβάλει στον υπερπληθυσμό της Γης(!), αλλά και για να μη χάσει την «ελευθερία» του να κάνει διαρκώς ταξίδια, είναι ο Θοδωρής ο «Δεν έχω πρόβλημα» και η χαρισματική γυναίκα του… Ασφαλώς είναι κι άλλοι, που αυτή τη στιγμή τους λησμονώ.
Είναι, επίσης,
όλα τα αγαπημένα μου αδέλφια, με πρώτο και καλύτερο τον αδελφό μου, είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω σχεδόν τα πάντα για το ότι έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει τώρα, η πρώην σύζυγός μου, και είναι, πάνω απ’ όλους ως παραλήπτης ετούτης της αφιέρωσης, το καταπληκτικό μελανούρι που μου πρωτογνώρισε τον «Μικρό πρίγκιπα», το πρώτο Μεγάλο και Αληθινό Λουλουδάκι της ζωής μου,
η
Ελεάνα.


Το επόμενο βίντεο αξίζει να περάσετε στο youtube για να το απολαύσετε, διότι στις πληροφορίες του έχει και ένα πάρα πολύ ωραίο απόσπασμα από το βιβλίο του Σαιντ Εξυπερύ (κάνετε κλικ στα βελάκια που υπάρχουν κάτω απ’ το βίντεο).


Οι στίχοι του τραγουδιού στο υπέροχο επόμενο βίντεο παριστάνουν με εκπληκτική ενάργεια το «ανάποδα» – σύμφωνα, τουλάχιστον, με τη δική μου λογική. Ακούστε το, και κάνετε τις δικές σας κρίσεις.

Προσέξατε και τον τίτλο του cd; «Η Γη είναι επίπεδη». Σαφέστατα, ο τίτλος αυτός απηχεί τις αυθαίρετες, υποβολιμαίες και ιδιαίτερα επικίνδυνες «επιστημονικές ανακαλύψεις» των «σοφών» της NASA -ένας εκ των οποίων είναι και ο κύριος Νανόπουλος- ότι το σύμπαν είναι επίπεδο, καθώς και τις «μεταμοντέρνες» τού «πολύ» κυρίου Τόμας Φρίντμαν, ο οποίος θέλει να κάνει όλη την οικουμένη και την ανθρώπινη ζωή επίπεδη σαν οθόνη, και γι’ αυτό κλαίει και οδύρεται που η Ελλάδα μας είναι ακόμα πολύ καμπύλη και, ως εκ τούτου, χρειάζεται να… ισοπεδωθεί!
Και ποιος έχει επιλέξει, παρακαλώ, ετούτο τον τίτλο για το cd; Ένας… Διόνυσος! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!…
Όταν βλέπω τέτοια πράγματα, ΑΣΦΥΚΤΙΩ!!
Και πετάγομαι αμέσως έξω, να πάρω καθαρό αέρα και να δω κανένα αστέρι στον ανέφελο ουρανό μας να πέφτει, ώστε να κάνω άλλη μία ευχή!…

Ευτυχώς, υπάρχουν –πάντα– άνθρωποι, οι οποίοι λένε το σωστό ακόμα κι όταν κάνουν λάθος! Ένας τέτοιος, για παράδειγμα, είναι ο συντάκτης του κατατοπιστικού μικρού κειμένου στο ebooks.gr για το βιβλίο του κυρίου Φρίντμαν «Ο κόσμος είναι επίπεδος», ο οποίος αρχίζει το κείμενό του με αυτήν εδώ τη φράση: «Στην αυγή του 2ου αιώνα ο Φρίντμαν πιστεύει ότι…» Πολύ σωστά το έγραψε ο άνθρωπος: Με τα κηρύγματά του, ο κύριος Φρίντμαν θέλει να πισωγυρίσει τον κόσμο στον προθάλαμο του Μεσαίωνα – για την ακρίβεια, τα αφεντικά του θέλουν. – ΛΑΘΟΣ! ΛΑΘΟΣ! Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΡΙΝΤΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΕΘΝΗΣ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ! – Μήπως μπορεί κανένας, παρακαλώ θερμά, να μου υποδείξει ΜΙΑ βρομιά, απάτη, εγκληματική πράξη ευρείας κλίμακας κ.λπ., η οποία να μην έχει ενορχηστρωθεί από ετούτου
ς τους «χαρισματικούς περιούσιους»; Σας μιλάω εν τιμή, έχω πάθει την πλάκα μου με αυτό το φαινόμενο, κι εξήγηση δυσκολεύομαι πάρα πολύ να δώσω! Τείνω, όμως, στις εξής δύο εκδοχές: Είτε οι άνθρωποι πάσχουν από κάποια βαρύτατη και αιωνίως ανίατη ψυχοπνευματική ασθένεια, είτε η ανάπτυξη του εγκεφάλου τους έχει παραμείνει στάσιμη στο πρώτο εξελικτικό στάδιο, αυτό που ονομάζεται ερπετικό, και δεν έχει προχωρήσει ούτε στο δεύτερο, το παλαιοθηλαστικό, ούτε φυσικά στο τρίτο, το νεοθηλαστικό (νεοφλοιό), το οποίο είναι αυτό που προσιδιάζει στον άνθρωπο!
Όπως υπάρχουν και -πολύ περισσότεροι- άνθρωποι, οι οποίοι λένε το σωστό χωρίς να κάνουν λάθος. Σας έχω στον επόμενο σύνδεσμο δύο από αυτούς. Ν’ αγιάσει το στόμα σου, Σταύρο μου, και το δικό σου, Τάκη!

Αστέρια πέφτουν αμέτρητα κάθε βράδυ
βγες έξω δες τα και κάν’ την ΕΥΧΗ ΣΟΥ
κάν’ τηνε μ’ όλη την παντοδύναμη την ψυχή σου
να την πιστέψεις να την νταντέψεις ίδιο παιδί σου
ο ίδιος εσύ να γίνεις η ευχή σου
– αυτό ήταν! έσβησε κάθε σκοτάδι
– στο χέρι σου ήταν! τώρα δεν έχεις κανένα ψεγάδι
τίποτα πια στη ζωή σου δεν είναι ρημάδι!

Άρχισε (πρωθυστέρως, πάλι) η ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ! ΦΥΛΑΞΟΥ!…

Μαΐου 25, 2010

…Εσύ! Εσύ! Εσύ! Εσύ!…

Και χαλάρωσε λίγο με το αγγελούδι που ακολουθεί, καλό θα σου κάνει, διότι θα είναι σφοδρότατο το επερχόμενο storm, αφού αποδείχθηκες πανηγυρικά ανίκανη να σταθείς σαν rider…

«Μα τι καθαρό σπίτι! Όλη την ώρα με τα σάρωθρα»!
«Πρέπει να καθαρίσουμε! Να ‘ναι το σπίτι μας καθαρό! Γιορτάζουμε σήμερα»!
«Αυτό είναι τουλάχιστον απαράδεκτο»!
«Έχει και η βρομιά τα όριά της»!
«Μετά θα σου δείξω πώς κάνει η μάγισσα Αϊάσανθα η Ιώνισσα, πώς δείχνει ολοπρόθυμα στους πάντες την απλούστατη συνταγή της ευτυχίας – αν και όλα δείχνουν ότι εσύ έχεις χάσει ακόμα και τη στοιχειώδη ικανότητα της οράσεως»!
«Τώρα, όμως, η αθάνατη μούσα η Καλλιόπη, η σπουδαιότερη από τις εννέα κόρες της Μνημοσύνης και του Ζηνός -και ουχί Διός- έχει καημό για να σκουπίσει! Τον ίδιο καημό είμαι σίγουρος πως έχει και η Κλειώ η νότια, αυτή της ένδοξης αρχαίας και σύγχρονης Ιστορίας, και όλες οι υπόλοιπες, που δεν τις αναφέρω ονομαστικά για να μη σε (ξανα)κουράσω και βρεθείς πάλι στην ανάγκη εξωτερικών βοηθημάτων για να κρατήσεις ανοιχτή την «πύλη της αντίληψής» σου… – Θαρρώ, μάλιστα, ότι τον αυτόν καημό έχει και η Καλυψώ που επί επτά έτη συναπτά εφιλοξένησε πλουσιοπάροχα τον Οδυσσέα, ακόμα κι αυτή η Κίρκη, που στο πάλαι ποτέ παρελθόν επεχείρησε να τον μετατρέψει σε γουρούνι (δεν βάζω σύνδεσμο, για τον ίδιο ανωτέρω λόγο…), αλλά τώρα πια έχει καταλάβει ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει. Αλλά και κάποια άλλη Ψυχωμένη, όπως επίσης και μια Πυριφλεγής, και… και… και…! Μέχρι και συνονόματες και συνονόματοι του υπηρέτου του θανάτου, ήγουν του «αρχαγγέλου» Μιχαήλ, έχουν τον ίδιο καημό! Κι ένα σωρό Μαράκια, βέβαια, με ολόφωτα -αυτά…- ματάκια! Και, φυσικά, φυσικά, ο εκκαθαριστής της κόπρου του Αυγείου Ηρακλής, ο οποίος μοιάζει να με έχει χρίσει διάδοχό του»!
«Τι άλλο σκουπίδι έχεις να φέρεις για να καθαρίσουμε; Φέρ’ τα όλα τώρα που γυρίζω και τον Άδη συγυρίζω»!
«Βρε συ! Έχουμε να κάνουμε κι άλλα πράγματα, εκτός απ’ το να μαλακιζόμαστε, λέω εγώ. ΕΣΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΕΡΙΑ «ΑΝΤΙΛΗΨΗ», ΤΙ ΛΕΣ;;»!
«Τι όμορφα που χτυπάς τα χεράκια σου, μανάρι μου! Αυτό ίσως και να είναι ενθαρρυντικό! ΤΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙ, ΟΥΤΕ ΕΡΠΕΤΟ, ΟΥΤΕ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ, ΟΥΤΕ ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ, ΟΥΤΕ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟΣ, ΟΥΤΕ ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑΤΙΚΟΣ, ΟΥΤΕ ΠΤΑΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ «ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΗ ΦΙΛΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥΣ»! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑΣ ΤΙΜΙΟΤΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣΤΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»!!


Σε ευχαριστώ, ωραίο μου πλυντήριο!
Είδατε η τεχνολογία, που την κατηγορείτε, αχάριστοι;!

ΑΣΤΡΑΨΤΕ ΦΩΤΑ ΟΛΑ ΕΣΕΙΣ,
ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!

Ίσως να έχεις βγάλει το διασκεδαστικό συμπέρασμα ότι πάσχω από ανίατο παλιμπαιδισμό. Άλλωστε, κάτι τέτοιο μου έχεις γράψει, θαρρώ, στο τελευταίο κοσμιότατο χέσιμο που μου επιδαψίλευσες στις 18 Μαΐου, και φρόντισες να το κρύψεις μάνι-μάνι (μήπως θέλεις να σου το δείξω σε εικόνα;), αφού πρώτα «ενέκρινες» επιλεκτικά ένα σχολιάκι μου που μέσα στη βολική(;) βλακεία σου θεώρησες ότι σε βόλευε να δημοσιεύσεις – βλέπεις, δεν είμαι ίσα κι όμοια, για να έχω τα ίδια «προνόμια», με το γουρούνι σου, που σου τρίζει το δόντι κι εσύ αμέσως στέκεις σούζα στο ένα πόδι στρουθοκαμηλίζοντας! Αν επιθυμείς επιβεβαίωση ετούτου του ισχυρισμού μου, δες μόνο μία άλλη μεγαλειώδη βλακεία που διέπραξες ομού μετά του γουρουνιού σου, εκείνη της 18ης του Φλεβάρη, που επίσης έχεις τώρα εξαφανίσει (μήπως θέλεις να σου τη δείξω σε εικόνα;)! – Ή μήπως προτιμάς να σου αποδείξω πόσο ασταμάτητα κι ακατανίκητα συνωμοτεί το σύμπαν ολόκληρο υπέρ της Αλήθειας και της Ζωής; Άντε, θα σου κάνω κι αυτή τη χάρη: 18 του μηνού έχω τη γιορτή μου, 18 του μηνού ανακοινώθηκε η βράβευση του πατέρα μου με το Νόμπελ Ποίησης, 18 του μηνού ανέβηκε να δουλεύει για εμένα και όλους τους ανθρώπους στους ουρανούς! Σου φτάνουν αυτά, έτσι δεν είναι;!
Νόμιζε, λοιπόν, ό,τι σου κατεβάζει η «πύλη» της γκλάβας σου, εσύ θα ζημιωθείς, όχι εγώ!
Μπορεί όμως και να ενισχύεις, μες στην πολλή σου «αντίληψη», αυτό το διασκεδαστικό συμπέρασμα από το γεγονός ότι εγώ δημοσιεύω πολύ τακτικά βίντεο και εικόνες με μικρά παιδιά, ακόμα και βρέφη. Μα πώς να μη δημοσιεύω βρε (πάλαι ποτέ αγαπημένη) κοκορόμυαλη, αφού αυτά είναι η Ελπίδα, η αυριανή Ζωή, κι αφού εγώ έχω γίνει μέσα σε ελάχιστες μέρες γκαρδιακός φίλος δεκάδων νέων αξιαγάπητων πλασμάτων, από νήπια μέχρι μαθητές του λυκείου και φοιτητές, και ακοίμητος φύλακας-άγγελος όλων μα όλων από τους λογής (όνομα και μη χωριό…) εκμαυλιστές, διαφθορείς και δολοφόνους τους; Αφού είμαι ήδη πατέρας και σεβάσμιος παππούς τους και κρέμονται όλα απ’ τα χείλη μου; Σύρε μια βολτίτσα στην Ιεράπετρα, να συναντήσεις στην τύχη μερικά και να τα ρωτήσεις (αν και πολύ φοβάμαι πως αν το κάνεις, θα σε αρπάξουν όλα μαζί και θ’ αποναυαγήσουν το ναυάγιό σου στα κατάβαθα της ευλογημένης Ελληνίδος Θάλασσας· η Νέμεσις, όπως αρέσκεται να τη μνημονεύει μια Ψυχωμένη Ελληνίδα, σου [σας] έρχεται από όλους κι από παντού, και ο πρώτος τόπος που θα ξεβρομίσει απ’ τη θανατερή σήψη σας είναι αυτή η Ιερή Πόλη της Κρήτης) – ώστε να βεβαιωθείς για άλλη μία φορά πως είμαι ένας «μαλάκας αποκλεισμένος στον κόσμο του πλανεμένου μου μυαλού»!

Γεια χαρά νταν και τα κουκκιά μπαγκλάμ, που λένε κι οι φίλοι σου οι «Έλληνες»!

Υστερόγραφο:
1. Σε ευχαριστώ θερμά για το τελευταίο ηλίθιο άδειασμα-χέσιμο, καθώς και για τη γεμάτη «αντίληψη» νέα σου ανάρτηση, διότι μου προσέφερες έτσι και τα τελευταία στοιχεία που χρειαζόμουν για να καταθέσω αυτές τις μέρες, που βρίσκομαι στην Αθήνα, το παραφουσκωμένο «πακέτο» και των δυο σας στην Υπηρεσία Διώξεως Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είμαι πια και απολύτως εξασφαλισμένος από τυχόν «φιλικές επισκέψεις» πληρωμένων δολοφόνων και «μοιραία ατυχήματα» – ή, με άλλα λόγια, έτσι και πάθω το παραμικρό, όλες οι υποψίες θα πέσουν επάνω σας, αφού δεν έχω απολύτως κανέναν άλλο εχθρό.
2. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ, που κατόρθωσες, παρά την τερατώδη ψευτιά της βιτρίνας που εμφανίζεις προς άγραν ευπίστων θυμάτων, να γίνεις ο απελευθερωτικός καταλύτης για τη ζωή μου.
ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ.